IV SA/Wr 630/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędzia WSA Marek Olejnik, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Protokolant Katarzyna Leśniowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 19 lutego 2013 r. sprawy ze skargi I. W. na decyzję D. Kuratora Oświaty z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] D. Kurator Oświaty, po rozpatrzeniu odwołania I. W., dalej skarżąca, utrzymał w mocy decyzję Burmistrza B. K. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], odmawiającą nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z mocy prawa skarżącej nauczycielowi Przedszkola nr [...] w B. K. Decyzja organu I instancji została wydana na podstawie art. 9b ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (t. j. z 2006 r. Dz. U. nr 97, poz. 674), art. 7 ust. 1 i art. 10 ust. 3 pkt 1 i 2 oraz ust. 6 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. nr 19, poz. 239 ze zm.), dalej ustawa o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela, art. 27 i 28 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty - Przepisy wprowadzające reformę ustroju szkolnego, ustawy - Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 111, poz. 1194), dalej ustawa o zmianie ustawy o systemie oświaty, a także art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a. Decyzje organów obu instancji zostały wydane w następującym stanie sprawy. W dniu 4 sierpnia 2009 r. skarżąca wystąpiła do organu I instancji z wnioskiem o wydanie decyzji administracyjnej nadającej stopień nauczyciela mianowanego, wskazując na dwie ustawy, na mocy których, nauczyciel spełniający określone w nich warunki, mógł uzyskać z mocy prawa mianowanie - były to: ustawa o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz ustawa o zmianie ustawy o systemie oświaty. Skarżąca wniosła o zbadanie czy na podstawie powyższych ustaw uzyskała stopień nauczyciela mianowanego z mocy prawa. Organ I instancji decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] odmówił skarżącej nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z mocy prawa. W odwołaniu od wymienionej decyzji, skarżąca zarzuciła m.in. niedokonanie wszechstronnej oceny i rozważenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a także błędną interpretację art. 27 ustawy o zmianie ustawy o systemie oświaty. Organ II instancji w decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] potwierdził w części stawiane przez skarżącą zarzuty, dotyczące niezbadania przez organ I instancji wszystkich przepisów, które umożliwiały nabycie stopnia nauczyciela mianowanego z mocy prawa. Mając na uwadze konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] organ I instancji, po ponownym przeanalizowaniu okoliczności faktycznych i prawnych, odmówił nadania skarżącej stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z mocy prawa. Ustalił, że nauczycielka nie spełniła warunków, aby uzyskać stopień nauczyciela mianowanego z mocy prawa na podstawie zarówno art. 7 ust. 1, jak i art. 10 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o zmianie ustawy Karta Nauczyciela. Także analiza przepisów art. 27 i 28 ustawy o zmianie ustawy o systemie oświaty nie pozwoliła organowi I instancji stwierdzić, że skarżąca na ich podstawie nabyła stopień awansu nauczyciela mianowanego. W odwołaniu skarżąca zarzuciła m.in. brak dokonania przez organ I instancji wszechstronnej oceny materiału dowodowego oraz nieodniesienie się do poglądu wyrażonego przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 maja 1993 r. sygn. akt I PZP 14/93, który to pogląd jej zdaniem ma zasadnicze znaczenie dla rozpatrywanej sprawy. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 9b ust. 7 pkt 2 ustawy Karta Nauczyciela, art. 7 ust. 1 i art. 10 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela, art. 27 i 28 ustawy o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2010 r. W ocenie organu odwoławczego skarżąca nie uzyskała stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z mocy prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego. W uzasadnieniu podniosła, że organ II instancji nie odniósł się do dokumentów i argumentacji zawartych w odwołaniu, a zwłaszcza do treści pisma L. Kuratora Oświaty, z którego jednoznacznie wynika, że skarżąca uzyskała mianowanie z mocy prawa z dniem [...] 1988 r. Zatem wobec skarżącej miałby zastosowanie przepis art. 27 ustawy z 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 9 grudnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 361/10 oddalił skargę na decyzję D. Kuratora Oświaty z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. Skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, sporządzoną przez adwokata, wniosła skarżąca. Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 października 2011 r. sygn. akt I OSK 506/11 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 grudnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 361/10 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę, Sąd I instancji przede wszystkim zwięźle i dokładnie przedstawi stan sprawy opierając się na materiale dowodowym zawartym w aktach postępowania administracyjnego. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd uwzględni nie tylko decyzje administracyjne, ale również inne dokumenty i akty administracyjne, w tym akt mianowania skarżącej nauczycielem w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w M. z dnia [...]1988 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 19 stycznia 2012 r. sygn. IV SA/Wr 757/11 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że organy obu instancji nie odniosły się w uzasadnieniach decyzji do aktu mianowania skarżącej nauczycielem w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w M. z dnia [...] 1988 r. nr [...]. Decyzją z dnia 22 maja 2012 r., wydaną po ponownym rozpoznaniu sprawy w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2012 r. sygn. akt IV SA/Wr 757/11, organ I instancji odmówił nadania skarżącej stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z mocy prawa. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że w toku postępowania dowodowego ustalono, że skarżąca rozpoczęła pracę na stanowisku nauczyciela w Przedszkolu w M. w dniu [...] 1984 r. na podstawie umowy o pracę. Z dniem [...] września 1986 r. skarżąca została przeniesiona na stanowisko nauczyciela do Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w M. Była wówczas absolwentką Studium Nauczycielskiego w G. na kierunku nauczanie początkowe, które ukończyła w roku 1986. W dniu [...] 1988 r. skarżąca otrzymała akt mianowania na stanowisku nauczyciela w Specjalnym Ośrodku Szkolno- Wychowawczym w M., pomimo że dopiero w dniu 30 marca 1988 r. ukończyła studium kwalifikacyjne z zakresu pedagogiki specjalnej. W okresie od 1 września 1989 r. do 29 lutego 1996 r. skarżąca była zatrudniona na stanowisku nauczyciela w Szkole Podstawowej nr [...] w B. K. Następnie od dnia 17 stycznia 1991 r. do 31 sierpnia 1995 r. przebywała na urlopie wychowawczym. Podał, że stosunek pracy w Szkole Podstawowej nr [...] w B. K. ustał z upływem 6 - miesięcznego okresu pozostawania w stanie nieczynnym. Następnie w okresie od 2 marca 1996 r. do 1 grudnia 1996 r. skarżąca była zarejestrowana jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. Ponownie została zatrudniona w dniu 2 grudnia 1996 r. w Szkole Podstawowej w P. na stanowisku nauczyciela, które to stanowisko zajmowała do dnia 20 czerwca 1997 r. Umowa została rozwiązana z upływem okresu, na jaki została zawarta. Następnie skarżąca została ponownie zarejestrowana jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. i pozostawała bez pracy w okresie od dnia 1 lipca 1997 r. do dnia 30.06.1998 r. W dniu 1 września 1998 r. podjęła pracę na stanowisku nauczyciela na podstawie umowy o pracę na czas określony w Przedszkolu nr [...] w B. K. Stosunek pracy ustał w dniu 30 czerwca 1999 r. z upływem okresu, na jaki została zawarta umowa. Kolejna umowa o pracę na czas określony została zawarta w dniu 1 września 1999 r. w Przedszkolu nr [...] w B. K. i została rozwiązana z dniem 31 sierpnia 2000 r. Dalej wskazał, że z chwilą wejścia w życie przepisów ustawy o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela skarżąca otrzymała wymiar uposażenia z uwzględnieniem stopnia awansu zawodowego nauczyciela stażysty i do zakończenia umowy o pracę była traktowana jako nauczyciel stażysta. W dniu 19 czerwca 2000 r. skarżąca ukończyła studia wyższe zawodowe na kierunku pedagogika w zakresie edukacji wczesno-szkolnej z wychowaniem przedszkolnym. Następnie od dnia 9 września 2000 r. do dnia 8 września 2001 r. pozostawała jednak bez pracy i była zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. jako osoba bezrobotna. W okresie od dnia 9 września 2001 r. do dnia 8 grudnia 2003 r. nie wykonywała pracy na stanowisku nauczyciela i pobierała okresowy zasiłek gwarantowany z ośrodka pomocy społecznej. Następnie od dnia 9 grudnia 2003 r. do dnia 30 kwietnia 2004 r. zajmowała stanowisko wychowawcy świetlicy w Gimnazjum nr [...] w W. na podstawie umowy o pracę w zastępstwie. W umowie o pracę została zakwalifikowana jako nauczyciel mianowany. Od dnia 1 września 2004 r. do dnia 31 sierpnia 2005 r. skarżąca zajmowała stanowisko nauczyciela w Przedszkolu nr [...] w B. K. na podstawie umowy w zastępstwie jako nauczyciel mianowany. W dniu 1 września 2005 r. w tym samym przedszkolu i na tym samym stanowisku ze skarżącą została zawarta kolejna umowa w zastępstwie. W związku z zakwestionowaniem przez nowego dyrektora Przedszkola nr [...] stopnia awansu zawodowego, skarżąca zwróciła się z prośbą do dyrektora jednostki o rozpoczęcie stażu na stopień nauczyciela kontraktowego. W dniu 18 października 2005 r. w wyniku zakończenia postępowania wyjaśniającego przez dyrektora co do stopnia awansu zawodowego nauczycielki, został zawarty aneks do umowy o pracę, zgodnie z którym skarżąca została zakwalifikowana