II SA/Gl 937/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.),, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2013 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę. Po rozpoznaniu wniosku K. M. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, przewidzianej do realizacji na nieruchomości stanowiącej działki nr 1, 2, 3, 4, 5 i 6 z karty mapy nr [...] położonej w rejonie ulic [...] i [...] w C., decyzją nr [...] z dnia [...] r. Zastępca Naczelnika Wydziału Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta C. z upoważnienia Prezydenta Miasta C. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji. Podstawą przedmiotowego rozstrzygnięcia było negatywne stanowisko Miejskiego Zarządu Dróg w C. wydane z uwagi na brak bezpośredniego dojazdu do planowanej inwestycji z ulicy [...] oraz niezachowanie normatywnych szerokości dojazdu do ulicy [...]. Od ww. decyzji odwołanie złożył K. M., wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, stwierdzając jednocześnie, że planowany dojazd z ulicy [...] spełnia wymagane parametry. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia SKO wskazało, że podstawą odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być stwierdzenie niespełnienia przez projektowane zamierzenie budowlane warunków określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i przyjęcie wobec tego, iż nie została spełniona przesłanka wydania decyzji w sprawie określenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm., zwanej dalej ustawą lub upup). Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta C. ustalił sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego przewidzianego do realizacji na terenie położonym pomiędzy ulicami [...] i [...], obejmującym działki nr 1, 2, 3, 4, 5 i 6. Na skutek odwołań wniesionych przez uczestników postępowania K. S.-Z., M. Z., D. R., J. K., H. M. oraz Z. i A. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją nr [...] z dnia [...] r. utrzymało w mocy ww. decyzję Prezydenta Miasta C. nr [...]. W następstwie złożonych od tej decyzji przez E. M. i M. Z. skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach decyzją nr [...] z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. – dalej jako ustawa p.p.s.a.) uchyliło w całości zaskarżoną własną decyzję oraz poprzedzającą decyzję Prezydenta Miasta C. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji SKO przyznało, że istotnie decyzja organu I instancji nie została prawidłowo doręczona wszystkim stronom postępowania, albowiem w dwóch przypadkach decyzję doręczono jedynie jednemu z małżonków, a nadto w aktach sprawy brak jest dowodów doręczenia rozstrzygnięcia uczestnikom postępowania J.R. i A. H.. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta C. decyzją nr [...] znak: [...] z dnia [...] r. ponownie ustalił dla planowanej inwestycji warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, powtarzając w zasadniczej mierze rozwiązania przyjęte we wcześniej wydanej decyzji z dnia [...] r. Decyzja ta została utrzymana następnie w mocy decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. (po rozpatrzeniu odwołań K. S.-Z., M. Z., E. M. i G. R.). W związku z wniesieniem przez M. Z. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na przedmiotowe rozstrzygnięcie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. uchyliło to orzeczenie oraz decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Uchylając ww. decyzje organ odwoławczy zwrócił uwagę, że przeprowadzona przez organ I instancji analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie została wykonana w sposób prawidłowy, albowiem nie zawiera ona wskazania szczegółowych parametrów zabudowy znajdującej się w obszarze analizowanym oraz jej dokładnego umiejscowienia na poszczególnych działkach. W związku z powyższym Samorządowe Kolegium Odwoławcze zobowiązało organ I instancji do przeprowadzenia szczegółowej analizy z uwzględnieniem i opisaniem parametrów budynków i obiektów mieszczących się na sąsiednich działkach i dokonanie oceny dopiero w oparciu o wyniki tak sporządzonej analizy, czy zostały spełnione przesłanki z art. 61 ust. 1 upzp. Po raz kolejny po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta C. decyzją nr [...] znak: [...] z dnia [...] r. ustalił sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu dla zamierzenia inwestycyjnego w postaci zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej przewidzianej do realizacji na terenie pomiędzy ulicami [...] i [...] w C.. W punkcie 2 podpunkcie a) tej decyzji w zakresie sposobu zagospodarowania terenu organ I instancji wyznaczył linię zabudowy od strony ulicy [...] określoną na załączniku graficznym nr 1 jako przedłużenie linii zabudowy od tej ulicy wyznaczonej w postępowaniu dla nieruchomości sąsiednich (znak sprawy: [...]), zgodnie z pismem Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu z dnia [...] r. znak: [...] i od strony ulicy [...] wyznaczoną granicą pasa drogowego planowanego przedłużenia ul. [...] – ze względu na konieczność zachowania normatywnych odległości od elementów zlokalizowanej w nim infrastruktury technicznej. Jednocześnie w tym samym podpunkcie organ wskazał, że z uwagi na te same przyczyny związane z koniecznością zachowania odpowiednich odległości, należy wyłączyć od zabudowy część terenu planowaną pod pas drogowy przedłużenia ul. [...]. Z przedmiotową decyzją nie zgodził się M. Z., zarzucając jej, że została wydana z naruszeniem § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej jako rozp. MI z dnia 26 sierpnia 2003 r.) poprzez przyjęcie bez uzasadnienia granic obszaru analizowanego w odległości większej niż wynikająca z ww. przepisu. Odwołujący zarzucił również naruszenie art. 61 ust. 1 upzp w zw. z § 4 ust. 1 i ust. 4 ww. rozp. MI poprzez wyznaczenie linii nowej zabudowy mimo braku istniejącej w obszarze analizowanym faktycznej zabudowy pozwalającej na wyznaczenie takiej linii. Podnosząc wskazane zarzuty domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. SKO w C. odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Jako podstawę tego orzeczenia podało art. 54, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i ust. 4, art. 61 ust, 1 i art. 64 upzp oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa. W uzasadnieniu podniesiono, że organ I instancji logicznie uzasadnił powiększenie granic obszaru analizowanego, którego tylko minimalne wymiary zostały określone w rozp. MI z dnia 26 sierpnia 2003 r. Wskazało też SKO, że możliwe było wyznaczenie linii zabudowy od strony ul. [...] w oparciu o przedłużenie planowanej od tej ulicy linii zabudowy na działkach usytuowanych jednocześnie przy ul. [...], zgodnie z wydaną dla tej zabudowy o zbliżonej funkcji (mieszkaniowej) decyzją o warunkach nr [...] z dnia [...] r. Nadto taka linia zabudowy została pozytywnie zaopiniowana przez Miejski Zarząd Dróg i Transportu. Na przedmiotowe rozstrzygnięcie SKO skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, działając przez pełnomocnika, wniósł M. Z. powielając co do zasady zarzuty wskazane w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. oraz wskazując na naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 77 kpa poprzez brak wyczerpującego rozważenia materiału dowodowego. Skarżący podniósł również zarzut naruszenia art. 44 § 2 i § 3 kpa poprzez niewłaściwe doręczenie zaskarżonej decyzji jednej ze stron postępowania – G. R.. Wobec podniesionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie wskazując, że z podniesionymi zarzutami, w istocie tożsamymi z zarzutami odwołania, nie można się zgodzić z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. Natomiast w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 44 § 2 i § 3 kpa organ odwoławczy podał, że jest on całkowicie niezrozumiały, albowiem zaskarżona decyzja została doręczona G. R. w dniu [...] r. w wyniku odebrania jej przez pełnoletniego domownika – D. R. – żonę G. R.. Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącego sprecyzował zarzut dotyczący wadliwego doręczenia decyzji G. R. poprzez podanie, że chodzi o decyzję organu I instancji z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie i dlatego podlegała ona oddaleniu. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja, jak również poprzedzającą ją decyzja organu I instancji, w ocenie składu orzekającego, są zgodne z prawem. Jak wynika z art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Stosownie do art. 61 ust. 1 upzp wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuowania funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, 2) teren ma dostęp do drogi publicznej, 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Również zdaniem Sądu w kontrolowanym postępowaniu prowadzonym przez organy obu instancji wykazano, że zostały spełnione wszystkie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przede wszystkim w związku z treścią skargi podnieść należy, że został spełniony pierwszy z warunków opisanych w art. 61 ust. 1 upzp, określany jako "zasada dobrego sąsiedztwa". Celem oceny, czy zostały spełnione przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy organ pierwszej instancji powinien wyznaczyć obszar analizowany, zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Przepis § 3 powołanego rozporządzenia określa minimalne granice obszaru analizowanego co oznacza, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy może wyznaczyć większy obszar wokół terenu inwestycji, który będzie tworzył całość urbanistyczną (wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 919/08). Niezasadny jest więc zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przepisu § 3 ust. 2 tego rozporządzenia, w sytuacji gdy w świetle jego treści organ może przyjąć do analizy obszar większy niż by to wynikało z wyznaczenia minimalnych granic określonych tym przepisem. Przede wszystkim należy jednak podnieść, że Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że obszar analizowany w niniejszej sprawie został w niedopuszczalny sposób poszerzony w odniesieniu do wymagań wynikających z § 3 ust. 2 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia MI z dnia 26 sierpnia 2003 r. Zdaniem Sądu wykładnia treści § 2 pkt 5 tego rozporządzenia nie może opierać się tylko na literalnym brzmieniu tego przepisu bez uwzględnienia specyfiki i wyjątkowości poszczególnych, zachodzących w rzeczywistości stanów faktycznych, z którą to sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Należy bowiem zważyć, że obszar na którym ma być realizowana sporna inwestycja położony jest w zasadzie od strony ul. [...], od której z uwagi na jej parametry i charakter nie posiada jednak dojazdu (wjazdu). Na długości ponad 250 m od strony tej ulicy posiada on szerokość ponad 35 m (z krótkim przewężeniem na odcinku działki nr 7). Taka szerokość tego obszaru występuje też już w odległości około 50 m od ulicy [...] oraz w granicy z planowanym pasem drogowym ul. [...]. W bezpośredniej styczności z ul. [...] ale w kierunku północnym na odcinku ponad 50 m objęte postępowaniem działki (nr 4 i 6) stanowią jedynie dojazd do terenu na którym ma być realizowane podstawowe zamierzenie inwestycyjne tj. zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Taka szczególna występująca w tej sprawie sytuacja daje zdaniem Sądu podstawę do przyjęcia, że za szerokość frontu działki w rozumieniu § 2 pkt 5 i § 3 ust. 2 omawianego rozporządzenia mogła być przyjęta szerokość o wielkości około 35 m, przy której wyznaczone, a kwestionowane przez skarżącego, granice obszaru analizowanego nie przekroczą jej wartości wynikającej z ostatniego z tych przepisów. Nawet gdyby jednak przyjąć inną wykładnię ww. przepisów rozporządzenia, to brak byłoby podstaw do stwierdzenia, że stanowiący podstawę analizy w niniejszej sprawie obszar nie stanowi urbanistycznej całości, a tylko wówczas jego poszerzenie do granic wyznaczonych w niniejszej sprawie byłoby niedopuszczalne. Jak bowiem wynika ze znajdującej się w aktach sprawy mapy geodezyjnej, działki położone w wyznaczonym obszarze analizy są zabudowane lub przeznaczone pod zabudowę zarówno jednorodzinną, jak i wielorodzinną. Brak jest przy tym podstaw do przyjęcia, wbrew twierdzeniom skarżącego, że możliwe jest wyodrębnienie w ramach tego terenu dwóch obszarów zróżnicowanych urbanistycznie, a to części zabudowanej wyłącznie zabudową jednorodzinną oraz części zabudowanej lub przeznaczonej pod zabudowę wielorodzinną. Wprawdzie z załączonego dokumentu wynika, że na wschód od projektowanej inwestycji znajduje się wyłącznie zabudowa jednorodzinna, jednak nie uprawnia to jeszcze do twierdzenia, że jest to obszar urbanistycznie wyodrębniony od pozostałej