II SA/Wa 183/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędziowie WSA Danuta Kania Ewa Marcinkowska (spr.) Protokolant referent stażysta Małgorzata Ciach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2013 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a., art. 94 ust. 1 w zw. z art. 95 ust. 1 pkt 4 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) oraz § 3 i 3a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. z 2001 r. nr 131, poz. 1468 z późn. zm.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r., odmawiającą przyznania P. C. pomocy finansowej. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: P. C. jest funkcjonariuszem Komendy Głównej Policji. Policjantem w służbie stałej został mianowany z dniem [...] sierpnia 2002 r. W dniu 19 stycznia 2012 r. (data wpływu wniosku do organu) P. C. wystąpił do Komendanta Głównego Policji o przyznanie pomocy finansowej w związku z faktem nabycia lokalu mieszkalnego położonego w [...]. Do przedmiotowego wniosku załączył akt notarialny Rep. A nr [...] z dnia [...] września 2011 r., postanowienie z dnia [...] października 2010 r. Sądu Rejonowego dla [...] (sygn. akt [...]) oraz wydruk z elektronicznej bazy ksiąg wieczystych z dnia 18 stycznia 2012 r. Organ w toku postępowania ustalił, że P. C. był w przeszłości właścicielem w wysokości udziału ½ lokalu mieszkalnego przy ul. [...], który zbył na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. Przedmiotowy lokal, zgodnie z zaświadczeniem wydanym przez [...], składał się z 2 pokoi o powierzchni użytkowej 50,30 m2 , w tym powierzchni mieszkalnej 29,20 m2 . W toku prowadzonego postępowania organ ustalił też, że P. C. aktualnie legitymuje się uprawnieniami do 3 norm zaludnienia (2 normy należne zainteresowanemu z tytuł zajmowanego stanowiska oraz 1 norma na córkę O. C.), tj. powierzchni mieszkalnej 21-30 m2. Natomiast w chwili zbycia ½ udziału w tytule prawnym do lokalu mieszkalnego przy ul. [...] legitymował się uprawnieniami do 2 norm zaludnienia, tj. powierzchni mieszkalnej 14-20 m2. Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r., wydaną na podstawie art. 94 ust. 1 i 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji , § 3 i 3a ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. nr 131 poz. 1468 z późn. zm.) oraz § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, Komendant Główny Policji odmówił przyznania P. C. pomocy finansowej na wskazany we wniosku cel. W uzasadnieniu decyzji, przytaczając treść art. 88 ust.1, art. 94 ust. 1 oraz art. 95 ustawy o Policji organ wskazał, iż wykładnia powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego wiąże się z sytuacją, w której policjant spełnia warunki do przyznania lokalu mieszkalnego. Zgodnie natomiast z art. 95 ust. 1 pkt 2 i 4 lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi w sytuacji, gdy on lub jego małżonek posiada w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej lub w razie zbycia przez niego lub jego małżonka wskazanego lokalu. Mając na uwadze powyższe organ uznał, iż P. C. nie posiada prawa do lokalu mieszkalnego, gdyż był współwłaścicielem lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...], które następnie sprzedał aktem notarialnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. Na dzień zbycia lokal ten zapewniał przysługujące mu normy zaludnienia. Zainteresowany posiadał bowiem wówczas prawo do 2 norm zaludnienia, tj. do powierzchni mieszkalnej 142 - 20 m2, natomiast przedmiotowy lokal mieszkalny składał się z dwóch pokoi o powierzchni mieszkalnej 29,20 m2, co oznacza, że zainteresowany posiadał lokal w udziale ½ wynoszący 14,6 m2 powierzchni mieszkalnej. Miał zatem zaspokojone potrzeby mieszkaniowe i nie posiadał uprawnień do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, a tym samym do przyznania pomocy finansowej. Natomiast zbycie omawianego lokalu oraz zakup nowego, nie daje podstaw prawnych do przyznania zainteresowanemu przedmiotowego świadczenia. W złożonym do organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy P. C. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 94 ust. 1 ustawy o Policji poprzez błędną jego wykładnię mającą wpływ na realizację uprawnień odwołującego oraz dokonanie w uzasadnieniu błędnej subsumcji w związku z art. 95 ustawy o Policji. Wniósł w związku z tym o stwierdzenie nieważności, a tym samym zmianę decyzji na podstawie art. 154 K.p.a. oraz pozytywne rozpatrzenie wniosku o przyznanie pomocy finansowej na podstawie art. 94 ustawy o Policji, gdyż przemawia za tym słuszny interes strony. W uzasadnieniu wniosku, powołując się obszernie na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący wywiódł, iż posiadanie przez niego w przeszłości udziału we współwłasności lokalu nie pozbawia go prawa do pomocy finansowej na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Komendant Główny Policji, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją nr [..] z dnia [...] listopada 2012 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a., art. 94 ust. 1 w zw. z art. 95 ust. 1 pkt 4 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 3 i 3a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] lutego 2012 r., odmawiającą przyznania P. C. pomocy finansowej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w toku prowadzenia postępowania dokonano analizy przywołanych przez wnioskodawcę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wyroków sądów administracyjnych, które w ocenie organu nie są treścią merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Szczegółowa analiza przedmiotowych wyroków prowadzi do wniosku, że nie znajdują one odniesienia do sytuacji mieszkaniowej funkcjonariusza. Przywołane przez P. C. argumenty nie stanowią też podstawy do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji w oparciu o art. 156 § 1 K.p.a. W ocenie organu wykładnia art. 95 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji pozwala jednoznacznie stwierdzić, że lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi w razie zbycia przez niego lokalu mieszkalnego odpowiadającemu co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Natomiast przyznanie pomocy finansowej ma charakter kompensacyjny i jest surogatem zasadniczego uprawnienia policjanta, którym jest prawo do otrzymania lokalu mieszkalnego w naturze. Tym samym należy uznać, iż w przypadku zbycia lokalu wyłączona jest możliwość przydzielania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji, a co za tym idzie również możliwość uzyskania pomocy finansowej. Organ ponownie powołał się na fakt posiadania przez P. C. w przeszłości udziału w wysokości ½ lokalu mieszkalnego przy ul. [...] o powierzchni mieszkalnej 29,20 m2, który to udział w dacie jego zbycia był zgodny z przysługującymi mu w tym czasie normami zaludnienia. Potrzeby mieszkaniowe P. C. były tym samym zaspokojone i nie posiadał on uprawnienia do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, a także do przyznania pomocy finansowej. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, P. C. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Głównego Policji z . [...] lutego 2012 r., nakazanie organowi dokonania wypłaty świadczenia wraz ze świadczeniem akcesoryjnym oraz obciążenie organu kosztami postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi zarzucił, że organ wydając zaskarżoną decyzję w żaden sposób nie odniósł się do argumentacji przytoczonej przez niego we wniosku o ponowne rozpatrzenie autorytatywnie stwierdzając, że nie interesują go w żaden sposób poglądy wyrażone w orzecznictwie na art. 94 i 95 ustawy o Policji. Ponadto organ wydając zaskarżoną decyzję jakby nie rozumiał zasadniczej różnicy pomiędzy współwłasnością, a odrębną własnością, co stanowi zasadniczą podstawę wydanej decyzji. Ustawodawca w art. 95 ustawy o Policji odnosi się natomiast wyłącznie do takiej sytuacji, w której ubiegający się o przyznanie pomocy finansowej jako zamiennika przydziału lokalu mieszkalnego posiada wyłączny i samodzielny tytuł do lokalu bądź wraz z małżonką posiada samodzielne spółdzielcze prawo do lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy. Zatem nie może istnieć przesłanka negatywna jaką jest posiadanie