I SA/Rz 64/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Kazimierz Włoch /spr./ Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska SO del. Jarosław Szaro Protokolant ref. st. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 marca 2013 r. sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w R. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2012r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w przedmiocie podatku od towarów i usług - oddala skargę - I SA/Rz 64/13 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi "A" S.A. z siedzibą w R. (dalej zwana spółką lub skarżącą) jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie własne z dnia [...] września 2012r., nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W podstawie prawnej organ podatkowy powołał art. 233 § 1 pkt 1, w związku z art. 239 i w związku z art. 14b § 1 i art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., określana dalej w skrócie jako O.p.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.). Z akt podatkowych sprawy wynika, że w dniu 10 lipca 2012 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży prawa użytkowania wieczystego gruntu wraz z posadowionymi na tym gruncie budynkami, budowlami i urządzeniami oraz ustalenia podstawy opodatkowania w zakresie dostawy budynków i urządzeń zwolnionych od podatku. W przedmiotowym wniosku wskazano, że skarżąca zamierza zawrzeć umowę kupna-sprzedaży, na mocy której nabędzie prawo użytkowania wieczystego działki gruntu oraz prawo własności posadowionych na niej budynków, budowli i urządzeń, stanowiących odrębny od gruntu przedmiot własności. Spółka oraz zbywca nieruchomości są czynnymi zarejestrowanymi podatnikami podatku VAT. Właścicielem nieruchomości jest Skarb Państwa. W przedmiotowym wniosku zadano następujące pytania: 1. Czy dostawa prawa wieczystego użytkowania gruntu wraz z posadowionymi na nim budynkami, urządzeniami korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług? 2. Jeżeli niektóre budynki, urządzenia korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, w jaki sposób należy ustalić wartość podstawy opodatkowania w zakresie dostawy zwolnionej od podatku? Wyżej opisanym postanowieniem z dnia [...] września 2012r. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów odmówił wszczęcia postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że zgodnie z art. 14b O.p., postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej zostaje wszczęte na pisemny wniosek zainteresowanego. Omawiana regulacja prawna stanowi zatem, że dla skutecznego wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie wydania interpretacji indywidualnej koniecznym jest, aby wniosek o jej wydanie złożył podmiot zainteresowany skutkami prawnopodatkowymi w sferze swoich rozliczeń z budżetem państwa. Wnioskodawca może pytać tylko o własną sytuację prawnopodatkową a nie o sytuację prawnopodatkową ewentualnego zbywcy prawa użytkowania wieczystego gruntu i posadowionych na tym gruncie budynków, budowli i urządzeń, a więc w tym wypadku innego podmiotu. Tylko wniosek złożony przez uprawnionego zainteresowanego skutecznie wszczyna postępowanie w sprawie interpretacji podatkowej, co z kolei obliguje upoważnionego przez Ministra Finansów właściwego miejscowo Dyrektora Izby Skarbowej do wydania w terminie trzech miesięcy rozstrzygnięcia w sprawie. Nie może zakończyć się wydaniem interpretacji podatkowej postępowanie, które nie zostało wszczęte przez uprawniony do tego podmiot, ponieważ w takiej sytuacji nie toczy się postępowanie administracyjne w sprawie, lecz jedynie postępowanie faktyczne. Organ naprowadził, że w niniejszej sprawie, jako wnioskodawcę wskazano "A" S.A., natomiast problem przedstawiony we wniosku dotyczy ustalenia, czy sprzedaż przez Skarb Państwa (odrębny podmiot) prawa użytkowania wieczystego gruntu wraz z posadowionymi na gruncie budynkami, budowlami i urządzeniami podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Przedmiotem pytania była także kwestia, czy ta sprzedaż powinna być zwolniona z tego podatku oraz jaka powinna być podstawa opodatkowania. Skoro wątpliwości spółki odnoszą się do sytuacji prawnopodatkowej