jako nauczyciel stażysta ze wszystkimi tego konsekwencjami, w tym płacowymi. Po odbyciu stażu uzyskała stopień nauczyciela kontraktowego, co potwierdza akt nadania stopnia awansu zawodowego z dnia 3 lipca 2006 r. Od przedmiotowej decyzji skarżąca nie wniosła odwołania. W dniu 31 sierpnia 2006 r. została rozwiązana dotychczasowa umowa o pracę w zastępstwie, natomiast w dniu następnym tj. 1 września 2006 r. została zawarta umowa o pracę pomiędzy nauczycielką, a Przedszkolem nr [...] w B. K. na czas nieokreślony. W ramach tego stosunku pracy skarżąca świadczy do dnia dzisiejszego pracę na stanowisku nauczyciela przedszkola, a od dnia 1 września 2009 r. odbywa staż na stopień nauczyciela mianowanego. W ocenie organu I instancji skarżąca nie uzyskała stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z mocy prawa na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela. Zgodnie bowiem z powołanym wyżej przepisem stopień nauczyciela mianowanego z mocy prawa uzyskali wyłącznie nauczyciele zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy tj. w dniu 6 kwietnia 2000 r. na podstawie mianowania. Dalej podał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca w dniu [...] kwietnia 2000 r. była zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas określony w pełnym wymiarze zajęć w Przedszkolu nr [...] w B. K. na stanowisku nauczyciela przedszkola. Wprawdzie uzyskała wcześniej akt mianowania w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w M., jednakże został on wydany z naruszeniem obowiązujących wówczas przepisów prawa, a w szczególności art. 10 ust. 2 pkt 5 Karty Nauczyciela, który stanowił, że stosunek pracy mógł zostać nawiązany na podstawie mianowania, jeżeli m.in. nauczyciel posiadał wymagane kwalifikacje do zajmowania danego stanowiska. Wskazał, że kwalifikacje do pracy w szkolnictwie specjalnym skarżąca zdobyła dopiero w dniu 30 marca 1988 r. i zatem z tym dniem uzyskała mianowanie z mocy prawa (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 1993 r. sygn. akt I PZP 14/93 oraz pismo L. Kuratora Oświaty w G. W. z dnia 20 sierpnia 2009 r., znak: KO.I.JP.4561-2/09). W dniu 1 września 1989 r. skarżąca podjęła pracę w Szkole Podstawowej nr [...] w B. K., gdzie otrzymała umowę o pracę na czas nieokreślony. W ocenie organu I instancji stosunek pracy w Szkole Podstawowej nr [...] w związku z faktem, że wcześniej skarżąca świadczyła już pracę na podstawie mianowania, również został nawiązany na podstawie mianowania. Powyższe ustalenie organ I instancji oparł na tezie powołanej uchwały Sądu Najwyższego z dnia z dnia 27 maja 1993 r. sygn. akt I PZP 14/93, która stanowi, że "Zawarcie w nowej szkole z nauczycielem umowy o pracę, bez względu na jej rodzaj, mimo że w poprzedniej szkole uzyskał on mianowanie z mocy prawa, oznacza nawiązanie z nim stosunku pracy z mianowania, chyba że zachodzą okoliczności, w których przewidziane jest zawieranie z nauczycielem umowy o pracę." Wskazał, że mianowanie to nie ma jednak znaczenia dla rozpatrywanej sprawy, ponieważ ów stosunek pracy w Szkole Podstawowej nr [...] w B. K. został rozwiązany wskutek upływu okresu stanu nieczynnego tj. z dniem 29 lutego 1996 r., co potwierdza Kurator Oświaty pismem z dnia 19 listopada 1997 r. nr [...]. Kolejne stosunki pracy skarżącej nawiązywane były już na podstawie umowy o pracę na czas określony w zastępstwie za nieobecnych nauczycieli, co również skarżąca potwierdza w załączniku "dorobek zawodowy" do swojego pisma z dnia 24 października 2005 r. adresowanego do dyrekcji Przedszkola nr [....] w B. K, jak również w swoim piśmie z dnia 2 listopada 2005 r. do Kuratorium Oświaty we W. Zatrudnienie wyłącznie na zastępstwo wykluczało możliwość ponownego nawiązania stosunku pracy na podstawie mianowania, ponieważ nie był spełniony warunek określony w art. 10 ust. 2 pkt 6 Karty Nauczyciela, czyli możliwość zatrudnienia w szkole w pełnym wymiarze zajęć na czas nieokreślony. A zatem skarżąca jako nauczyciel świadczący pracę na podstawie umowy o pracę w dniu 6 kwietnia 2000 r. nie mogła uzyskać stopnia nauczyciela mianowanego z mocy art. 7 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela. Zdaniem organu I instancji skarżąca nie uzyskała z mocy prawa stopnia nauczyciela mianowanego również w oparciu o art. 10 ust. 3 ustawy o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela. Zgodnie bowiem ze wskazanym przepisem nauczyciele spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w art. 9 ust. 1 ustawy - Karta Nauczyciela (w ówczesnym brzmieniu), zatrudnieni na podstawie mianowania przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, uzyskują z mocy prawa stopień nauczyciela mianowanego: 1) z dniem ponownego zatrudnienia w przedszkolu, szkole (...) jeżeli przerwa w zatrudnieniu nie przekracza 5 lat, 2) z dniem wejścia w życie ustawy, jeżeli są zatrudnieni w przedszkolu, szkole (...) (część pkt 2 została uchylona wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 listopada 2004 