III SA/Wa 2988/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber (sprawozdawca), Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2013 r. sprawy ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz G. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 15 marca 2012 r. G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. dalej jako "Skarżąca" lub "Wydawnictwo", zwróciła się o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania zwolnienia od opodatkowania nagród przyznawanych w konkursach organizowanych przez Skarżącą . W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Spółka zajmuje się działalnością wydawniczą i promocyjną oraz jest wydawcą internetowego periodyku "K.", który został zarejestrowany i wpisany do sądowego rejestru dzienników i czasopism. W ramach swojej działalności planuje organizować różnego rodzaju konkursy, w których przewidziane są nagrody dla uczestników, a także informować o nich potencjalnych uczestników poprzez wydawane przez siebie czasopismo. Wartość nagród nie będzie przekraczała 760 złotych. Konkursy będą realizowane na rzecz wydawnictwa, jak i na rzecz jego kontrahentów [dalej: "Kontrahent"]. Wydawnictwo będzie zawsze występowało jako organizator konkursu. Konkursy organizowane przez Wydawnictwo nie charakteryzują się żadnym stopniem losowości, więc nie można ich uznać za jakiekolwiek loterie w rozumieniu ustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 r. (Dz. U. 2009, Nr. 201 Poz. 1540, ze zm.). Zwycięzcą konkursów będzie mógł zostać uczestnik, którego wybierze specjalnie w tym celu powołane jury. Sposób wyboru zwycięzcy konkursu oraz inne zasady będą każdorazowo określane w regulaminie konkursu dostępnym dla wszystkich uczestników, przy czym uczestnikami nie będą pracownicy Wydawnictwa. Wydawnictwo nie prowadzi działalności produkcyjnej ani handlowej, a zakup towarów, które mają być przeznaczone jako nagrody w konkursach, nie ma na celu ich dalszej odsprzedaży w kraju lub zagranicą. Wydawnictwo nabywać będzie towary od podmiotów zewnętrznych lub od Kontrahentów. W ramach swojej działalności Wydawnictwo nie prowadzi handlu towarami, a jedynie świadczyć będzie usługi marketingowe i reklamowe dla Kontrahenta. Skarżąca podkreśliła, iż w związku z organizacją powyżej wspomnianych konkursów, przestrzegane będą przepisy ustawy o ochronie danych osobowych z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. 1997, Nr 133, poz. 883 ze zm.). W związku z powyższym zadała pytanie: Czy w opisanym stanie faktycznym, przekazywane nagrody (których wartość nie przekracza 760 złotych) wydawane osobom fizycznym w ramach konkursów organizowanych i emitowanych przez Wydawnictwo, korzystają ze zwolnienia z podatku PIT? Zdaniem Skarżącej wydawane przez nią nagrody osobom fizycznym w ramach organizowanych i ogłaszanych przez nią konkursów, korzysta ze zwolnienia z podatku PIT. Zaznaczyła, iż przepisy ustaw podatkowych nie definiują pojęcia konkursu, stąd należy posłużyć się słownikowymi definicjami tego pojęcia. Wskazała, iż ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm. dalej "u.p.d.o.f." ) nie definiuje co do zasady środków masowego przekazu, wskazuje jednak przykłady podmiotów uznawanych za takie, wymieniając - prasę, radio i telewizję. Podniosła, iż prasa została zdefiniowana w art 7 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24 z późn. zm.). Powołała się na postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt IV KK 174/07 oraz z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt III KK 250/10. Podkreśliła, iż periodyk wydawany przez Skarżącą został wpisany do rejestru dzienników i czasopism przez Sąd Okręgowy w Warszawie m.in. na podstawie prawa prasowego. W związku z powyższym Wydawnictwo należy klasyfikować jako prasę, która mieści się w definicji środka masowego przekazu wymienionego w art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f. Zdaniem Skarżącej ze względu na fakt, iż organizatorem konkursu jest wydawnictwo wydające periodyk wpisany do rejestru dzienników i czasopism, należy uznać, iż warunek dotyczący organizowania konkursu przez środki masowego przekazu zostaje spełniony. Na potwierdzenie swojego stanowiska powołała się na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] maja 2008 r. znak [...]