I SA/Wr 17/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Olejnik, Sędziowie: Sędzia NSA Henryka Łysikowska, Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Protokolant: Barbara Głowaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 marca 2013 r. sprawy ze skargi A Spólka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. – działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P. - działającego z upoważnienia Ministra Finansów – na rzecz strony skarżącej kwotę [...] (słownie: [...]) zł tytułem zwrotu zwrot kosztów postępowania sądowego. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n. A Sp. z o. o. (dalej: spółka, strona, skarżąca) zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej w P. (dalej: Dyrektor IS), działającego z upoważnienia Ministra Finansów, z wnioskiem o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT), w zakresie korekty podatku naliczonego przy zakupie samochodu demonstracyjnego. Z zaprezentowanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że spółka prowadzi działalność gospodarczą w przedmiocie handlu samochodami osobowymi marki [...] i jest czynnym podatnikiem VAT. Na podstawie umowy dealerskiej, spółka zobowiązała się do zakupu samochodów demonstracyjnych (testowych), które kwalifikuje do majątku obrotowego, jako towary handlowe. W/w samochody są rejestrowane i przeznaczone do jazd demonstracyjnych (testowych). Spółka odlicza cały podatek VAT naliczony w fakturach zakupu tych samochodów. Po upływie 6 miesięcy od zakupu, samochody podlegają sprzedaży opodatkowanej. Zdarzają się jednak przypadki, że przeznaczone do sprzedaży samochody nie znajdują nabywców przed upływem 12 miesięcy od ich zakupu (wynika to z faktu, że samochody [...] są drogimi pojazdami luksusowymi). Z chwilą upływu 12 miesięcy, samochody te nie są już używane do jazd testowych, pozostając na stanie magazynowym jako - oferowane do sprzedaży - towary handlowe. Mając na uwadze powyższe spółka zapytała: "Czy w przypadkach, gdy osobowy samochód demonstracyjny, z braku nabywcy, nie zostanie sprzedany przed upływem roku od dnia jego nabycia i jest nieużywany po tym okresie do jazd demonstracyjnych, pozostając na stanie magazynu, jako towar handlowy przeznaczony do sprzedaży, istnieje obowiązek skorygowania odliczonego przy zakupie VAT-u do wysokości określonej w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. nr 247, poz. 1652 ze zm. - dalej: ustawa zmieniająca), tj. 60% podatku naliczonego, nie więcej niż 6.000 zł?" Prezentując własne stanowisko spółka zauważyła, że zgodnie z art. 3 ust. 1 w/w ustawy, zastępującym art. 86 ust. 3-7a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm. - dalej: u.p.t.u.), w okresie do 31 grudnia 2012 r., w przypadku nabycia samochodów osobowych i innych pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze, nie więcej niż 6.000 zł, z zastrzeżeniem ust. 2, w którym wymieniono przypadki, kiedy przepis ten nie ma zastosowania. Wskazała, że w myśl ust. 2 pkt 7 lit. a) ustawy, przepis ust. 1 nie dotyczy przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest odprzedaż tych samochodów (pojazdów). Wyłożyła, że - będąc czynnym podatnikiem VAT i prowadząc działalność w zakresie sprzedaży samochodów osobowych - ma prawo do odliczenia całego podatku naliczonego przy zakupie samochodów, gdyż zakupione samochody przeznaczone są, jako towar handlowy, do dalszej sprzedaży. Uznała, że powyższego nie zmienia fakt, że niektóre z nich są okresowo używane do celów demonstracyjnych (jazd testowych). Podkreśliła, że samochody nie są kwalifikowane do środków trwałych (stanowią towar handlowy). Wyraziła pogląd, że bez znaczenia pozostaje, że niektórych samochodów nie zdołano sprzedać po upływie 6 miesięcy a przed upływem 1 roku od dnia ich zakupu, gdyż są one wycofane z używania i pozostają na stanie magazynowym jako - oferowane do sprzedaży - towary. Podsumowała spółka, że przysługuje jej odliczenie całego podatku VAT naliczonego przy zakupie samochodów i nie występuje u niej obowiązek korekty tego podatku, w przypadku, gdy upłynął okres 1 roku od dnia zakupu i w okresie tym ich nie sprzedano. Dodała, że korekta byłaby konieczna w sytuacji przeznaczenia samochodu na własne potrzeby podatnika (nie do sprzedaży), co skutkowałoby przekwalifikowaniem pojazdu z towaru handlowego na środek trwały. Informowała, że jej pogląd potwierdza wyrok NSA z 29 października 2010 r. (sygn. akt I FSK 1875/09) oraz interpretacje Dyrektora IS w Poznaniu z 31 października 2007 r. (nr [...]) i z 3 sierpnia 2009 r. ([...]). W interpretacji indywidualnej z dnia [...] października 2012 r. (nr [...]), Dyrektor IS - działając z upoważnienia Ministra Finansów - stanowisko spółki uznał za nieprawidłowe. Zauważył, że w okresie 1 stycznia 2011 r. - 31 grudnia 2012 r. kwestie odliczenia - związanego z nabyciem samochodów osobowych - podatku VAT regulują przepisy art. 3 ustawy zmieniającej. Podniósł, że w myśl art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 lit. a) tej ustawy, ograniczenie w odliczeniu podatku VAT naliczonego przy zakupie nie dotyczy sytuacji, gdy przedmiotem działalności podatnika jest odprzedaż samochodów. Wyłożył, że użyte w art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. a) ustawy sformułowanie "przedmiotem działalności podatnika", w zestawieniu z dalszą częścią zdania "jest odprzedaż tych samochodów (pojazdów)" nie oznacza przedmiotu działalności generalnie, lecz dotyczy zadysponowania konkretnym samochodem w ściśle określony sposób. Stwierdził, że mówiąc o przedmiocie działalności przepis ten wiąże go z odsprzedażą konkretnych samochodów przez użycie wyrazu "tych", przy czym ich odsprzedaż jest jedyną okolicznością wymienioną w tym przepisie, która uzasadnia jego zastosowanie. Uznał, że sam fakt prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie handlu samochodami nie jest wystarczającą przesłanką do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego z tytułu nabycia samochodów. Do nabycia tego uprawnienia konieczne jest bowiem jednoczesne przeznaczenie danego - konkretnego - samochodu do odprzedaży (nabytego wcześniej w tym celu). Zdaniem organu, w art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. a) ustawy zmieniającej ustawodawca koncentruje się na przedmiocie, a nie podmiocie. W jego opinii, przepis ten nie może mieć zastosowania do sytuacji, gdy nabywane samochody są wykorzystywane "przede wszystkim" do celów innych niż odprzedaż (w niniejszej sprawie jako samochody demonstracyjne), gdyż odprzedaż nie jest ich podstawowym przeznaczeniem. Według organu, ich późniejsza sprzedaż jest kwestią wtórną i nie ma wpływu na zmianę wysokości odliczenia podatku przy ich nabyciu, niezależnie od tego, czy będą one sprzedawane przed, czy po upływie roku. Samochód - nawet zakupiony z zamiarem odprzedaży - w chwili przeznaczenia go do użytkowania (w charakterze samochodu demonstracyjnego), przestaje być bowiem traktowany jako towar handlowy, a staje się składnikiem majątku podatnika. Dodał organ, że zaliczenie, czy też nie - po upływie roku - samochodów, stanowiących towary handlowe, do środków trwałych, pozostaje bez wpływu na sposób interpretacji wykładanych w sprawie przepisów. Organ zinterpretował, że spółce - w odniesieniu do samochodów osobowych wykorzystywanych do jazd demonstracyjnych - nie przysługuje prawo do odliczenia całości podatku naliczonego przy ich zakupie, lecz jedynie 60%, nie więcej niż 6.000 zł. Dyrektor IS podsumował, że w przypadkach, gdy samochód demonstracyjny - z braku nabywcy - nie zostanie sprzedany przed upływem roku od dnia jego nabycia i po tym okresie nie jest używany do jazd demonstracyjnych, pozostając na stanie magazynu, jako towar handlowy przeznaczony do sprzedaży, nie istnieje obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego związanego z jego nabyciem, gdyż już w chwili zakupu tego samochodu spółce nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku w pełnej wysokości (100%), tylko częściowe prawo do odliczenia (60%, nie więcej niż 6000 zł). Zauważył organ, że interpretacje podatkowe wydawane są w indywidualnych sprawach. Tak więc - zdaniem organu - bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostają powołane przez spółkę we wniosku interpretacje wydane w innych sprawach. Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa i zmiany interpretacji, strona wniosła skargę na interpretację, zarzucając jej naruszenie: - prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. a) ustawy zmieniającej, poprzez błędną jego wykładnię i zastosowanie, w wyniku czego uznano, że w przypadku zakupu samochodów osobowych przeznaczonych okresowo do celów demonstracyjnych a następnie do odprzedaży, podatnikowi VAT nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego w pełnej wysokości; - prawa procesowego, tj. art. 14a, art. 14c § 1 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej: O.p.), przez brak merytorycznego odniesienia się (zarówno w interpretacji, jak i w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa) do powołanych przez spółkę wyroków NSA i wydanych wcześniej przez Dyrektora IS interpretacji, w których - w tożsamej sytuacji - przyjmowano odmienne stanowiska. Spółka wniosła o uchylenie interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu spółka szeroko opisała dotychczasowy przebieg postępowania i zajęte przez strony sporu stanowiska w sprawie. Stwierdziła, że zawarte w interpretacji stanowisko Dyrektora IS jest nieprawidłowe i narusza przepisy u.p.t.u., jak i zapisy Dyrektywy Rady 2006/112/WE. Wskazała, że zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. a) ustawy zmieniającej, ograniczenie prawa do odliczenia podatku naliczonego - w przypadku nabycia samochodów osobowych o dopuszczalnej masie całkowitej nie przekraczającej 3,5 tony - nie dotyczy przypadków, gdy przedmiotem działalności jest odprzedaż tych samochodów. Podkreśliła, że nie ulega wątpliwości, że jest podmiotem prowadzącym działalność w zakresie odprzedaży takich samochodów. Wyłożyła, że powołany przepis odnosi się jedynie do charakteru działalności podatnika. Podniosła, że samochody demonstracyjne - od daty ich zakupu - kwalifikowane są jako towary przeznaczone do odprzedaży i tylko okresowo udostępniane są klientom do jazd testowych po czym są odprzedawane. Zakwestionowała spółka - jako naruszające prawo i modyfikujące stan faktyczny opisany we wniosku - stanowisko organu, że samochód, nawet zakupiony z zamiarem odprzedaży, w chwili przeznaczenia go do użytkowania przez podatnika (w charakterze samochodu demonstracyjnego) przestaje być towarem handlowym i staje się składnikiem majątku podatnika. Dowodziła, że niezgodne ze stanem faktycznym jest stwierdzenie organu, że odprzedaż samochodów nie jest ich podstawowym przeznaczeniem, skoro z opisanej we wniosku umowy dealerskiej jasno wynika, że tylko okresowo przeznaczone są one do jazd demonstracyjnych. Podniosła spółka, że interpretacja narusza zasadę neutralności podatku VAT. Skarżąca zauważyła, że art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. a) ustawy zmieniającej brzmi identycznie, jak - obowiązujący do końca 2010 r. - art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. a) u.p.t.u. Podkreśliła, że odnośnie w/w przepisu u.p.t.u., Dyrektor IS (podobnie inne Izby Skarbowe i Urzędy Skarbowe) wydał szereg interpretacji w analogicznych stanach faktycznych uznając, że podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku w pełnej kwocie (skarżąca odwołała się do konkretnych interpretacji). Dodała, że NSA w wyroku z 29 października 2010 r. (sygn. akt I FSK 1875/09) uznał prawo podatnika