r. (P15/03) (...). W ocenie organu I instancji pkt 1 art. 10 ust. 3 ustawy o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela, dotyczy nauczycieli, którzy nie pozostawiali w stosunku pracy w dniu wejścia w życie tej ustawy, czyli w dniu 6 kwietnia 2000 r. lecz zostali zatrudnieni w okresie późniejszym (por. wyrok z dnia 11 stycznia 2002 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt II SA 2014/01), zatem nie dotyczy skarżącej, która jak wykazano w dniu 6 kwietnia 2000 r. była zatrudniona w Przedszkolu nr [...] w B. K. Wskazał, że skarżąca nie spełniła również przesłanek do nabycia stopnia nauczyciela mianowanego z mocy prawa na podstawie punktu 2 art. 10 ust. 3 ustawy o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela. Zgodnie bowiem z tym przepisem z dniem wejścia w życie ww. ustawy zmieniającej tj. z dniem 6 kwietnia 2000 r. z mocy prawa uzyskali ten stopień awansu zawodowego nauczyciele, którzy wcześniej byli zatrudnieni na podstawie mianowania, natomiast w dniu 6 kwietnia 2000 r. spełniali wymagania kwalifikacyjne, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy - Karta Nauczyciela oraz byli zatrudnieni w szkole bądź przedszkolu. Wskazał, że z akt sprawy wynika, że w dniu 6 kwietnia 2000 r. skarżąca nie posiadała kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela przedszkola, które wówczas określało rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz. U. nr 98, poz. 433, ze zm.), a zatem nie mogła uzyskać stopnia nauczyciela mianowanego z mocy prawa w oparciu o powołany wyżej przepis. Zdaniem organu I instancji z dniem 6 kwietnia 2000 r. skarżąca nabyła z mocy prawa stopień nauczyciela stażysty na podstawie art. 7 ust. 6 ustawy o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela, będąc na dzień 6 kwietnia 2000 r. zatrudnioną na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze zajęć, lecz nie posiadając wymaganych kwalifikacji do pracy w przedszkolu. Dodał, że stanowisko to podzielił Dyrektor Wydziału Kształcenia Podstawowego i Gimnazjalnego Kuratorium Oświaty we W. pismem z dnia 16 października 2000 r. (w aktach sprawy). Wskazał, że kompetencje do wydania aktu nadania stopnia awansu zawodowego posiadał dyrektor szkoły (por. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 maja 2001 r., sygn. akt II SA 3344/00). Akt taki powinien być wydany w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. W toku postępowania organ I instancji ustalił, że skarżąca nie mogła uzyskać stopnia nauczyciela mianowanego również na podstawie art. 27 ustawy o zmianie ustawy o systemie oświaty, na który powołuje się w swoim piśmie z dnia 10 września 2009 r. Zgodnie z ww. przepisem nauczyciele, którzy byli zatrudnieni na podstawie mianowania przed dniem wejścia w życie ustawy o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela zgodnie z kwalifikacjami, jednak w tym dniu byli zatrudnieni w szkole na stanowisku, do którego zajmowania nie posiadali wymaganych kwalifikacji, uzyskali z mocy prawa w dniu wejścia w życie ustawy stopień nauczyciela mianowanego. Jednak w przypadku nieuzupełnienia kwalifikacji stosunek pracy wygasał z dniem 31 sierpnia 2006 r. Wskazał, że skarżąca nie była zatrudniona na stanowisku nauczyciela w dniu wejścia w życie ustawy o zmianie ustawy o systemie oświaty, tj. w dniu 21 października 2001 r. Ponowiła zatrudnienie na stanowisku nauczyciela dopiero w dniu 9 grudnia 2003 r. zajmując do dnia do dnia 30 kwietnia 2004 r. stanowisko wychowawcy świetlicy w Gimnazjum nr [...] w W. na podstawie umowy o pracę w zastępstwie. Wskazał, że skoro skarżąca nie była w ogóle nauczycielem w dniu wejścia w życie omawianego przepisu art. 27 nie mogła zatem uzyskać z dniem 21 października 2001 r. stopnia nauczyciela mianowanego z mocy prawa. Zdaniem organu I instancji skarżąca nie uzyskała również z mocy prawa stopnia nauczyciela mianowanego na podstawie art. 28 ustawy o zmianie ustawy o systemie oświaty. Dodał, że przepis ten stanowi, że nauczyciele, którzy w dniu 31 sierpnia 2000 r. spełniali warunki określone w art. 10 ust. 2 ustawy - Karta Nauczyciela, w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 kwietnia 2000 r., otrzymują z mocy prawa stopień nauczyciela mianowanego z dniem wejścia w życie ustawy, jeżeli są zatrudnieni w przedszkolu, szkole lub placówce w wymiarze co najmniej 1/2 obowiązkowego wymiaru zajęć lub z dniem ponownego zatrudnienia w przedszkolu, szkole lub placówce w wymiarze co najmniej 1/2 obowiązkowego wymiaru zajęć, jeżeli przerwa w zatrudnieniu nie przekracza 5 lat - o ile wcześniej nie uzyskali stopnia nauczyciela mianowanego. W świetle art. 10 ust. 2 ustawy - Karta Nauczyciela, w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 kwietnia 2000 r., stosunek pracy z nauczycielem nawiązywał się przez mianowanie, jeżeli: posiadał on obywatelstwo polskie; posiadał pełną zdolność do czynności prawnych; korzystał z praw publicznych; nie toczyło się przeciw niemu postępowanie karne lub o