III SA/Wa 2908/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant starszy referent Paweł Jurczyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2013 r. sprawy ze skargi I. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji ogólnej w zakresie podatku od towarów i usług oddala skargę Postanowieniem z [...] kwietnia 2012 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniosek Skarżącej [...] – I. z dnia 24 stycznia 2012 r. uzupełniony pismami z dnia 26 stycznia 2012 r. oraz z dnia 26 marca 2012 r. o wydanie interpretacji ogólnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania nieodpłatnego przekazania odpadów pozostawił bez rozpatrzenia. Skarżąca wystąpiła o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania nieodpłatnego przekazania odpadów. Wskazała, że działa na podstawie ustawy z dnia 30 maja 1989 r. o izbach gospodarczych (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 710) oraz na podstawie statutu. Członkiem Skarżącej może być podmiot w dowolnej formule organizacyjno-prawnej związany z ciepłownictwem działający na terenie kraju. W złożonym wniosku Izba wskazała, iż podmioty zrzeszone w I. prowadzą działalność gospodarczą polegającą na wytwarzaniu w jednym procesie technologicznym w sposób skojarzony energii elektrycznej oraz ciepła w postaci czynnika (najczęściej wody) o wysokiej temperaturze, jak również wyłącznie ciepła dla miejskiej sieci ciepłowniczej lub przemysłu. Efektem ubocznym tego procesu jest powstanie mieszanki popiołowo-żużlowej. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243) posiadacz odpadów może przekazać określone rodzaje odpadów w celu ich wykorzystania osobie fizycznej lub jednostce organizacyjnej, niebędącym przedsiębiorcami, na ich własne potrzeby. W związku z tym odpady powstałe w takiej produkcji mogą być przedmiotem nieodpłatnej dostawy na rzecz innych podmiotów (w tym osób fizycznych będących pracownikami) na cele niezwiązane z prowadzonym przedsiębiorstwem. Podmioty zrzeszone w I. zdecydowały się na skorzystanie z możliwości przewidzianej w ustawie o odpadach i udostępniają powstałą mieszankę popiołowo-żużlową osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej. Zgodnie z przepisem art. 33 ust. 2 ustawy o odpadach, prowadzenie działalności w zakresie wykorzystania odpadów na własne potrzeby przez osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne, niebędące przedsiębiorcami, nie wymaga zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku. Wątpliwości Skarżącej budzą wydawane interpretacje indywidualne rozstrzygające kwestie związane z nieodpłatnym wydaniem odpadu, w zakresie w jakim te czynności są uznane za dostawę towarów w rozumieniu art. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), dalej "u.p.t.u.". Wprawdzie zagadnienie będące przedmiotem wniosku nie było jeszcze przedmiotem rozważań w wydawanych przez organy podatkowe interpretacjach indywidualnych, jednakże w związku z tym, że jest to zagadnienie dotyczące wielu podmiotów oraz z uwagi na fakt, że kwestia opodatkowania nieodpłatnego przekazania odpadów była już przedmiotem rozbieżnych rozstrzygnięć organów podatkowych, I. wystąpiła z wnioskiem o wydanie interpretacji ogólnej. We wniosku wskazała też interpretacje, które według niej wydane zostały w takim samym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym). Organ wskazał, że jednym z podstawowych warunków, który musi być spełniony w celu wydania interpretacji ogólnej przepisów prawa podatkowego przez Ministra Finansów, jest wskazanie niejednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego w określonych decyzjach, postanowieniach oraz interpretacjach indywidualnych wydanych przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej w takich samych stanach faktycznych lub zdarzeniach przyszłych, oraz w takich samych stanach prawnych (art. 14a § pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 