do pełnego odliczenia VAT od zakupu samochodów demonstracyjnych, nawet gdy zostaną one zaliczone do środków trwałych, jak i w przypadku, kiedy upłynie okres 12 m-cy od dnia ich zakupu. Wskazała, że w orzecznictwie NSA i WSA ukształtował się pogląd, że podatnikom prowadzącym działalność w zakresie odprzedaży samochodów przysługuje pełne odliczenie VAT-u naliczonego przy zakupie samochodów przeznaczonych do jazd demonstracyjnych (skarżąca przywołała liczne wyroki), i to zarówno zgodnie z art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. a) u.p.t.u., jak i w okresie obowiązywania art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 lit. a) ustawy zmieniającej. Zdaniem skarżącej, wycofanie się przez organ podatkowy z wcześniejszych - prawidłowych - poglądów i nie uwzględnienie orzecznictwa sądów administracyjnych stanowi naruszenie art. 14a i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: u.p.p.s.a.), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa, rozstrzygając o tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 u.p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 146 § 1 u.p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę, uchyla interpretację. W przeciwnym wypadku, skargę oddala na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. Skarga okazała się uzasadniona. Spór między stronami dotyczy prawa do odliczenia w pełnej wysokości podatku VAT naliczonego przy zakupie osobowych samochodów demonstracyjnych przez czynnego podatnika VAT prowadzącego działalność gospodarczą w przedmiocie odprzedaży tych samochodów. Organ podatkowy uznał, że w przypadku spółki prawo do odliczenia jest ograniczone, z uwagi na treść art. 3 ust. 1 ustawy zmieniającej. Według spółki, w związku z tym, że przedmiot jej działalności obejmuje odprzedaż w/w samochodów, przepis ten nie będzie miał do niej zastosowania. W opinii spółki, w jej sytuacji, znajdzie zastosowanie art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. a) ustawy zmieniającej, w konsekwencji czego będzie jej przysługiwało prawo do pełnego odliczenia podatku VAT naliczonego przy zakupie tych samochodów. Zgodnie z treścią - mającego zastosowanie w stanie faktycznym sprawy - art. 3 ust. 1 ustawy zmieniającej, w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1 (u.p.t.u.), stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej jednak niż 6.000 zł, z zastrzeżeniem ust. 2. W myśl ust. 2 pkt 7 lit. a) art. 3 tej ustawy, przepis ust. 1 nie dotyczy przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest odprzedaż tych samochodów (pojazdów). Zauważenia wymaga, że w kwestii odliczenia podatku naliczonego w związku z nabyciem tzw. samochodów demonstracyjnych wielokrotnie wypowiadały się sądy administracyjne. Większość wyroków dotyczy art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. a) u.p.t.u., który to przepis - w identycznym brzmieniu - obowiązywał przed wejściem w życie rozwiązań zawartych w ustawie zmieniającej. W przeważającej liczbie wyroków (przede wszystkim wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego) sądy przyjmowały stanowisko zbieżne z poglądem wyrażonym w przedmiotowej sprawie przez stronę skarżącą. Podkreślić jednak trzeba, że w niektórych wyrokach sądy prezentowały stanowisko zbieżne ze stanowiskiem wyrażonym w sprawie przez organ podatkowy. Sąd w składzie orzekającym w sprawie przyjmuje do rozstrzygania stanowisko wypowiedziane w wyrokach, w których orzeczono w sposób odpowiadający stanowisku skarżącej. Sąd podziela m. in. poglądy wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 stycznia 2013 r. (sygn. akt I FSK 317/12, dostępny: CBOSA), w którym to wyroku Sąd Kasacyjny przywołał liczne orzecznictwo sądów administracyjnych. Tezy i twierdzenia zawarte w tym wyroku Sąd powoła niżej jako szczególnie trafne i zbieżne ze stanowiskiem składu orzekającego w rozpoznawanej