ubezwłasnowolnienie; posiadał wymagane kwalifikacje do zajmowania danego stanowiska; mógł być zatrudniony w pełnym wymiarze zajęć na czas nieokreślony; bezpośrednio przed mianowaniem wykonywał nieprzerwanie, zgodnie z wymaganymi kwalifikacjami, pracę pedagogiczną w szkole w pełnym wymiarze zajęć przez co najmniej 3 lata i w tym okresie uzyskał co najmniej dwie oceny wyróżniające lub bezpośrednio przed mianowaniem wykonywał nieprzerwanie, zgodnie z wymaganymi kwalifikacjami, pracę pedagogiczną w szkole w pełnym wymiarze zajęć przez 4 lata pracy i na koniec uzyskał co najmniej ocenę dobrą albo bezpośrednio przed mianowaniem wykonywał nieprzerwanie, jako nauczyciel akademicki, pracę dydaktyczną w szkole wyższej przez co najmniej 3 lata i uzyskał ocenę pozytywną w tym zakresie. W toku postępowania wyjaśniającego organ I instancji ustalił, że skarżąca na dzień 31 sierpnia 2000 r. spełniała jedynie warunki, określone w art. 10 ust. 2 pkt od 1) do 5) w/w ustawy tj., posiadała obywatelstwo polskie i pełną zdolność do czynności prawnych, korzystała z praw publicznych, nie toczyło się przeciwko niej postępowanie karne ani o ubezwłasnowolnienie i posiadała wymagane kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela przedszkola. W ocenie organu I instancji skarżąca na dzień 31 sierpnia 2000 r. nie mogła być jednak zatrudniona w pełnym wymiarze zajęć na czas nieokreślony. Dzień 31 sierpnia 2000 r. był ostatnim dniem pracy skarżącej, którą świadczyła w Przedszkolu nr [...] w B. K. na podstawie umowy o pracę na czas określony od dnia 1 września 1999 r. do dnia 31 sierpnia 2000 r. Po tej dacie była zarejestrowana jako osoba bezrobotna do dnia 8 września 2001 r., a w okresie od dnia 9 września 2001 r. do dnia 8 grudnia 2003 r. nie wykonywała pracy na stanowisku nauczyciela, utrzymując się z zasiłku gwarantowanego z ośrodka pomocy społecznej. Zatem, zdaniem organu I instancji, nie można przyjąć, że w dniu 31 sierpnia 2000 r. istniały obiektywne warunki do zatrudnienia skarżącej w pełnym wymiarze zajęć na czas określony. Ponadto dodał, że skarżąca bezpośrednio przed dniem 31 sierpnia 2000 r. nie posiadała minimum 3-letniego okresu wykonywania nieprzerwanie, zgodnie z kwalifikacjami pracy pedagogicznej w szkole lub przedszkolu w pełnym wymiarze czasu pracy, jak również nie posiadała dwóch wyróżniających ocen pracy. W dniu 31 sierpnia 2000 r. okres wykonywania nieprzerwanie pracy pedagogicznej przez skarżącą wyniósł 1 rok, a kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela przedszkola uzyskała dopiero w dniu 19 czerwca 2000 r. (dyplom D. Szkoły Wyższej Edukacji we W. - kierunek Pedagogika w zakresie edukacji wczesnoszkolnej z wychowaniem przedszkolnym). Ponadto na podstawie teczki akt osobowych pracownika ustalono, że praca zawodowa skarżącej do dnia 31 sierpnia 2000 r. została tylko raz oceniona w trybie art. 6a ustawy - Karta Nauczyciela (ocena wyróżniająca) i miało to miejsce w dniu 26 maja 1987 r., kiedy to zatrudniona była w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w M. Jednocześnie organ I instancji stwierdził, że powołane przepisy obu ustaw tj. ustawy o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz ustawy o zmianie ustawy o systemie oświaty, mają charakter przepisów przejściowych. Dodał, że przepisy przejściowe ustaw, które wprowadzają normy o charakterze materialnoprawnym mają zwykle ograniczony zakres obowiązywania lub stosowania. Dlatego też nie powinny stanowić w ocenie organu I instancji podstawy prawnej decyzji aktualnie wydawanej, chociażby ze względu na fakt zmiany rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. nr 260, poz. 2593), która nastąpiła rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 listopada 2007 r. (Dz. U. nr 214 poz. 1580) i polegała m.in. na uchyleniu przepisów określających wzory nadania z mocy prawa stopnia nauczyciela mianowanego w oparciu o ww. przepisy przejściowe. Od decyzji pierwszo-instancyjnej skarżąca złożyła odwołanie, w którym wniosła o zmianę decyzji organu I instancji poprzez wydanie decyzji stwierdzającej, że skarżąca uzyskała z mocy prawa stopień awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. W uzasadnieniu zarzuca nieuwzględnienie przez organ I instancji całokształtu materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy, przede wszystkim dokumentu w postaci aktu mianowania skarżącej na stanowisku nauczyciela w Specjalnym Ośrodku Szkolno- Wychowawczym w M. z dnia 15 lutego 1988 r. nr [...], który jej zdaniem ma istotne znaczenie dla rozpatrywanej sprawy. Zarzuciła również organowi I instancji niezastosowanie się do wyroku sądu administracyjnego. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] D. Kurator Oświaty, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że organ I instancji obszernie i wyczerpująco przedstawił i przeanalizował stan faktyczny sprawy oraz dokonał prawidłowej oceny prawnej stanu faktycznego w zestawieniu z obowiązującymi przepisami ustawy - Karta Nauczyciela oraz ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t. j. Dz. U. 2004 r. nr 256, poz. 2572 ze zm.), w szczególności z uwzględnieniem zmian oraz przepisów przejściowych. Zdaniem organu odwoławczego, skarżąca w dniu wejścia w życie ustawy o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela, będąc osobą zatrudnioną na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze zajęć, lecz nieposiadającą wymaganych kwalifikacji do pracy w przedszkolu, nabyła z mocy prawa stopień nauczyciela stażysty na podstawie art. 7 ust. 6 ww. ustawy. Wskazał, że jako nauczyciel stażysta, w celu uzyskania kolejnego stopnia awansu zawodowego skarżąca winna była odbyć "drogę" awansu zawodowego zgodnie z nowelizacją przepisów Karty Nauczyciela, jaka miała miejsce 6 kwietnia 2000 r., a przewidziana została dla wszystkich nauczycieli rozpoczynających pracę w szkołach i placówkach oświatowych, którzy nie posiadają jeszcze stopnia awansu zawodowego, a także tych, którzy nie uzyskali stopnia awansu nauczyciela kontraktowego lub mianowanego z mocy prawa. Podał, że wynikająca z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasada równości wobec prawa oraz prawo do równego traktowania przez władze publiczne wyraża się w sferze prawa administracyjnego m.in. tym, że obywatele, których prawna i faktyczna sytuacja wobec organów administracji jest zbliżona, mają prawo na gruncie tych samych przepisów oczekiwać, że zostaną wobec nich podjęte decyzje o podobnej, jeśli nawet nie dosłownej treści. Różne traktowanie obywateli o zbliżonej sytuacji prawnej i faktycznej naruszałoby wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz konstytucyjną zasadę równości i państwa prawnego. Każdy nauczyciel może zatem uzyskać kolejne stopnie awansu zawodowego tylko na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów. Organ II instancji wyjaśnił, że podstawę prawną indywidualnego aktu administracyjnego stanowią przepisy prawa administracyjnego lub prawa finansowego. Podstawy prawnej decyzji administracyjnej nie mogą stanowić natomiast przepisy prawa cywilnego, pozostające domeną sądowego stosowania prawa. Wskazał, że organ administracyjny nie jest powołany do rozstrzygania spraw cywilnych, ani do oceny stanu faktycznego lub prawnego na podstawie przepisów prawa cywilnego, a zatem nie mogą one być podstawą rozstrzygnięcia sprawy w decyzji administracyjnej - decyzją administracyjną nie można ustalić formy nawiązania stosunku pracy. Dlatego też w ocenie organu II instancji, mając na uwadze wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 1998 r. sygn. akt I PKN 526/97, istotne było nie tyle czy akt skarżącej został wydany prawidłowo, ale raczej zwrócenie uwagi na fakt jego istnienia oraz dowiedzenie, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło zgodnie z przepisami ustawy - Karta Nauczyciela, w celu rozważenia, czy rzeczywiście mógł on wywołać określone w przepisach następstwa prawne związane z uzyskaniem awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. Wskazał, że organ I instancji nie zakwestionował legalności aktu mianowania skarżącej wydanego w Specjalnym Ośrodku Szkolno- Wychowawczym w M., a jedynie udowodnił, odnosząc się do przepisów ustawy - Karta Nauczyciela oraz przepisów przejściowych, że nie miał on wpływu na zmianę formy zatrudnienia po wejściu nowelizacji Karty Nauczyciela, tj. na uzyskanie stopnia awansu zawodowego nauczyciela. W ocenie organu odwoławczego, zarzut skarżącej dotyczący zlekceważenia przy wydawaniu decyzji przez organ I instancji art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), nie zasługuje na uwzględnienie. Wyjaśnił, że związanie organu, o którym mowa w przywołanym przepisie, dotyczy zastosowania się organu przy ponownym rozpatrywaniu danej sprawy do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, wskazań co do dalszego postępowania (w przypadku wcześniejszego uchylenia decyzji przez sąd) w zakresie dotyczącym wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z konkretnie rozpoznawaną sprawą. Zatem, organ odwoławczy po zbadaniu materiału dowodowego oraz analizie stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, nie znalazł podstaw do uchylenia ani też zmiany decyzji organu I instancji. Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi wywiedzionej przez skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nieuwzględnienie w zaskarżonej decyzji wskazań co do dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 19 stycznia 2012 r. wydanego w sprawie sygn. akt IV SA/Wr 757/11 pod kątem spełnienia przesłanek do uzyskania stopnia awansu nauczyciela mianowanego. W uzasadnieniu podniosła, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią uzasadnienia decyzji organu I instancji, w którym stwierdzono, że skarżąca wprawdzie uzyskała wcześniej akt mianowania, jednak został on wydany z naruszeniem obowiązujących wówczas przepisów prawa, a w szczególności art. 10 ust. 2 pkt 5 ustawy - Karta Nauczyciela, który stanowił, że stosunek