części. Zauważyć bowiem należy, że na zachód od planowanego zamierzenia budowlanego występuje zabudowa zarówno wielorodzinna, jak i jednorodzinna. Nie można więc stwierdzić, że tereny położone przy ul. [...] stanowią odrębny od terenów położonych wzdłuż ul. [...] (częściowo przy ul. [...]) obszar zróżnicowany pod względem jego sposobu zagospodarowania. W sprawie nie zostały przedstawione żadne, a tym bardziej racjonalne z punktu widzenia zachowania ładu przestrzennego przesłanki, przemawiające (przy dodatkowym uwzględnieniu treści art. 6 ust. 2 pkt 1 upzp) za tym, że wolna od zabudowy przestrzeń pomiędzy ulicą [...] a ul. [...] (czyli na zachód od ulicy [...]) może i powinna być zagospodarowana tylko przez realizację budownictwa jednorodzinnego, czego faktycznie domaga się skarżący, a to w sytuacji gdy w obszarze analizowanym istnieje kilka budynków wielorodzinnych dających podstawę do określenia wymagań dla spornej inwestycji w zakresie czynników wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Podnieść należy również, że zarzut skarżącego odnośnie niewłaściwego przyjęcia obszaru analizowanego nie ma także uzasadnienia z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie nawet przy wyznaczeniu obszaru analizowanego zgodnie z sugestiami skarżącego na jego terenie znalazłaby się zabudowa wielorodzinna (przy ul. [...] nr [...]) dająca podstawę do ustalenia warunków zabudowy dla projektowanej zabudowy dla budownictwa wielorodzinnego. Nadto nawet przy wyznaczeniu obszaru analizowanego zgodnie z sugestiami skarżącego objąłby on swoim zasięgiem część działki przy zbiegu ulicy [...] i ul. [...], dla których wydano decyzje dla budownictwa wielorodzinnego (zarówno decyzje o warunkach zabudowy jako decyzje o pozwoleniu na budowę – zobacz w tym względzie adnotację na załączniku nr 1 do kontrolowanej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...]r.). Okoliczność ta powinna być zatem uwzględniona zarówno gdy chodzi o wyznaczenie obszaru analizowanego stanowiącego urbanistyczną całość podłoża jak i dla kontynuacji funkcji zabudowy w ramach "dobrego sąsiedztwa". Istnieje bowiem duże prawdopodobieństwo, że taka inwestycja na tych sąsiednich działkach zostanie zrealizowana. Ponadto zmniejszenie granic obszaru analizy skutkować by mogło włączeniem do obszaru analizy jedynie części wyodrębnionych geodezyjnie działek a nie całych działek w granicach określonych administracyjne, a to z kolei mogłoby rodzić problemy z właściwym wyznaczeniem parametrów przyszłej zabudowy i zagospodarowania terenu. W konsekwencji przyjęcia, że obszar analizowany nie został wyznaczony w sposób niezgodny z prawem brak było zdaniem Sądu podstaw do zakwestionowania ustalonych w oparciu o istniejącą i projektowaną na tym obszarze zabudowę warunków dla spornej inwestycji w zakresie czynników wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp. Zdaniem Sądu na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty skargi kwestionujące zasadność i prawidłowość ustalenia dla spornej inwestycji linii zabudowy. Także w tym względzie brak jest podstaw do przyjęcia, że kontrolowana decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa, w tym treści § 4 rozp. MI z 26 sierpnia 2003 r. W niniejszej sprawie obowiązująca linia zabudowy została wyznaczona od ulicy [...] jak wskazano w decyzji organu I instancji, jako przedłużenie linii wyznaczonej w postępowaniu dla nieruchomości sąsiednich położonych przy zbiegu ul. [...] i ul. [...] (znak sprawy [...], decyzja o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...]), zgodnie z pismem Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu z dnia [...] r., znak: [...] (karta 163 akt organu I instancji). W realiach rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że wyznaczenie tej linii poprzez odwołanie się do jeszcze nieistniejącej lecz dopiero planowanej zabudowy było dopuszczalne. Możliwość taką przewiduje bowiem ust. 4 § 4 powołanego wyżej rozporządzenia. Zdaniem Sądu oparcie się na tym przepisie było nie tylko dopuszczalne ale wprost obowiązkowe w sytuacji gdy na analizowanym obszarze nie istnieje zabudowa od strony ul. [...] ale będzie ona dopiero realizowana w oparciu o wydane wcześniej decyzje o warunkach zabudowy