II SA/Wr 892/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędzia NSA Halina Kremis (sprawozdawca) Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant Izabela Szczerbińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 marca 2013 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. Ś.[...] we W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz rozbiórkę budynków gospodarczych z wyłączeniem przyłączy oddala skargę Decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r., (Nr [...]), przywołując w podstawie prawnej art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623, z późn. zm.) zatwierdzono projekt budowlany i udzielono A. sp. k. z siedzibą przy ul. Ś. we W., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz rozbiórkę budynków gospodarczych, z wyłączeniem przyłączy, przy ul. Ś. we W. (działki [...]AM-6, obręb G.). Od decyzji tej odwołała się (między innymi) Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości położonej przy ul. Ś. [...] we W., wskazując na wątpliwości dotyczące obsługi komunikacyjnej projektowanego budynku wielorodzinnego. Ponadto odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji złożyli: B. sp. z o. o. oraz C. Sp. z o.o. Decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]) Wojewoda D. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej przy ul. Ś. [...] we W. od opisanej decyzji umorzył postępowanie odwoławcze. Na uzasadnienie organ odwoławczy wskazał, że w dniu 24 kwietnia 2012 r. do Urzędu Miejskiego W. wpłynął wniosek inwestora A. sp. k. z siedzibą przy ul. S., reprezentowanego przez pełnomocnika M. K., o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz rozbiórkę budynków gospodarczych, z wyłączeniem przyłączy, przy ul. Ś. [...] we W. (działki [...]AM-6, obręb G.). Postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...] Prezydent W. wezwał inwestora do doprowadzenia przedłożonego projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej W. z dnia [...] r., Nr [...] (Dz. U. Woj. Doln. Nr [...]) a także rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla wyżej wskazanej inwestycji. W wyniku analizy akt sprawy organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 28 kpa stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W sprawach regulowanych przepisami ustawy - Prawo budowlane dla oznaczenia strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę znajduje zastosowanie, jako lex specialis, przepis art. 28 ust. 2 powołanej ustawy stanowiąc, iż stronami w takim postępowaniu są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Celem tego przepisu jest zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jedynie do wymienionych tam podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości. Czyni to stroną takiego postępowania jedynie tego, komu oddziaływanie zamierzonej inwestycji może ograniczyć pGl1łiO do zagospodarowania jego nieruchomości. Zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez "obszar oddziaływania obiektu" należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, "wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Z uwagi na bardzo ogólną definicję przyjmuje się, iż pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" będzie się materializować, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji będą się również konkretyzować odpowiednie normy wynikające z odrębnych przepisów, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu. Nie można bowiem przyjmować, na co mogłoby wskazywać literalne brzmienie definicji z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, iż obszar oddziaływania obiektu powinien być w każdym przypadku wyznaczany na podstawie odrębnych przepisów (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2006 . II OSK 75/06). Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. sp. k. z siedzibą przy ul. Ś. [...] we W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz rozbiórkę budynków gospodarczych, z wyłączeniem przyłączy, przy ul. Ś. [...] we W.. Od tego rozstrzygnięcia odwołanie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości położonej przy ul. Ś[...]we W., reprezentowana przez Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej. Zgodnie z wypisem i wyrysem z ewidencji gruntów, zawartym w aktach sprawy, działka należąca do skarżącej Wspólnoty (działka nr 20) nie sąsiaduje bezpośrednio z terenem zainwestowania (działka nr 10/2). Pomiędzy przedmiotowymi nieruchomościami znajduje się działka nr 12/9 będąca własnością spółki B. sp. z o.o.. oraz działka drogowa nr 13/1 przeznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod drogę 5KDD. Realizacja drogi 5KDD przeznaczona została do odrębnego postępowania w związku z czym nie będą na niej, na tym etapie, prowadzone żadne roboty budowlane. Organ odwoławczy podkreśla, że tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym takie ograniczenia dają prawo właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w sprawie, której przedmiotem jest wydanie pozwolenia na budowę. Osoba taka może mieć w takim postępowaniu interes faktyczny, a nie interes prawny. Z akt sprawy przekazanych organowi odwoławczemu wynika, że przedmiotem inwestycji objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę jest budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. Ś. we W.. Wysokość zabudowy projektowanej poza wydzieleniem wewnętrznym A, ustalonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zespołu urbanistycznego Ś. we W., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej W. z dnia [...] r., Nr [...] obejmuje 8 kondygnacji nadziemnych i osiąga maksymalnie 24 m. Odległość projektowanej zabudowy od budynku zlokalizowanego na działce nr 20 wynosi natomiast od 42 m do 44 m. Ta okoliczność wyklucza prawdopodobieństwo przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku skarżącej Wspólnoty przez budynek projektowany. Z analizy projektu zagospodarowania terenu wynika ponadto, że projektowany budynek nie ma wpływu na nasłonecznienie istniejącego budynku skarżącej (znajduje się od strony północnej). Niezależnie od tego należy wskazać, że projektowany obiekt włączony zostanie do sieci kanalizacji deszczowej, co wyklucza możliwość spływu wód opadowych na działkę sąsiednią. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wskazuje aby projektowana inwestycja, wprowadzała immisje na teren nieruchomości należącej do skarżącej wspólnoty (ograniczając jej zagospodarowanie). Potwierdza to również charakter zarzutów podniesionych przez Wspólnotę Mieszkaniową nieruchomości położonej przy ul. Ś[...]we W. we wniesionym odwołaniu. Skarżąca nie sformułowała w nim żadnego zarzutu, który pozwoliłby na stwierdzenie, iż wykonanie projektowanego budynku spowoduje trwałe ograniczenie w zagospodarowaniu należącej do niej nieruchomości. Zdaniem organu odwoławczego, uprawnień skarżącej do uczestnictwa w niniejszym postępowaniu o pozwolenie na budowę nie można również wywodzić z art. 5 ust. 9 Prawa budowlanego przewidującego, iż obiekt budowlany należy projektować i budować zapewniając poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie. Jeżeli zatem decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje w tym zakresie sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich" (wyrok NSA z l lutego 2001 r. IV SA 2085/98 LEX Nr 55752). Mając to na uwadze, należy stwierdzić, iż brak podstaw do stwierdzenia, że Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości położonej przy ul. Ś[...] we W. posiada prawa strony postępowania w sprawie, w której wydano decyzję Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...]. Na ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie skargę do sądu administracyjnego złożyła wspólnota mieszkaniowa. Skarga kwestionuje w całości decyzję Wojewody D. we W. umarzającą postępowanie odwoławcze w sprawie decyzji Prezydenta W. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji przy ul. S[...]we W., zarzucając naruszenie art. 7, 77 i 78 kpa poprzez nieprzeprowadzenie dostatecznego postępowania dowodowego w zakresie przysługiwania Wspólnocie Mieszkaniowej przymiotu strony, w szczególności zaś nieuwzględnienie okoliczności przemawiających za tym, że wspólnocie służy przymiot strony, wynikających wprost z akt sprawy i samego projektu budowlanego (sytuowanie na terenie należącym dotychczas do strony skarżącej - działka nr 20) urządzeń budowlanych oraz obiektów liniowych, służących obsłudze inwestycji planowanej przy Ś.. Konsekwencją tego było naruszenie przez organ II instancji art. 3 pkt 20 i 28 ust. 2 prawa budowlanego