I SA/Wr 1308/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia NSA Lidia Błystak, Sędzia WSA Marek Olejnik, Protokolant: Katarzyna Gierczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 marca 2013 r. sprawy ze skargi P. D. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym podatkiem od towarów i usług za miesiąc marzec 2012 r. oddala skargę. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n. Postanowieniem z [...] lipca 2012 r. (nr [...]), Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. (dalej: Naczelnik US) przedłużył termin zwrotu zadeklarowanej przez P. D. (dalej: podatnik, strona, skarżący) kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym podatkiem od towarów i usług (dalej: podatek VAT) za miesiąc marzec 2012 r., do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia w ramach postępowania podatkowego. Podstawę wydanego aktu stanowił art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm. - dalej: u.p.t.u.) i art. 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej: O.p.). W uzasadnieniu postanowienia Naczelnik US podał, że w dniu 25 maja 2012 r. do Urzędu Skarbowego w W. wpłynęła korekta deklaracji dla podatku VAT (VAT-7) za marzec 2012 r., w której podatnik wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości [...] zł, w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia. Dalej, odwołał się do art. 87 ust. 2 u.p.t.u., który pozwala organowi podatkowemu przedłużyć zwrot nadwyżki podatku VAT ponad w/w termin, jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika, dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego (postępowania kontrolnego). Dodał, że jeżeli przeprowadzone czynności wykażą zasadność zwrotu, organ wypłaca podatnikowi należną kwotę wraz z odsetkami. Wskazał, że - w sprawie - w złożonym rozliczeniu, podatnik zadeklarował ujemne wartości dostawy towarów i świadczenia usług na terytorium kraju, wynikające ze skorygowania podatku należnego z tytułu nieściągalnych wierzytelności, a po stronie podatku naliczonego nabycie towarów i usług pozostałych. Zauważył, że w dniu 26 kwietnia 2012 r. wpłynęły do organu pisma podatnika informujące o dokonaniu - na podstawie art. 89a u.p.t.u. - korekty podatku należnego w deklaracji VAT-7 za marzec 2012 r., w związku z niezapłaceniem przez dłużników (A Sp. z o. o. i B S.A.) należności z faktur VAT. W dniu 7 maja 2012 r. do organu wpłynęło pismo spółki B., w którym spółka oznajmiła, że faktury zostały w całości zapłacone (zarówno gotówką, jak i w formie bezgotówkowej kompensaty). Podniósł organ, że w piśmie z 14 maja 2012 r. (data wpływu do organu 15 maja 2012 r.) podatnik podał, że jest w sporze z dłużnikami i do dnia sporządzenia pisma nie otrzymał zapłaty wynagrodzenia za usługi oraz że - zgodnie z art. 150 ust. 5 Prawa zamówień publicznych - zapłata za wykonane usługi winna nastąpić przelewem na rachunek bankowy i że okazane przez dłużnika dokumenty zostały sfałszowane. Organ informował, że celem weryfikacji rozliczenia podatnika za marzec 2012 r., w tym oceny uprawdopodobnienia nieściągalności wierzytelności i wynikającej z niej podstawy do korekty podatku należnego - upoważnieniem z dnia 19 czerwca 2012 r. -wszczął w stosunku do podatnika kontrolę podatkową w zakresie zasadności zwrotu nadwyżki podatku VAT naliczonego za okres 1.02.2012 r. - 31.03.2012 r. Wskazał, że mając na uwadze fakt, iż do dnia upływu terminu zwrotu podatnikowi nadwyżki nie została zakończona procedura weryfikacji prawidłowości jego rozliczenia, postanowił skorzystać z zapisu art. 87 ust. 2 u.p.t.u. i przedłużyć termin zwrotu do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia w ramach postępowania podatkowego. Pouczył organ podatnika, że na postanowienie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Sprecyzował, że skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu, na piśmie, organu w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności, do