I SA/Sz 919/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 lutego 2013 r. sprawy ze skargi K. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 21 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę. K. Spółka z o.o. z siedzibą w [...] (zwana dalej "Spółką", "Wnioskodawcą") w dniu [...] r. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej rozpoznania przychodu w związku z przejęciem kredytu za wynagrodzeniem. W opisie stanu faktycznego oraz zdarzeń przyszłych Wnioskodawca wskazał, że jest polską spółką kapitałową, polskim rezydentem dla celów podatkowych. Spółka posiada udziały w innej spółce kapitałowej, K. Sz. Sp. z o.o. (zwanej dalej "KSz"), polskim rezydencie dla celów podatkowych. KSz zaciągnęła kredyt długoterminowy w walucie obcej (zwany dalej "Kredytem"). Odpowiedzialność Spółki i KSz z tytułu zobowiązania jest solidarna, ponieważ Spółka zaciągnęła kredyt również na podstawie tej samej umowy. Za środki z tytułu Kredytu KSz nabyła składniki majątkowe, które były i są wykorzystywane przez KSz w jej działalności gospodarczej. Wnioskodawca podał także, że ze względów gospodarczych KSz najprawdopodobniej zostanie zlikwidowana, a majątek (przedsiębiorstwo) KSz zostanie przekazany w ramach likwidacji Spółce (w tym przekazane zostaną na rzecz Spółki składniki majątkowe nabyte za środki pochodzące z Kredytu). W KSz nie mogą istnieć zobowiązania Spółki (które nie będą zaspokojone lub zabezpieczone). Spółka w związku z likwidacją zamierza również przejąć za wynagrodzeniem zobowiązanie KSz wynikające z kredytu, tj.: 1) zobowiązanie do spłaty kwoty głównej Kredytu oraz 2) odsetki naliczone do dnia przejęcia Kredytu, a niezapłacone przez KSz, jeżeli takie wystąpią. Przejęcie Kredytu przez Spółkę nastąpi w drodze odrębnej czynności prawnej (tj. na podstawie art. 519 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny; Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), za wynagrodzeniem. KSz zobowiązana będzie zapłacić Spółce całą kwotę istniejących na dzień zawarcia umowy zobowiązań (tj. kwoty głównej Kredytu oraz odsetek od Kredytu naliczonych do dnia przejęcia Kredytu, a niezapłaconych przez KSz). Ponadto niezależnie od tych płatności, ustalone zostanie odrębne wynagrodzenie z tytułu przejęcia długu (zobowiązania). Wnioskodawca podniósł również, że wynagrodzenie Spółki za przejęcie Kredytu (w tym nadwyżka) zostanie uregulowane (najprawdopodobniej w wyniku potrącenia z innym zobowiązaniem, które Spółka będzie mieć wobec KSz) przed wykreśleniem KSz z rejestru przedsiębiorców. W tak przedstawionym stanie sprawy Wnioskodawca sformułował dwa pytania: 1) Czy w związku z przejęciem Kredytu Spółka powinna rozpoznać dla celów podatkowych przychód w wysokości nadwyżki? 2) Czy przychód z tytułu nadwyżki Spółka powinna rozpoznać w dacie zawarcia umowy przejęcia Kredytu? Przedstawiając własne stanowisko w odniesieniu do pytania pierwszego (drugie pytanie zostało przekazane do rozpoznania w odrębnej interpretacji), Wnioskodawca wskazał, że z tytułu przejęcia Kredytu Spółka powinna rozpoznać dla celów podatkowych przychód w wysokości nadwyżki. Podniósł, że ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 ze zm.) – zwana dalej "u.p.d.o.p.", nie zawiera definicji przychodu. Art. 12 u.p.d.o.p. zawiera natomiast katalog zdarzeń, które powodują powstanie przychodu w rozumieniu przedmiotowej ustawy, a zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. Stosownie zaś do art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p., za przychody związane z działalnością gospodarczą osiągnięte w roku podatkowym uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Spółka podniosła, że w orzecznictwie sądowym i doktrynie wskazuje się, że warunkiem powstania przychodu w rozumieniu u.p.d.o.p., jest jego definitywny (bezzwrotny) charakter (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r., sygn. akt [...] i z dnia [...] r., sygn. akt [...], [...]; piśmiennictwo podatkowe, np. [...]). Takie rozumienie przychodu potwierdza ponadto art. 12 ust. 4 u.p.d.o.p., zawierający katalog zdarzeń, które są wyłączone z kategorii przychodu w rozumieniu wskazanej ustawy. Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1, do przychodów nie zalicza się m.in. otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów), z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów). Ponadto art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p. wskazuje, że do przychodów nie zalicza się również innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. Spółka wskazała, że niewątpliwe jest, iż Wynagrodzenie w części obejmującej kwotę główną Kredytu oraz odsetki naliczone od Kredytu do dnia przejęcia - nie jest trwałym (definitywnym) przysporzeniem dla Spółki, gdyż nie nastąpi trwały przyrost w posiadanym przez Spółkę majątku. Spółka najpierw poniesie wydatek i obniży swój majątek (tj. przejmie zobowiązanie), a następnie otrzyma Wynagrodzenie. Zatem tylko nadwyżka (tj. Wynagrodzenie w części przekraczającej kwotę główną Kredytu oraz odsetki naliczone, a niezapłacone do dnia przejęcia) stanowić będzie trwałe i definitywne przysporzenie po stronie Spółki, które będzie mogło stanowić przychód na gruncie u.p.d.o.p. Wnioskodawca podniósł, że powyższe stanowisko jest powszechnie akceptowane przez organy podatkowe i na dowód tego przywołał interpretacje: z dnia [...] r. ([...]); Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. ([...]) i z dnia [...] r. ([...]); Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. ([...]) i z dnia [...] r. ([...]). Podsumowując, Spółka wskazała, że jedynie nadwyżka otrzymana od KSz w zamian za przejęcie Kredytu będzie niewątpliwie trwałym, definitywnym przysporzeniem po stronie Spółki (Spółka nie będzie zobowiązana do zwrotu Nadwyżki). Brak jest również przepisu szczególnego, który by wyłączał tego rodzaju Nadwyżkę z przychodów podlegających opodatkowaniu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Pozostała część Wynagrodzenia (tj. odpowiadająca wartości kwoty głównej Kredytu oraz odsetkom naliczonym, a nie zapłaconym na dzień przejęcia Kredytu) nie będzie stanowić dla Spółki przychodu podlegającego opodatkowaniu na gruncie omawianej ustawy, gdyż nie jest to trwałe i definitywne przysporzenie po stronie Spółki (Spółka poniesie wydatek i obniży swój majątek, tj. przejmie zobowiązanie). Dyrektor Izby Skarbowej, działający z upoważnienia Ministra Finansów, w interpretacji z dnia [...] r. o nr [...], uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Uzasadniając powyższe, organ wydający interpretację przywołał treść art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.p.d.o.p. i stwierdził, że literalna wykładnia powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że do przychodów podatkowych zalicza się tylko takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne i bezwarunkowe. W konsekwencji, do przychodów podatkowych podatnik winien zaliczyć tylko takie przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe. Organ wskazał, że - co do zasady - o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, a więc takie, którymi może Spółka rozporządzać jak właściciel. Od zasady tej, w ściśle określonych przypadkach, wprowadzone zostały przez ustawodawcę wyjątki. Katalog przysporzeń, których nie zalicza się do przychodów podatkowych, jest zamknięty i zawarto go w art. 12 ust. 4 u.p.d.o.p. Organ wydający interpretację stwierdził, że skoro przepis ten w sposób kategoryczny i wyczerpujący określa, co nie jest przychodem w rozumieniu ustawy, to a contrario należy przyjąć, że wszelkie inne przychody, przepisem tym nieobjęte, powodują powstanie obowiązku podatkowego. W pkt 1 tego przepisu ustanowiono m.in. regułę, dotyczącą neutralności podatkowej pożyczek (kredytów). Mając na uwadze przywołane powyżej przepisy, organ stwierdził, że przejęcia i spłaty zobowiązania pożyczkowego przez Wnioskodawcę w ramach umowy przejęcia długu, o którym mowa we wniosku, nie można uznać za zdarzenie neutralne podatkowo. W szczególności nie można utożsamiać go z otrzymaniem i spłatą kredytu przez Spółkę. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 519 § 1 Kodeksu cywilnego, osoba trzecia może wstąpić na miejsce dłużnika, który zostaje z długu zwolniony (przejęcie długu). W wyniku przejęcia zobowiązania z tytułu kredytu, Spółka wstąpi we wszystkie prawa i obowiązki dotychczasowego dłużnika. W konsekwencji Spółka zwiększy swoje aktywa w związku z transakcją przejęcia długu za wynagrodzeniem o wartość przysługującej jej wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za przejecie długu. Do zwiększenia aktywów Spółki dojdzie w sposób trwały i definitywny. W ocenie organu, z tytułu należnego jej za przejęcie długu wynagrodzenia, Spółka uzyska przysporzenie majątkowe, odpowiadające wartości przejmowanego długu