poprzez niewłaściwą wykładnię przepisu, a w efekcie uznanie, że nieruchomość skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji planowanej przy ul. Ś.. W konsekwencji pełnomocnik skarżącej wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i dopuszczenie strony skarżącej do udziału w dalszym postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji przy ul. Ś[...], a w razie, gdyby w międzyczasie w sprawie, przeprowadzane były jakiekolwiek czynności, o których nie informowano skarżącej, pełnomocnik wnosi o zobowiązanie organu do powtórzenia tychże czynności. Dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów wskazanych w piśmie na okoliczności tam wskazane. Na uzasadnienie strona skarżąca wskazała, że skarżoną decyzją Wojewoda D. umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem złożonym przez wspólnotę mieszkaniową na decyzję Prezydenta W. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji przy ul. Ś[...]. Wojewoda stwierdził, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony, ponieważ nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. W decyzji przytoczono, że inwestycja nie zacienia nieruchomości wspólnoty mieszkaniowej, nie powoduje dla niej zagrożenia pożarowego, a także nie będzie źródłem immisji. Wskazano również, że podnoszone przez wspólnotę zarzuty dotyczące komunikacji inwestycji z drogą publiczną nie mogą stanowić podstawy do uznania, że skarżącej przysługuje przymiot strony postępowania. Zdaniem wspólnoty z decyzją nie sposób się zgodzić. Organ uznał, że wspólnocie mieszkaniowej nie przysługuje w sprawie status strony, ponieważ jej nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. W opinii skarżącej oraz mając na uwadze całokształt materiałów znajdujących się w aktach sprawy skarżąca stwierdza, że nieruchomość wspólnoty jednak znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Przede wszystkim stwierdza, że sposób skomunikowania planowanej inwestycji z drogą publiczną (ul. Ś.) nie pozostaje bez wpływu na fakt, czy działka nr 20 (będącą w użytkowaniu wspólnoty) pozostaje, czy też nie w obszarze oddziaływania inwestycji przy Ś.. Obiekt liniowy, jakim jest droga, który ma zgodnie z projektem i zaskarżonym przez wspólnotę pozwoleniem na budowę, służyć obsłudze inwestycji mieszkaniowej przy ul. Ś., ma być wykonany na działce nr 13/1, sąsiadującej bezpośrednio z działką nr 20 oraz na części działki nr 20. Okoliczność że sama droga budowana będzie w trybie ZRID, nie zmienia faktu, że budowa drogi stanowić będzie kolejny etap zmierzający do urzeczywistnienia inwestycji mieszkaniowej planowanej przy ul. Ś.. Dojazd do zaprojektowanego osiedla dotychczas istniejącą wąską drogą wewnętrzną nie będzie w zasadzie możliwy. Dlatego też nie można oddzielać zagadnienia, jakim jest komunikacja inwestycji z drogą publiczną od decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji mieszkaniowej przy Ś.. Tym bardziej kwestii tych nie można rozdzielić, że zarówno w projekcie, jak i decyzji o pozwoleniu na budowę, zaskarżonej przez wspólnotę, wskazano, że miejsca postojowe dla inwestycji przy ul. Ś.planowane są na obszarze drogi 5 KDD. Dodatkowo za łącznym potraktowaniem obu zagadnień przemawia fakt, że to inwestor zobowiązał się do sfinansowania zarówno projektu, jak i budowy drogi na działce nr 13/1. Świadczy to ewidentnie, że droga ma powstać specjalnie na potrzeby inwestycji planowanej na działkach [...] (Ś[...]). W przeciwnym razie inwestor nie zobowiązywałby się do samodzielnego poniesienia tych kosztów. Co więcej, z porozumienia zawartego przez inwestora z gminą wynika, że to nawet sam inwestor będzie się starał o odpowiednie zezwolenia i uzgodnienia w zakresie przebudowy drogi wewnętrznej. Tym bardziej zatem etap zapewnienia komunikacji dla inwestycji uznać należy za jeden z etapów inwestycji i zagadnienia te należy rozpatrywać łącznie, również w zakresie określenia obszaru oddziaływania inwestycji. Również z projektu "budowy drogi publicznej (sięgacz ul. Ś.)" opracowanego przez B.I.P. Broda wynika, że przebudowa drogi jest konieczna dla zapewnienia warunków ruchu dla inwestycji przy Ś.. W związku z tym inwestor wskazując we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę zakres inwestycji powinien wskazać również działki nr 13/1 (droga