usunięcia naruszenia prawa i że w takim przypadku skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Po bezskutecznym wezwaniu organu podatkowego do usunięcia naruszenia prawa, w skardze, skarżący zaskarżył w/w postanowienie w całości i wniósł o jego uchylenie w całości. Zarzucił, że postanowienie to rażąco narusza: 1) art. 7 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie i wydanie postanowienia bez żadnej podstawy prawnej; 2) art. 87 ust. 6 u.p.t.u. "poprzez jego niewłaściwe zastosowanie zamiast prawidłowego zastosowania art. 87 ust. 2 u.p.t.u."; 3) art. 121 O.p. poprzez niezastosowanie dyrektyw z niego płynących. Uzasadniając podatnik stwierdził, że w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ błędnie podał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane [...] lipca 2012 r., a termin do zwrotu podatku upływał 26 lipca 2012 r., na skutek złożonej przez niego korekty w dniu 25 maja 2012 r. Nie godząc się z powyższym stwierdzeniem organu, podatnik zarzucił, że organ nieprawidłowo przyjął za miarodajną datę wydania postanowienia. Wyraził pogląd, że przesądzająca jest data doręczenia postanowienia, co nastąpiło 30 lipca 2012 r. Uznał, że z powyższego wynika, że w chwili doręczenia postanowienia termin do zwrotu podatku przez organ już upłynął. Argumentował podatnik, że postępowanie organu nie tylko nie znajduje oparcia w przepisach prawa materialnego, ale również narusza zasady postępowania. Zdaniem podatnika, co wynika z - otrzymanego przez niego w dacie sporządzenia skargi - protokołu pokontrolnego, organ z góry założył, że nie zwróci mu podatku, a wszelkie czynności podejmowane w toku postępowania kontrolnego, które jest odrębnym postępowaniem, niezależnym od niniejszego, miały na celu uzasadnienie a priori zajętego w tej sprawie stanowiska. Podatnik zauważył, że - mimo niewłaściwego, w tym zakresie, pouczenia o sposobie wniesienia skargi - wnosi skargę za pośrednictwem organu podatkowego. W odpowiedzi na skargę, Naczelnik US wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Zauważył, że z uwagi na fakt, że termin zwrotu nadwyżki podatku za marzec 2012 r. upływał 26 lipca 2012 r., postanowienie z [...] lipca 2012 r. (doręczone 29 lipca 2012 r.) o przedłużeniu terminu zwrotu zostało wydane w terminie. Nie zgodził się organ z poglądem podatnika, że chwilą przedłużenia terminu jest data doręczenia postanowienia, nie zaś data jego wydania. Odpowiadając na zarzut wydania postanowienia bez podstawy prawnej, organ wskazał, że jest on niezasadny i że podstawę prawną postanowienia stanowił powołany w jego treści art. 87 ust. 2 u.p.t.u. Jako chybione, ocenił organ zarzuty naruszenia art. 87 ust. 6 u.p.t.u. i art. 121 O.p. oraz zarzut błędnego pouczenia o sposobie wniesienia skargi. W piśmie procesowym, skarżący zarzucił rażące naruszenie art. 87 ust. 2 u.p.t.u. przez błędną interpretację pojęcia "rozliczenie" i przyjęcie, że rozliczeniem, o którym mowa w w/w przepisie, jest zmiana wniosku podatnika w przedmiocie sposobu zwrotu nadpłaty, ujęta w deklaracji VAT-7, podczas gdy - dokonując wykładni funkcjonalnej - należy wprost przyjąć, że w przepisie tym chodzi o te elementy deklaracji, które dotyczą wysokości i sposobu ustalenia zobowiązania podatkowego. Skarżący szeroko uzasadnił swoje stanowisko w tym zakresie. Podał, że w stanie sprawy termin do zwrotu nadwyżki podatku VAT i termin do wydania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu należało liczyć od dnia złożenia korekty deklaracji, w której zmieniono kwoty podatku, nie zaś od momentu złożenia korekty, w której podatnik tylko zmodyfikował wniosek co do sposobu zadysponowania zwrotem. Zdaniem skarżącego, tej ostatniej korekty nie sposób uznać za rozliczenie, o którym mowa w art. 87 ust. 2 u.p.t.u. W jego opinii, zaskarżone postanowienie nie mogło skutecznie spowodować przedłużenia terminu do zwrotu podatku VAT, który