I OSK 1376/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędzia del. NSA Jerzy Krupiński Protokolant asystent sędziego Katarzyna Myślińska po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 lutego 2012 r. sygn. akt III SA/Gd 13/12 w sprawie ze skargi R. G. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 13/12 oddalił skargę R. G. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych sprawy. Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] orzekł o zawieszeniu mł. asp. R. G. w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy. Następnie rozkazem personalnym z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji w [...] przedłużył okres zawieszenia wymienionego funkcjonariusza w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego, nadając tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ stwierdził, że Prokuratura Rejonowa [...] postawiła R. G. zarzuty popełnienia w okresie od 2009 do 2010 kilku przestępstw polegających na tym, że wymieniony funkcjonariusz działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wprowadził w błąd pracowników kilku towarzystw ubezpieczeniowych przez poświadczenie nieprawdy w notatkach urzędowych mających dokumentować kolizje drogowe, czym doprowadził te firmy ubezpieczeniowe do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez wypłatę odszkodowań w łącznej wysokości 95.571,27 zł. Przestępstw tych, przewidzianych w art. 286 § 1 w zb. z art.271 § 3 w zw. z art.11 § 2 K.k., R. G. miał się dopuścić jako funkcjonariusz jednostek Policji w [...] , [...] , [...] , [...] i [...]. Okres prowadzonego w tych sprawach śledztwa został przedłużony do dnia 1 października 2011 r. Biorąc pod uwagę rodzaj zarzucanych R. G. przestępstw oraz fakt popełnienia tych czynów z winy umyślnej i niskich pobudek, a nadto rolę i zadania Policji, zdaniem Komendanta Powiatowego Policji w [...], uznać należy, że zachodzą przewidziane w art. 39 ust. 3 ustawy o Policji przesłanki do przedłużenia okresu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Funkcjonariusze podejrzani o popełnienie przestępstw osłabiają autorytet omawianej formacji i pozbawiają ją wiarygodności w oczach opinii publicznej, co uzasadnia celowość natychmiastowego odsunięcia ich od wykonywania czynności służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Wymienione okoliczności wskazują na zaistnienie szczególnie uzasadnionego przypadku w rozumieniu powołanego przepisu. Przemawiają również za nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w trybie art.108 § 1 K.p.a. Komendant Wojewódzki Policji w [...] po rozpatrzeniu odwołania R. G. rozkazem personalnym z dnia [...] października 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny z dnia [...] września 2011 r. o przedłużeniu okresu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że przesłanką faktyczną zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych było przedstawienie mu w dniu [...] czerwca 2011 r. zarzutów popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 K.k. w zbiegu z art. 271 § 3 K.k. w związku z art. 11 § 2 K.k. Czyn zarzucany funkcjonariuszowi stanowi przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, dlatego też zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych zgodnie z treścią art. 39 ust. 1 ustawy o Policji było obligatoryjne. Fakt przedstawienia podejrzanemu zarzutów popełnienia przestępstwa nie przesądza o jego winie, jednak w znacznym stopniu uprawdopodabnia tezę, że może on być sprawcą zarzucanych czynów. Z treści przedstawionych zarzutów wynika, że zarzucane czyny policjant popełnił w różnych okresach czasu, działając za każdym razem w związku i podczas wykonywania przez niego czynności służbowych. Powyższe wskazuje na umyślne i celowe działanie R. G., które wyczerpuje znamiona przestępstw określonych w Kodeksie karnym, a także na zachowanie sprzeczne z nałożonymi na niego obowiązkami służbowymi. Powyższe okoliczności, wbrew twierdzeniu skarżącego, stanowią szczególnie uzasadniony przypadek warunkujący przedłużenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku R. G. wniósł o uchylenie powyższego rozkazu personalnego i umorzenie postępowania przed organem I instancji. Zaskarżonemu rozkazowi zarzucił: - błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji poprzez przyjęcie, iż prowadzenie postępowania karnego przeciwko funkcjonariuszowi Policji za czyny ścigane z oskarżenia publicznego musi wywoływać skutek w postaci przedłużenia okresu zawieszenia go w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania; -naruszenie prawa materialnego poprzez uznanie, że w sprawie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek" pozwalający w na przedłużenie zawieszenia w czynnościach służbowych, pomimo że w sprawie takich okoliczności brak; - naruszenie prawa procesowego – art. 108 § 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie i uznanie, że w sprawie zaszły jakiekolwiek przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności; - naruszenie art. 7 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy; - naruszenie przez organ odwoławczy "art.1 § 2 pusa i art.3 § 2 ppsa" przez oddalenie odwołania i utrzymanie w mocy decyzji naruszającej dyspozycję art. 39 ust. 1 i 3 ustawy o Policji. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.- dalej powoływana jako P.p.s.a.), skargę R. G. oddalił. W uzasadnieniu Sąd i instancji stwierdził, że stosownie do treści art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U z 2007 r., Nr 43 poz. 277 ze zm.) - w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji – policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Z kolei ust 2 tego przepisu stanowi, iż policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Zgodnie zaś z ustępem 3 powołanego artykułu w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. Treść tego ostatniego przepisu wskazuje, że rozkaz o przedłużeniu policjantowi okresu zawieszenia w wykonywaniu obowiązków służbowych ma charakter fakultatywny i podejmowany jest w ramach uznania administracyjnego. Wskazuje na to posłużenie się przez ustawodawcę terminami "można przedłużyć" i " w szczególnie uzasadnionych przypadkach". Podjęta w ten sposób decyzja podlega kontroli sądowej pod względem jej zgodności z prawem. Sąd nie ocenia natomiast celowości takiego rozstrzygnięcia. Analizując uzasadnienie decyzji organów obu instancji, zauważyć należy, że podstawą przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych było nie tylko samo przedłużenie postępowania przygotowawczego prowadzonego przeciwko skarżącemu, lecz także ciężar postawionych w jego toku zarzutów, a przede wszystkim fakt, iż zarzucane przestępstwa zostały popełnione w trakcie i w związku z pełnionymi przez skarżącego obowiązkami służbowymi. W ocenie WSA w Gdańsku argumentacja przyjęta przez organy obu instancji jest prawidłowa. Nie budzi wątpliwości bowiem, iż w interesie obywateli jest, aby służbę policyjną pełniły wyłącznie osoby, co do których nie ma wątpliwości, iż posiadają odpowiednie kwalifikacje etyczne. Trudno zatem mówić o "dowolności" organów w ocenie niniejszej sprawy, skoro skarżącemu zostały przedstawione zarzuty popełnienia przestępstw umyślnych w związku z pełnioną służbą. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego i uzasadnienia decyzji organów I i II instancji zarzut przekroczenia granic uznania administracyjnego nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja spełnia wymogi określone art. 107 § 3 K.p.a. W szczególności za bezzasadny uznać należy zarzut skarżącego, iż organ nie poczynił dodatkowych ustaleń faktycznych dotyczących osoby skarżącego. Zauważyć należy, że przesłanka szczególnie uzasadnionych przypadków odnosi się do postępowania karnego, a więc jego przebiegu i rodzaju postawionych w jego toku zarzutów. Na powyższe zwrócił uwagę WSA w Warszawie w wyroku z 26 października 2007 r. w sprawie o sygn. II SA/Wa 1124/2007, wskazując, iż przepis art. 39 ust.3 ustawy o Policji dopuszcza dalsze odsunięcie funkcjonariusza od wykonywania zadań i czynności służbowych z uwagi na charakter zarzucanego mu czynu. Sąd I instancji stwierdził ponadto, że zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 2 P.p.s.a. jest zupełnie niezrozumiały, gdyż przepisy te nie mają w ogóle zastosowania do postępowania przed organami administracyjnymi. Za bezzasadny uznać należy także zarzut naruszenia przez organy art. 7 K.p.a., gdyż stan faktyczny niniejszej sprawy został prawidłowo ustalony. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku R. G. reprezentowany przez adwokata domagał się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, względnie uchylenia wyroku i rozpoznania skargi. Zaskarżonemu orzeczeniu- na podstawie art.174 pkt.1 i 2 P.p.s.a.- zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji przez przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodzą szczególnie uzasadnione przypadki mogące skutkować przedłużeniem okresu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych i potrąceniem policjantowi 50 %.uposażenia. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wskazał, że przedłużenie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, stosownie do ust. 3 art. 39 ustawy o Policji, może mieć miejsce tylko i wyłącznie w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Zwrot ten oznacza, że dla przedłużenia zawieszenia w czynnościach niezbędne jest nie tylko udowodnienie, że w sprawie zachodzi uzasadniony przypadek, ale dodatkowo niezbędne jest także wykazanie jego szczególności. WSA w Gdańsku w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazywał, że nie doszło do naruszenia art. 39 ust. 1 ustawy o Policji ze względu na ciężar zarzutów, związek zarzucanych czynów ze służbą w Policji, a także wielokrotność czynów. Podnieść jednak należy, że wobec stadium postępowania karnego (postępowanie przygotowawcze – brak skazującego, choćby nieprawomocnego wyroku) zarzuty takie