II FSK 1834/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA del. Jan Grzęda (sprawozdawca), Protokolant Aleksandra Brach, po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 711/12 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 8 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012r. oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 7 marca 2013 roku (sygn. akt I SA/Sz 711/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: "WSA"), na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie (dalej: "SKO") z 8 czerwca 2012 r. (nr [...]). W uzasadnieniu wyroku WSA przedstawił następujący stan faktyczny. Burmistrz P. w oparciu o złożoną przez skarżącego informację w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego oraz na podstawie ewidencji gruntów i budynków ustalił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości. Do podstawy opodatkowania organ przyjął powierzchnię 440 m kw. dla budynków pozostałych i powierzchnię 2.237 m kw. gruntów pozostałych. W odwołaniu od decyzji organu I instancji, skarżący stwierdził, że zastosowano zbyt wysoką stawkę podatku, m. in. z uwagi na to, iż będące przedmiotem opodatkowania hale nie są trwale związane z gruntem i nie mogą w związku z tym zostać uznane za budynki. Decyzją z dnia 8 czerwca 2012 r. SKO utrzymało w mocy decyzję Burmistrza P.. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia stwierdziło, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 520 ze zm. - dalej "p.g.k."), podstawą wymiaru podatków powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. SKO ustaliło, że skarżący był posiadaczem samoistnym dwóch hal magazynowych położonych na działce 2407 i z tego tytułu ciąży na nim obowiązek podatkowy w oparciu o art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst. jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm. - dalej: "u.p.o.l."). SKO stwierdziło również, że kwestia ustalenia, czy opodatkowane hale są obiektami trwale związanymi z gruntem była już przedmiotem postępowania prowadzonego przez Burmistrza P. w latach 2007-2008. W ocenie organu, oględziny nieruchomości potwierdziły, że obie hale były trwale związane z gruntem i spełniały definicję budynku. Zdaniem SKO o tym, że hale są budynkami przesądza jednak fakt, iż w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Wydział Geodezji, Kartografii i Katastru Starostwa Powiatowego w P. oznaczone są symbolem "G", który oznacza budynki produkcyjne, usługowe, gospodarcze dla rolnictwa. W skardze do WSA skarżący powtórzył zarzuty i argumentację podniesione w odwołaniu. Do skargi dołączył opinię budowlaną sporządzoną przez biegłego z zakresu budownictwa. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. WSA uznał, że zaskarżona decyzja nie naruszała przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Podzielił stanowisko SKO, że w świetle art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b/ u.p.o.l. skarżący w 2012 roku był podatnikiem podatku od nieruchomości, z uwagi na posiadanie nieruchomości bez tytułu prawnego. Odnosząc się do kwestionowanej w skardze klasyfikacji opodatkowywanej nieruchomości, WSA stwierdził, że zgodnie z art. 21 ust. 1 p.g.k., że przy wymiarze podatku informacje zawarte w ewidencji gruntów były dla organów wiążące, co oznaczało niedopuszczalność czynienia własnych, odrębnych ustaleń w zakresie tych danych. Sąd podkreślił, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią dokumenty urzędowe wiążące na podstawie art. 194 § 1 o.p. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Kwestionowanie danych dotyczących powierzchni gruntów czy też zaklasyfikowania obiektów do budynków czy budowli może odbywać się wyłącznie w odrębnym postępowaniu administracyjnym (i przez uprawnione podmioty). W ocenie WSA do czasu zmiany w ewidencji, zawarte w niej dane stanowią jedyną podstawę ustalenia wielkości powierzchni nieruchomości i kategorii obiektu podlegającej opodatkowaniu. Za prawidłowe uznał w tej sytuacji WSA zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustalenie, zgodnie z którym dwie hale magazynowe położone w P. na działce 2407 uznano za budynki związane trwale z gruntem z uwagi na to, że w znajdującym się w aktach sprawy wypisie z ewidencji gruntów, obiekty te ujęte zostały właśnie jako budynki oznaczone symbolem "G" ze względu na ich funkcję (budynki produkcyjne, usługowe, gospodarcze dla rolnictwa). WSA zwrócił też uwagę, że taki charakter obiektów zadeklarował sam podatnik w złożonej informacji w sprawie podatku od nieruchomości według stanu na dzień 2009 r. Nieruchomość wpisał bowiem w części D.2 "powierzchnia użytkowa - budynków lub ich części", pod poz. 5 dotyczącą budynków "pozostałych". WSA uznał również, że rodzaj obiektu (budynek trwale związany z gruntem) został bezspornie ustalony w trakcie oględzin terenu przeprowadzonych w związku z postępowaniem podatkowym toczącym się w zakresie podatku od nieruchomości za lata 2007-2008, co znajduje potwierdzenie w aktach postępowania podatkowego. Skarżący nie zgodził się z wyrokiem WSA i w złożonej skardze kasacyjnej, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego: art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 2 i 4, art. 3 ust, 3, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. ci, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e, art. 5 ust. 2 i 3 oraz art. 6 u.p.o.l. wskutek ich niewłaściwego zastosowania poprzez przyjęcie do podstawy opodatkowania powierzchni 440 m. kw. dla budynków pozostałych o zastosowania stawki 6,62 zł/m.kw. 2) naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi podczas gdy decyzja SKO została wydana z naruszeniem art. 122 i art. 187 o.p. uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu przez organ podatkowy stanu faktycznego w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlegała oddaleniu. Wiodącym zarzutem skargi kasacyjnej był zarzut naruszenia prawa procesowego oparty na twierdzeniu o zaakceptowaniu rzekomo błędnej podstawy faktycznej decyzji SKO. Skarżący twierdził, że WSA błędnie zaaprobował ustalenia organów podatkowych obu instancji, wedle których skarżący był posiadaczem budynków. Wywodził, że opodatkowane hale nie mogły być uznane za budynki w rozumieniu prawa budowlanego, co potwierdzać miała treść opinii biegłego z zakresu budownictwa, sporządzonej na zlecenie skarżącego. Skarżący wywodził, że organy podatkowe nie przeprowadziły miarodajnych dowodów zmierzających do zweryfikowania tej kwestii ograniczając się do - jak należy rozumieć - pobieżnych zaledwie oględzin nieruchomości. Skarżący formułując taki zarzut pomija jednak fakt, że wiodącym argumentem uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji było stwierdzenie, że organ podatkowy prawidłowo uznał, iż był związany zapisami w ewidencji gruntów i budynków, a to wobec treści art. 21 ust. 1 p.g.k. Związanie to - jak należy rozumieć stanowisko WSA - obejmowało również ustalenie rodzaju znajdującej się na gruncie zabudowy. Skarga kasacyjna tego argumentu sądu pierwszej instancji nie podważa. Żąda jedynie uznania, że organy podatkowe obowiązane były samodzielnie dokonać wiążących ustaleń czy skarżący był posiadaczem budynków czy budowli. Zarzut oparty na takim twierdzeniu nie mógł być jednak skuteczny. Co powszechnie jest aprobowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, z przytoczonego przez sąd pierwszej instancji art. 21 ust. 1 p.g.k. wynika zasada wiążącej organy podatkowe treści ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości. Przyjąć należy, że ewidencja gruntów i budynków ma walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 o.p. i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowi dowód tego, co zostało w niej stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. I chociaż w świetle przywołanego art. 21 ust. 1 p.g.k. oraz art. 122 o.p. organ podatkowe, co do zasady, są zobowiązane do uwzględnienia w postępowaniu podatkowym danych zawartych w ewidencji, to jednak w sytuacji gdy, zgodnie z art. 194 § 3 o.p., podatnik wykaże w postępowaniu podatkowym, że wbrew wskazanym w stosownej procedurze administracyjnej przesłankom do zmiany klasyfikacji w ewidencji, tak aby była ona zgodna ze stanem rzeczywistym, organy ewidencyjne nie dokonały właściwej zmiany, organy podatkowe muszą taką okoliczność zweryfikować, aby wydać rozstrzygnięcie zgodne ze stanem faktycznym. Wprawdzie w orzecznictwie zarysowuje się pewna różnica czy wszystkie dane zawarte w ewidencji mogą zostać podważone na podstawie art. 194 § 3 o.p. (por. np. wyr. NSA z 26 września 2014 r. II FSK 3098/12 i wyr. z 23 lipca 2015 r. II FSK 1577/13 i przytoczone tam orzecznictwo - oba orzeczenia opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl) to jednak w niniejszej sprawie nie ma to żadnego znaczenia, ponieważ skarżący nie zawarł w skardze kasacyjnej ani zarzutu kwestionującego przyjętą w zaskarżonym wyroku wykładnię art. 21 ust. 1 p.g.k. ani nie sformułował zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 194 § 3 p.p.s.a. Tylko w ramach których takich podstaw kasacyjnych mógł dowodzić: po pierwsze, że podważenie treści ewidencji gruntów i budynków było prawnie dopuszczalne; po drugie, że treść tę skutecznie podważono. Brak takich zarzutów czyni bezprzedmiotowym odnoszenie się do zarzutu naruszenia prawa procesowego dotyczącego zaaprobowania przez sad pierwszej instancji rzekomo wadliwego stanu faktycznego. Bezzasadny był również zarzut naruszenia prawa materialnego. W jego ramach skarżący zakwestionował prawidłowość zastosowania wszystkich przepisów współkształtujących normę prawnopodatkową stanowiącą podstawę prawną z której wynikał obowiązek podatkowy. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie przytacza przy tym jakichkolwiek argumentów z których wynikałoby w czym skarżący upatrywał naruszenia tych przepisów. Zawiera jedynie stwierdzenie, że do naruszenia tych przepisów doszło ich zastosowanie w sytuacji oparcia decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe o wadliwe ustalenia faktyczne. Zważywszy jednak, że jak wskazano wcześniej, skarżący w skardze kasacyjnej nie podważył skutecznie stanu faktycznego, zarzut niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego nie mógł zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy Naczelny Sad Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw (art. 184 p.p.s.a.).