to termin już upłynął. Skarżący sformułował także zarzuty dotyczące sposobu prowadzenia kontroli, mającej na celu ustalenie zasadności zwrotu. W kolejnym piśmie, skarżący zarzucił naruszenie art. 122 i art. 187 § 1 O.p. W załączeniu przesłał wyrok z 21 listopada 2012 r. potwierdzający, że został oszukany przez dłużnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Według regulacji art. 87 ust. 1 u.p.t.u., w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Dalsze przepisy art. 87 u.p.t.u. przewidują odpowiednie terminy zwrotu różnicy podatku, które zostały zróżnicowane stosownie do sytuacji, których dotyczą. W sprawie, w której wydano zaskarżone postanowienie, miał zastosowanie 60- dniowy termin do zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w ust. 2 art. 87 u.p.t.u. stanowiącym, że zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo - kredytowej, której jest członkiem, wskazane w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo - kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika, do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo - kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Spór między stronami dotyczy kwestii ustalenia momentu miarodajnego dla wyznaczenia biegu 60-dniowego terminu, przewidzianego dla zwrotu różnicy podatku, w sytuacji, gdy - po złożeniu deklaracji podatkowej - podatnik przedkłada organowi kolejne wersje rozliczenia (deklaracje korygujące), przy czym - w ostatniej korekcie - nie zmienia samej kwoty nadwyżki do zwrotu, lecz tylko modyfikuje formę dyspozycji tymże zwrotem, tj. wnioskuje o zwrot w terminie 60 dni na rachunek bankowy. Skarżący utrzymuje, że termin zwrotu winien być liczony od złożenia ostatniej korekty, w której skorygowano kwoty rozliczenia, nie zaś od terminu złożenia po tych korektach kolejnej, w której tylko zmodyfikowano sposób zwrotu, nie zmieniając kwoty rozliczenia. Należy na wstępie zauważyć, że stosownie do przytoczonego powyżej art. 87 ust. 2 u.p.t.u., początek biegu 60-dniowego terminu, w jakim organ podatkowy powinien dokonać zwrotu różnicy podatku, wyznacza złożenie przez podatnika rozliczenia. W świetle art. 99 ust. 1 i 12 u.p.t.u. trzeba przyjąć, że rozliczeniem, o którym tu mowa, jest deklaracja podatkowa. Według art. 99 ust. 1 u.p.t.u., podatnicy o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne, w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10 i art. 133. Natomiast, stosownie do ust. 12 art. 99 u.p.t.u., zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. Jeżeli zatem rozliczeniem, o którym mowa w art. 87 ust. 2 u.p.t.u., jest deklaracja podatkowa, to może być ona przedmiotem korekty, która dokonuje się poprzez złożenie nowej deklaracji (deklaracji korygującej) wraz z pisemnym uzasadnieniem przyczyny korekty - tak, jak o tym stanowi art. 81 O.p. Skoro konsekwencją złożenia deklaracji VAT-7 z wykazaną kwotą zwrotu różnicy podatku jest rozpoczęcie biegu 60-dniowego terminu do dokonania zwrotu, to złożenie deklaracji korygującej powoduje rozpoczęcie biegu tego terminu na nowo. Regulacje art. 87 ust. 1 i 2 u.p.t.u. nie odnoszą się zatem wyłącznie do deklaracji pierwotnej, ale także do korekty tej deklaracji. Korekta deklaracji podatkowej, która zmienia pierwotną treść złożonej deklaracji, stanowi w istocie rozliczenie o nowym brzmieniu. Zatem termin 60-dniowy musi biec od jej złożenia, gdyż jest ona oświadczeniem o nowej treści, nie tylko w zakresie danego rozliczenia, ale również woli otrzymania zwrotu różnicy podatku. Istota korekty (złożenie deklaracji korygującej) przejawia się tym, że niejako "kasuje" ona pierwotnie złożone rozliczenie (deklarację pierwotną) w jego całokształcie (podkreślenie Sądu), bez względu na przyczynę złożenia korekty. Skutki takie wywołuje - w stosunku do poprzedniej korekty - także kolejna korekta deklaracji a organ jest związany treścią kolejnej deklaracji korygującej. Nie podziela Sąd