wewnętrzna) oraz działka nr 20 (działka w użytkowaniu wieczystym członków wspólnoty mieszkaniowej), której kosztem ma nastąpić budowa sięgacza ul. Ś.. Przebudowa drogi wewnętrznej i stworzenie tam sięgacza ul Ś. (5KDD) spowoduje dla wspólnoty mieszkaniowej duże ograniczenie możliwości zagospodarowania działki. W rachubę wchodzić będzie nie tylko utrata przez skarżącą ok. 250 m2 działki nr 20, która zajęta zostanie pod budowę sięgacza ul. Ś.. W związku z tym oczywistym jest że wspólnota mieszkaniowa nie będzie mogła dysponować częścią działki, co do której zostanie pozbawiona prawa własności (użytkowania wieczystego). Co ważne, na części działki, która ma być zajęta pod budowę drogi, wspólnota mieszkaniowa posiada urządzenia infrastruktury niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania wspólnoty: ogrodzenie; szlaban, miejsca parkingowe, osłony śmietnikowe, tereny biologicznie czynne itp.). Aby wybudować drogę umożliwiającą obsługę inwestycji przy ul. Ś., te urządzenia infrastruktury zostaną usunięte. Wspólnota będzie zmuszona (olbrzymim nakładem środków- ok. 200.000 zł) dokonać takiej reorganizacji swojej nieruchomości, aby chociażby częściowo odtworzyć wspomniane urządzenia infrastruktury. Kolejnym ograniczeniem możliwości zagospodarowania działki nr 20, w kształcie, w jakim się ona ostanie po wyłączeniu jej części na cel budowy sięgacza ul. S., jest możliwość posadowienia na pozostałej we władaniu wspólnoty części działki nr 20, urządzeń infrastruktury. Wspólnota będzie musiała na nowo ogrodzić swój teren, zamontować bramy/szlabany, budować od nowa miejsca parkingowe oraz osłony śmietnikowe. W związku z tym, że działka nr 20 będzie miała wówczas znacznie okrojoną powierzchnię, nie będzie możliwe posadowienie na działce wszystkich dotychczas posiadanych urządzeń infrastruktury, jakie byłby na działce dotychczas. Nie będzie możliwe zapewnienie dotychczasowego współczynnika miejsc parkingowych. Gdyby wspólnota chciała zapewnić przybliżoną ilość miejsc, musiałaby zredukować znacznie obszar terenu biologicznie czynnego. W każdym razie niemożliwym będzie osiągnięcie wskaźnika miejsc postojowych określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (obecnie 1,2). Nawet wówczas jednak posadowienie wielu miejsc parkingowych (stworzonych w miejsce zlikwidowanych w związku z budową sięgacza) naruszałoby przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Po przebudowie drogi wewnętrznej dla potrzeb inwestycji planowanej przy ul. Ś. parametry działki nr 20 ulegną takiemu pogorszeniu, że nie uda się tam stworzyć dotychczasowej ilości miejsc parkingowych z zachowaniem odległości przewidzianych przepisami. Poza tym naruszone zostaną przepisy dotyczące terenów biologicznie czynnych, ponieważ skarżąca, aby choć w pewnym stopniu odtworzyć swoją dotychczasową infrastrukturę, będzie musiała wyciąć drzewa na swoim terenie i zlikwidować trawniki (naruszy to § 39 rozporządzenia). Z decyzji Wojewody z dnia [...] r. nr [...] (wydanej na skutek odwołania podmiotu, który zdaniem wojewody posiada w sprawie przymiot strony) uchylającej decyzję prezydenta wynika, że przebudowa drogi wewnętrznej ma doprowadzić do sytuacji, gdzie droga ta zostanie przekształcona w jednokierunkową, umożliwiającą dojazd od ul. Ś. do garaży podziemnych planowanej inwestycji. Skoro droga istniejąca obecnie na działce 13/1 ma się stać jednokierunkową, to może się okazać, że członkowie wspólnoty mieszkaniowej nie będą mogli w ogóle korzystać ze swoich miejsc postojowych zlokalizowanych obok działki nr 13/1. Wyjazd z działki w stronę ul. Ś. wiązałby się bowiem z łamaniem przepisów o ruchu drogowym i jazdą "pod prąd". Poprzez inwestycję przy Ś.prawdopodobnie nie będą mogli wyjeżdżać, gdyż osiedle będzie ogrodzone. W takim stanie rzeczy wspólnota mieszkaniowa nie będzie miała już możliwości stworzenia dla swoich dzieci placu zabaw na działce nr 20, ponieważ wielkość działki i jej parametry uniemożliwią zachowanie wymogów przewidzianych w rozporządzeniu. Zgodnie bowiem z § 40 rozporządzenia nasłonecznienie placu zabaw dla dzieci powinno wynosić co najmniej 4 godziny, liczone w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 10.00-16.00. W zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się nasłonecznienie nie