współwłasności w częściach ułamkowych. Oznacza to, że bez znaczenia jest fakt posiadania współwłasności ułamkowej, a następnie jej zbycie przez skarżącego, gdyż art. 95 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji odnosi się wyłącznie do własności określonej w Księdze II Kodeksu Cywilnego - Własność i inne prawa rzeczowe tj. osobistego prawa. W konsekwencji ustalenie stanu faktycznego przez organ, iż posiadanie współwłasności skutkowało tym, że zaspakajał on potrzeby mieszkaniowe skarżącego jako ojca wychowującego małoletnią córkę, o których mowa jest w art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji jest błędne i całkowicie bezzasadne, wynikające z błędnej interpretacji przepisów ustawy o Policji oraz Kodeksu cywilnego. Ponadto, w ocenie skarżącego, organ istnienie po jego stronie uprawnień do pomocy finansowej wynikających z art. 94 ust. 1 ustawy o Policji potwierdził swoimi działaniami związanymi z ubieganiem się przez niego o przydział lokalu mieszkalnego, a także poprzez potwierdzenie faktu legitymowania się przez niego trzema normami zaludnienia wynikającymi z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podkreślił, iż argumentem przemawiającym za odmową przyznania skarżącemu przedmiotowego świadczenia był fakt posiadania lokalu zgodnego z normami, a nie fakt posiadania współwłasności. Udział zainteresowanego wynosił ½ i adekwatnie do tego udziału wyliczono powierzchnię mieszkalną. Odnosząc się natomiast do pism przywołanych przez skarżącego w skardze organ zaznaczył, że nie odnoszą się one do przedmiotu niniejszego postępowania, gdyż dotyczą przydziałów lokali będących w posiadaniu Komendy Głównej Policji oraz potwierdzają fakt złożenia przez P. C. wniosku o przydział lokalu mieszkalnego. Jednak nie potwierdzają prawa do lokalu. Wniosek o przydział lokalu ma bowiem prawo złożyć każdy funkcjonariusz w służbie stałej, a pracownik komórki mieszkaniowej zobowiązany jest go przyjąć. Jednak to ówczesna Komisja Mieszkaniowa zajmowała się opiniowaniem i typowaniem funkcjonariuszy do przydziału lokali mieszkalnych. Tym samym samo złożenie wniosku o przydział nie potwierdzało prawa do lokalu mieszkalnego. Skarżący na rozprawie w dniu 11 marca 2013 r. wyjaśnił, że w dacie nabywania lokalu mieszkalnego położonego w [...] posiadał uprawienie do dwóch norm zaludnienia. Uprawnienie do trzech norm zaludnienia uzyskał już po nabyciu tego lokalu, w związku z awansowaniem go na stanowisko [...] i dopiero wtedy wystąpił z wnioskiem o pomoc finansową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia - decyzji w sprawie. Sąd administracyjny nie ocenia więc decyzji pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga P. C. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia . [...] lutego 2012 r. nie naruszają prawa. Zgodnie z treścią art. 88 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. nr 43, poz. 277 ze zm.), policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Stosownie natomiast do art. 94 ust. 1 tej ustawy, w przypadku gdy policjant nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, przysługuje mu pomoc finansowa na uzyskanie takiego lokalu w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Z brzmienia wskazanego przepisu wynika, że pomoc finansowa jest alternatywną formą spełnienia prawa do lokalu mieszkalnego i konsekwencją niezrealizowania uprawnienia funkcjonariusza do otrzymania lokalu mieszkalnego poprzez jego przydział w drodze decyzji administracyjnej. Oba te uprawnienia, tj. przydział lokalu oraz pomoc finansowa powiązane są ze sobą jednak przesłanką niezaspokojenia potrzeb mieszkaniowych w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. Celem tego unormowania jest bowiem stworzenie takich warunków, w których policjant w służbie stałej będzie mieszkał w miejscowości, w której pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej. Należy jednocześnie wskazać, że w art. 95 ust. 1 pkt 1-4 cyt. ustawy zostały wyliczone przypadki, w których nie przydziela się funkcjonariuszowi lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej. Zgodnie z przepisem ust. 1 pkt 2 