powinny być używane ostrożnie. Nawet w obecnej sytuacji procesowej skarżącego nie sposób mówić, że wzgląd na interes publiczny, bądź dobro służby przemawia za dalszym zawieszeniem go w obowiązkach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest znacznie sformalizowanym środkiem zaskarżenia określonych orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Musi ona spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym, a ponadto warunki materialne przewidziane w art.176 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do tych ostatnich należy między innymi przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie. Przywołanie w skardze kasacyjnej właściwych podstaw zaskarżenia jest istotne zwłaszcza w kontekście zakresu postępowania kasacyjnego wyznaczonego art. 183 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Zasada ta - poza przypadkami enumeratywnie wymienionymi w art. 183 § 2 P.p.s.a.- oznacza pełne związanie określonymi przez skarżącego kasacyjnie podstawami zaskarżenia. Determinują one kierunek działalności sądu drugiej instancji, który nie jest zobowiązany ani uprawniony do uzupełniania zarzutów kasacyjnych, a także poszukiwania z urzędu innych naruszeń prawa niż te powołane przez skarżącego kasacyjnie. Jeżeli zatem - tak jak w rozpoznawanej sprawie - nie występuje żadna z przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny musi ograniczyć się tylko do zarzutów postawionych przez samą stronę. Skarga kasacyjna rozpoznawana w tych granicach nie mogła być uwzględniona, gdyż podniesiony w niej zarzut nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności wskazać zatem należy, że skarżący kasacyjnie nie zarzucił Sądowi I instancji naruszenia przepisów postępowania i tym samym nie zakwestionował skutecznie przyjętego przez ten Sąd stanu faktycznego sprawy. W takiej sytuacji, zgodnie z zasadą związania granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany był oprzeć w swe rozważania na ustaleniach dokonanych przez organy i zaaprobowanych przez Sąd I instancji. W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej wytknął Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku złamanie wyłącznie przepisu prawa materialnego, a konkretnie błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji przez przyjęcie, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek skutkujący przedłużeniem okresu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Odnosząc się do tak postawionego zarzutu wskazać należy, że zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne ścigane z oskarżenia publicznego – na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Oznacza to, że dopuszczalność zawieszenia policjanta w wykonywaniu przez niego czynności służbowych uzależniona została przez ustawodawcę nie od stwierdzenia winy policjanta co do przypisywanych mu czynów lecz od wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego. Tym samym zastosowanie przedmiotowej instytucji jest możliwe już po wydaniu postanowienia o przedstawieniu funkcjonariuszowi zarzutów. Z chwilą dokonania takiej czynności procesowej postępowanie przygotowawcze z fazy in rem przekształca się bowiem w fazę in personam, czyli przeciwko oznaczonej osobie. Natomiast z art. 39 ust. 3 ustawy o Policji wynika, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego, bez względu na to, jakie przesłanki (fakultatywne czy obligatoryjne) stanowiły podstawę zawieszenia. Przedłużenie zawieszenia w wykonywaniu obowiązków służbowych ma zatem charakter fakultatywny, którego zastosowanie jest możliwe jedynie w razie wykazania zaistnienia szczególnego przypadku przemawiającego za koniecznością dalszego odsunięcia policjanta od wykonywania czynności służbowych. Podkreślić przy tym należy, że ocenę szczególności konkretnego przypadku można odnosić do każdego etapu toczącego się przeciwko policjantowi postępowania karnego aż do jego prawomocnego zakończenia. Tym samym nie można przyjąć, aby stosowanie instytucji przedłużenia zawieszenia policjanta w wykonywaniu czynności służbowych mogło zależeć wyłącznie od określonego etapu toczącego się postępowania karnego, zwłaszcza że wskazany w art. 39 ust. 1 cytowanej ustawy okres trzech miesięcy obligatoryjnego zawieszenia nie jest terminem, w którym-co do zasady- możliwe byłoby wykonanie wszystkich czynności procesowych w postępowaniu przygotowawczym i sądowym oraz wydanie prawomocnego orzeczenia kończącego takie postępowanie. Przepisu art. 39 ust. 3 ustawy o Policji nie można zatem wiązać, jak to sugeruje skarżący kasacyjnie dopiero z dalszymi fazami postępowania, na przykład zakończeniem postępowania przygotowawczego i skierowaniem aktu oskarżenia, czy wydaniem nieprawomocnego wyroku. W przeciwnym razie o tym czy po upływie trzymiesięcznego okresu zawieszenia policjant powinien być w dalszym ciągu odsunięty od obowiązków służbowych nie mogliby samodzielnie decydować właściwi przełożeni w sprawach osobowych, gdyż ich decyzja w tym