sprawie. W przypadku skarżącej nie ma zastosowania ograniczenie prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego, określone w art. 3 ust. 1 ustawy zmieniającej. W sytuacji skarżącej, opisanej we wniosku o interpretację, zastosowanie znajduje bowiem art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. a) tej ustawy. Interpretacja art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. a) ustawy zmieniającej nakazuje przyjąć, że jedynym warunkiem (określonym w tym przepisie) pozwalającym na pełne odliczenie podatku naliczonego przy nabyciu samochodów (pojazdów) jest to, aby przedmiotem działalności podatnika była odprzedaż samochodów (pojazdów) określonych w ust. 1. Przepis ten bowiem, wbrew interpretacji organu, nie określa - w przeciwieństwie do ust. 2 pkt 7 lit. b) art. 3 ustawy zmieniającej - przeznaczenia tych pojazdów ani nie odwołuje się do okoliczności zadysponowania jakimś konkretnym pojazdem. Odwołuje się on natomiast tylko do rodzaju działalności podatnika. Wykładnia zarówno gramatyczna, jak i systemowa wewnętrzna, art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 lit. a) ustawy zmieniającej wskazuje, że wprowadzając ograniczenie prawa do odliczenia podatku naliczonego i stwierdzając, że ograniczenie to nie ma zastosowania do pojazdów i przypadków wskazanych w ust. 2, ustawodawca chciał w ten sposób zagwarantować pełne odliczenie podatku VAT w odniesieniu do samochodów związanych ściśle z działalnością gospodarczą. Oznacza to, że do podatników określonych w art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. a) ustawy zmieniającej, tj. tych, których przedmiotem działalności jest odprzedaż samochodów, o których mowa w ust. 1, nie mają zastosowania ograniczenia prawa do odliczenia podatku naliczonego określone w ust. 1 art. 3, lecz ma zastosowanie art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. a) przewidujący prawo do odliczenia podatku naliczonego bez ograniczeń, warunkiem zastosowania którego jest oczywiście to, aby nabyte towary były wykorzystywane do działalności opodatkowanej VAT. Jak trafnie wskazał NSA w wyroku z dnia 28 czerwca 2011 r. (sygn. akt I FSK 1014/10, dostępny: CBOSA), celem art. 86 ust. 3 u.p.t.u. (odpowiednio art. 3 ust. 1 ustawy zmieniającej) było zapobieżenie odliczania całego podatku naliczonego z tytułu nabycia samochodów (pojazdów), których rodzaj (funkcjonalność) nie determinuje konieczności wykorzystywania ich jedynie w działalności gospodarczej podatnika, umożliwiając również ich wykorzystywanie poza tą działalnością. Stąd też w art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. a) ustawy zmieniającej określono wyłączenia z tego ograniczenia, poprzez określenie rodzajów działalności wskazujących, że nabyte samochody (pojazdy) mają w całości służyć tej działalności podatnika. Zdaniem Sądu, nie ma podstaw do ograniczenia prawa do odliczenia w stosunku do pojazdów, które czasowo są przeznaczone do celów demonstracyjnych, np. jazd testowych (próbnych). Samochody te bowiem nadal będą służyły podatnikowi do podstawowej jego działalności, jaką jest odprzedaż samochodów i tylko ze względu na konieczne działania marketingowe, typowe w handlu, nie zostają one sprzedane od razu, lecz po okresie ich używania do celów demonstracyjnych. Oczywistym jest, że ewentualny nabywca samochodów chce pojazd zobaczyć, obejrzeć, przejechać się nim a wymogi prawa o ruchu drogowym sprawiają, że taki pojazd należy zarejestrować i ubezpieczyć. To jednak nie zmienia faktu, że podatnik nabywa ten pojazd celem odprzedaży i tylko w pewnym - przejściowym - okresie wykorzystuje go w celu zwiększenia sprzedaży pojazdów. Takie działania podejmują również przedsiębiorcy sprzedający inne dobra trwałego użytku. Sprzęt RTV jest podłączony i działa w salonach sprzedaży. Ubrania są eksponowane na wystawach i wykorzystywane w trakcie pokazów zwiększających