. Podkreśliła, że w ostatnio wydawanych interpretacjach podatkowych Dyrektorzy Izb Skarbowych stoją na stanowisku, że Internet można uznać za środek masowego przekazu. Organy podatkowe podkreślają, iż o ile konkurs może być ogłaszany w Internecie, to nie można uznać, iż Internet jest organizatorem konkursu. Przykładowo powołała interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] listopada 2011 r., znak [...]. Skarżąca powołując sie na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wyroku z dnia 15 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1189/09 stwierdziła, iż wymóg ogłoszenia w środku masowego przekazu jest w powyższej sytuacji dotrzymany. Zdaniem Skarżącej, ze względu na fakt, iż Wydawnictwo będzie zaliczane do kategorii prasy, konkurs będzie zarówno organizowany jak i emitowany (ogłaszany) przez środek masowego przekazu wszystkie warunki określone w art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f. będą w całości wypełnione przez Skarżącą i wydawane przez nią nagrody (do 760 zł) w ramach konkursów będą zwolnione z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji nie będzie zobowiązana jako płatnik do obliczenia i poboru podatku PIT z tego tytułu. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia [...] czerwca 2012 r. uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu przytoczył treść art. art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1, art 20 ust. 1, art. 21 ust 1 pkt 68, art 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f.oraz art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo prasowe. Wskazał, iż ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia "środki masowego przekazu". Również w obowiązującym systemie prawnym brak jest legalnej definicji tego pojęcia. Organ odwołał się do do definicji słownikowej środków masowego przekazu. W związku z powyższym stwierdził, iż warunkiem zastosowania przedmiotowego zwolnienia w stosunku do wygranych w konkursach, których jednorazowa wartość nie przekracza kwoty 760 zł, jest rodzaj konkursu. Zaznaczył, iż musi to być konkurs z dziedziny nauki, kultury, sztuki, dziennikarstwa lub sportu, a w przypadku konkursów z innych dziedzin wyłącznie taki, którego organizatorem i emitentem (ogłaszającym) są środki masowego przekazu. Zatem w przypadku wygranych w konkursach ogłaszanych w mass mediach, dla zastosowania przedmiotowego zwolnienia, nie jest wystarczającym fakt, że informacja o konkursie została przekazana w środkach masowego przekazu. Literalne brzmienie art. 21 ust. 1 pkt 68 ustawy wymaga bowiem, aby konkursy takie były zarówno ogłaszane (emitowane) przez mass media, jak i środki masowego przekazu były ich organizatorem. Zdaniem Organu oba te elementy, tj. organizacja konkursu przez środki masowego przekazu i ich emisja (ogłaszanie) przez środki masowego przekazu muszą wystąpić łącznie, aby zwolnienie miało zastosowanie. Świadczy o tym użyty w treści omawianej normy spójnik "i" w wyrażeniu "organizowanych i emitowanych (ogłaszanych) przez środki masowego przekazu (prasa, radio, telewizja)". Powołując się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, wskazał, iż enumeratywny katalog zwolnień przedmiotowych w ustawie, nie może być poprzez interpretację rozszerzany. W ocenie Ministra Finansów zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 68 ustawy mogłoby nastąpić tylko wówczas, gdyby organizatorem, jak i miejscem ogłoszenia konkursów, były środki masowego przekazu. Natomiast jak wynika z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, organizatorem konkursów jest Wnioskodawca, który - w świetle wyżej przytoczonych definicji - instytucją zaliczaną do środków masowego przekazu nie jest. Zaznaczył, iż Skarżąca jest wydawcą który wykorzystuje współczesne narzędzie komunikowania się (jakim jest Internet) do ogłaszania konkursów w wydawanym przez siebie czasopiśmie internetowym. Organ uznał, iż wygrane w konkursach stanowią przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu 10% zryczałtowanym podatkiem dochodowym, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy. Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłat lub świadczeń niepieniężnych z tytułu omawianych wygranych, są obowiązane - jako płatnicy - do poboru 10% zryczałtowanego podatku dochodowego na podstawie art. 41 ust. 4 z uwzględnieniem postanowień art. 41 ust. 7 pkt 1 ustawy w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano podatek, kwotę pobranego podatku płatnik jest obowiązany przekazać na rachunek urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby (art. 42 ust. 1 ustawy). Dodatkowo, w terminie do końca stycznia roku następującego po roku, w którym zwycięzca konkursu otrzymał wygraną (nagrodę), płatnik jest obowiązany przesłać do urzędu skarbowego właściwego dla płatnika roczną deklarację, o której mowa w art. 42 ust. 1a ustawy (tzw. PIT-8AR). W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Skarżącą podtrzymała swoje stanowisko w sprawie i wniosła o zmianę wydanej interpretacji. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie interpretacji indywidualnej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie: - art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f. poprzez uznanie, iż wygrane w konkursach organizowanych przez Skarżącą, nie korzystają ze zwolnienia przewidzianego w tym artykule; - art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; - dalej: O.p.) poprzez odmowę zastosowania w sprawie orzecznictwa sądów; - art. 14h w zw. z art. 120 O.p. poprzez wydanie Interpretacji z naruszeniem przepisów prawa, oraz art. 121 § 1 O.p. poprzez wydanie Interpretacji z pominięciem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; - art. 14c § 1 O.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia do wydanej Interpretacji, zawierającego wewnętrznie sprzeczną treść, co uniemożliwiło Skarżącej śledzenie toku myślenia Organu oraz doprowadziło Organ do rozstrzygnięcia uznającego stanowisko przedstawione we wniosku o wydanie przedmiotowej Interpretacji za nieprawidłowe. W uzasadnieniu skargi podtrzymała stanowisko zawarte we wniosku o wydanie interpretacji. Ponadto wskazała, iż przywołała orzecznictwo krajowe, z którego bezsprzecznie wynika konieczność zastosowania zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f. Podniosła, iż Organ powinien brać pod uwagę orzecznictwo, które dotyczy analogicznych stanów faktycznych. Zdaniem Skarżącej poprzez zastosowanie błędnej wykładni art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f. oraz pominięcie dyrektyw interpretacyjnych wypracowanych przez WSA i NSA oraz Sąd Najwyższy, Interpretacja wydana została z pominięciem obowiązujących przepisów prawa, a tym samy w sposób naruszający zasadę zaufania do organów podatkowych. W ocenie Skarżącej gdyby przyjąć argumentację Organu, zgodnie z którą Wydawnictwo nie należy klasyfikować do kategorii mediów jako prasy, wówczas przepis art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f. byłby w rzeczywistości przepisem martwym. Podkreśliła, iż czasopismo nigdy nie będzie mogło organizować we własnym zakresie konkursu - bowiem nie jest podmiotem - nigdy nie posiada oraz nie będzie nigdy posiadać osobowości prawnej. Nie budzi żadnych wątpliwości, że czasopismo samo w sobie jest wyłącznie "tworem" organizacyjnym - tak jak dział w firmie - nigdy nie będzie jednak podmiotem. W ocenie Skarżącej nie można przyjąć, że konkurs jest organizowany przez czasopismo, gdyż czasopismo jest tylko nośnikiem treści, a nie samodzielną grupą ludzi, którzy mogą podejmować decyzje. Stąd logicznym jest, że wydawnictwo organizuje konkurs, ale ogłasza go nie w wydawnictwie, ale w wydawanym przez siebie czasopiśmie. Według Skarżącej spójnik "i" w art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f. nie oznacza, iż konkurs musi być zorganizowany i ogłoszony przez ten sam podmiot, gdyż taka interpretacja tego przepisu pozbawiałaby zwolnienia z PIT w sytuacji konkursu ogłaszanego np. w czasopiśmie. Zdanemi Skarżącej zwolnienie wynikające z art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f. nie miałoby nigdy zastosowania do prasy, bo miejscem w którym ogłasza się konkurs zawsze jest przekaźnik treści - czasopismo, a nie wydawnictwo, czyli istnieje rozdzielność tych dwóch podmiotów, tego który organizuje konkurs i podmiotu (miejsca), w którym jest on ogłaszany. Zdaniem Skarżącej o ile Ustawodawca wprost wymienił w powyższym