stanowiska strony, że termin, o którym mowa w art. 87 ust. 2 u.p.t.u., należy liczyć od daty korekty deklaracji, w której "poprawiono" kwotę rozliczenia do zwrotu i że przesunięcia tego terminu nie powoduje złożenie korekty, w której zmieniono tylko sposób zadysponowania zwrotem, przy zachowaniu kwoty rozliczenia. Zdaniem Sądu, taka konstrukcja myślowa przeczyłaby istocie korekty i oznaczałaby, że za dany okres mogłoby funkcjonować kilka, jednakowo doniosłych korekt deklaracji, z których jedna stanowiłaby ostateczne rozliczenie tylko co do wysokości podatku i kwoty zwrotu, druga tylko odnośnie sposobu zadysponowania zwrotem, co należy wykluczyć. Zatem, każda - bez względu na przyczynę jej złożenia - korekta deklaracji podatkowej VAT-7 stanowi w istocie, wbrew stanowisku strony, rozliczenie o nowym kształcie, od daty dokonania którego biegnie termin określony w art. 87 ust. 2 u.p.t.u. Zasadnie tym samym przyjął Naczelnik US, że skoro ostatnia korekta deklaracji za marzec 2012 r., w której podatnik wykazał zwrot podatku VAT, złożona została 25 maja 2012 r., to 60-dniowy termin do zwroty tego podatku (do przedłużenia tego terminu), o którym mowa w art. 87 ust. 2 u.p.t.u., upływał 26 lipca 2012 r. Skoro postanowienie o przedłużeniu terminu wydano [...] lipca 2012 r., to należy przyjąć, że o przedłużeniu terminu zwrotu postanowiono z zachowaniem obowiązującego terminu. Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że chwilą przedłużenia terminu jest data doręczenia postanowienia, a nie data jego wydania. W świetle wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 stycznia 2003 r. (sygn. akt III SA 457/01) oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 18 marca 2011 r. (sygn. akt I SA/Wr 30/10), chwilą przedłużenia terminu jest data wydania aktu administracyjnego przedłużającego termin a nie data jego doręczenia. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd zaprezentowany w w/w wyrokach, że przepisy Ordynacji podatkowej wyraźnie odróżniają datę wydania decyzji od daty jej doręczenia. Rozróżnienie to uzasadnione jest tym, że data wydania decyzji informuje, że w dacie tej sporządzona została decyzja a zatem wyrażony został akt woli organu podatkowego w indywidualnej sprawie podatkowej. Data wydania decyzji pozwala też ustalić, w jakim stanie prawnym i faktycznym zapadło rozstrzygnięcie w sprawie. Jak podkreślają w/w Sądy, jeżeli wziąć po uwagę literalne znaczenie określenia wydanie decyzji, wynikające w szczególności z przepisów procesowych (art. 210 § 1 pkt 2 i art. 212 O.p.) trzeba uznać, że pojęcie to odnosi się do sporządzenia aktu zawierającego te elementy, o których mowa w art. 210 O.p. Wyrazem sporządzenia decyzji jest m. in. jej podpisanie przez osobę upoważnioną i opatrzenia datą wydania. Potwierdza to brzmienie art. 212 O.p. Wynika z niego jednoznacznie odmienność instytucji wydania i doręczenia decyzji, a także sekwencja tych czynności, z których pierwszą jest wydanie poprzedzające doręczenie: "Organ, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia". Z uwagi na treść art. 219 O.p., rozważania dotyczące wydania i doręczenia decyzji odnoszą się również do wydania i doręczenia postanowienia. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, że postanowienie zostało wydane bez żadnej podstawy prawnej, przez co narusza ono art. 7 Konstytucji. Podstawę prawną skarżonego postanowienia, co wynika z jego treści, stanowił art. 87 ust. 2 u.p.t.u., który w niniejszej sprawie wyłożono i zastosowano prawidłowo. Przesłanką determinującą przedłużenie terminu zwrotu zadeklarowanej nadwyżki podatku naliczonego VAT za marzec 2012 r. był fakt, że do dnia upływu terminu przekazania nadwyżki podatku na rachunek bankowy podatnika nie została zakończona procedura weryfikacji prawidłowości rozliczenia w VAT-7 (w tym oceny uprawdopodobnienia nieściągalności wierzytelności oraz wynikającej z niej korekty podatku należnego), w ramach kontroli podatkowej prowadzonej na podstawie upoważnienia z 19 czerwca 2012 r. Reasumując, w postanowieniu z dnia [...] lipca 2012 r. Naczelnik US wskazał podstawę prawną, tj. art. 87 ust. 2 u.p.t.u. i zgodnie z jego dyspozycją przedłużył termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku VAT za marzec 2012 r., do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia dokonywanego w ramach postępowania podatkowego. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 87 ust. 6 u.p.t.u. "poprzez jego niewłaściwe zastosowanie zamiast prawidłowego zastosowania art. 87 ust. 2 ustawy". Przepis art. 87 ust. 6 u.p.t.u. nie miał bowiem w sprawie w ogóle zastosowania, o czym świadczy treść skarżonego postanowienia. W odniesieniu do zarzutu rażącego naruszenia art. 121 O.p. Sąd stwierdza, że nie stanowi naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych sytuacja, w której organy te wydają postanowienie odpowiadające prawu (w uzasadnianiu którego prawidłowo argumentują sposób rozstrzygnięcia), lecz sprzeczne z oczekiwaniami strony. Akta sprawy dowodzą, że podejmowane przez organ podatkowy czynności były dokonywane z należytą starannością i miały na celu zweryfikowanie korekty rozliczenia podatkowego VAT-7 za marzec 2012 r. (na podstawie art. 87 ust. 2 u.p.t.u.), w tym ocenę uprawdopodobnienia nieściągalności wierzytelności oraz wynikającej z niej korekty podatku należnego. Zauważenia wymaga, że art. 87 ust. 2 u.p.t.u. nie zawiera konkretnych przesłanek nakazujących weryfikację zasadności zwrotu i wystarczająca jest chociażby powzięta przez organ wątpliwość co do jej zasadności. W niniejszej sprawie, w oparciu o przeprowadzone czynności sprawdzające, ustalono, że kwota zwrotu zadeklarowana przez podatnika w rozliczeniu dla podatku VAT za marzec 2012 r. wynikała z korekty podatku należnego w odniesieniu do nieściągalnych wierzytelności. Zgodnie z art. 89a u.p.t.u., podatnik może skorygować podatek należny z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju, w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona, tzn. w sytuacji, gdy wierzytelność nie została uregulowana w ciągu 180 dni od upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze. W piśmie z dnia 14 maja 2012 r. (data wpływu do organu 15 maja 2012 r.) podatnik oświadczył, że jest w sporze z dłużnikami i do dnia sporządzenia pisma nie otrzymał zapłaty wynagrodzenia za wykonane usługi. Wskazał, że - zgodnie z art. 150 ust. 5 Prawa zamówień publicznych - zapłata za wykonane usługi winna odbyć się tylko przelewem na rachunek bankowy. W dniu 7 maja 2012 r. do organu wpłynęło pismo spółki B, w którym spółka oznajmiła, że faktury zostały w całości zapłacone (zarówno gotówką, jak i w formie bezgotówkowej kompensaty). Powyższa okoliczność dokonania zapłaty ma zasadnicze znaczenie dla prawidłowości rozliczenia, stąd Naczelnik US podjął decyzję o weryfikacji korekty rozliczenia podatkowego VAT-7 za marzec 2012 r. w toku kontroli podatkowej. Z uwagi na powyższe, chybione są podniesione w piśmie procesowym zarzuty naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 O.p. (poprzez m. in. nieuwzględnienie załączonego do pisma wyroku, który datuje się już po wydaniu skarżonego postanowienia). Ramy niniejszej sprawy, zgodnie z art. 134 powołanej niżej ustawy procesowej, nie obejmują oceny prowadzonej w stosunku do strony kontroli podatkowej w celu sprawdzenia zasadności zwrotu. Tym samym, oczywiście niezasadne są zarzuty odnoszące się do tej kontroli. Nie dopatrzył się Sąd - w sposób nakazujący uchylenie zaskarżonego aktu - naruszenia praw strony poprzez brak w pouczeniu o prawie i sposobie wniesienia skargi informacji (zastrzeżenia), że skargę wnosi się za pośrednictwem organu. Dodać trzeba, że pomimo powyższego uchybienia, strona skutecznie - za pośrednictwem organu podatkowego - wniosła skargę. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).