wraz z odsetkami naliczonymi do dnia przejęcia kredytu plus ustalonej nadwyżki. Organ wskazał przy tym, że na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych bez znaczenia pozostaje bilansowe ujęcie przeprowadzonej transakcji przejęcia długu za wynagrodzeniem, gdyż przychód w prawie podatkowym nie jest definiowany wynikowo (jako strata lub zysk podmiotu), lecz jako jakiekolwiek trwałe przysporzenie majątkowe, uzyskane poprzez przyrost aktywów lub zmniejszenie pasywów podatnika. W konsekwencji, zdaniem organu, z tytułu samej transakcji przejęcia długu za wynagrodzeniem Wnioskodawca obowiązany będzie wykazać przychód podatkowy nie tylko w wysokości uzyskanej Nadwyżki, ale w wysokości całości wynagrodzenia uzyskanego od drugiej strony przedmiotowej transakcji. W końcowej części organ nadmienił, że powołane przez Spółkę interpretacje indywidualne przepisów prawa podatkowego zostały wydane w indywidualnych sprawach innych podatników i nie mogą mieć wiążącego charakteru dla innych organów podatkowych, w tym - w sprawie wydania przedmiotowej interpretacji indywidualnej. Odpis powyższej interpretacji indywidualnej doręczono Wnioskodawcy w dniu [...] r., a Spółka [...] r. zwróciła się do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, poprzez zmianę interpretacji, jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p. oraz art. 14a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – zwanej dalej "O.p.". Dyrektor Izby Skarbowej, pismem z dnia [...] r. o nr [...], stwierdził brak podstaw do zmiany przedmiotowej interpretacji indywidualnej, uznając, że akt ten nie naruszył wskazywanych przez Spółkę przepisów u.p.d.o.p. oraz art. 14a § 1 O.p., niemającego zastosowania w odniesieniu do interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego. Organ podkreślił także, że cytowane przez Spółkę interpretacje są interpretacjami indywidualnymi wydanymi na podstawie art. 14b § 1 O.p., tym samym Spółka nie miała obowiązku stosowania się do nich, co więcej - nie może również korzystać z ochrony, jaką dają takie interpretacje, gdyż ochrona taka przysługuje jedynie podmiotom, dla których przedmiotowe interpretacje zostały wydane. Ponadto organ zauważył, że w omawianym zakresie funkcjonują interpretacje przedstawiające stanowisko tożsame do zaprezentowanego w interpretacji z dnia [...] r., np. interpretacje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. ([...]) oraz Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. ([...]). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżyła w całości interpretację indywidualną z dnia [...] r., zarzucając jej naruszenie przepisów: – prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 12 ust. 3 oraz ust. 4 pkt 1 oraz 4 pkt 6a u.p.d.o.p., poprzez przyjęcie, że w związku z przejęciem długu (kredytu) innej spółki, Spółka powinna rozpoznać przychód dla celów podatkowych w wysokości całej kwoty głównej kredytu, odsetek naliczonych do dnia przejęcia oraz ustalonej nadwyżki; – prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 § 1 w zw. z art. 14a oraz art. 14e § 1 O.p., poprzez brak odniesienia się do przywołanych przez Spółkę wyroków sądów administracyjnych oraz interpretacji organów podatkowych. W uzasadnieniu Spółka przedstawiła argumentację na poparcie stawianych zarzutów, wskazując w szczególności, że stanowisko organu, zgodnie z którym przychodem Spółki powinna być kwota główna przejętego Kredytu, odsetki naliczone do dnia przejęcia Kredytu oraz dodatkowe wynagrodzenie (Nadwyżka) - jest wynikiem błędnej wykładni art. 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p. Wbrew twierdzeniom organu, płatność, która ma być otrzymana przez Spółkę w wysokości odpowiadającej kwocie głównej Kredytu oraz odsetek naliczonych, lecz niezapłaconych do dnia przejęcia nie ma charakteru definitywnego i trwałego przysporzenia majątkowego po stronie Spółki. Nie dochodzi bowiem do trwałego zwiększenia aktywów Spółki. Definitywny i ostateczny charakter w przypadku Spółki ma tymczasem jedynie płatność otrzymana przez nią w wysokości kwoty Nadwyżki. Ponadto, zdaniem Spółki, także bilansowe ujęcie czynności przyjęcia długu potwierdza, że przejęcie zobowiązania i otrzymanie płatności odpowiadającej kwocie tego zobowiązania jest neutralne na gruncie u.p.d.o.p. (nie powoduje powstania definitywnego przychodu podlegającego opodatkowaniu). Celem potwierdzenia zaprezentowanego stanowiska