z późn. zm., dalej "O.p."). Organ podkreślił ponadto, iż możliwość wydania interpretacji ogólnej na wniosek nie dotyczy każdego przepisu, który rodzi wątpliwości wnioskodawcy, lecz regulacji już zinterpretowanej przez organy podatkowe w sposób różnorodny w przypadku takich samych stanów faktycznych (już zaistniałych) lub zdarzeń przyszłych (przewidzianych w przyszłości). Organ wskazał również, że występując o wydanie interpretacji ogólnej wnioskodawca jest obowiązany nie tylko odwołać się do aktów wydanych przez wymienione w art. 14a § 2 pkt 2 O.p. organy, ale również wskazać - w odniesieniu do każdego z tych aktów - zarówno rozbieżność stosowania prawa jak i tożsamość stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) w nich przedstawionego. Przesłanka występowania "takiego samego stanu faktycznego" oznacza stwierdzenie identycznego stanu faktycznego, przez który należy rozumieć istnienie w rzeczywistości w różnych sprawach takiego samego stanu faktycznego. Minister Finansów, po dokonaniu analizy treści, zarówno opisu zagadnienia przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji ogólnej przepisów prawa podatkowego jak i powołanych przez Skarżąca rozstrzygnięć, stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione warunki uzasadniające wydanie interpretacji ogólnej, gdyż wskazane przez Skarżąca rozstrzygnięcia zostały wydane w różnych stanach faktycznych (zdarzeniach przyszłych). W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca zarzuciła naruszenie: a) przepisu art. 14a § 3 O.p., poprzez niewydanie interpretacji przy spełnieniu przesłanek ustawowych; b) przepisu art. 14a § 2 O.p., poprzez niewydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji indywidualnej) mimo spełnienia wymogów określonych w tym przepisie; c) przepisu art. 14a § 4 O.p., poprzez pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku spełniającego przesłanki wskazane w art. 14a § 2 i 3 O.p.; d) przepisu art. 120 O.p., poprzez działanie poza zakres wyznaczonym przez obowiązujące przepisy, w tym w szczególności z naruszeniem przepisów o wydaniu interpretacji ogólnej; e) przepisu art. 121 § 1 O.p., poprzez liczne naruszenia przepisów, co nie może zostać uznane za działanie budzące zaufanie do organów podatkowych. Postanowieniem z [...] lipca 2012 r. Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu powołał się na art. 14a § 1, § 2, § 4 pkt 1 O.p., i wskazał, że celem wprowadzenia przepisów dotyczących interpretacji ogólnych wydawanych na wniosek było umożliwienie wnioskodawcom inicjowania wyjaśniania przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych wątpliwości interpretacyjnych istniejących na poziomie ogólno-abstrakcyjnym, będących źródłem niejednolitego stosowania przepisów materialnego prawa podatkowego mającego miejsce w zindywidualizowanych, konkretnych sprawach. Po dokonaniu analizy treści zarówno opisu zagadnienia przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji ogólnej przepisów prawa podatkowego z 24 stycznia 2012 r., doprecyzowanego w uzupełnieniu wniosku z 26 marca 2012 r., jak i powołanych przez Skarżącą rozstrzygnięć, Minister Finansów stwierdził, że w sprawie nie zostały spełnione warunki uzasadniające wydanie interpretacji ogólnej, gdyż wskazane przez Skarcą rozstrzygnięcia zostały wydane w różnych stanach faktycznych (zdarzeniach przyszłych) - analiza postanowienia oraz interpretacji indywidualnych, które zostały wskazane przez Skarżącą, nie uprawnia stwierdzenia, iż w takich samych stanach faktycznych lub zdarzeniach przyszłych, oraz w takich samych stanach prawnych wydane zostały interpretacje indywidualne czy też postanowienie pozwalające stwierdzić zaistnienie niejednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego. W żadnej ze wskazanych interpretacji indywidualnych organy podatkowe nie dokonały niejednolitej interpretacji przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1-3 u.p.t.u., gdyż ocena przez organy podatkowe części stanowisk zaproponowanych przez wnioskodawców jako prawidłowe, przy jednoczesnej ocenie innych stanowisk w podobnych sprawach za nieprawidłowe, była konsekwencją różnic w formułowaniu przez wnioskodawców pytań i własnych stanowisk. Tym samym, w niniejszej sprawie nie został spełniony warunek wynikający z art. 14a § 2 pkt 2 O.p., dotyczący wymogu niejednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego w takich samych stanach faktycznych lub zdarzeniach przyszłych, w związku z czym zasadne było wydanie postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. W związku z tym, za bezzasadne Organ uznał sformułowane przez Skarżącej zarzuty naruszenia przepisów art. 14a § 3, art. 14a § 2 oraz art. 14a § 4 O.p.. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez Organ pierwszej instancji przepisów postępowania art. 120 i art. 121 § 1 O.p., Minister Finansów stwierdził, że Skarżąca poza ogólnymi stwierdzeniami o "działaniu poza zakresem wyznaczonym przez obowiązujące przepisy", czy też o "licznych naruszeniach przepisów" - w żaden konkretny sposób nie uargumentował tych zarzutów. W skardze złożonej na ww. postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: - przepisu art. 236 i art. 239 w związku z Działem IV Rozdziałem 15 O.p. poprzez utrzymanie przez Ministra Finansów w mocy Postanowienia pierwszej instancji w sytuacji, gdy zażalenie wniesione przez Skarżącą zasługuje w całości na uwzględnienie; -przepisu art. 14d w związku z art. 14a § 9 O.p., poprzez nieuzasadnione wydanie Postanowienia przez Organ odwoławczy utrzymującego w mocy postanowienie pierwszej instancji pozostawiające wniosek Skarżącej bez rozpoznania pomimo spełnienia przesłanek ustawowych, a w konsekwencji niewydanie interpretacji ogólnej w terminie; -przepisu art. 14a § 2 pkt 2 O.p., polegające na niewydaniu pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji ogólnej) mimo spełnienia wymogów określonych w tym przepisie; -przepisu art. 14a § 4 pkt 1 O.p., poprzez pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku mimo, iż nie zaszły okoliczności określone w tym przepisie; -przepisu art. 120 O.p. w związku z przepisem art. 14a § 3 O.p., poprzez liczne naruszenia obowiązujących przepisów, skutkujące pozostawieniem wniosku o wydanie interpretacji ogólnej bez rozpatrzenia, pomimo spełnienia przesłanek ustawowych; przepisu art. 121 § 1 O.p. w związku z przepisem art. 14a i 14d O.p., poprzez liczne naruszenia przepisów, co nie może zostać uznane za działanie budzące zaufanie do organów podatkowych. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Przed odniesieniem się do istoty sprawy Sąd uznał za uzasadnione wskazanie, iż Minister Finansów nieprawidłowo wskazuje w wydanych rozstrzygnięciach, iż powołane przez Stronę interpretacje indywidualne zostały wydane przez dyrektorów izb skarbowych. Zgodnie z art. 14b § 1 O.p. to "minister właściwy do spraw finansów publicznych", na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wprawdzie tenże właściwy minister, mocą art. 14b § 6 O.p., w celu zapewnienia jednolitości wydawanych wiążących interpretacji i usprawnienia obsługi wnioskodawców może, w drodze rozporządzenia, upoważnić podległe organy do wydawania interpretacji indywidualnych (a więc interpretacji, o których mowa w art. 14b § 1 O.p., czyli interpretacji wydawanych w trybie wnioskowym) ale, co należy podkreślić, "w jego imieniu" i w ustalonym zakresie określając jednocześnie właściwość rzeczową i miejscową upoważnionych organów. Interpretacja indywidualna wydana przez tak upoważniony organ, nie jest zatem interpretacją wydaną w imieniu własnym tegoż organu, lecz w imieniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych, czyli organu upoważniającego. Tym samym powierzenie przez Ministra Finansów czynności związanych z