zakresie w znacznej mierze uwarunkowana byłaby sprawnością toczącego się postępowania karnego i terminem jego zakończenia, co z oczywistych względów jest nie do przyjęcia. Nie ma ponadto jakichkolwiek podstaw, by dopuszczalność przedłużenia zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych można było uzależniać od prognozowanego przebiegu postępowania karnego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że prowadzenie przedmiotowych postępowań należy do suwerennych kompetencji organów prokuratury i sądów. Organy policyjne w sprawach osobowych nie są zatem uprawnione do oceny zasadności wszczęcia przeciwko funkcjonariuszowi postępowania karnego i stawiania hipotez co do wyniku takiego postępowania. Wobec tego stwierdzić należy, że o ile z chwilą wszczęcia przeciwko policjantowi postępowania karnego w sprawie ściśle określonego rodzaju przestępstwa właściwy organ Policji zobowiązany jest obligatoryjnie zawiesić tego funkcjonariusza w pełnieniu przez niego czynności służbowych na okres do trzech miesięcy, o tyle przedłużenie tego zawieszenia należy odnosić do okresu następującego bezpośrednio po upływie pierwotnego zawieszenia. Dlatego ocena zaistnienia szczególnego przypadku, jakim mowa w art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, musi uwzględniać aktualny etap toczącego się postępowania karnego. Postępowanie w przedmiocie zawieszenia policjanta w obowiązkach nie ma na celu wykazanie, że doszło do popełnienia zarzucanego czynu, gdyż to będzie bowiem przedmiotem postępowania dowodowego w toku postępowania karnego. Jeżeli więc przeciwko policjantowi toczy się jeszcze postępowanie przygotowawcze, to ustawowej cechy szczególności przypadku mającego przemawiać za przedłużeniem zawieszenia w czynnościach służbowych należy poszukiwać przede wszystkim w postanowieniu o przedstawienia mu zarzutów. Z tego względu nie sam fakt toczącego się przeciwko policjantowi postępowania karnego, lecz charakter przedstawionych w takim postanowieniu zarzutów może przesądzać, czy możliwe jest dopuszczenie do sytuacji, że policjant będzie pełnił służbę, czy też nadal powinien być odsunięty od wykonywania swych obowiązków służbowych. Jeżeli zatem w sprawie karnej zgromadzone dowody pozwoliły na przedstawienie policjantowi zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, to stan taki można ocenić jako szczególny przypadek uzasadniający zastosowanie wobec takiego funkcjonariusza instytucji, o jakiej mowa w art. 39 ust. 3 ustawy o Policji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, stwierdzić należy, że Prokuratura Rejonowa [...] przedstawiła R. G. zarzuty popełnienia w okresie od 2009 r. do 2010 r. kilku przestępstw przewidzianych w art. 286 § 1 w zb. z art.271 § 3 w zw. z art.11 § 2 K.k., których miał się on dopuścić w bezpośrednim związku ze służbą i które polegały na tym, że funkcjonariusz działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wprowadził w błąd pracowników kilku towarzystw ubezpieczeniowych przez poświadczenie nieprawdy w notatkach urzędowych mających dokumentować kolizje drogowe, czym doprowadził te firmy ubezpieczeniowe do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez wypłatę odszkodowań w łącznej wysokości 95.571,27 zł. Niesporne jest, że czyny zarzucane policjantowi stanowią przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. W tych okolicznościach sprawy Sąd I instancji trafnie zaaprobował stanowisko organów Policji, że sam charakter przedstawionych R. G. zarzutów nie pozwala na dopuszczenie do sytuacji, w której policjant ten mógłby pełnić służbę. Zarzuty te są tak poważne, że przede wszystkim należało mieć na uwadze dobro interesu społecznego a nie indywidualny interes funkcjonariusza. Zarzucane czyny, których R. G.- co wymaga podkreślenia- miał się dopuścić w trakcie wykonywania obowiązków służbowych- miały negatywny wpływ na prestiż i dobre imię Policji, co wymagało natychmiastowej represji w postaci dalszego zawieszenia go w czynnościach zawodowych. WSA w Gdańsku rozpatrując wniesioną doń skargę, uprawniony był jedynie do badania legalności zaskarżonej decyzji w przedmiocie przedłużenia zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, w tym poprawności formalnej wydania tego rozstrzygnięcia i decyzji pierwszoinstancyjnej. Sąd ten, podobnie jak organy orzekające w sprawie, nie mógł natomiast oceniać podstaw i przesłanek wszczęcia postępowania karnego. Trafnie jego rozważania koncentrowały się więc na zasadności odsunięcia R. G. od wykonywania obowiązków służbowych w związku ze sformułowanymi wobec niego zarzutami a nie na analizie prawdopodobieństwa uznania skarżącego winnym przypisywanych mu czynów. W zaskarżonym wyroku WSA w Gdańsku przeprowadził prawidłową wykładnię przesłanki "szczególne uzasadnionego przypadku" i trafnie ją do okoliczności sprawy zastosował. Zarzut złamania art. 39 ust.3 ustawy o Policji uznać zatem należy za niezasadny. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.