krótsze niż 2 godziny. Odległość zaś placów od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m. Przy poszerzeniu drogi wewnętrznej oraz okrojeniu terenu działki nr 20 nie będzie możliwym spełnienie takich kryteriów. Posadowienie placu zabaw w bezpośrednim sąsiedztwie ruchliwej drogi, jaką stanie się dotychczasowa wąska droga wewnętrzna byłoby również sprzeczne z podstawowymi zasadami zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych. W związku z tym zlokalizowanie w ten sposób placu zabaw byłoby nie tylko sprzeczne z zasadami ostrożności, ale również przepisami i zasadami zagospodarowania przestrzennego. Poza tym w czasie przebudowy drogi wewnętrznej członkowie wspólnoty mieszkaniowej nie będą mogli korzystać w sposób dotychczasowy z pozostałych im miejsc parkingowych, ponieważ w związku z robotami, dojazd zostanie zamknięty lub ograniczony. Odnosząc się do immisji związanych z inwestycją, to nie sposób zgodzić się z opinią organu II instancji, że nie może być mowy o ewentualnych immisjach. Wręcz przeciwnie przebudowa drogi wewnętrznej kosztem działki nr 20, do tego w taki sposób, że to bezpośrednio od strony działki nr 20 zlokalizowana będzie część jezdna drogi, a po stronie działki nr [...] trawniki chodnik, spowoduje, że członkowie wspólnoty będą musieli znosić natężony ruch samochodowy tuż pod swoimi oknami. Będzie wiązać się to również hałasem i spadkiem poczucia bezpieczeństwa na nieuczęszczanym dotychczas odcinku drogi. Realizacja inwestycji również wpłynie negatywnie na możliwość bezpiecznego włączenia się do ruchu przez samochody wyjeżdżające z parkingu wspólnoty mieszkaniowej (o ile droga wewnętrzna ostanie się drogą dwukierunkową). Nie bez znaczenia dla wspólnoty mieszkaniowej jest fakt, że dla zapewnienia inwestycji komunikacji zostanie wycięty szpaler drzew rosnących wzdłuż działki nr 13/1 przy działce nr [...]. Wybudowanie na wprost okien wysokiego budynku wspólnoty innego wysokiego budynku (8 kondygnacji) może prowadzić do sytuacji ingerowania w prywatność właścicieli lokali przy ul. Ś[...] np. poprzez podglądanie ich z nowo wybudowanego budynku. Wycięcie drzew jeszcze ułatwi ten, jakże prawdopodobny proceder. Dotychczas właściciele lokali nie byli ograniczeni takim ryzykiem. W sytuacji, gdy inwestycja zostanie zrealizowana, będą musieli podjąć kroki w celu ochrony swojej prywatności. Wskazać trzeba, że inwestor korzystać będzie z urządzeń budowlanych zlokalizowanych na działce nr 20 oraz w jej bezpośrednim sąsiedztwie (przyłącza). W tym przypadku również nie sposób uznać za słuszne twierdzenia, że działka nr 20 nie leży w obszarze oddziaływania inwestycji. Wreszcie zaś skarżąca wskazuje, że organ I instancji uznał, że ma przymiot strony w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Tym bardziej zatem trudno przyjąć argumenty organu II instancji, przemawiające za odmiennym stanowiskiem. Ponadto skarżąca podkreśla, że oddziaływanie faktyczne inwestycji na działki sąsiednie również ma znaczenie przy uznaniu podmiotu za stronę postępowania. Na tę okoliczność skarżąca przytacza wyrok WSA w Łodzi. Skarżąca podnosi, że obsługa komunikacyjne inwestycji odbywać się będzie pod oknami mieszkań wspólnoty, spowoduje utrudnienie w komunikacji pieszej i samochodowej samych jej członków. Natężenie ruchu planowane dla inwestycji będzie jest tak duże, że ciężko będzie poruszać się tamtędy pieszym, którzy dotychczas mieli w tym zakresie pełna swobodę. Taki stan powoduje duże niebezpieczeństwo dla dzieci i dorosłych. Jeśli chodzi o oddziaływanie faktyczne, to wreszcie wspólnota mieszkaniowa, w imię zapewnienia obsługi komunikacyjnej nowej inwestycji, sama straci lwią część działki nr 20 i posadowione tam urządzenia. Choćby częściowa odbudowa tych urządzeń w innym miejscu wiązać się będzie z wydatkiem ok. 200.000 zł. Wydatek ten będzie musiała ponieść właśnie wspólnota. Gdyby nie tworzono inwestycji przy ul. Ś.Gmina W. nie przystąpiłaby do zabudowy drogi wewnętrznej, a aktualny stan rzeczy zostałby utrzymany. Droga ma być przebudowywana specjalnie dla obsługi komunikacyjnej nowego osiedla. Sam fakt, że inwestor uzyska na budowę osiedla przy Ś. [...] pozwolenie na budowę zawierające zapisy o komunikacji przez drogę wewnętrzną stanowi o tym, że nieruchomość wspólnoty położona