przepisie z art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f. prasę - to bez wątpienia wydawane przez ten podmiot nagrody powinny podlegać zwolnieniu z PIT do kwoty 760 zł. W ocenie Skarżącej, użyty w tym przepisie wyrażenie "prasa" należy interpretować na tyle kompleksowo by zwolnienie objęło nagrody wydawane w ramach konkursów ogłaszanych przez czasopismo, a z przyczyn formalnych organizowanych przez jego wydawcę - bo czasopismo nie posiadając osobowości prawnej - nie może organizować konkursów. Identycznie, powyższy przepis byłby martwy, zarówno w kontekście telewizji jak i radia, gdyż jedno i drugie pojęcie zdefiniowane jest w przytaczanym art. 7 ust. 2 Prawa prasowego. Ze względu na fakt, iż interpretacji przepisów prawnych trzeba dokonywać na podstawie obowiązującego prawa i obowiązujących definicji wynikających w pierwszej kolejności z prawa, a nie ze znaczenia słownikowego czy potocznego, całościowa interpretacja przepisów obejmowałaby również wyciągnięcie wniosków z art. 7 ust. 2 Prawa prasowego. Skarżąca powołała art. 20 Prawa prasowego, które wskazuje, że na wydawcy czasopisma ciąży obowiązek rejestracji go w odpowiednim sądzie okręgowym i Wydawnictwo dopełniło takiego obowiązku. Zaznaczyła, iż sąd rejestrowy stwierdza czy złożony wniosek spełnia warunki rejestracji. Zdaniem Skarżącej na podstawie faktu, iż dokonała prawnie skutecznej rejestracji, należy wnosić, iż jest wydawcą czasopisma na podstawie prawa prasowego. Rejestracja przez sąd potwierdza status Skarżącej jako wydawcy, na tej podstawie podmioty zaliczane są do grona wydawców i szerzej prasy. Art. 20 Prawa prasowego stosuje się tylko i wyłącznie do wydawców, którzy mają prawo wydawać czasopisma, dzienniki i inne, stąd odmawianie Skarżącej przymiotu prasy było nieuprawnione. W odpowiedzi na skarge Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd, mając na względzie opisaną kognicję, uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną ponieważ narusza ona przepis art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f. W myśl tego przepisu, wolna od podatku dochodowego jest wartość wygranych w konkursach i grach organizowanych i emitowanych (ogłaszanych) przez środki masowego przekazu (prasa, radio i telewizja) oraz konkursach z dziedziny nauki, kultury, sztuki, dziennikarstwa i sportu, a także nagród związanych ze sprzedażą premiową - jeżeli jednorazowa wartość tych wygranych lub nagród nie przekracza kwoty 760 zł; zwolnienie od podatku nagród związanych ze sprzedażą premiową nie dotyczy nagród otrzymanych przez podatnika w związku z prowadzoną przez niego pozarolniczą działalnością gospodarczą, stanowiących przychód z tej działalności. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia "środki masowego przekazu". Również w obowiązującym systemie prawnym brak jest legalnej definicji tego pojęcia. W ocenie Spółki wygrane, o ile wartościowe nie przekraczają kwoty 760 zł, korzystają ze zwolnienia podatkowego ponieważ są nagrodami w konkursach organizowanych i emitowanych przez środek masowego przekazu jakim jest internetowy periodyk pod nazwą "K.", wydany przez spółkę i zarejestrowany w rejestrze sądowym. W ocenie Ministra Finansów stanowisko spółki jest nieprawidłowe bowiem ogłasza konkursy jako wydawca periodyku. Zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 68 ustawy mogłoby nastąpić tylko wówczas, gdyby organizatorem, jak i miejscem ogłoszenia konkursów, były środki masowego przekazu. Natomiast jak wynika z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, organizatorem konkursów jest Skarżąca, która instytucją zaliczaną do środków masowego przekazu nie jest. Minister zaznaczył, iż Skarżąca jest wydawcą który wykorzystuje współczesne narzędzie komunikowania się (jakim jest i internet) do ogłaszania konkursów w wydawanym przez siebie czasopiśmie internetowym. Zdaniem Sądu, stanowisko Ministra Finansów nie jest zgodne z wykładnią przepisu. Zauważyć należy, że wskazanie przez ustawodawcę, w nawiasie występującym w przepisie, środków masowego przekazu ma charakter przykładowy. Treść nawiasu nie stanowi zamkniętego, enumeratywnie wyliczonego katalogu. Wobec tego uzupełnienie zawartych w nawiasie pojęć nowym, współczesnym środkiem masowego przekazu jakim jest Internet nie stanowi nadużycia prawa. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych pochodzi z 26 lipca 1991 r., zapis w punkcie 68 został wprowadzony w życie również z dniem 1 stycznia 1992 r. aczkolwiek inna była wówczas kwota nagród wolnych od podatku, a mianowicie była to trzykrotność najniższego wynagrodzenia za pracę, ogłoszona za grudzień roku poprzedniego. Obecnie obowiązująca wersja – 760 zł., została wprowadzona ustawą z dnia 21 listopada 2001 r. (Dz. U. 134, poz. 1509) i zmieniona ustawą z 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. Nr 200, poz. 1679). Uwzględniając datę powstania przepisu należy zasadnie przypuszczać, że Internet nie był wówczas środkiem komunikacji, a na pewno o charakterze masowym. Zauważyć przy tym należy, że periodyk internetowy został zarejestrowany i wpisany do rejestru sądowego na podstawie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 lipca 1990 r. w sprawie rejestru dzienników i czasopism (Dz. U. Nr 46, poz. 275). Jest więc legalnym czasopismem chociaż nie w formie drukowanej, co potwierdza pogląd o uznaniu Internetu za środek masowego przekazu. Za taką koncepcją przemawiają również słowniki języków obcych wskazujące, że środki masowego przekazu to środki komunikowania masowego czyli instytucje za pomocą których kieruje się pewne treści do nieograniczonej liczby osób. Określenie "mass" pochodzi z łaciny – co oznacza "masowy", a "media" z angielskiego co oznacza "pośrednictwo", a więc masowe środki przekazu (por. Władysław Kopaliński – Słownik Wyrazów Obcych Wydanie XXI str. 322). W zasadzie zaskarżona interpretacja temu nie zaprzecza, dowodzi jedynie, że zwolnienie z art. 21 ust. 1 pkt 68 ustawy mogłoby nastąpić tylko wówczas, gdyby organizatorem, jak i miejscem ogłoszenia konkursów, były środki masowego przekazu. W ocenie Sądu nie jest to właściwa wykładnia. Jak wiadomo zarówno prasa, radio jak i telewizja są przekaźnikami najprzeróżniejszych artykułów programów i reklam, które tworzy określony właściciel środka masowego przekazu lub wydawca konkretnego programu. Tak więc właścicielem i/lub wydawcą jest określona organizacja np. spółka, przedsiębiorstwo państwowe, stowarzyszenie, fundacja, a nawet osoba fizyczna jako przedsiębiorca. To właściciel lub wydawca za zgodą właściciela jest technicznym organizatorem konkursu określonego rodzaju, nie może być organizatorem sieć połączeń, a więc sieć nośników. Nośniki stanowią sieć technicznego przekazu tak jak dla prasy drukowanej stanowi ją gazeta. Internet to połączenie słów "Inter" z łacińskiego między i "net" - z angielskiego sieć - Słownik Wyrazów Obcych Europa 2001 str. 330,331. Zdaniem Sądu interpretowany przepis należy rozumieć w ten sposób, że na łamach środka masowego przekazu jest organizowany i ogłaszany dany konkurs, a organizuje go autor konkursu, a publikuje wraz z techniczną organizacją właściciel nadajnika albo osoba działająca na jego zlecenie. Internet tym różni się od telewizji czy radia, że każdy może być nadawcą o ile zarejestruje się u użytkownika sieci. Sieci mogą być sieciami telefonicznym (jeszcze), satelitarnymi czy też światłowodami. Skarżąca jest wydawcą periodyku internetowego, w którym mają być publikowane dane o konkursach i o ile konkursy te będą z dziedziny nauki, kultury, sztuki, dziennikarstwa i sportu, a nagrody nie będą przekraczać 760, - zł. otrzymujący nagrody będą mogli korzystać ze zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f. Każdy bowiem odbiorca internetowy może korzystać z tej formy przekazu i w ten sposób brać udział w konkursie poprzez stosowną rejestrację swojego nośnika. W ocenie Sądu celem zwolnienia, co nie jest bez znaczenia, jest premiowanie uczestników konkursów społecznie użytecznych nie zaś właścicieli poszczególnych środków masowego przekazu w zależności od ich cech technicznych. Wobec tego Spółka dokonała właściwej wykładni analizowanego przepisu i z tej przyczyny Sąd uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. Stosownie do art. 153 p.p.s.a. Minister Finansów winien uwzględnić pogląd Sądu. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że uchylona interpretacja nie podlega wykonaniu, a o kosztach orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.