II SAB/Wa 482/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube Sędziowie WSA Andrzej Góraj Iwona Dąbrowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2013 r. sprawy ze skargi M. T. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpoznania punktu 8 wniosku z dnia 9 czerwca 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz skarżącej M. T. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. w pozostałym zakresie umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2012 r. M. T. wystąpiła do Wójta Gminy P. o udostępnienie, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej następujących informacji: 1. Protokołu lub innego dokumentu z uzgodnień pomiędzy pracownikiem Urzędu Gminy P. a przedstawicielami Sołectwa G. w sprawie miejsc usytuowania wiat przystankowych z funduszu sołeckiego z dnia [...] czerwca 2011 r., 2. Listy osób - przedstawicieli Sołectwa G. obecnych w czasie uzgadniania miejsc usytuowania wiat przystankowych w dniu [...].06.2011r., 3. Dokumentu potwierdzającego, że przedmiotowe wiaty miały być przystankami dla autobusu dowożącego dzieci do szkół gminnych przy drodze wojewódzkiej [...], 4. Nagrania dźwiękowego przedmiotowej rozmowy telefonicznej - "O takim sposobie załatwienia Pani wniosku została Pani poinformowana osobiście przez Wójta Gminy w rozmowie telefonicznej" - cyt. z pisma [...] oraz podania dnia i godziny tej rozmowy, 5. Protokołu z posiedzenia Społecznej Rady Konsultacyjnej z dnia [...] lutego 2012r. 6. Pisma wysłanego pocztą elektroniczną w dniu [...].11.2011r. z zapytaniem w tej sprawie. - (informacja z pisma [...]), 7. Odpowiedzi, która wpłynęła do Urzędu Gminy w dniu [...].01.2012r. - (informacja z pisma [...]), 8. Informacji o miejscach lokalizacji przystanków w G. dla autobusu dowożącego dzieci do szkół gminnych, 9. Porozumienia zawartego pomiędzy Gminą P. a właścicielem nieruchomości położonej w G. przy ul. [...] celem ustawienia wiaty przystankowej, 10. Pism wysłanych przez Urząd Gminy P. w 2011 r. do zarządcy drogi wojewódzkiej w sprawie wydania zgody na lokalizację wiat przystankowych oraz odpowiedzi zarządcy drogi w tej sprawie - (informacja o korespondencji Urzędu z zarządcą drogi wojewódzkiej pochodzi z Uchwały Nr [...] Składu Orzekającego RIO w [...] z dnia [...] czerwca 2012 roku, pkt 3 strona 4). W piśmie tym wskazała, że formą udostępnienia informacji ma być droga elektroniczna na adres [...]. Pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. Wójt Gminy P. powiadomił zainteresowaną, że udostępnienie informacji przez organ wiąże się z poniesieniem przez organ dodatkowych kosztów, wynikających ze sposobu ich udostępnienia wskazanego we wniosku lub konieczności ich przekształcenia w formę wskazaną we wniosku. Organ podał, że dodatkowe koszty opiewają na kwotę 7,50 zł. Poinformował również o numerze konta, na jaki należy wskazaną kwotę uiścić. Organ wskazał też, że istnieje możliwość bezpłatnego udostępnienia wnioskowanych danych poprzez wgląd w akta w organie. Organ w piśmie tym ustosunkował się ponadto do pkt 3 wniosku i wskazał, że nie może udostępnić żądanych w tym punkcie dokumentów, ponieważ ich nie posiada. Odnośnie pkt 4 wniosku wskazał, że nagrania rozmów telefonicznych nie są informacją publiczną. Jeśli zaś chodzi o udzielenie odpowiedzi na pkt 8 wniosku, to organ stwierdził, że lokalizacją przystanków autobusów szkolnych i ich tras, zajmują się dyrektorzy placówek szkolnych w U. i P. Pismem, które wpłynęło do organu [...] listopada 2012 r., M. T. złożyła za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Wójta Gminy P. w przedmiocie nierozpatrzenia jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] czerwca 2012 r., w zakresie pkt 8 tego wniosku. W skardze wniosła o zobowiązanie Wójta Gminy P. do udzielenia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem w zakresie pkt 8 tego wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca przypomniała stan sprawy i wskazała, że pismem z dnia [...] października 2012 r. Dyrektor Szkoły Podstawowej w U. poinformował, że "do kompetencji dyrektora szkoły nie należy organizowanie dowozu i wyznaczania przystanków w miejscowościach. Jest to zadanie własne gminy". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podał, że wniosek skarżącej w zakresie pkt 8 nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w jego ocenie organ nie milczał wobec złożonego wniosku, udzielił odpowiedzi na wniosek z zachowaniem 14 dniowego terminu i przekazał żądaną informację. Ponadto organ stwierdził, że w urzędzie Gminy P. nie ma dokumentu, który nosiłby nazwę "informacja o miejscach lokalizacji przystanków". Pismem z dnia [...] lutego 2013 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę Wójta Gminy P. stwierdziła, że istotnie w Urzędzie Gminy może nie być dokumentu o takiej nazwie wskazanej przez nią we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jednakże wskazała, że zwróciła się ona o informacje o miejscach lokalizacji przystanków. Podała, że dokumenty takie winny być w Projekcie stałej organizacji ruchu, jeżeli Wójt takowe posiada. Ponadto podniosła, że może takie informacje znajdują się w innych dokumentach i należy wytworzyć nowy dokument na potrzeby tej sprawy. Kolejnym pismem z dnia [...] marca 2013 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zwróciła się o dołączenie do sprawy kopii dokumentów potwierdzających wykonanie przedmiotowych przystanków przez Wójta Gminy P. w 2011 r. tj.: 1. potwierdzenie wykonania płyt podbudowy pod wiaty przystankowe wykonane z funduszu sołeckiego, 2. dowód księgowy w postaci faktury wystawionej na rzecz gm. P. za wykonanie płyt betonowych pod przystankami, wydatek zakwalifikowany do wydatku z budżetu Gminy, podpisany osobiście przez Wójta G.P., 3. pismo [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w W. do radnego gminy P., z którego wynika, że Wójt nie wypełnił wymagań prawnych do ustawienia tych przystanków , mimo to realizował tę inwestycję, 4. zarządzenie Wójta Gminy P. nr [...] w sprawie przesunięcia pomiędzy paragrafami kwoty [...] zł na dostawę, montaż 12 sztuk wiat autobusowych w ramach funduszu sołeckiego m. in. dla miejscowości G. W piśmie tym wskazała ponadto, że Wójt Gminy P. w piśmie nr [...] poinformował, że przystanki dla autobusu dowożącego dzieci do szkół gminnych przy drodze wojewódzkiej [...] miały być. Zadanie tak określone jest zadaniem własnym gminy i spełnia wymogi warunkujące finansowanie ze środków funduszu sołeckiego. Skarżąca stwierdziła też, że Wójt Gminy P. wykonał przedmiotowe inwestycje w postaci budowy przystanków dla autobusu szkolnego w miejscowości G. i bez wątpienia jest w posiadaniu informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod kątem bezczynności Wójta Gminy P. w zakresie udzielenia żądanej informacji publicznej do dnia złożenia skargi była zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, iż stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Mówiąc natomiast o dostępie do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie stwierdzić na samym początku należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3). Konkretyzacją zaś tego prawa zajmuje się m. in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1. organy władzy publicznej, 2. organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3. podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4. podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. nr 100, poz. 1080 ze zm.), oraz partie polityczne (ust. 2). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Wójt Gminy P., jako organ samorządu terytorialnego, jest niewątpliwie podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest natomiast pogląd, w myśl którego, informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych, wykonywana lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej. Informacją publiczną jest zatem w świetle przepisów art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy, każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, Lex nr 291 357). W wyroku z dnia 7 stycznia 2004 r. (sygn. akt K 14/03), Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej, a tylko wyjątkowo w sytuacjach określonych w przepisach art. 14 ust. 2 (umorzenie postępowania) i art. 16 ust. 1 (odmowa udostępnienia informacji), wymagana jest forma decyzji administracyjnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 312/12). W świetle powyższych rozważań wskazać należy, że informacje, których udostępnienia domagała się skarżąca we wniosku z dnia [...] czerwca 2012 r. stanowią informację publiczną. Przypomnieć należy, że skarżąca w swoim wniosku domagała się informacji o miejscach lokalizacji przystanków w G. dla autobusu dowożącego dzieci do szkół gminnych. Wskazać należy, że organ początkowo w piśmie z dnia [...] czerwca 2012 r. poinformował skarżącą, że lokalizacją przystanków autobusów szkolnych i ich tras zajmują się dyrektorzy placówek szkolnych w U. i P., a dopiero po otrzymaniu skargi, pismem z dnia [...] listopada 2012 r., stanowiącym odpowiedź na skargę, organ poinformował skarżącą, że w urzędzie Gminy P. nie ma dokumentu, który nosiłby nazwę "informacja o miejscach lokalizacji przystanków". Wskazać należy, że sposób zorganizowania bezpłatnego transportu i opieki nad dziećmi, został uregulowany w ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572 ze zm.), zagadnienie to ustawodawca pozostawił gminie, zastrzegając jedynie, że droga jaką dziecko pokonywać będzie do szkoły z domu, w którym mieszka nie może przekraczać odległości odpowiednio 3 lub 4 km (art. 17 ust. 3 ustawy o systemie oświaty). A zatem to gmina nie zaś szkoła odpowiedzialna jest za zorganizowanie transportu dzieci do szkoły. Stanowisko organu, zawarte w piśmie z dnia [...] czerwca 2012 r., że lokalizacją przystanków autobusów szkolnych i ich tras zajmują się dyrektorzy placówek szkolnych w U. i P., nie było zatem prawidłowe i na ten moment organ pozostawał w bezczynności. Jednakże, jak wynika z pisma organu, będącego odpowiedzią na skargę oraz z całości akt administracyjnych, w tym m. in. dokumentów nadesłanych do Sądu przez skarżącą, organ nie dysponuje żądaną przez skarżącą informacją publiczną. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 4 pkt 8a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265), przystanek jest to miejsce przeznaczone do wsiadania lub wysiadania pasażerów na danej linii komunikacyjnej, oznaczone w sposób określony w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, z informacją o rozkładzie jazdy, z uwzględnieniem godzin odjazdów środków transportowych przewoźnika drogowego uprawnionego do korzystania z tego miejsca. Jak wynika następnie z pisma Dyrektora [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w W. z dnia [...] października 2012 r., skierowanego do A. T., radnego Gminy P., które zostało dołączone przez skarżącą do akt sądowych, Gmina P. wystąpiła do [...]ZDW w W. o wyrażenie zgody na korzystanie z istniejących przystanków zlokalizowanych w ciągu drogi wojewódzkiej w miejscowości G., jednakże na skutek nieusunięcia przez gminę w terminie braków formalnych, wniosek ten pozostał bez rozpoznania. Okoliczność tę potwierdziła również pełnomocnik organu w trakcie rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Oznacza to, że organ istotnie nie dysponuje miejscami lokalizacji przystanków w G. dla autobusu dowożącego dzieci do szkół gminnych. Wskazać w tym miejscu należy, że Sąd nie weryfikuje podanych w odpowiedzi informacji, jednakże ze wskazanych wyżej dokumentów nie wynika, ażeby gmina uzyskała zgodę na lokalizację przystanków autobusowych. Dla przyjęcia stanu bezczynności organu bez znaczenia pozostają powody, dla których nie udzielono skarżącej odpowiedzi na wniosek, w terminie określonym w powołanej ustawie o dostępie do informacji publicznej, w szczególności, czy opieszałość organu była zawiniona czy też nie. Skarga na bezczynność jest nie tylko środkiem służącym dyscyplinowaniu organów do terminowego załatwiania sprawy, ale służy również zapewnieniu prawidłowej wykładni i stosowania przepisów prawa administracyjnego, a osiągnięcie tego celu możliwe jest tylko wówczas, gdy ocena działań organów oderwana będzie od kryteriów winy (por. T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Zatem należało przyjąć, że faktycznie żądanie nie było załatwione. Ustalenie przez Sąd w niniejszej sprawie bezczynności organu trwającej do [...] listopada 2012 r. oznacza, iż istniała ona w dacie wniesienia skargi, natomiast przestała istnieć w dacie wydania przez Sąd wyroku. Odpadnięcie głównej przesłanki rozstrzygnięcia (bezczynności organu), w okresie pomiędzy wpłynięciem skargi na bezczynność a jej rozpoznaniem, uniemożliwiło sądowi jej uwzględnienie i zobowiązanie organu do podjęcia czynności udostępnienia informacji, która co prawda z przekroczeniem ustawowego terminu, ale została dokonana. Wskazać należy, iż w doktrynie istnieje rozbieżność poglądów dotycząca rozstrzygania spraw w wyżej wskazanym stanie faktycznym. Część przedstawicieli doktryny uważa, że w sytuacji, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu organ wydał decyzję, co do której pozostawał w bezczynności, postępowanie sądowoadministracyjne nie jest z tego powodu bezprzedmiotowe, a tylko skarga nie może zostać uwzględniona ze względu na możliwości orzecznicze przewidziane dla sądu administracyjnego w art. 149 P.p.s.a. (Woś, Knysiak-Molczyk, Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, Lexisnexis 2005, s. 496). Według drugiej koncepcji natomiast, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organ wyda akt lub podejmie czynność w sprawie, to postępowanie sądowoadministracyjne stanie się bezprzedmiotowe i sąd obowiązany jest wydać postanowienie o umorzeniu postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, Lexisnexis 2006, s. 348). Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę uznał jednak, że postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe w przypadku wydania aktu lub podjęcia czynności przez organ w sprawie, po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na bezczynność tego organu. Ponadto podkreślić należy, że organ musi być w posiadaniu określonej informacji, bowiem nie można zobowiązać do udzielenia informacji, której nie jest w posiadaniu. Ponadto trybowi udzielania informacji publicznej nie podlegają informacje o prawie, jego stosowaniu, interpretacji, czy też informacje dostępne w innym trybie. Ze złożonej w dniu [...] listopada 2012 r. skargi do WSA w Warszawie wynika wprawdzie, że skarżąca nie jest usatysfakcjonowana udzieloną jej odpowiedzią, jednakże wskazać należy, że nie można mówić o bezczynności organu, w sytuacji gdy organ nie może podać żądanych informacji, bo ich po prostu nie posiada. W sytuacji, gdy organ nie ma żądanej informacji ewentualne orzeczenie sądu zobowiązujące do udzielenia informacji byłoby w ogóle niewykonalne. Nie można bowiem zmusić organu do udzielenia informacji, której nie posiada. Stwierdzić zatem należy, że skarżącej udzielono żądanej informacji, z tym jednak zastrzeżeniem, że niesatysfakcjonującej jej. Jeśli więc skarżąca uważa, że jest to informacja mijająca się z prawdą i dokumenty te znajdują się w posiadaniu organu, to przysługują jej inne środki prawne, bowiem sąd administracyjny dysponując takim materiałem dowodowym, jak w niniejszej sprawie, nie jest w stanie tego zweryfikować. Wobec zatem udzielenia przez organ skarżącej żądanej informacji Sąd, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., umorzył w tym zakresie postępowanie sądowoadministracyjne. W dacie orzekania nie było bowiem podstaw do zobowiązania Spółki do rozpoznania wniosku o informację publiczną, skoro został on już rozpoznany (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, ONSA i WSA 2009/4/63). Odnośnie natomiast stwierdzenia bezczynności organu na dzień wniesienia przez M. T. skargi do Sądu, to bezspornie, o czym była już mowa na wstępie niniejszych rozważań, zachodziła bezczynność. Jednakże nie miała miejsca – w ocenie Sądu – z rażącym naruszeniem prawa, bowiem wynikała raczej z nieumiejętności dokonania właściwej oceny charakteru żądanych przez skarżącą informacji, o czym świadczy choćby treść pisma organu z dnia [...] czerwca 2012 r. i w tej sytuacji nie sposób dopatrzyć się ze strony organu lekceważenia skarżącej, czy też celowego przedłużania postępowania. Z tego też powodu Sąd nie orzekł z urzędu grzywny wobec organu. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 149 § 1 ust. 1 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3) i w zw. z art. 132 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.