jest w obszarze oddziaływania inwestycji. Okoliczności te wynikają jasno z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy. Organ II instancji zdaje się niedostatecznie przeanalizował zebrany w sprawie materiał dowodowy pod kątem ustalenia kręgu stron. Zasugerował się wyłącznie zarzutem stawianym w odwołaniu od decyzji Prezydenta W., nie badając w jaki sposób inwestycja wpłynie na działkę strony skarżącej. Tym samym organ II instancji dopuścił się naruszenia art. 7,77 i 78 kpa. Nadto, w ocenie skarżącego, organ dokonuje nieprawidłowej wykładni art. 3 pkt 20 i 28 ust. 2 prawa budowlanego, strojąc na stanowisku, że jeden z etapów inwestycji, jakim jest budowa drogi koniecznej dla inwestycji mieszkaniowej i etap finansowany w całości przez inwestora, nie ma znaczenia dla ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji mieszkaniowej. Poza tym organ II instancji odnosi się w decyzji wyłącznie do ograniczeń możliwości zagospodarowania wynikających z przepisów, gdy tymczasem orzecznictwo nakazuje przy określeniu obszaru oddziaływania brać pod uwagę również faktyczny wpływ inwestycji na nieruchomość. Oddziaływanie inwestycji jest zatem tego rodzaju, że działka nr 20 i nieruchomości lokalowe członków wspólnoty leżą w obszarze oddziaływania inwestycji. Skoro tak jest, wspólnocie nie można odmówić przymiotu strony w postępowaniu. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W rozpoznawanej sprawie brak było przesłanek, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności wojewódzki sąd administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie. Zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kodeksu postępowania administracyjnego wojewoda umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte wniesionym przez skarżącą odwołaniem od decyzji organu pierwszej instancji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla opisanej inwestycji. Odwołanie stanowi środek zaskarżenia poprzez który realizowana jest w postępowaniu administracyjnym zasada dwuinstancyjności, gwarantująca możliwość rozpoznania tożsamej sprawy administracyjnej przez właściwe organy obu instancji. Z przepisu art. 127 § 1 kpa wynika, że do wniesienia odwołania od decyzji wydanej w pierwszej instancji uprawniona jest strona, czyli podmiot, który spełnia określone ustawowo kryteria. W postępowaniu administracyjnym koncepcja strony skonstruowana jest na pojęciu interesu prawnego lub obowiązku, które mogą stanowić przedmiot sprawy. W orzecznictwie sadowym (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 907/07 - Lex nr 364765; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1107/07 - Lex nr 364729) konsekwentnie akcentuje się tezę, że interes prawny powinien wynikać ze skonkretyzowanej normy prawa materialnego, z której podmiot może wywodzić określone prawa lub obowiązki. Interes prawny stanowi, więc materialnoprawną legitymację strony. Elementem łączącym prawo procesowe i materialne, przy wszczęciu postępowania przed organem administracji publicznej pierwszej i drugiej instancji oraz w toku postępowania przed organami administracyjnymi obu instancji jest pojęcie interesu prawnego, rozumianego jako obiektywna potrzeba ochrony prawnej. Interes taki powinien być konkretny, indywidualny i dający się zaspokoić przez wydanie decyzji. Postępowanie odwoławcze przed organem odwoławczym jest procesem trójfazowym: pierwsza faza obejmuje czynności wstępne polegające na badaniu odwołania pod względem formalnym; druga faza związana jest z rozpoznaniem odwołania pod względem merytorycznym, a trzecia faza to wydanie rozstrzygnięcia kończącego postępowanie odwoławcze. W zależności od tego, której fazie postępowania przed organem odwoławczym przypisze się możliwość badania przymiotu strony, a więc konieczność poszukiwania i konkretyzacji normy prawa materialnego, z której strona może wywodzić określone prawa lub obowiązki, taki tryb wykluczenia z udziału w postępowaniu należy stosować. Badanie przymiotu strony i ocena, że odwołująca nie ma takiego przymiotu prowadzi do wydania orzeczenia w trybie art. 134 k.p.a. gdyż jego stosowanie nie jest związane z rozpoznaniem odwołania pod względem merytorycznym. Badanie przymiotu strony w toku postępowania administracyjnego w tym i postępowania odwoławczego