przywołanego wyżej artykułu nie przydziela się lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej policjantowi posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy. Zgodnie natomiast z przepisem ust. 1 pkt 4 tego artykułu lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo dom, o którym mowa w pkt 2, z wyjątkiem przypadków określonych na podstawie art. 96 ust. 3. Analiza powołanych przepisów wskazuje, że policjantowi w służbie stałej mającemu zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, w sposób określony w art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, nie przysługują ani prawo do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, ani pomoc finansowa, o jakiej mowa w art. 94 ust. 1 tej ustawy, będąca zastępczą formą niezrealizowania uprawnienia policjanta do uzyskania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej. Uprawnienia policjanta do lokalu mieszkalnego lub pomocy finansowej na cele mieszkaniowe nie mogą być bowiem interpretowane w oderwaniu od treści art. 95 cytowanej ustawy. W rozpoznawanej sprawie jest okolicznością niesporną, że skarżący był współwłaścicielem w udziale ½ części spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego nr . [...] położonego przy ul. . [...] o pow. użytkowej 50,30 m2 oraz pow. mieszkalnej 29,20 m2. Skarżący zbył swój udział we współwłasności tego lokalu mieszkalnego na podstawie umowy zniesienia współwłasności własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu z dnia . [...] grudnia 2008 r. Rep. A nr . [...]. Na dzień zbycia udział we współwłasności przedmiotowego lokalu odpowiadał przysługującym mu normom zaludnienia, gdyż posiadał on wówczas prawo do 2 norm zaludnienia, tj. do powierzchni mieszkalnej 142 - 20 m2, natomiast przedmiotowy lokal mieszkalny składał się z dwóch pokoi i miał 29,20 m2 powierzchni mieszkalnej, co oznacza, że przysługujący skarżącemu udział ½ we współwłasności odpowiadał 14,6 m2 powierzchni mieszkalnej. Wbrew twierdzeniom skarżącego, z przywołanych przez niego orzeczeń sądów administracyjnych wcale nie wynika, że tylko posiadanie prawa własności lokalu na wyłączność, ewentualnie we wspólności majątkowej małżeńskiej, oznacza zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Także w sytuacji, gdy posiadany przez funkcjonariusza ułamkowy udział we współwłasności lokalu, domu odpowiada przysługującym mu normom zaludnienia uznaje się, że jego potrzeby mieszkaniowe są zaspokojone (vide: wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., I OSK 795/08, wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2008 r. I OSK 629/07). W dacie nabycia przez skarżącego lokalu mieszkalnego nr . [...] położonego przy . [...] składającego się z trzech pokoi, kuchni, łazienki, wc i przedpokoju oraz pomieszczenia przynależnego w postaci piwnicy o łącznej pow. użytkowej 69,04 m2 na podstawie umowy sprzedaży z dnia . [...] września 2011 r. Rep. A nr . [...] funkcjonariusz ten posiadał nadal uprawnienie do 2 norm zaludnienia (jednej na siebie + jednej na dziecko). W związku z wcześniejszym zbyciem udziału we współwłasności spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującym normom zaludnienia skarżący nie posiadał wówczas uprawnienia do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, a tym samym do przyznania pomocy finansowej w związku z nabyciem przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Na rozprawie w dniu 11 marca 2013 r. skarżący wyjaśnił, że uprawnienie do 3 norm zaludnienia uzyskał już po nabyciu lokalu mieszkalnego nr . [...] położonego przy . [...], w związku z awansowaniem go na stanowisko [...] i dlatego dopiero wtedy wystąpił z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej. Należy jednak pamiętać, że w dacie wystąpienia z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej (19 stycznia 2012 r.) skarżący był już właścicielem lokalu mieszkalnego nr . [...] położonego przy . [...], który odpowiadał przysługującym mu 3 normom zaludnienia, i w którym zamieszkiwał od [...] września 2011 r. W dacie wystąpienia z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej, skarżący