sprzedaż. Takie przykłady można mnożyć. Wynikają one z realiów rynkowych, ostrej konkurencji i coraz większej świadomości swoich praw ze strony konsumentów. W ocenie Sądu, w stosunku do pojazdów demonstracyjnych zastosowanie będzie miał przepis art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. a) ustawy zamieniającej. Tym samym, w razie zakupu tych samochodów, podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT w całości, bez ograniczeń wynikających z ust. 1 art. 3 tej ustawy. Reasumując, dokonując interpretacji, Dyrektor IS błędnie uznał, że przy zakupie przez spółkę pojazdów demonstracyjnych zastosowanie ma ograniczenie prawa do odliczenia podatku naliczonego, określone w art. 3 ust. 1 ustawy zmieniającej, nie zaś pełne prawo do odliczenia tego podatku, zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. a) ustawy zamieniającej. Jako zasadny zatem należało ocenić sformułowany w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego. Wydając ponownie interpretację, organ podatkowy obowiązany jest uwzględnić przedstawione wyżej stanowisko Sądu. Nie dopatrzył się natomiast w sprawie Sąd naruszenia prawa procesowego, w sposób, który nakazywałby uchylenie interpretacji z przyczyn proceduralnych. Zauważyć bowiem należy, że w momencie wydawania spornej interpretacji istniały orzeczenia (przede wszystkim wojewódzkich sądów administracyjnych), które prezentowały odmienne od wyrażonego przez skarżącą (także przez skład orzekający w niniejszej sprawie) poglądy w kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie samochodów demonstracyjnych. Dokonany przez organ podatkowy sposób interpretacji dowodzi, że organ - mimo iż tego nie podał wprost - podzielił stanowisko prezentowane w tych orzeczeniach. Skarżona interpretacja zawiera także ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny i wskazanie prawidłowego - zdaniem organu podatkowego - stanowiska w sprawie. Powyższego nie zmienia okoliczność, że organ nie odniósł się wprost (w interpretacji i w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa) do powołanego we wniosku wyroku NSA i wydanych w innych sprawach interpretacji Dyrektora IS w P. Z argumentacji organu wynika bowiem, że w momencie wydawania interpretacji (2012 r.) organ przyjmował inne niż zawarte w powołanym wyroku (z 2010 r.) i interpretacjach (z 2007 r. i 2009 r.) stanowisko, na co wpływ mogły mieć wydawane przez sądy administracyjne aktualnie wyroki. Przy czym prawidłowe wydaje się być twierdzenie, że - co do zasady - wydając interpretację organ podatkowy winien wprost ustosunkować się do tez wynikających z powołanych przez podatnika orzeczeń sądów administracyjnych poprzez np. wskazanie na niejednolitość orzecznictwa. Sąd nie dopatrzył się sytuacji, w której organ podatkowy dokonałby oceny innego stanu faktycznego niż opisany we wniosku. Twierdzenie Dyrektora IS, że samochód - nawet zakupiony z zamiarem odprzedaży - w chwili przeznaczenia go do użytkowania w charakterze samochodu demonstracyjnego przestaje być towarem handlowym i staje się składnikiem majątku podatnika, stanowiło bowiem element przyjętego w sprawie stanowiska organu, nie zaś wynik modyfikacji zaprezentowanego we wniosku stanu faktycznego. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje, że we wcześniej wydanych interpretacjach organ podatkowy przyjmował stanowisko odmienne od wyrażonego w skarżonej interpretacji. Podsumowując, Sąd nie stwierdził, aby w rozpoznawanej sprawie naruszono przepisy art. 14a, art. 14c § 1 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. Reasumując, wskazane wyżej naruszenia prawa materialnego dały Sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej na podstawie art. 146 § 1 u.p.p.s.a., o czym orzeczono jak sentencji wyroku (pkt I). Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania sądowego (pkt II) ma oparcie w art. 200 u.p.p.s.a.