II SA/Go 976/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C.G. na decyzję Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pracy postanawia : odrzucić skargę. Sygn. akt II SA/Go 976/12 Pismem z dnia [...] października 2012 r., uzupełnionym następnie pismem z dnia [...] grudnia 2012 r., C.G. wniósł skargę : 1) na pismo z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] wydane z upoważnienia Starosty przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pracy , której dotyczy niniejsze postanowienie, 2) na pismo nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. r. wydane z upoważnienia Starosty przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pracy, co do której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. prowadził postępowanie pod sygn. akt II SA/Go 15/13, oraz 3) na pismo nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. r. wydane z upoważnienia Starosty przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pracy, co do której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. prowadzi postępowanie pod sygn. akt II SA/Go 16/13. Rozdzielenia powyższych skarg, na odrębne postępowania, stosownie do treści art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), Przewodniczący Wydziału dokonał zarządzeniem z dnia 9 stycznia 2013 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy wniósł o oddalenie skargi i obciążenie strony Skarżącej kosztami postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przy czym poddanie we wskazanym przepisie wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej w skrócie p.p.s.a.), który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli przez sądy administracyjne. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie jest natomiast pismo Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...]. Pismo to stanowi odpowiedź organu, na wniosek z dnia [...] listopada 2011r. o zwrot kosztów dojazdu do miejsca pracy i powrotu za miesiąc października 2011r. W piśmie tym organ wyjaśnił stronie, przyczyny, dla których nie uwzględniono wniosku o przyznanie żądanego świadczenia. W istocie zatem, pismo to, jako stanowiące pierwszą odpowiedź na złożone podanie, rozstrzyga co do istoty, o żądaniu wnioskodawcy. Wskazać należy, że zaskarżone pismo, należy zakwalifikować, jako decyzję administracyjną. W myśl bowiem art. 45 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucji rynku pracy ( Dz. U. z 2008 r. nr 69 poz. 415 ze zm. – dalej "ustawa o promocji zatrudnienia") Starosta, czy w tym przypadku z jego upoważnienia Dyrektor Urzędu Pracy, może – wydając decyzję administracyjną – przyznać (lub odmówić przyznania) zwrot z Funduszu Pracy kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania i powrotu do miejsca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przez okres do 12 miesięcy, w przypadku spełnienia przez daną osobę ustawą określonych warunków. Tym samym, w ocenie Sądu, zaskarżone w niniejszej sprawie pismo, ma charakter decyzji, o której mowa w art. 9 ust. 1 pkt 14 lit b ustawy o promocji zatrudnienia, bowiem rozstrzyga ona w sposób władczy o żądaniu C.G., zawierając przy tym tzw. minimum elementów konstytuujących dane pismo jako decyzję administracyjną, tj. określenie autora, adresata, zawiera rozstrzygnięcie i podpis osoby reprezentującej organ (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 1982 r. sygn. akt I SA/547/82, wyrok z dnia 23 listopada 2004 r. sygn. akt GSK 899/04). W związku z powyższym wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Zgodnie z art. 127 § 1 i § 2 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji stronie służy odwołanie tylko do jednej instancji, do rozpatrzenia którego właściwy jest organ administracji publicznej wyższego stopnia. Decyzja organu wyższego stopnia, tj. organu odwoławczego jest decyzją ostateczną (art. 16 § 1 k.p.a.) i właśnie od tego rodzaju rozstrzygnięcia stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie zauważyć należy, że skarga wniesiona została w istocie od rozstrzygnięcia, organu pierwszej instancji (w tym przypadku Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy, działającego z upoważnienia Starosty), co do zasady należy uznać za obarczone wadą w postaci niewyczerpania środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.p.s.a. Decyzja z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] nie zawierała wprawdzie pouczenia o przysługującym stronie środku zaskarżenia – odwołaniu do Wojewody, które należało wnieść za pośrednictwem organu pierwszej instancji w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, nadto sporządzono ją w formie pisma adresowanego do strony. Jednakże wskazane nie prawidłowości nie mogą skutkować dopuszczalnością skargi, w sytuacji niezawinionego przez stronę uchybienia warunkom określonym w w/w przepisach. W ocenie Sądu okoliczność ta uzgadniać może natomiast wniosek strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, od takiej decyzji administracyjnej. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu organ powinien przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W myśl art. 58 § 2 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu ( w tym przypadku liczonej od dnia uzyskania wiedzy, o takiej możliwości). Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 3 k.p.a.). Natomiast Sąd nie może w niniejszej sprawie uchylić się od obowiązku stwierdzenia niedopuszczalności skargi, o jakiej mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 194). Mając na uwadze powyższe, wniesiona skarga nie mogła zostać rozpoznana pod względem merytorycznym i Sąd był zobligowany do jej odrzucenia. W świetle powyższych okoliczności należało uznać, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, wobec czego w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu.