I OSK 1654/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ewa Dzbeńska sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. NSA Jerzy Krupiński (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 183/13 w sprawie ze skargi P. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 11 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 183/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], odmawiającą przyznania skarżącemu pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego. Powyższy wyrok został wydany w następujących, ustalonych przez Sąd I instancji, okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: P. C. jest funkcjonariuszem Komendy Głównej Policji. Policjantem w służbie stałej został mianowany z dniem 19 sierpnia 2002 r. W dniu 19 stycznia 2012 r. wystąpił do Komendanta Głównego Policji o przyznanie pomocy finansowej w związku z faktem nabycia lokalu mieszkalnego położonego w S. przy [...]. Do wniosku załączył akt notarialny Rep. A nr [...] z dnia 30 września 2011 r., postanowienie z dnia 4 października 2010 r. Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia (sygn. akt III Nsm 310/10) oraz wydruk z elektronicznej bazy ksiąg wieczystych z dnia 18 stycznia 2012 r. Organ ustalił, że strona była w przeszłości właścicielem ½ udziału lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w W., który zbyła na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia 5 grudnia 2008 r. Przedmiotowy lokal, zgodnie z zaświadczeniem wydanym przez [...] Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]", składał się z 2 pokoi o powierzchni użytkowej 50,30 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 29,20 m2. Organ ustalił też, że P. C. aktualnie legitymuje się uprawnieniami do 3 norm zaludnienia (2 normy należne zainteresowanemu z tytuł zajmowanego stanowiska oraz 1 norma na córkę O. C.), tj. powierzchni mieszkalnej 21-30 m2, natomiast w chwili zbycia udziału w lokalu przy ul. [...] legitymował się uprawnieniami do 2 norm zaludnienia, tj. powierzchni mieszkalnej 14-20 m2. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 94 ust. 1 i 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (obecnie: Dz. U. z 2011 r., nr 287, poz. 1687 ze zm.), zwanej dalej: "ustawą o Policji" oraz § 3 i 3a ust. 1 pkt 2a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. nr 131 poz. 1468 z późn. zm.), zwanego dalej: "rozporządzeniem z 2001 r.", a także § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. nr 105, poz. 884 ze zm.), Komendant Główny Policji odmówił przyznania stronie pomocy finansowej na wskazany we wniosku cel. W uzasadnieniu wskazał, iż wykładnia powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego wiąże się z sytuacją, w której policjant spełnia warunki do przyznania lokalu mieszkalnego. Zgodnie natomiast z art. 95 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o Policji lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi w sytuacji, gdy on lub jego małżonek posiada w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej lub w razie zbycia przez niego lub jego małżonka wskazanego lokalu. P. C. nie ma uprawnienia do uzyskania prawa do lokalu mieszkalnego, gdyż był współwłaścicielem lokalu mieszkalnego położonego w W. przy ul. [...], które następnie sprzedał aktem notarialnym nr [...] z dnia 5 grudnia 2008 r. Na dzień zbycia lokal ten zapewniał przysługujące mu normy zaludnienia. Zbycie tego lokalu oraz zakup nowego, nie daje – w ocenie organu - podstaw prawnych do przyznania zainteresowanemu przedmiotowego świadczenia. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy P. C. zarzucił naruszenie przepisu art. 94 ust. 1 ustawy o Policji na skutek błędnej wykładni, mające wpływ na realizację uprawnień odwołującego oraz dokonanie w uzasadnieniu błędnej subsumcji tego przepisu do stanu faktycznego sprawy. Komendant Główny Policji, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a., art. 94 ust. 1 w zw. z art. 95 ust. 1 pkt 4 o Policji oraz § 3 i 3a rozporządzenia z 2001 r., utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję. W uzasadnieniu wskazał, iż treść art. 95 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji pozwala jednoznacznie stwierdzić, że lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi w razie zbycia przez niego lokalu mieszkalnego odpowiadającemu co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Natomiast przyznanie pomocy finansowej ma charakter kompensacyjny i jest surogatem zasadniczego uprawnienia policjanta, którym jest prawo do otrzymania lokalu mieszkalnego w naturze. Tym samym w przypadku zbycia lokalu wyłączona jest możliwość przydzielania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji, a co za tym idzie również możliwość przyznania pomocy finansowej. W skardze na powyższą decyzję P. C. zarzucił, że organ wydając zaskarżoną decyzję w żaden sposób nie odniósł się do argumentacji przytoczonej przez niego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, autorytatywnie stwierdzając, że nie jest związany poglądami wyrażanymi w orzecznictwie odnośnie wykładni przepisów art. 94 i 95 ustawy o Policji. W ocenie skarżącego nie zaistniała przesłanka negatywna jaką jest posiadanie lokalu mieszkalnego i następnie zbycie tego lokalu, gdyż nie dotyczy to – jak miało to miejsce w stanie faktycznym sprawy - współwłasności lokalu w częściach ułamkowych. Ponadto, organ istnienie po jego stronie uprawnień do pomocy finansowej wynikających z art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, potwierdził przez potwierdzenie faktu legitymowania się przez niego trzema normami zaludnienia, wynikającymi z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. Skarżący na rozprawie w dniu 11 marca 2013 r. wyjaśnił, że w dacie nabywania lokalu mieszkalnego położonego w S. przy [...] posiadał uprawienie do dwóch norm zaludnienia. Uprawnienie do trzech norm zaludnienia uzyskał już po nabyciu tego lokalu, w związku z awansowaniem go na stanowisko eksperta i dopiero wtedy wystąpił z wnioskiem o pomoc finansową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołał się na przepisy art. 88 i art. 94 ust. 1 ustawy o Policji i wywiódł, że pomoc finansowa jest alternatywną formą zapewnienia funkcjonariuszowi Policji prawa do lokalu mieszkalnego i konsekwencją niezrealizowania uprawnienia funkcjonariusza do otrzymania lokalu mieszkalnego poprzez jego przydział w drodze decyzji administracyjnej. Oba te uprawnienia, tj. przydział lokalu oraz pomoc finansowa powiązane są ze sobą jednak przesłanką niezaspokojenia potrzeb mieszkaniowych w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. Celem tego unormowania jest bowiem stworzenie takich warunków, w których policjant w służbie stałej będzie mieszkał w miejscowości, w której pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej. Jednocześnie wskazał, że w art. 95 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o Policji zostały wyliczone przypadki, w których nie przydziela się funkcjonariuszowi lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, m. in. w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo dom, o którym mowa w pkt 2, z wyjątkiem przypadków określonych na podstawie art. 96 ust. 3. Uprawnienia policjanta do lokalu mieszkalnego lub pomocy finansowej na cele mieszkaniowe nie mogą być interpretowane w oderwaniu od treści art. 95 cytowanej ustawy. Sąd przychylił się do argumentacji organu, że skoro skarżący zbył swój udział we współwłasności lokalu mieszkalnego, który odpowiadał przysługującym mu normom zaludnienia, to utracił prawo do uzyskania decyzji o przydziale lokalu, a tym samym utracił prawo do pomocy finansowej w związku z nabyciem kolejnego lokalu mieszkalnego. Ponadto w dacie wystąpienia z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej (19 stycznia 2012 r.) skarżący był już właścicielem lokalu mieszkalnego nr [...], położonego przy [...] w S., który odpowiadał przysługującym mu 3 normom zaludnienia, i w którym zamieszkiwał od dnia 30 września 2011 r. W dacie wystąpienia z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej, skarżący miał zatem zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, gdyż posiadał w miejscowości pobliskiej w stosunku do miejscowości, w której pełni służbę, lokal mieszkalny odpowiadający przysługującym mu normom zaludnienia, a tym samym także z tego względu nie spełniał warunków do przyznania mu pomocy finansowej, o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. Sąd powołał się w tej mierze na orzecznictwo sądowoadministracyjne. W skardze kasacyjnej, opierając się na przepisie art. 176 w zw. z art. 185 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – powoływanej dalej jako P.p.s.a., pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 95 ust. 1 pkt 4 i art. 94 ustawy o Policji i w oparciu o powyższe wnosił o uchylenie opisanego wyżej wyroku i o przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zakwestionował pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że zbycie udziału we współwłasności jest negatywną przesłanką uniemożliwiającą przydzielenie policjantowi lokalu w drodze decyzji administracyjnej. Podniósł ponadto, że z rozporządzenia z 2001 r. wynika, iż transakcja kupna lokalu musi poprzedzać wystąpienie o pomoc finansową (do wniosku należy załączyć wyciąg z księgi wieczystej oraz umowę kupna lokalu sporządzoną w odpowiedniej formie). Tym samym nabycie lokalu mieszkalnego przed wystąpieniem o pomoc na jego nabycie, nie powinno automatycznie pozbawiać strony prawa do udzielenia jej pomocy finansowej, jak przyjęto w zaskarżonym wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt l OPS 10/09, opubl. w ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw ani nie można dopatrzeć się okoliczności wskazujących na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skargę kasacyjną oparto wyłącznie na podstawie kasacyjnej wynikającej z art. 174 pkt 1 P.p.s.a., tj. na podstawie zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego. W istocie stan faktyczny sprawy nie jest sporny i nie budzi również kontrowersji w postępowaniu ze skargi kasacyjnej, gdyż nie wywiedziono zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). W takim wypadku Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, związany jest też oceną stanu faktycznego, która legła u podstaw zaskarżonego wyroku. Zauważyć przy tym trzeba, że skarżący kasacyjnie w osnowie skargi zarzucił naruszenie prawa materialnego na skutek błędnej wykładni, natomiast wywód uzasadnienia dotyczy naruszenia prawa materialnego wskutek niewłaściwego zastosowania wskazanej normy tego prawa w stanie faktycznym sprawy, ale z uwagi na konieczność szerokiego rozumienia podstaw kasacyjnych, o czym mowa jest w powołanej wyżej uchwale NSA z dnia 26 października 2009 r., nie stanowi to przeszkody do rozpoznania skargi kasacyjnej zgodnie z jej rzeczywistą intencją, zawartą w jej uzasadnieniu. W istocie bowiem autorowi skargi kasacyjnej chodziło o to, że ani wcześniejsze zbycie udziału we współwłasności lokalu zaspokajającego potrzeby mieszkaniowe skarżącego ani wystąpienie o pomoc finansową na nabycie lokalu w kilka miesięcy po dokonanej transakcji jego zakupu, nie powinno stanowić przeszkody do skutecznego wystąpienia o taką pomoc. Aby zająć stanowisko wobec diametralnie różnych poglądów wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oraz w skardze kasacyjnej, należało przede wszystkim ustalić charakter prawny instytucji pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, o której mowa jest w przepisie art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. W tym względzie można odwołać się do poglądu wyrażonego w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 maja 2001 r., sygn. akt SK 1/00 (OTK z 2001 r., nr 4, poz. 84), w sprawie w której rozważano prawa skarżącego funkcjonariusza Policji do równego traktowania go przez władze publiczne w zakresie pomocy finansowej dla funkcjonariuszy Policji na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Skarżącemu mimo, że wykupił mieszkanie na własność nie przysługiwała bowiem przewidziana w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji pomoc finansowa na uzyskanie mieszkania, chociaż nie otrzymał on mieszkania na podstawie decyzji administracyjnej. Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że "szczególna pomoc w uzyskaniu mieszkania przez policjantów uzasadniona jest dążeniem do zapewnienia policjantowi możliwości zamieszkania w miejscowości, w której pełni służbę. Stanowisko takie zajął także NSA w uchwale siedmiu sędziów z 29 marca 1999 r. (OPS 1/99, ONSA/1999/3/77). Ustawa o Policji nie formułuje praw podmiotowych wszystkich policjantów do uzyskania pomocy finansowej do nabycia mieszkania na własność, bez względu na to, czy mają oni zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscu pełnienia służby. Powołane przepisy Konstytucji nie obligują też ustawodawcy do zakreślenia tak szerokich ram pomocy udzielanej policjantom w celu zapewnienia im możliwości nabywania mieszkań na własność. Z tych względów zarzut naruszenia zasady równości obywateli wobec prawa wyrażony w art. 32 ust. 1 Konstytucji przez zaskarżone przepisy ustawy o Policji należy ocenić jako bezzasadny". Trybunał zwrócił przy tym uwagę na to, że ratio legis szczególnej pomocy w uzyskaniu mieszkania przez funkcjonariusza Policji wynika z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji. Pomoc ta została wprowadzona w interesie służby, z uwagi na daleko idącą dyspozycyjność funkcjonariuszy Policji. Z przepisem art. 88 ust. 1 ustawy koresponduje powołany już art. 95 pkt 2 i 3 tejże ustawy, wyłączający z grona policjantów którym przydziela się lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej tych policjantów, którzy posiadają w miejscowości w której pełnią służbę lub pobliskiej odpowiedni lokal mieszkalny oraz tych, których małżonek posiada taki lokal mieszkalny. Powyższe stanowisko jest przekonywające i zostało potwierdzone w późniejszym orzecznictwie sądowoadministracyjnym, m. in. w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OPS 7/08 (ONSAiwsa z 2009 r., nr 6, poz. 66). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym sprawę P. C., powyższe uwarunkowania nakazują interpretować przepisy ustawy o Policji w zakresie regulującym prawo do spornego świadczenia w sposób ścisły, z uwzględnieniem funkcji i celu w jakim zostało ono wprowadzone. W szczególności w okolicznościach niniejszej sprawy należy podkreślić, że ustawodawca miał prawo ograniczyć prawo do pomocy tylko do wypadków koniecznych, związanych z niezrealizowaniem prawa do przydziału mieszkania w naturze. Prawo policjanta w służbie stałej do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej nie może być rozumiane jako prawo całkowicie oderwane od praw i obowiązków wynikających z istoty stosunku służbowego policjanta. Celem tego przepisu jest niewątpliwie to, ażeby policjant w służbie stałej mieszkał w miejscowości, w której pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej. Z tym celem, a nie z przywilejem jako takim, związane jest prawo, o którym mowa w art. 88 ustawy. Tak rozumianemu uprawnieniu policjanta odpowiadają obowiązki organów Policji zaspokojenia tego prawa. Oznacza to, że jeżeli policjant ma odpowiednie mieszkanie w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, to cel przepisu jest osiągnięty, a wobec tego nie powstaje prawo do lokalu, o którym mowa w art. 88 ustawy. Prawo policjanta do lokalu mieszkalnego jest wyraźnie powiązane z przesłanką niezaspokojenia potrzeby mieszkaniowej uprawnionego funkcjonariusza. Omawiane uprawnienia policjanta do lokalu mieszkalnego lub pomocy finansowej na cele mieszkaniowe nie mogą być interpretowane w oderwaniu od treści art. 95 ustawy. Powyższe stanowisko zostało zaprezentowane między innymi w wyroku NSA z dnia 9 stycznia 2002 r., sygn. I SA 708/00 (Lex nr 81657), oraz w wyroku z dnia 25 sierpnia 2005 r., sygn. OSK 1957/04 (Lex nr 191827). Ponadto NSA w wyroku z dnia 7 marca 2006 r., sygn. I OSK 554/05 (Lex nr 198217) stwierdził, że pomocy finansowej z ustawy o Policji nie można utożsamiać z formą bezzwrotnej pożyczki udzielanej przez Państwo obywatelowi na spłatę jego prywatnych zobowiązań. Z kolei w wyroku z dnia 13 września 2006 r., sygn. I OSK 1203/05 (Lex nr 321175) NSA wskazał, że pomoc finansowa przysługuje wyłącznie funkcjonariuszom Policji, którzy są uprawnieni do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, gdy ich potrzeby mieszkaniowe nie zostały zaspokojone w sposób określony w art. 95 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o Policji. Nie można natomiast podzielić zapatrywania, iż pomoc tę należy rozumieć szeroko włączając w nią możliwość spłaty zobowiązań zaciągniętych w związku z nabyciem lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego. Podobne stanowisko zajął NSA w wyrokach: z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. I OSK 823/08, z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 222/10 oraz z dnia 21 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1174/12, publ. na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl. Uprawnienia policjanta do lokalu mieszkalnego lub pomocy finansowej na cele mieszkaniowe w świetle treści przepisu art. 95 ustawy o Policji nie mają zastosowania nie tylko w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 94 ustawy, w przypadku posiadania w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokalu mieszkalnego odpowiadającego co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo domu jednorodzinnego lub domu mieszkalno-pensjonatowego ale i w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo domu (ust. 1 pkt 4). Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej w przepisie tym nie chodzi o wypadek, gdy funkcjonariusz Policji był wyłącznym właścicielem takiego lokalu lub domu, ale i sytuację, gdy posiadany przez niego udział we współwłasności zapewniał mu realizację przysługującego mu prawa do mieszkania, zgodnie z przyjętymi normatywami. Taki stan faktyczny został ustalony przez Sąd I instancji i nie był w skardze kasacyjnej kwestionowany. W świetle powyższych uwag Naczelny Sąd Administracyjny podziela też pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że skoro skarżący funkcjonariusz wystąpił z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego już po nabyciu prawa własności tego lokalu, to brak było podstaw do przyznania tej żądanej pomocy. Wprawdzie nie miało to pierwszorzędnego znaczenia w związku niespełnieniem przez skarżącego przesłanki zachowania prawa do przydziału lokalu na podstawie przepisu 94 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, ale w kontekście podniesionego zarzutu kasacyjnego należało stwierdzić, że przepis § 3 pkt 1 rozporządzenia z 2001 r. reguluje jedynie formalne wymogi wniosku o pomoc finansową na uzyskanie lokalu, natomiast nie przekreśla zasad udzielania tego rodzaju pomocy wynikających z regulacji ustawowych. W szczególności treść wspomnianej regulacji nie pozbawia funkcjonariusza Policji możliwości wystąpienia o pomoc finansową jeszcze przed nabyciem lokalu lub domu. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.