II GZ 182/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Energetyki Cieplnej [...] S.A. w O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 11 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Op 605/12 w zakresie zawieszenia postępowania sądowego w sprawie ze skargi Energetyki Cieplnej [...] S.A. w O. na uchwałę Rady Miasta O. z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. Postanowieniem z dnia 11 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Op 605/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi Energetyki Cieplnej [...] S.A. w O. na uchwałę Rady Miasta O. z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych. Skarżąca spółka domagała się stwierdzenia nieważności wyżej wymienionej uchwały w części obejmującej jej § 3 i powołała się na okoliczność, iż zawarte w niej przepisy naruszają art. 40 ust. 9 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), art. 32 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.) oraz art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 ze zm.). Zaskarżona uchwała Rady Miasta O. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. w sprawie ze skargi Wojewody O., które zostało zakończone nieprawomocnym wyrokiem z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Op 124/12, stwierdzającym nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 4 ust. 2. Wniesiona od tego wyroku skarga kasacyjna została przesłana do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu [...] września 2012 r. i nie została dotąd rozpoznana. Wojewódzki Sąd Administracyjny zawieszając postępowanie powołał się na art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako: P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Warunkiem jest, aby rozstrzygnięcie, które zapadnie w innym postępowaniu, miało wpływ na rozstrzygnięcie postępowania sądowoadministracyjnego w rozpoznawanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, ponieważ rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej i dokonanie przez sąd drugiej instancji oceny prawidłowości wyroku z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Op 124/12, ma bezpośredni wpływ na ocenę zasadności skargi wniesionej w sprawie o sygnaturze II SA/Op 605/11. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Energetyka Cieplna [...] S.A. w O. wnosząc o jego uchylenie. W zażaleniu zarzucono naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji braku podstaw do zawieszenia postępowania, ponieważ rozstrzygnięcie sprawy nie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego, oraz naruszenie art. 163 P.p.s.a. w związku z art. 166 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia w treści wydanego postanowienia w jaki sposób rozstrzygnięcie sprawy skargi na uchwałę Rady Miasta O. z dnia [...] grudnia 2011 r. zależy od rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej wniesionej od wyroku WSA w O. z dnia 5 lipca 2012 r. (sygn. akt II SA/Op 124/12). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. Zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 P.p.s.a. ma charakter fakultatywny. Celowość zawieszenia postępowania w sytuacjach uregulowanych w tym przepisie pozostawiona jest ocenie sądu, nie może to jednak prowadzić do tworzenia nowych podstaw zawieszenia postępowania. Ponadto zawieszenie postępowania w sytuacji, gdy brak jest ku temu wystarczających przesłanek naruszałoby zasadę szybkości postępowania. Rozstrzygnięcie wspomnianych kwestii musi więc znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu, które powinno zawierać pełne, logiczne i spójne ich wyjaśnienie (por. postanowienie NSA z dnia 18 listopada 2011 r. sygn. akt II OZ 1122/11, postanowienie NSA z dnia 13 maja 2011 r. sygn. akt II OZ 395/11 oraz postanowienie NSA z 15 marca 2012 r., sygn. akt I GZ 35/12). Zawieszając postępowanie sąd musi zbadać, czy istnieje ścisły związek pomiędzy sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego. Sam fakt tożsamości zaskarżonego aktu w niniejszej sprawie i sprawie, w której wniesiono skargę kasacyjną nie może przesądzić o zawieszeniu przedmiotowego postępowania, bowiem wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w podobnej sprawie nie jest niezbędny do stwierdzenia, czy zaskarżona w tej sprawie uchwała (w innej części) odpowiada prawu oraz nie będzie on miał dla jej rozstrzygnięcia mocy wiążącej. W przedmiocie podstawy do zawieszenia postępowania wymienionej w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. wypowiedział się także Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 24 listopada 2008 r. (sygn. akt II FPS 4/08). W uchwale tej NSA stwierdził, że art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. nie stanowi podstawy do zawieszenia przez wojewódzki sąd administracyjny z urzędu postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w innej sprawie tego samego rodzaju, w której zapadło już orzeczenie, ale zostało ono zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W świetle tego co wyżej powiedziano zasadny jest także zawarty w zażaleniu zarzut naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 163 § 1 i 166 P.p.s.a. Przepis art. 141 § 4 zostaje bowiem naruszony wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się Sąd I instancji podejmując zaskarżone orzeczenie. A w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny lakonicznie stwierdzając, że " ocena prawna zawarta w wyroku z dnia 5 lipca 2012r., dotycząca zaistnienia podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały w zakresie jej § 4 ust. 2, a dokonana w oparciu o przepis art. 40 ust. 9 ustawy o drogach publicznych, ma bezpośredni wpływ na ocenę zasadności skargi wniesionej w niniejszej sprawie" w istocie nie wyjaśnił w jaki sposób rozstrzygnięcie skargi w zakresie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miasta O. z dnia [...] grudnia 2011 r. w § 3 zależy od rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej wniesionej od wyroku WSA w O. z dnia 5 lipca 2012 r., którym stwierdzono nieważność tej uchwały w części dotyczącej § 4 ust. 2. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy w zakresie podstaw do zawieszenia postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. uwzględni powyższe uwagi. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.