innego podmiotu (sprzedawcy nieruchomości), brak jest podstaw, by skarżąca występowała o pisemną interpretację przepisów z tą sytuacją związanych. Zwłaszcza, że zbywca nieruchomości nie mógłby korzystać z ochrony, jaka wynikałaby z faktu wydania interpretacji indywidualnej spółce. W związku z powyższym stwierdzono, że status zainteresowanego w przedmiotowej sprawie posiada podmiot, który dokonuje zbycia ww. prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz posadowionych na tym gruncie budynków, budowli i urządzeń, o których mowa we wniosku, to bowiem sprzedawca jest zobowiązany do prawidłowego określenia stawki podatkowej oraz obliczenia podstawy opodatkowania, a nie nabywca. Należało więc odmówić wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji, na podstawie art. 165a § 1, w związku z art. 14h O.p.. Na opisane wyżej postanowienie z dnia [...] września 2012 r. spółka wniosła zażalenie, w którym zarzuciła naruszenie: 1. art. 165a § 1 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że spółka nie ma statusu zainteresowanego w sprawie złożonego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, 2. art. 121 § 1 O.p., art. 122 O.p. oraz art. 124 O.p. skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy, poprzez przyjęcie, iż w złożonym wniosku spółka zadała pytanie dotyczące sprzedaży przez Skarb Państwa prawa użytkowania wieczystego gruntu, co jest sprzeczne ze stanem faktycznym jaki opisano we wniosku. Skarżąca wskazała, że właściwe ustalenie stawki podatku VAT od umowy sprzedaży prawa użytkowania wieczystego zabudowanej nieruchomości dotyczy sytuacji prawnopodatkowej zarówno zbywcy jaki nabywcy. W przypadku, gdy zbywca nieruchomości ustaliłby nieprawidłową stawkę podatku VAT od zbywanego, zabudowanego prawa użytkowania wieczystego gruntu, nabywca jako osoba uprawniona do dokonania odliczenia naliczonego podatku VAT dokonałaby nieprawidłowego odliczenia podatku, co skutkowałoby kolejno dokonaniem korekty podatkowej. Ponadto, jeżeli sprzedaż podlegałaby zwolnieniu z podatku VAT, to konieczne jest uiszczenie podatku od czynności cywilnoprawnych. Obowiązek podatkowy w tym przypadku spoczywa na kupującym. W tym zakresie również prawidłowe ustalenie stawki podatku VAT bądź zwolnienia od podatku jest istotne dla kupującego z prawnopodatkowego punktu widzenia. Zgodnie zaś z poglądem wyrażonym w orzecznictwie, osobą legitymowaną do wystąpienia o wydanie interpretacji indywidualnej może być wyłącznie osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny, który może powodować określone konsekwencje w zakresie prawa podatkowego. Ponadto, organ dokonał na wstępie błędnych ustaleń faktycznych wskazując, iż wniosek dotyczy sprzedaży przez Skarb Państwa prawa użytkowania wieczystego gruntu. Skoro przedmiotem umowy sprzedaży ma być prawo użytkowania wieczystego działki gruntu oraz prawo własności posadowionych na niej budynków, budowli i urządzeń, stanowiących odrębny od gruntu przedmiot własności, zaś skarżąca oraz zbywca nieruchomości są czynnymi zarejestrowanymi podatnikami podatku VAT, trudno zrozumieć w jaki sposób organ doszedł do wniosku, że sprzedawcą w opisanym stanie faktycznym będzie Skarb Państwa. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów nie uwzględnił zarzutów podniesionych w zażaleniu i ww. postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Organ podniósł, iż stosownie do art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. Z tego względu należy uwzględnić treść art. 165a § 1 O.p., zgodnie z którym gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Tylko w sytuacji gdy z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej występuje podmiot zainteresowany, organ może wydać na jego wniosek interpretację indywidualną. Organ upoważniony do wydania interpretacji wskazał, że "zainteresowanym" w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. jest podmiot, w odniesieniu do którego wykładnia, znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów podatkowych może rzutować na prawidłowe określenie jego obowiązku podatkowego. Przy czym nie chodzi tu o każdy interes prawny, lecz o interes prawnopodatkowy. Osobami