pracy mógł zostać nawiązany na podstawie mianowania jeżeli między innymi nauczyciel posiadał wymagane kwalifikacje do zajmowania stanowiska. Kwalifikacje do pracy w szkolnictwie specjalnym skarżąca zdobyła dopiero w dniu 30 marca 1988 r. i dopiero z tym dniem uzyskała mianowanie z mocy prawa. Zatem, zdaniem skarżącej, z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika jednoznacznie, że organ ten kwestionował legalność aktu mianowania - stojąc na stanowisku, że skarżąca stała się nauczycielem mianowanym nie na podstawie aktu mianowania który otrzymała - ale z mocy prawa. Podniosła, że organ odwoławczy kwestię tę pominął, stwierdzając wbrew poglądowi organu I instancji, że organ I instancji nie kwestionował legalności aktu mianowania skarżącej, w sytuacji gdy ten organ właśnie to uczynił. Podniosła, że ocena zawarta w uzasadnieniu wyroku Sądu, której konsekwencją było uchylenie zaskarżonej decyzji jest dla organów wiążąca. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna, jakkolwiek jej zasadność nie wynika w pełni z argumentów przywołanych przez skarżącą. W wyroku z dnia 19 stycznia 2012 r. sygn. akt IV SA/Wr 757/11 Sąd w innym składzie kontrolujący decyzję D. Kuratora Oświaty z dnia [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego stwierdził uchylając to orzeczenie, że w przedstawionym stanie faktycznym sprawy należy uwzględnić całość jej dokumentów, zwłaszcza zaś akt mianowania skarżącej nauczycielem w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w M. z dnia 15 lutego 1988 r. Wyraźnie też Sąd zarzucił, że organy obu instancji nie odniosły się w uzasadnieniach decyzji do aktu mianowania skarżącej nauczycielem w tym Ośrodku. Ocena kwestii istotnej w tej sprawie nie została w postępowaniu posądowym należycie dokonana. Należy bowiem zwrócić uwagę, że przepis art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie innych ustaw – dalej ustawa: mówi, że "Nauczyciele zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy na podstawie mianowania z tym dniem uzyskują z mocy prawa stopień nauczyciela mianowanego i stają się nauczycielami zatrudnionymi na podstawie mianowania w rozumieniu ustawy, o której mowa w art. 1, z tym że z nauczycielami zatrudnionymi na podstawie mianowania, którzy nie posiadają wymaganych kwalifikacji, stosunek pracy wygasa z dniem 31 sierpnia 2006 r., o ile wcześniej nauczyciele ci nie uzupełnią kwalifikacji lub nie zostanie z nimi rozwiązany stosunek pracy w odrębnym trybie". Nawiązując do treści tego unormowania prawnego należy stwierdzić, iż skarżąca została mianowana nauczycielem w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w M. z dniem 15 lutego 1988 r. aktem mianowania noszącym tą samą datę. Organ odwoławczy – jako doniosłą z punktu widzenia merytorycznego rozstrzygnięcia czyni kwestię niezgodności tego aktu z prawem – wobec czego – jak należałoby przyjąć – nie wywołuje on przez skarżącą skutku. Kurator bowiem wskazuje, że akt ten został wydany z naruszeniem obowiązujących wówczas przepisów Karta Nauczyciela – gdyż w dniu 15 lutego 1988 r. skarżąca nie spełniała jednego z warunków koniecznych do zatrudnienia nauczyciela na podstawie mianowania, wskazanego w art. 10 ust. 2 pkt 5 Karty Nauczyciela, tj. nie posiadała odpowiednich kwalifikacji. Skarżąca legitymowała się wówczas dyplomem ukończenia Studium Nauczycielskiego w G. W. na kierunku nauczanie początkowe z dnia 13 września 1986 r. Kwalifikacje do nauczania w placówkach kształcenia specjalnego uzyskała dopiero w dniu 30 marca 1988 r. i dopiero z tym dniem, zdaniem organu I instancji, uzyskała mianowanie z mocy prawa. Wysnuwając powyżej przedstawione twierdzenie, organ I instancji wziął również pod uwagę stanowisko wyrażone w tym zakresie przez L. Kuratora Oświaty w piśmie z dnia [...] sierpnia 2009 r. (nr [...]) skierowanym do skarżącej. Zgodnie z art. 75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dopuszczalne są zatem środki dowodowe nienazwane, jeżeli mogą przyczynić się do wykrycia prawdy obiektywnej a nie są sprzeczne z prawem. Zdaniem jednak organu II instancji, dokument ten nie powinien być postrzegany jako dowód, który mógł mieć wpływ na konkluzję decyzji organu I instancji. W świetle wyroku Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 1998 r. sygn. akt I PKN 526/91 wydanie nauczycielowi aktu mianowania, choćby to było sprzeczne z prawem, powoduje nawiązanie stosunku pracy z nominacji. W motywach tego orzeczenia Sąd odwołał się do wyroku z dnia 10 kwietnia 1997 r., I PKN 57/96 w którym stwierdzono, że akt mianowania na stanowisko nauczyciela nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego; uchylenie przez dyrektora szkoły tego aktu jest niedopuszczalne i nie wywołuje skutku w postaci rozwiązania stosunku pracy z nauczycielem mianowanym. Sąd nadto stwierdził, że z przepisu art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz.U. Nr 3, poz. 19 ze zm.) wynikało, iż stosunek pracy nawiązuje się na podstawie mianowania jeżeli