II SA/Kr 64/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2013 r. sprawy ze skargi A. Spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia 29 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej A. Spółka z o.o. z siedzibą w W. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] 08.2012r. znak wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych określonych jako: instalacja urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu [...]na dachu budynku zlokalizowanym na działce nr [...] obr. [...] w K. W podstawie prawnej decyzji wskazany został między innymi art.30 ust.2 ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu wyjaśniono, że przedmiotowe zgłoszenie jest niekompletne, bowiem inwestor nie wskazał we wniosku przedmiotu zgłoszenia tj. ilości, rodzaju, charakterystyki anten oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia lub stanowiska Wydziału Kształtowania Środowiska o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z wymogami ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wskazano ponadto brak oryginału lub potwierdzonego odpisu pozwolenia konserwatorskiego, brak możliwości oceny prawidłowości pełnomocnictwa dla P.P. i dowodów uiszczenia opłaty skarbowej za pełnomocnictwo. Od decyzji tej zostało złożone odwołanie, w którym zgłaszający zarzucił nie przeprowadzenie przez organ I instancji żadnego postępowania wyjaśniającego, w tym braku wezwania do uzupełnienia zgłoszenia. W odwołaniu ponadto stwierdzono, że jak wynika z dołączonego do zgłoszenia opracowania pt. "Kwalifikacja przedsięwzięcia", przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest zaliczana do przedsięwzięć o którym mowa w Rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i tym samym nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W treści odwołania doprecyzowany został zakres zgłoszenia. Wojewoda decyzją z dnia [...]10.2012r., nr [...], działając na podstawie art. 81 ust. 1 i 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 243 poz.1623 z 2010r. -jednolity tekst) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98 poz. 1071 z 2000r. - jednolity tekst ze zmianami). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ odwoławczy wyjaśnił, że organ administracji, do którego wpłynęło zgłoszenie, musi z pewnym wyprzedzeniem wydać decyzję o ewentualnym sprzeciwie, tak aby doręczenie nastąpiło przed upływem 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia. Ponieważ do zgłoszenia nie mają zastosowaniu wszystkie regulacje zawarte w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego, podejmowane przez organ administracji czynności nie przedłużają tego terminu. Oznacza to, że wydanie przez organ administracji postanowienia o uzupełnieniu zgłoszenia o brakujące dokumenty, nie przedłuży 30- dniowego terminu do skutecznego wniesienia sprzeciwu poprzez doręczenie decyzji. Dlatego termin wskazany w tym postanowieniu winien być z reguły bardzo krótki, bowiem musi uwzględniać terminy, o których mowa w art. 44 § 1 kpa, z upływem których doręczenie uznaje się za dokonane. Następnie organ II instancji dodał, że to inwestor ma obowiązek zebrania odpowiedniej dokumentacji do zgłoszenia, a organ dokonuje czynności sprawdzających. Jeżeli już z samej treści zgłoszenia wynika, że inwestor, ze względu na zakres, nie jest w stanie uzupełnić zgłoszenia w wyznaczonym terminie, organ winien wnieść sprzeciw. Wskazano, iż w przepisach prawa brak jest formalnego wymogu uzyskania stanowiska organu ds. ochrony środowiska, a dołączone przez inwestora opracowanie kwalifikacyjne jest wystarczającym dokumentem do oceny potrzeby uzyskania decyzji środowiskowej. W niniejszej sprawie inwestor dołączył do zgłoszenia opracowanie, które jednak w ocenie organu odwoławczego jest niespójne i niekompletne. Jak wynika z rysunku obrazującego pionowy przekrój terenu wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania dla wszystkich azymutów nie uwzględniono zmian ukształtowania terenu, nie wskazano w oparciu o jakie dane ustalono wysokość budynków, znajdujących się pod wiązką główną promieniowania anteny, brak jest również możliwości identyfikacji tych budynków w celu weryfikacji danych podanych w opracowaniu. Ma to w niniejszej sprawie istotne znaczenie, bowiem jak nawet wynika z tego nierzetelnego opracowania, miejsca dostępne dla ludzi znajdują się 2,8m poniżej osi głównej wiązki promieniowania. Ponadto niespójny jest wskazany zasięg występowania obszaru pola EM o poziomie wyższym od 0,1mW/m2 w części rysunkowej ze wskazanym w tabelarycznym zestawieniu wyników. Jak wynika z przedłożonego opracowania projektowego, wysokość zawieszenia anteny wynosi 24,0m n.p.t., natomiast opracowanie kwalifikacyjne wykonano dla anteny zawieszonej na wysokości 25,50 m n.p.t. Zdaniem organu odwoławczego, z powyższych przykładów wynika, zgłaszający nie dołączył opracowania na podstawie którego organ administracji może ocenić jakiego przedsięwzięcia dotyczy zgłoszenie. Niezależnie od powyższego, Wojewoda również stwierdził, że nieprawidłowe jest oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania terenem na cele budowlane. Jak wynika z wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę, w oświadczeniu tym brak jest danych identyfikujących właściciela nieruchomości, wyjaśnić bowiem należy, że nie jest wystarczające tylko imię i nazwisko właściciela, ale wymagany jest również adres. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że wobec niekompletności materiału dowodowego dołączonego do zgłoszenia, brak jest obecnie możliwości realizacji tej inwestycji w trybie zgłoszenia. Na powyższe rozstrzygnięcie złożyła skargę A. sp. z o.o - reprezentowana przez pełnomocnika adwokata A.K. , zarzucając naruszenie: I. przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 1. art. 138 § 1 pkt. 1) ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 98 póz. 1071 ze zm., zwanej dalej "k.p.a.") poprzez zastosowanie i utrzymanie w całości w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy nie zaistniały podstawy faktyczne ani prawne do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw wobec zgłoszonych robót budowlanych, art. 7, 77, 80 oraz 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy, brak rzetelnego ustalenia stanu faktycznego oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dowolne ustalenie, iż dołączone do zgłoszenia dokumenty są niespójne i nierzetelne oraz że skarżąca nie wskazała jednoznacznie przedmiotu zgłoszenia, podczas gdy Spółka przedłożyła szczegółową, spójną i kompletną dokumentację dotyczącą zamierzonej inwestycji, art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej RP z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz.U. z 1997 roku nr 78 póz. 483 ze zm.) poprzez nie działanie przez organy administracji publicznej w postępowaniu w oparciu o przepisy prawa oraz art.8 k.p.a. poprzez nie działanie przez organy w sposób pogłębiający zaufanie uczestnika postępowania do władzy publicznej; II. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: 4. art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006 roku nr 156 poz. 1118 ze zm.) zwanej dalej w skrócie "P.b." poprzez niewłaściwe zastosowanie to jest wniesienie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych, podczas gdy wbrew wymogom zaniechano uprzedniego wezwania Spółki A. o uzupełnienie zgłoszenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przepis art. 151 mówi z kolei, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Zgodnie z dyspozycją art. 28 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. 2010 Nr 243 poz. 1118) - roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 stanowi, iż pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Z kolei art. 30 ust 1 pkt 3 lit b przesądza, iż zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3, urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Wyżej wskazane przepisy określają jeden z przypadków zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i objęcia określonym w nich robót budowlanych procedurą zgłoszeniową. Przepisy te dotyczą instalowania urządzeń na obiektach budowlanych o wysokości powyżej 3. Instalacja urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku jest zatem objęta zwolnieniem o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy i dotyczy go procedura zgłoszeniowa (jeżeli wysokość urządzenia przekracza 3 m - art. 30 ust 1 pkt 3 lit b) niezależnie od sposobu zamocowania tego urządzenia do istniejącego budynku. Stanowisko sądu w niniejszej sprawie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych wydanych w podobnych stanach faktycznych. Dla przykładu przytoczyć można wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 listopada 2007r. w sprawie II SA/Op 394/07 (LEX nr 490230) w którym sąd przyjął, iż inwestycja, polegająca na zainstalowaniu stacji bazowej telefonii komórkowej, mieści się w zakresie art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, czy też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 grudnia 2007r. w sprawie II SA/Gl 798/07 gdzie sąd zajął stanowisko, iż anteny, maszty antenowe wraz z ich konstrukcją wsporczą oraz posadowiona na stalowym ruszcie szafa składają się na jedno urządzenie stanowiące całość techniczną, które zostało objęte hipotezą art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Zgodnie natomiast z przepisem art. 29 przepis ust 3 ww. ustawy – pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, stosownie do art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Oznacza to, iż w aktualnym stanie prawnym, organ winien ocenić, czy prace budowlane objęte zamierzeniem inwestycyjnym polegające na instalacji urządzenia mogą znacząco oddziaływać na środowisko, czy też nie ma takiego zagrożenia. W pierwszym przypadku obowiązkiem organu jest zgłosić sprzeciw na podstawie art. 30 ust 6 pkt. 1 w związku z art. art. 29 ust 3 ustawy. W drugim przypadku - projektowane instalacje nie mogą znacząco oddziaływać na środowisko – brak podstaw do zgłaszania sprzeciwu. Oceny przedsięwzięcia w tym zakresie, organ winien dokonywać samodzielnie, poprzez weryfikację zgłoszenia i załączonej do niego dokumentacji z zapisami Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004r. Nr 