zainteresowanymi, które mogą wystąpić z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego są podatnicy, płatnicy, inkasenci, osoby trzecie odpowiedzialne za zobowiązania podatników osoby, u których wystąpiła lub może wystąpić zaległość podatkowa, o której mowa w art. 52 § 1 O.p., osoby planujące utworzenie spółki - w sprawach związanych z przyszłą sytuacją tej spółki, przedsiębiorcy zamierzający utworzyć oddział lub przedstawicielstwo - w sprawach związanych z przyszłą sytuacją tego oddziału lub przedstawicielstwa. Z wnioskiem o wydanie rozważanej interpretacji nie może natomiast wystąpić osoba, na której sytuację ekonomiczną, czy faktyczną mogłaby oddziaływać sytuacja podatnika albo osoba, która chciałaby się tylko zaznajomić z poglądem organu interpretacyjnego na możliwość stosowania, oraz wykładnię określonego przepisu prawa podatkowego z przyczyn czysto poznawczych. Wnioskodawca winien tak skonstruować treść pytania oraz własne stanowisko aby treść obu tych elementów wniosku dotyczyła wyłącznie sytuacji prawnopodatkowej tego wnioskodawcy. Tylko wówczas będzie można uznać, iż z wnioskiem wystąpił zainteresowany w swojej indywidualnej sprawie. Sam fakt, iż spółka jest nabywcą prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz prawa własności posadowionych na nim budynków, budowli i urządzeń i otrzyma fakturę zakupu oraz ma dokonać zapłaty nie oznacza jeszcze, że jest zainteresowaną w rozumieniu przepisu art. 14b § 1 ustawy O.p. Ze złożonego wniosku nie wynika bowiem aby skarżąca w jakikolwiek sposób miała zamiar np. uwzględnić fakturę dokumentującą nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz prawa własności posadowionych na nim budynków, budowli i urządzeń w swoim rozliczeniu podatkowym w zakresie podatku VAT. Konieczność zapłaty usługodawcy takiej czy innej kwoty nie wpływa na sytuację podatkową spółki (tj. jej relację z organem podatkowym), lecz kształtuje jej sytuację ekonomiczną czy finansową. To zaś nie przekłada się na rozliczenie podatku VAT w deklaracji podatkowej skarżącej. Przedmiotem zapytania nie była bowiem kwestia uwzględnienia danej transakcji w ramach podatku należnego ani naliczonego. Spółka w opisanym zdarzeniu przyszłym przedstawiła wyłącznie szczegółowo sytuację zbywcy, a pytanie dotyczyło wyłącznie transakcji sprzedaży. Natomiast spółka nie dokonuje sprzedaży lecz nabycia. W ocenie organu zastosowanie nieprawidłowej stawki podatku rodzi konsekwencje podatkowe wyłącznie po stronie wykonawcy usługi (wystawcy faktury VAT). Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy o VAT to wykonawca usługi wystawia fakturę VAT, w której określa m.in. stawkę podatku. Jeśli opodatkuje wykonaną czynność niewłaściwą stawką, konsekwencją będzie bądź zawyżenie podatku należnego, bądź jego zaniżenie. Dalszym następstwem tych nieprawidłowości może być powstanie po stronie wystawcy faktury prawa do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, (gdy zastosuje stawkę za wysoką), bądź konieczność zapłaty zaległego podatku, (jeśli zastosuje stawkę niższą od właściwej i w rozliczeniu podatkowym za dany okres wystąpi zobowiązanie). Zauważyć należy, że tego rodzaju konsekwencje podatkowe nie wystąpią u nabywcy usługi (spółki), który otrzyma fakturę VAT za zakupioną usługę z nieprawidłową stawką podatku. Spółka niewątpliwie jest zainteresowana rozstrzygnięciem co do zwolnienia od podatku VAT prawa wieczystego użytkowania gruntu oraz posadowionych obiektów, lecz interes ten ma jedynie charakter majątkowy. Jednak w razie nieprawidłowego ustalenia stawki podatku od towarów i usług przez sprzedającego, skarżąca nie poniesie żadnych konsekwencji prawnopodatkowych w formie rozliczeń z budżetem państwa. Na powyższe postanowienie "A" S.A., reprezentowana przez r. pr. D.D. złożyła skargę, wnosząc o uchylenie zaskarżonych postanowień oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 165a § 1 O.p., poprzez błędne przyjęcie, że spółka nie ma statusu zainteresowanego w sprawie złożonego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej a także naruszenie art. 14b §1 O.p., poprzez przyjęcie, że odpowiedź na postawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej pytanie spółki nie ma wpływu na jej sytuację podatkową, w związku z czym nie przysługuje jej prawo do złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W zakresie dotyczącym naruszenia art. 165a § 1 O.p. przytoczono argumentację, podniesioną uprzednio w odwołaniu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 14b § 1 O.p. skarżący wskazał, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej może złożyć każdy, kto przedstawi wyczerpujący opis zdarzenia przyszłego, stanowiącego podatkowy stan faktyczny oraz zajmie własne stanowisko w sprawie jego oceny prawnej. Skarżąca szczegółowo opisała w złożonym wniosku stan faktyczny sprawy i zadała pytanie, od którego uzależniła zwarcie umowy sprzedaży prawa użytkowania wieczystego. Odpowiedź na postawione pytanie nie dotyczy jedynie stawki VAT ale przede wszystkim ustalenia, czy transakcja ta podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem VAT. Odpowiedź na zadane pytanie pozwoli także ustalić kwestię opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych. W doktrynie przyjmuje się zaś, że za zainteresowanego należy uznać każdy podmiot, na którego mogą choćby potencjalnie mieć wpływ przepisy prawa podatkowego. Organ pominął także, że spółka w niniejszej sprawie występuje jako nabywca nieruchomości czyli podmiot, w stosunku do którego odpowiedź na pytanie o opodatkowanie transakcji podatkiem VAT dotyczy jej sytuacji prawnopodatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z art. 165 § 1 O.p. postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W myśl art. 165a § 1 O.p. gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na mocy art. 14h O.p., art. 165a stosuje się odpowiednio w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej. Organ podatkowy, do którego wpływa wniosek o udzielenie interpretacji indywidualnej, jest w pierwszej kolejności zobowiązany do przeanalizowania tego wniosku pod kątem ustalenia dopuszczalności wydania interpretacji tj. do wyjaśnienia, czy przedstawiony opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) odnosi się do indywidualnej sprawy wnioskodawcy. Wobec tego w przypadku wniosku o interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego niepochodzącego od osoby uprawnionej, tj. od "zainteresowanego", należy wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. W art. 14b O.p. ustawodawca posłużył się pojęciem "zainteresowany", określając w ten sposób podmiot uprawniony do złożenia wniosku o interpretację indywidualną. Zakres tego pojęcia nie został wprost zdefiniowany w przepisach prawa, jednakże można go ustalić w drodze wykładni przepisów dotyczących interpretacji indywidualnych, a w szczególności dotyczących skutków wydania interpretacji. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 października 2010 r., sygn. II FSK 923/09 (LEX nr 607812) "osobami zainteresowanymi, które mogą wystąpić z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego są: podatnicy, płatnicy, inkasenci, osoby trzecie odpowiedzialne za zobowiązania podatników (niezależnie od tego, czy interpretacja dotyczy ich obecnej, czy też przyszłej sytuacji), osoby, u których wystąpiła lub może wystąpić zaległość podatkowa, o której mowa w art. 52 § 1 O.p., osoby planujące utworzenie spółki (w sprawach związanych z przyszła sytuacją tej spółki), a także przedsiębiorcy zamierzający utworzyć oddział lub przedstawicielstwo (w sprawach związanych z przyszłą sytuacją tego oddziału lub przedstawicielstwa)". NSA podniósł w powołanym wyroku, że jeżeli wnioskodawca nie wykaże związku przedstawianego stanu faktycznego z jego możliwą odpowiedzialnością podatkową, będzie to uzasadniało ocenę, że o interpretację nie wystąpił w rozumieniu prawa zainteresowany, to jest, że ubiega się o nią podmiot nieuprawniony w świetle unormowania art. 14b § 1 O.p.". Minister Finansów w niniejszej sprawie dokonał podobnej wykładni i prawidłowo wskazał, że pomiędzy wnioskodawcą a sprawą, której dotyczy wniosek, musi zachodzić ścisły związek przekładający się na prawa i obowiązki wnioskodawcy. Istotą interpretacji indywidualnej jest bowiem jej wiążący charakter, określony w art. 14k § 1 O.p. W myśl tego przepisu zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. Jak słusznie wskazał Minister Finansów interpretacja indywidualna daje ochronę prawną tylko i wyłącznie temu podmiotowi, który się o nią zwraca. Na temat związku pomiędzy wnioskodawcą a przedmiotem interpretacji wypowiedział się m. in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. I SA/Bk 49/11 (LEX nr 785624) stwierdzając, iż art. 14b § 1 O.p. wymaga istnienia pomiędzy sprawą, w której wystąpiono z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji, a wnioskodawcą związku wyrażającego się w tym, że przedstawiony we wniosku problem musi dotyczyć bezpośrednio sfery praw i obowiązków podatkowych wnioskodawcy. Ponadto indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego daje zainteresowanemu podmiotowi swoistą ochronę prawną w sprawach, w których nie było lub nie jest prowadzone postępowanie kontrolne lub podatkowe". Gdyby w rozpoznawanej sprawie organ wydał skarżącej interpretację, to taka interpretacja nie dawałaby żadnej ochrony wynikającej z powołanego wyżej art. 14k O.p. ani skarżącej, ani kontrahentowi skarżącej. Strona skarżąca jako nabywca prawa wieczystego użytkowania gruntu wraz z posadowionym na niej budynkami i urządzeniami nie ma bowiem możliwości powoływania się przed organami podatkowymi na uzyskaną interpretację, natomiast podatnik (w tym przypadku: kontrahent skarżącej) jako podmiot niewystępujący o interpretację indywidualną, nie może się na nią powoływać. Należy zaznaczyć, że konieczność zapłaty kontrahentowi takiej czy innej kwoty nie wpływa na sytuację podatkową wnioskodawcy. Wprawdzie ma to wpływ na sytuację ekonomiczną skarżącej, lecz to nie przekłada się na rozliczenie podatku VAT w deklaracji podatkowej skarżącej i w konsekwencji, nie ma jednak wpływu na relację skarżącej z organem podatkowym. Odnosząc się natomiast do poglądu, iż w sytuacji wystawienia błędnej faktury obowiązkiem skarżącej jest wystąpienie do kontrahenta o fakturę korygującą należy przypomnieć, iż stosownie do § 14 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 68, poz. 360) fakturę korygującą wystawia się m.in. w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury. Wbrew jednak twierdzeniom strony skarżącej, z przepisu tego nie wynika sankcjonowany prawnie obowiązek wystąpienia do wystawcy faktury o jej korektę. Nawet w razie wystąpienia skarżącej do jej kontrahenta o korektę faktury, decyzja o korekcie zawsze będzie należała do kontrahenta jako wystawcy faktury i to on będzie ponosił odpowiedzialność wobec organów podatkowych i nie będzie mógł powołać się na wydaną na wniosek skarżącej interpretację. Tak więc gdyby nawet skarżąca – dysponowała interpretacją w spornym zakresie – nie mogłaby się na nią skutecznie powoływać w sporze o korektę faktury ze swoim kontrahentem, gdyż obecnie obowiązujące przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują horyzontalnej skuteczności zasady nieszkodzenia (art. 14k O.p.). Powyższe dowodzi, że nawet w kontekście ewentualnej korekty faktury interpretacja indywidualna prawa podatkowego w tym zakresie dotyczy osoby trzeciej: kontrahenta skarżącej. Zastosowanie nieprawidłowej stawki podatku rodziłoby konsekwencje podatkowe wyłącznie po stronie wykonawcy dostawcy-wystawcy faktury VAT. Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług to wykonawca wystawia faktury VAT, w której określa między innymi stawkę podatku. Jeśli opodatkuje wykonaną czynność niewłaściwą stawką podatkową, to nastąpi zawyżenie podatku lub jego zniesienie. W przypadku zawyżenia stawki podatku, powstanie po stronie wystawcy faktury uprawnienie do wystąpienia o stwierdzenie nadpłaty, a w przypadku zaniżenia stawki powstanie konieczność zapłaty zaległego podatku. Z treści wniosku nie wynikało też jednoznacznie, że skarżąca zamierza rozliczyć fakturę dokumentującą dostawę w rozliczeniu podatku od towarów i usług, ani też że chce uzyskać stanowisko organu w zakresie opodatkowania transakcji podatkiem od czynności cywilno-prawnych. Wobec powyższych ponieważ organ nie naruszył prawa materialnego jak i procesowego, skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu w oparciu o art. 151 p.p.s.a.