wydaniem interpretacji indywidualnej podległym mu organom, z prawnego punktu widzenia, nie skutkuje zmianą strony podmiotowej, którą należy uznawać za wydającą interpretacje indywidualne, lecz jedynie wywołuje skutek faktyczny polegający na tym, że sporządzenie interpretacji zostaje zrealizowane przez upoważniony organ. Organ upoważniony czyni to jednak tak, jakby czynił to Minister Finansów, gdyż wydaje interpretację w jego imieniu. Wskazać też można, że ustawodawca w przepisach rozdziału 1a zatytułowanego "Interpretacje przepisów prawa podatkowego" działu II Ordynacji podatkowej formułując kompetencje organów w zakresie wydawania interpretacji indywidualnych przypisał je wyłącznie: w art. 14b § 1 O.p. - ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych oraz w art. 14j § 1 O.p. - wójtom, burmistrzom (prezydentom miast) starostom lub marszałkom województwa, stosownie do ich właściwości. Żaden inny organ nie może zatem we własnym imieniu wydać interpretacji indywidualnej, gdyż lista stworzona przez ustawodawcę w tym zakresie jest listą zamkniętą. W szczególności poza nią pozostają dyrektorzy izb skarbowych. Nie przewidziano bowiem dla nich roli podmiotów samodzielnie wydających interpretacje indywidualne. Rola tych organów w wydawaniu interpretacji wynika wyłącznie z możliwości scedowania na nie, w oparciu o wyraźną normę prawną art. 14b § 6 O.p., kompetencji ministra właściwy do spraw finansów publicznych do wydania interpretacji. W takim przypadku interpretacja indywidualna nie jest wydawana bezpośrednio przez Ministra Finansów, lecz przy wykorzystaniu organów jemu podległych. Nie jest to jednak własna kompetencja takich organów, gdyż wydają one interpretację "w imieniu" Ministra Finansów. Z tej przyczyny wydana interpretacja indywidualna jest nadal interpretacją Ministra Finansów, a stanowisko w niej zawarte - stanowiskiem tegoż Ministra. Z interpretacją indywidualną dyrektora izby skarbowej moglibyśmy mieć do czynienia wtedy, gdyby delegacja ustawowa stanowiła o możliwości upoważnienia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych podległych jemu organów do wydawania interpretacji indywidualnych w ramach ich własnych kompetencji (w ich własnym imieniu). Takiej jednak sytuacji prawodawca nie przewidział. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, interpretacje indywidualne wydawane przez dyrektorów izb skarbowych wskazanych w § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) są interpretacjami Ministra Finansów, nie zaś interpretacjami tychże dyrektorów. Odnosząc się do istoty sporu, wskazać przede wszystkim należy, iż wydanie interpretacji ogólnej na wniosek, uwarunkowane jest wystąpieniem przesłanek ustawowych określonych w art.14a § 2 i 3 O.p. Są to rozbieżności w stosowaniu przepisów prawa podatkowego w takich samych stanach faktycznych lub zdarzeniach przyszłych, oraz w takich samych stanach prawnych. Wniosek o wydanie interpretacji ogólnej powinien zawierać uzasadnienie konieczności wydania interpretacji ogólnej, w szczególności wskazanie niejednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego w określonych decyzjach, postanowieniach oraz interpretacjach indywidualnych wydanych przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej w takich samych stanach faktycznych lub zdarzeniach przyszłych, oraz w takich samych stanach prawnych.(art. 14a § 2 pkt 1 i 2 O.p.) Ponadto w dniu złożenia wniosku w sprawach, o których mowa w § 2 pkt 2, nie może toczyć się postępowanie podatkowe lub postępowanie kontrolne organu kontroli skarbowej albo od decyzji lub na postanowienie nie zostało wniesione odwołanie lub zażalenie.