związane jest z koniecznością konkretyzacji normy prawa materialnego, z której strona może wywodzić określone prawa lub obowiązki. Proces ten wymaga dokonania ustaleń faktycznych oraz dokonania rozważań prawnych związanych z odwołaniem. Zważyć należy, że w postępowaniu instancyjnym prowadzonym w rozpoznawanej sprawie zastosowanie miały – jako podstawa materialnoprawna – przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), a przedmiotem sprawy było udzielenie pozwolenia na budowę. W przepisie art. 28 ust. 2 powołanej ustawy określony został przez ustawodawcę katalog podmiotów, posiadających przymiot strony w sprawach pozwolenia na budowę. Podmiotami tymi są – w myśl wskazanego przepisu – właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, którego dotyczy postępowanie o pozwolenie na budowę. Z tego przepisu wynika wprost interes prawny podmiotów dysponujących legitymacją procesową strony postępowania, a zatem uprawnionych również do korzystania z odwołania. Istotne w tych warunkach prawnych jest również to, że organ właściwy do orzekania w sprawie pozwolenia na budowę ma obowiązek ustalenia w sposób prawidłowy obszaru oddziaływania obiektu, objętego wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę jako wyznacznika kręgu podmiotów będących stronami postępowania w konkretnej sprawie. Jak wynika z dołączonych do odpowiedzi na skargę akt administracyjnych wniosek inwestora z dnia 24 kwietnia 2012 r. obejmował "budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz rozbiórkę budynków gospodarczych z wyłączeniem przyłączy na działkach [...]AM 6 obręb G. (we W.)". Z powyższego wynika, że kontrolowane postępowanie, wszczęte wnioskiem inwestora, dotyczy tego i tylko tego projektu. Organ architektoniczno- budowlany nie ma bowiem kompetencji do modyfikowania we własnym zakresie wniosku o pozwolenie na budowę. Może jedynie wezwać inwestora do jego uzupełnienia w określonym przez ustawę zakresie, lub w przypadku w art. 35 Prawa budowlanego wydać decyzję odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. W konsekwencji, całe rozważania skargi zmierzające w kierunku dowodzenia, że skarżąca wspólnota ma interes prawny w toczącym się postępowaniu z tego względu, że jej działka graniczy z działką, na której ma być wybudowana droga dojazdowa do wznoszonego budynku, musi być uznana za chybioną. Na obecnym etapie postępowania (w sytuacji gdy organy objęły postępowaniem inwestycję w zakresie objętym wnioskiem i nie uznały za konieczne objąć nim także drogi dojazdowej, wszelkie okoliczności związane z interesem prawnym (a nie faktycznym !) skarżącej w zakresie sąsiadowania z drogą wewnętrzną, muszą być uznane za przedwczesne i nie dające Wspólnocie Mieszkaniowej Ś[...] przymiotu strony w trybie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Jeśli zaś chodzi o kwestię oddziaływania samego wznoszonego obiektu na nieruchomość skarżącej, to zdaniem sądu należy uznać za trafne wywody wojewody, dotyczące braku podstaw do uznania takiego wpływu. Wskazano na wysokość projektowanej zabudowy (maksymalnie 8 kondygnacji nadziemnych i 24 m), odległość projektowanej zabudowy od budynku zlokalizowanego na działce nr 20 (42 m do 44 m), wykluczenie prawdopodobieństwa przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku skarżącej wspólnoty przez budynek projektowany, brak wpływu projektowanego budynku na nasłonecznienie istniejącego budynku skarżącej; planowane projektowanie włączenia obiektu do sieci kanalizacji deszczowej Omówiono szczegółowo i dokładnie, posiłkując się konkretnymi zapisami przedstawionego do akceptacji projektu budowlanego, z jakich względów ni sposób uznać, że nieruchomość skarżącej będzie znajdować się w obszarze oddziaływania projektowanego budynku. Jak wynika z dołączonych do akt administracyjnych, w tym zamieszczonych tam map poglądowych pomiędzy działki objętymi wnioskiem o pozwolenie na budowę znajduje się działka należąca do spółki C. (podmiotu uznanego przez organ odwoławczy za stronę) oraz działka drogowa. W tych okolicznościach Wojewoda prawidłowo umorzył postępowanie odwoławcze stosując przepis art. 138 § 1 pkt 3 kpa, a sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i stosownie do przepisu art. 151 powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.