w sprawie, Spółka wskazała na interpretacje indywidualne przywołane uprzednio we wniosku o udzielenie interpretacji, a ponadto na interpretacje: Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. ([...]), z [...] r. ([...]) i z [...] r. ([...]); Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. ([...]). Skarżąca zarzuciła także, że w zaskarżonej interpretacji organ nie odniósł się do przywołanego przez Spółkę orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącego określenia przychodu jako przysporzenia majątkowego o charakterze trwałym, powiększającego aktywa podatnika. Spółka zakwestionowała twierdzenie organu co do tego, że (cyt.) "brak tożsamości wydawanych interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego jest zjawiskiem niepożądanym, to biorąc pod uwagę zarówno ilość, jak i złożoność problemów rozstrzyganych w interpretacjach przepisów prawa podatkowego, nieuniknionym". W jej ocenie, zaprezentowane stanowisko wynika z błędnej wykładni przepisu art. 14a § 1 O.p., w którym zawarto zobowiązanie Ministra Finansów do zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, w szczególności poprzez wydawanie interpretacji ogólnych. Uważa ona, że użycie sformułowania "w szczególności" oznacza, iż wydawanie ogólnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest jedynym sposobem na realizację przez Ministra Finansów nałożonego na niego zadania. W konsekwencji, organ zobowiązany jest do dążenia do jednolitości także wydawanych na podstawie art. 14b O.p. interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego. Skarżąca wskazała również, że organ niezasadnie powołał się na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. ([...]), albowiem interpretacja ta odnosi się do stanu faktycznego odmiennego od tego, który jest przedmiotem niniejszej sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Skarga jest niezasadna, bowiem skarżona interpretacja nie narusza przepisów prawa wskazanych w skardze, a sąd nie dopatrzył się innego, nie podniesionego w skardze, naruszenia prawa, które na podstawie art. 146 §1 ustawy z 30 lipa 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej jako: "P.p.s.a.", mogłoby stać się podstawą uchylenia zaskarżonej interpretacji. Spór w sprawie koncentruje się wokół zagadnienia prawidłowości zaliczenia do przychodów podatkowych w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. należności uzyskanej przez skarżącą Spółkę przejętego za wynagrodzeniem zobowiązania innej spółki, tj.: zobowiązania do spłaty kwoty głównej kredytu oraz odsetek. Przejęcie zobowiązania przez Spółkę nastąpi w drodze odrębnej czynności prawnej za wynagrodzeniem. Spółka otrzyma całą kwotę istniejących na dzień zawarcia umowy zobowiązań (tj. kwoty głównej kredytu oraz odsetek). Ponadto niezależnie od tych płatności, ustalone zostanie odrębne wynagrodzenie z tytułu przejęcia długu. Zdaniem skarżącej przychodem winna być tylko kwota wynagrodzenia w postaci tzw. nadwyżki natomiast w ocenie organu przychodem Spółki powinna być cała otrzymana przez Skarżącą kwota. W tym miejscu przypomnieć należy, że art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. zawiera jedynie wykaz zdarzeń uznanych przez ustawodawcę za przychody w rozumieniu ustawy. Jednocześnie z uwagi na to, że wymienione w tym przepisie przychody poprzedzone zostały zwrotem "w szczególności" należy pamiętać, że wykaz przychodów tam wymienionych ma charakter otwarty. W przepisach u.p.d.o.p., brak jest definicji przychodów podatkowych, jednakże w literaturze przedmiotu wskazuje się, że u podatników podatku dochodowego od osób prawnych przychodem będą wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, rzeczywiście otrzymane w roku podatkowym bądź też przychody należne, nawet jeśli nie są jeszcze otrzymane (por. Paweł Małecki, Małgorzata Mazurkiewicz komentarz do art. 12 w: CIT. Podatki i rachunkowość. Komentarz, Wyd. III, LEX 2012). Zgodnie z ogólną zasadą przychodem podatkowym z wyjątkiem przychodów związanych z działalnością gospodarczą lub działami specjalnymi produkcji rolnej są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym także różnice kursowe (art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p.). Natomiast, gdy przychody związane są z działalnością gospodarczą lub działami specjalnymi produkcji rolnej, za przychody osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont (art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p.). Zatem podatek dochodowy powinien być naliczany od należnych przysporzeń majątkowych o charakterze trwałym, a czasami od przysporzeń otrzymanych. Trafnie - w ocenie Sądu - wywodzi organ podatkowy, że art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o p.d.o.p. stanowi wyjątek od zasady głoszącej, że przychód stanowią otrzymane pieniądze i wartości pieniężne. Wykładnia tego przepisu nie może prowadzić zatem do skutku rozszerzającego wobec jego rozumienia na gruncie języka potocznego. Inaczej mówiąc, wykładania art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o p.d.o.p. nie może wykroczyć poza ramy wyznaczone wykładnią językową (gramatyczną). Skoro więc ustawodawca wskazuje, że do przychodu nie zalicza się otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów), to kategorii tej nie można na zasadzie analogii odnosić do innych źródeł finansowych, które nie stanowią otrzymanej lub zwróconej pożyczki (kredytu). Ze zdarzenia przyszłego opisanego przez skarżącą spółkę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie wynika natomiast, by spółka ta miała otrzymać pożyczkę (kredyt), lecz skarżąca wskazuje, że planowane jest przejęcie Zobowiązań przez spółkę, w których skład wchodzą kredyt wraz z odsetkami oraz dodatkowe wynagrodzenie. Transakcja ta nie jest jednak tożsama z otrzymaniem kredytu przez skarżącą spółkę i tym samym do przejętych w ten sposób zobowiązań nie znajdzie zastosowania art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o p.d.o.p. Konkluzja taka wydaje się płynąć także z treści wniosku o wydanie interpretacji, w której skarżąca spółka stwierdza, że podstawą prawną planowanej transakcji jest art. 519 k.c., normujący instytucję przejęcia długu, a nie przepisy regulujące zasady udzielania pożyczek albo kredytów. Spółka zatem sama przyznaje, że nie jest jej zamiarem otrzymanie pożyczki (kredytu), lecz przejęcie długu. Otrzymane w ten sposób pieniądze i wartości pieniężne będą zatem stanowiły przychód podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o p.d.o.p. W tym zakresie więc zaskarżona interpretacja nie uchybia przepisom prawa podatkowego. Odnosząc się do zarzuty naruszenia art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o p.d.o.p. na wstępie, wskazać należy, że postępowanie o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wszczynane jest na wniosek, o czym przesądza treść art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z tym przepisem minister właściwy do spraw finansów, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Na podstawie zaś art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek (o udzielenie interpretacji) jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego. Specyfika postępowania w przedmiocie interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowiska). Organ wydający interpretację ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które jest ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę na tle opisanego stanu faktycznego. Organ podatkowy nie dokonuje abstrakcyjnej wykładni normy prawnej, lecz zawsze musi uwzględniać stan faktyczny opisany przez stronę we wniosku. To ten stan faktyczny wytycza zatem ramy wykładni i wskazuje, czy w ustalonym stanie faktycznym określony przepis prawa może znaleźć zastosowanie i w jakim zakresie. Natomiast zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p., do przychodów podatkowych nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego nie wynika, aby Spółka domagała się kwalifikacji przychodu stanowiącego zwrot wydatku, który wcześniej nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodu. Z tej przyczyny także i zarzut naruszenia art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p., okazał się bezzasadny. Wbrew twierdzeniom skarżącej spółki nie zostały również naruszone wskazane w skardze przepisy procesowe. Jak wyjaśniono powyżej, wątpliwości nie budzi też wykładnia art. 12 ust. 1 ustawy o p.d.o.p. Z treści tego przepisu w sposób jednoznaczny wynika, że opisane we wniosku zdarzenie przyszłe jest źródłem przychodu podlegającego opodatkowaniu. Prawidłowo organ uznał, więc, że całość otrzymanej kwoty stanowi przychód spółki. Tym samym za niezasadny uznano zarzut naruszenia art. 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając prawidłowość rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) skargę oddalił.