(art.14a § 3 O.p.) Niespełnienie wyżej wymienionych warunków uprawnia Ministra Finansów do pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji ogólnej bez rozpatrzenia, (art. 14a § 4 pkt 1 O.p). Mając powyższe na uwadze zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy jest ustalenie czy - wskazane przez wnioskodawcę jako rozbieżne - decyzje, postanowienia luh interpretacje indywidualne, dotyczyły takiego samego stanu faktycznego (lub zdarzenia przyszłego) i wydane zostały w takim samym stanie prawnym. W ocenie Sądu trafne jest stanowisko Ministra Finansów, iż skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek do wydanie ogólnej interpretacji i w sprawie należało zastosować art. 14a § 4 pkt 1 O.p. We wniosku o wydanie interpretacji ogólnej Wnioskodawca zwrócił się o rozstrzygnięcie kwestii czy nieodpłatne wydanie odpadów może być uznane za dostawę towarów, czy też nie (na przykładzie mieszanki popiołowo-żużlowej). Wnioskodawca wskazał, że mieszanka popiołowo-żużlowa powstaje jako efekt uboczny procesu wytwarzania energii elektrycznej oraz ciepła w postaci czynnika. Jest to odpad, do którego zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 27 kwietniu 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 z późn. zm.). Mieszanka ta jest przekazywana osobom fizycznym, niebędącym przedsiębiorcami, na ich własne potrzeby. Celem wydania mieszanki popiołowo-żużlowej jest nieponoszenie kosztów jej utylizacji, zaś mieszanka popiołowo-żużlowa nie ma wartości handlowej w stanie w jakim jest przekazywana osobom fizycznym nieprowadzącym działalności. W uzupełnieniu wniosku, Wnioskodawca wskazał, że wątpliwości dotyczą tego czy przekazanie odpadów poprodukcyjnych stanowi nieodpłatne przekazanie odpadów w rozumieniu art. 7 ust.1 ustawy o VAT, czy też przekazanie odpadów nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu VAT. Jako przykład niejednolitości w stosowaniu przepisów prawa przywołane zostały interpretacje indywidualne oraz postanowienie, które dotyczą nieodpłatnego przekazania rolnikom odpadów ściekowych, nieodpłatnego przekazania rtęci, opon 0. innych odpadów związanych z eksploatacją pojazdów komunikacji miejskiej na rzecz przedsiębiorstw zajmujących się recyklingiem i utylizacją, nieodpłatnego przekazania odpadów poubojowych i poprodukcyjnych hodowcom zwierząt futerkowych, nieodpłatnego przekazania odpadów dywanowych organizacjom pożytku publicznego, placówkom kulturalno- oświatowym, szpitalom oraz kościołom i związkom wyznaniowym, nieodpłatnego przekazania odpadów zrębowych w zakresie nieodpłatnej służebności gruntowej. W żadnej jednak z tych interpretacji, ani też postanowieniu, nie następuje przekazanie odpadów na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Ponadto, w grupie podmiotów otrzymujących nieodpłatnie różnego rodzaju odpady występuje wewnętrzne zróżnicowanie w zakresie osobowości prawnej oraz podmiotowości prawnopodatkowej w odniesieniu do podatku od towarów i usług. Biorąc powyższe pod uwagę podzielić należy stanowisko Ministra Finansów, że przedstawione przez Wnioskodawcę rozstrzygnięcia są wydane w różnych stanach faktycznych (zdarzeniach przyszłych), dotyczą one bowiem różnych sytuacji, w których dochodzi do nieodpłatnego przekazania odpadów (w jednym z przypadków przekazanie odpadów następuje w celu ich utylizacji, w innym odpady mają być wykorzystane jako karma dla zwierząt, w kolejnym zaś jako nawóz do nawożenia gleby). Czyli inny jest cel wykorzystania odpadów przez podmioty je otrzymujące oraz każdy podmiot, który wytwarza odpady gospodaruje nimi w inny sposób. Inny jest także rodzaj przekazywanego odpadu (osady ściekowe, oleje, smary, źródła światła zawierające rtęć, odpady poubojowe i poprodukcyjne pochodzenia zwierzęcego, odpady zrębowe, odpady dywanowe), a co za tym idzie inny jest sposób postępowania z tymi odpadami przez osoby je otrzymujące. Także w powołanych przez Wnioskodawcę rozstrzygnięciach odpady są przekazywane różnym odbiorcom, tj. rolnikom, firmom zajmującym się recyklingiem lub utylizacją, hodowcom zwierząt futerkowych, organizacjom pożytku publicznego, placówkom kulturalno