nauczyciel posiada wymagane kwalifikacje do zajmowania danego stanowiska. Przepisy Karty Nauczyciela nie określały natomiast skutków wydania aktu mianowania z naruszeniem tego przepisu. Akt mianowania na stanowisko nauczyciela nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu KPA. Nie może więc być uchylony (uznany za nieważny) w trybie tego Kodeksu. Akt mianowania, choćby wydany w sposób niezgodny z przepisami wywołuje więc skutek w postaci nawiązania stosunku pracy z mianowania, który może być rozwiązany tylko w trybie określonym przepisami Karty Nauczyciela. Czy skutki tego mianowania z obejściem prawa, jak utrzymują organy orzekające w sprawie zostały zniesione w trybie przepisów Karty Nauczyciela gdy była ona zatrudniona w SOS-W w M., nie wiadomo; przynajmniej nie wynika to z materiałów sprawy ani uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej. Warto przy tym dodać, że stanowisko przychylne skarżącej w sprawie zajął L. Kurator Oświaty w piśmie z dnia 20 sierpnia 2009 r. [...] wskazując, że "w myśl art. 10 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. w tekście obowiązującym do dnia wejścia w życie przepisów ustawy z 14 czerwca 1996 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela (...) jednym z warunków zatrudnienia nauczyciela na podstawie mianowania było posiadanie wymaganych kwalifikacji do zajmowania danego stanowiska. Ponieważ kwalifikacje do pracy w szkolnictwie specjalnym zdobyła 30 marca 1988 r., to z tym dniem i tak uzyskała mianowanie z mocy prawa. Stanowisko to wynika z cyt. wyżej art. Karty Nauczyciela i znalazło potwierdzenie w orzecznictwie (uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 1993 r. I PZP 14/93)". W dniu 1 września 1989 r. skarżąca podjęła pracę w Szkole Podstawowej nr [...] w B. K., w której zawarto z nią umowę o pracę na czas nieokreślony. W uchwale 7 Sędziów z dnia 27 maja 1993 r. Sąd Najwyższy przyjął, iż zawarcie w nowej szkole z nauczycielem umowy o pracę, bez względu na jej rodzaj, mimo że w poprzedniej szkole uzyskał on mianowanie z mocy prawa, oznacza nawiązanie z nim stosunku pracy z mianowania, chyba że zachodzą okoliczności w których przewidziane jest zawieranie z nauczycielem umowy o pracę (O SNC 1993/11/189). Jeśli więc pomiędzy zakończeniem stosunku pracy przez skarżącego w SOS-W w M. i nawiązaniem nowego stosunku pracy w B. K. nie doszło do zweryfikowania aktu mianowania jaki skarżąca uzyskała w dniu 15 lutego 1988 r. to istotnie ten nowy stosunek pracy nawiązany w B. K. uzyskał cechę stosunku pracy z mianowania. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyjął, że okoliczność ta nie ma jednak większego znaczenia dla dalszych konsekwencji związanych z nadaniem stopnia awansu zawodowego z mocy art. 7 ust. 1 cyt. noweli ponieważ stosunek pracy w Szkole Podstawowej nr [...] w B. K. została rozwiązany. Wskutek upływu miesięcznego pozostawania skarżącej w stanie nieczynnym tj. z dniem 29 lutego 1996 r. D. Kurator Oświaty nie odniósł się jednak do istotnej kwestii jaka nasuwa się w związku z treścią przytoczonej wyroku Sądu Najwyższego z 17 lutego 1997 r. Powstaje bowiem kwestia czy sytuacja w jakiej znalazła się skarżąca z dniem 29 lutego 1996 r. jest równoznaczna tej wskazanej przez Sąd Najwyższy. Inaczej mówiąc: czy rozwiązanie stosunku pracy skutkiem upływu tego 6 miesięcznego okresu pozostawania w stanie nieczynnym jest równoznaczne z rozwiązaniem stosunku pracy na podstawie przepisów Karty Nauczyciela w związku z ustaleniem, że akt mianowania jest wadliwy. Na to doniosłe zagadnienie brak w uzasadnieniu decyzji ostatecznej odpowiedzi; organ odwoławczy zresztą – jak wynika z uzasadnienia jego decyzji w gruncie rzeczy kontroluje prawidłowość rozumowania organu I instancji a nie załatwia tej sprawy administracyjnej od początku gdy odwołanie przenosi kompetencje załatwienia na ten organ. Świadczy o tym choćby częste odnoszenie się do tego co czyni organ I instancji. W odwołaniu jak i w skardze do Sądu Administracyjnego zagadnienie konieczności odniesienia się do aktu mianowania o jakim mowa – skarżąca uczyniła pierwszoplanowym. Takie też było ogólne wskazanie Sądu w wyroku z dnia i do niego powinno się w głównej mierze odnieść argumentację obu organów w sprawie. W dalszym postępowaniu posądowym zatem organ odwoławczy: zrelacjonuje szczegółowo ustalenia faktyczne, poczynione w dotychczasowym postępowaniu i w ich świetle oceni w szczególności czy skarżąca istotnie utraciła przymiot nauczyciela mianowanego a nadto odnieść się do kwestii stawianej przez skarżącą, iż uzyskała kwalifikacje do pracy w szkolnictwie specjalnym w dniu 30 marca 1988 r. i dopiero z tym dniem uzyskała mianowania z mocy prawa. Zaistniała, niejako nowa okoliczność, w świetle której należało badać uzyskanie przez skarżącą mianowania. Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c", ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku. Orzeczenie w pkt II znajduje uzasadnienie w art. 152 powołanej ustawy.