I SA/Wa 1972/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędziowie: WSA Przemysław Żmich (spr.) WSA Marta Kołtun-Kulik Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2013 r. sprawy ze skargi J. W. w przedmiocie wymierzenia Prezydentowi W. grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 315/11 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 2 000 (dwa tysiące) złotych płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącego J. W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. J. W. skargą z dnia 20 sierpnia 2012r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie grzywny Prezydentowi W. w związku z niewykonaniem przez organ prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 marca 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 315/11. Wyrokiem tym Sąd zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku ww. z dnia 5 lutego 2009 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...], w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że Prezydent W. nie wykonał powyższego wyroku mimo, że termin wyznaczony przez Sąd już upłynął. Wskazał poza tym, że pismem z dnia 30 lipca 2012 r. wezwał Prezydenta do wykonania wyroku, wyznaczając stosowny termin. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie wskazując, że w toku postępowania zgromadzono szereg materiałów mających na celu określenie, czy nieruchomość spełnia przesłanki z art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Jednocześnie wskazał, że postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. zawieszono z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona, co skutkować musi wymierzeniem Prezydentowi W. grzywny. Skarga ta została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej Ppsa. Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Przy czym wymierzenie organowi administracji publicznej grzywny, o której mowa w tym przepisie, ma miejsce zarówno wówczas, gdy organ ten w ogóle nie wykonał orzeczenia sądowego, jak również wówczas, gdy wprawdzie orzeczenie to wykonał, ale uczynił to z przekroczeniem wyznaczonego terminu i po wniesieniu skargi - jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 154 § 3 Ppsa wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 marca 2012 r. sygn. akt I SAB/Wa 315/11 zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku J. W. z dnia 5 lutego 2009 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...], w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Bezsporne jest, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły do organu w dniu 22 maja 2012 r. Niekwestionowaną okolicznością jest również to, że do dnia wniesienia skargi z dnia 20 sierpnia 2012 r., mimo uprzedniego wezwania organu przez skarżącego do wykonania prawomocnego wyroku (pismo z dnia 30 lipca 2012 r.), Prezydent W. nie rozstrzygnął sprawy objętej wnioskiem skarżącego. Brak jest również informacji, aby organ wydał rozstrzygnięcie w sprawie do dnia orzekania przez Sąd. Przy czym wskazania wymaga, że wydane w sprawie postanowienie o zawieszeniu postępowania nie jest rozstrzygnięciem organu rozpoznającym wniosek skarżącego tj. kończącym postępowanie w sprawie. W tym stanie rzeczy wniosek o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny, jest niewątpliwie uzasadniony. Zważyć bowiem należy, że niewykonywanie wyroków sądów - niezależnie od tego czy są to wyroki sądów administracyjnych (jak w niniejszej sprawie), czy sądów powszechnych w demokratycznym państwie prawnym nie może być w tolerowane przez ustawodawcę. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja wszak prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej do samej władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania. Załatwienie natomiast przez organ administracji publicznej sprawy, w której pozostawał on w zwłoce, po wniesieniu skargi stanowi okoliczność, którą Sąd bierze pod uwagę przy wymiarze zasądzanej grzywny. Celem bowiem grzywny w takiej sytuacji jest wyłącznie ukaranie organu za niewykonanie w całości orzeczenia sądowego, a nie przymuszenie go do zastosowania się do ww. wyroku. W realiach niniejszej sprawy skład orzekający ocenił, iż wystarczająco represyjną funkcję spełni grzywna w wysokości [...] zł, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 Ppsa i jest adekwatna z punktu widzenia wielkości przekroczenia terminu załatwienia sprawy (ponad 7 miesięcy) wyznaczonego przez Sąd i zakresu podjętych przez organ działań po otrzymaniu prawomocnego wyroku Sądu (działania Prezydenta W. zmierzające do merytorycznego załatwienia sprawy ograniczyły się do wystąpienia przez organ do archiwum o zaświadczenie z księgi wieczystej – pismo z dnia 4 września 2012 r). Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 Ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów sądowych orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 Ppsa.