oświatowym, szpitalom, kościołom i związkom wyznaniowym. Zatem każdy z tych podmiotów wykorzystuje otrzymany odpad do swoich indywidualnych (innych) celów. Sąd podziela stanowisko Ministra Finansów, iż w żadnej ze wskazanych interpretacji indywidualnych organy podatkowe nie dokonały niejednolitej interpretacji przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1-3 u.p.t.u., gdyż ocena przez organy podatkowe części stanowisk zaproponowanych przez wnioskodawców jako prawidłowe, przy jednoczesnej ocenie innych stanowisk w podobnych sprawach za nieprawidłowe, była konsekwencją różnic w formułowaniu przez wnioskodawców pytań i własnych stanowisk. Co prawda, w każdym z powołanych we wniosku rozstrzygnięć dochodzi do nieodpłatnego przekazania, jednakże przedmiot tej czynności w każdym przypadku jest inny - powstaje w wyniku innego procesu. Inny jest cel przekazania odpadów, sposób ich wykorzystania oraz podmiot je otrzymujący. Inna jest także ich wartość i przydatność do dalszego wykorzystania. Natomiast nieodpłatne przekazanie mieszanki popiołowo-żużlowej - bezpośrednio dotyczące członków I. – nie jest przedmiotem żadnego ze wskazanych we wniosku rozstrzygnięć. Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu, za nieuzasadnione należało uznać stwierdzenie Skarżącej, iż "we wszystkich interpretacjach indywidualnych i postanowieniach przytoczonych przez Skarżącą zdarzenia w nich przedstawione dotyczyły kwestii nieodpłatnego przekazania odpadów nie mających wartości handlowej - skoro nie wszystkie z nich zawierają informację, że odpady, o których w nich mowa, rzeczywiście nie mają wartości handlowej. Nie można więc zgodzić się ze Stroną, iż jedynymi elementami różnicującymi stany faktyczne są rodzaj odpadu oraz wartość przekazywanych odpadów. Za nietrafne też należało uznać zarzuty skargi, z których, wynika, iż elementy, takie jak: proces wytworzenia odpadu, wartość przekazanych odpadów, przydatność do dalszego wykorzystania, sposób wykorzystania odpadów, przedmiot przekazania, cel przekazania, nie mają znaczenia. Przede wszystkim, jak to już powyżej podkreślono, na wszystkie te elementy Skarżąca sama wskazała we wniosku o wydanie interpretacji ogólnej, przedstawiając zagadnienie, na tle którego miałaby zostać wydana interpretacja ogólna. Zważywszy na specyfikę materii, jaką są odpady, w tym również na prawne ograniczenia obrotu odpadami, kwestia ta wymagałaby zbadania różnych stanów faktycznych oraz uwzględnienia różnych okoliczności, w których może dochodzić do dokonywania różnych czynności, których przedmiotem są odpady. Sąd chciałby jeszcze raz podkreślić, iż jak wynika z wniosku Strony zainteresowani członkowie I., nigdy nie zwracali się do Ministra Finansów o wydanie interpretacji indywidualnej, trudno więc uznać za zasadny argument Skarżącej, iż wydając interpretacją ogólną Minister Finansów zapobiegłby dalszym rozbieżnościom jakie powstaną w rozstrzygnięciach organów podatkowych wydanych na skutek złożenia wniosków przez poszczególne podmioty zrzeszone w I.. Reasumując w niniejszej sprawie nie został spełniony warunek wynikający z art. 14a § 2 pkt 2 O.p., dotyczący wymogu niejednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego w takich samych stanach faktycznych lub zdarzeniach przyszłych, w związku z czym zasadne było wydanie postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. W związku z tym, za bezzasadne Sąd uznał sformułowane przez Skarżącą zarzuty naruszenia przepisów art. 14a § 3, art. 14a § 2 oraz art. 14a § 4 O.p. W świetle przedstawionych wyżej okoliczności za nieuzasadnione uznać także należy zarzuty naruszenia art. 120 i art. 121 § 1 O.p. Zdaniem Sądu nie jest naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji ogólnej następuje, przy braku spełnienia przesłanek ustawowych do jej wydania. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153r.,poz.1270 ze zm.) skargę oddalił.