miał zatem zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, gdyż posiadał w miejscowości pobliskiej w stosunku do miejscowości, w której pełni służbę, lokal mieszkalny odpowiadający przysługującym mu normom zaludnienia, a tym samym nie spełniał warunków do przyznania mu pomocy finansowej, o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że na tle podobnej regulacji jak w ustawie o Policji zawartej w ustawie z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. nr 207, poz. 1761 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę w składzie siedmiu sędziów z dnia 29 kwietnia 2009 r. o sygn. I OPS 7/08 (publ. Lex 490969). W uzasadnieniu tej uchwały NSA podkreślił, że pomoc finansowa na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych nie została ukształtowana jako prawo z tytułu samego pełnienia służby. Pomocy tej nie można też utożsamiać z bezzwrotnym co do zasady świadczeniem udzielanym przez Państwo na spłatę wszystkich wydatków związanych z nabyciem domu (lokalu) mieszkalnego. Świadczenie to przysługuje nie w związku z uzyskaniem domu (lokalu), ale na ich uzyskanie, czyli w celu uzyskania mieszkania umożliwiającego funkcjonariuszowi zamieszkanie w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. Wskazał również, że przedmiotowe świadczenie jest świadczeniem szczególnym. Wykładnia przepisów regulujących takie szczególne uprawnienia nie może być zatem rozszerzająca (por. uchwała w składzie siedmiu sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2004 r. sygn. akt I OPS 3/08). Zaznaczył jednocześnie, że pomoc finansowa nie jest świadczeniem udzielanym z urzędu lecz na wniosek funkcjonariusza. Dopiero zatem po złożeniu wniosku wraz z wymaganą dokumentacją organ może prowadzić postępowanie w sprawie przyznania takiej pomocy. Natomiast kwestia czy funkcjonariusz spełnia przesłanki do otrzymania przedmiotowego świadczenia może być rozważana tylko po zgłoszeniu roszczenia, a nie na dzień nabycia domu (lokalu). W tej sytuacji, jak stwierdził NSA, istotne nie jest to, czy organy przydzieliły funkcjonariuszowi lokal mieszkalny w drodze decyzji administracyjnej, lecz czy w dacie złożenia wniosku funkcjonariusz spełniał podstawową przesłankę do otrzymania takiego przydziału, a mianowicie miał niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Zdaniem NSA przyjęcie innej interpretacji prawa do pomocy finansowej musiałoby prowadzić do uznania, że świadczenie to przysługuje każdemu funkcjonariuszowi, w każdym czasie i niezależnie od tego, jakie aktualnie posiada warunki mieszkaniowe. Taka interpretacja zaprzeczałaby ratio legis omawianej ustawy. Nie byłaby też zgodna z wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawa. Ocena, czy funkcjonariusz spełnia przesłanki do pomocy finansowej powinna zatem uwzględniać stan na dzień wszczęcia postępowania. Decydujące znaczenie ma bowiem sytuacja mieszkaniowa funkcjonariusza składającego wniosek o przyznanie przedmiotowego świadczenia, a pomoc finansowa przysługuje funkcjonariuszowi tylko wówczas, gdy zgłaszając roszczenie nie miał on zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych w miejscowości pełnienia służby lub pobliskiej. Podobne stanowisko, jak w przywołanej powyżej uchwale, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w wyroku z dnia 13 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 222/10, który wydany został na tle regulacji zawartej ustawie o Policji, a dotyczącej pomocy finansowej dla funkcjonariuszy Policji. Mając na względzie wyżej zaprezentowane stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdził, że skoro skarżący występując z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej był już w posiadaniu lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującym mu normom zaludnienia, a zatem miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, to nie było podstaw do przyznania mu wnioskowanego świadczenia. Wobec powyższego za niezasadny należało uznać podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 94 ust. 1 i art. 95 ustawy o Policji. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.