i pozwolenia na budowę (na realizację budynków wielomieszkaniowych na terenie u zbiegu ulicy [...] i ul. [...]). Wymagane było zatem nawiązanie linii zabudowy w niniejszej sprawie do linii zabudowy dla której wydano już pozwolenie na budowę. Nie można zatem przyznać skarżącemu racji, że przedmiotowa linia została wyznaczona w sposób sprzeczny z przepisami prawa, w sytuacji gdy przebieg linii zabudowy wynika wprost z analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu (zarówno z części graficznej, jak i części tekstowej ww. dokumentu) i gdy w analizie tej wskazano wprost, że wyznaczenie linii zabudowy od ulicy [...] następuje w oparciu o treść § 4 ust. 4 ww. rozporządzenia. Nie można również podzielić poglądu skarżącego, że niedopuszczalne było wyznaczenie w niniejszej sprawie dwóch linii zabudowy. Należy bowiem zważyć, że planowana inwestycja zlokalizowana jest pomiędzy ulicami, a takie jej umiejscowienie nakłada na organ obowiązek wyznaczenia linii zabudowy od strony każdej z tych ulic (zobacz w tym względzie m. in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2009 r., sygn. II SA/Wa 747/2009). W odniesieniu do sposobu wyznaczenia drugiej linii zabudowy, to powielić należy podniesione wyżej argumenty dotyczące wyznaczenia linii zabudowy od ulicy [...]. Także w tym przypadku organ skorzystał z uprawnienia przewidzianego w § 4 ust. 4 ww. rozporządzenia i przy wyznaczaniu linii odwołał się do planowanego przedłużenia ulicy [...]. Jak wynika z przeprowadzonej analizy linię zabudowy od strony ul. [...] wyznaczy północna granica opisanego pasa przyszłej ulicy [...]. Zdaniem Sądu wyznaczenie drugiej linii zabudowy ze wskazaniem na potrzebę wyłączenia od zabudowy części terenu mającego stanowić pas drogowy pod planowaną ul. [...] znajduje również uzasadnienie w konieczności zachowania normatywnych odległości od elementów zlokalizowanej już w tym pasie (przeznaczonym pod planowane przedłużenie ul. [...]) infrastruktury technicznej. Wynika to zarówno z przeprowadzonej analizy jak i ze stanowiącej załącznik mapy (zobacz w tym względzie pismo MZD w C. z dnia [...] r. – karta 106 i 107 akt adm.). Wobec powyższego uznać należy, że zarówno wyznaczenie drugiej linii zabudowy, jak i sposób jej określenia znajdują oparcie w przepisach prawa. Wbrew stanowisku skarżącego w świetle treści § 4 ust. 1 rozporządzenia MI z dnia 26 sierpnia 2003 r. nie jest zdaniem Sądu wykluczone, czy też niedopuszczalne, wzięcie pod uwagę przy wyznaczeniu przedmiotowych linii, zabudowy mającej powstać na danym terenie dopiero w przyszłości jeżeli jej powstanie jest uprawdopodobnione. Taka zaś sytuacja zachodzi w odniesieniu do przedłużenia ul. [...] po pasie terenu w którym już obecnie są zlokalizowane istotne linie infrastruktury technicznej. Należy też zdaniem Sądu podnieść, że skarżący w żaden sposób nie tylko nie wykazał ale nawet nie sprecyzował jaki wpływ na jego interes prawny (w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a.) miało wyznaczenie kwestionowanych w skardze linii zabudowy. Nie mógł odnieść również skutku zarzut prowadzenia postępowania administracyjnego przez organ pierwszej instancji bez udziału jednej ze stron tego postępowania, a mianowicie uczestnika G. R., któremu decyzja tego organu nie została prawidłowo doręczona. W orzecznictwie podkreśla się, że zarzut naruszenia prawa strony do udziału w postępowaniu administracyjnym podnoszony może być wyłącznie przez osobę, której naruszenie to dotyczy (zobacz w tym względzie m. in. wyrok NSA z dnia 16 maja 2012 r., sygn. II OSK 361/2011, z dnia 6 marca 2012 r. sygn. II OSK 2478/2010, tak samo WSA w Warszawie, wyrok z dnia 27 października 2011 r., sygn. I SA/Wa 816/2011). Zdaniem Sądu brak jest też w sprawie podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja również w pozostałej części została wydana z naruszeniem interesu skarżącego w rozumieniu art. 6 ust. 2 pkt 2 i art. 54 pkt 2 d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W szczególności naruszenie tego interesu nie zostało przez stronę skarżącą wykazane. Również dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.) Sąd nie dopatrzył się podstaw do jej wzruszenia. Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). sw