257 poz 2573), które to rozporządzenie określa rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W sytuacji, kiedy zgłoszenie nie zawiera danych umożliwiających organowi dokonanie takiej oceny, winien on wydać postanowienie o uzupełnieniu zgłoszenia w trybie art. 30 ust 2 ustawy Prawo budowlane. Nieuzupełnienie przez wnioskodawcę w zakreślonym terminie zgłoszenia, uprawnia organ do wydania sprzeciwu wobec zmierzenia inwestycyjnego. Nic nie zwalnia jednak organu od podjęcia tych czynności tj. oceny zgłoszenia także w zakresie możliwości jego oddziaływania na środowisko, a w razie konieczności, wydania postanowienia o uzupełnieniu zgłoszenia. Jak mowa o tym wyżej, sprzeciw organ może zgłosić jedynie wtedy, gdy stwierdza iż zamierzone przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko, lub inwestor nie uzupełnił zgłoszenia, po wcześniejszym wydaniu przez organ postanowienia w trybie art. 30 ust 2 ustawy Prawo budowlane. W kontekście tym niezrozumiałym jest zapis jaki organ II instancji zawarł we uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż zgłaszający nie dołączył opracowania na podstawie którego organ administracji może ocenić jakiego przedsięwzięcia dotyczy zgłoszenie. Wyjaśnić tą okoliczność, a następnie dokonać oceny, czy dla planowanej inwestycji konieczne jest uzyskanie decyzji środowiskowej, winien był organ administracyjny w oparciu o przedłożoną przez inwestora dokumentację, a jeżeli ta była niewystarczająca (niespójna, niekompletna i nierzetelna - jak podaje w uzasadnieniu organ II instancji) winien był wydać postanowienie o uzupełnieniu zgłoszenia o stosowne dokumenty m.in. pozwalające dokonać weryfikacji zgłoszenia w kontekście jego oddziaływania na środowisko w oparciu o przepisy i normy zamieszczone w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Działania te nie są szczególnie skomplikowane i nie wymagają długiej i rozległej analizy materiału dowodowego i najpóźniej na drugi, trzeci dzień od dnia zgłoszenia organ jest w stanie ocenić czy planowana inwestycja wymaga uzyskania decyzji środowiskowej czy też nie i ewentualnie wezwać inwestora o uzupełnienie wniosku. W aktach administracyjnych znajduje się dokument dołączony do zgłoszenia pod nazwą "kwalifikacja przedsięwzięcia" charakteryzujący ww. zamierzenie inwestycyjne oraz analizując je pod względem możliwości jego oddziaływania na środowisko. Dokument ten winien być przedmiotem oceny organu, a w przypadku uznania przez organ, iż nie daje on podstaw do rzeczywistej charakterystyki inwestycji oraz oceny zamierzenia pod względem jego oddziaływania na środowisko, organ ten winien był postanowieniem zobowiązać inwestora do uzupełnienia zgłoszenia o informacje i dokumentacje wystarczające do przeprowadzenia tej oceny. Wskazać również należy, że wbrew stanowisku organów administracyjnych, w ww. opracowaniu określono przedmiot zgłoszenia w ten sposób, iż: "Instalacja stacji balowej telefonu komórkowej' A. Sp. z o.o. o oznaczeniu [...] . na budynku zgodnie z załączoną dokumentacją polegającą na: 1. Instalacji 1 anteny sektorowej [...] na trzonie antenowej konstrukcji wsporczej na wysokości 24 m n.p.t., 2. Instalacji 5 anten radioliniowych RL1, RL2, RL3, RL4, RL5 o 0 0.3 m mocowanych na trzonie antenowej konstrukcji wsporczej na wysokościach: 21,25 i 20.75 m n.p.t. 3. Instalacji na poddaszu budynku urządzeń sterujących: 2xAPM (120 kgx 2 ) oraz12xRRU, a także baterii o wadze 370 kg, skrzynki elektrycznej a wszystko posadowione na ramie stalowej i trasy kablowej". Ponadto podkreślenia wymaga, że do zgłoszenia załączono obszerną "Dokumentację techniczną", gdzie w sposób szczegółowy opisano i przedstawiono przedmiot planowanych prac w ramach inwestycji, w tym dokładną charakterystykę anten i urządzeń wchodzących w jej zakres. Wobec obszernej dokumentacji, twierdzenie organu I instancji o niewskazaniu przedmiotu zgłoszenia, nie znajduje uzasadnienia w materiale dowodowym sprawy. Niczym nieuzasadniony jest również nałożony na stronę skarżącą obowiązek poczynienia ustaleń w przedmiocie oceny zamierzenia pod względem jego oddziaływania na środowisko, bowiem żaden przepis prawa nie obliguje inwestora, aby występował do organu administracji publicznej czy też Wydziału Kształtowania Środowiska celem stwierdzenia istnienia bądź nie istnienia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz uzyskania tzw. decyzji środowiskowej. Należy podzielić pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 20 października 2010r., wydanym w sprawie o sygn. II SA/GI 571/10, niepubl: "za niedopuszczalne uznać należy przerzucenie ciężaru dowodu w tej kwestii na inwestora poprzez nałożenie na niego obowiązku w trybie art.35 ust. 3 Prawa budowlanego, polegającego na zobowiązaniu go do przedłożenia decyzji środowiskowej bez merytorycznego uzasadnienia istnienia takiego obowiązku. Taki przebieg postępowania może sugerować, że organy a priori traktują każde przedsięwzięcie w zakresie stacji bazowych za wymagające uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej. Tymczasem (...) decyzja taka jest wymagana jedynie w przypadkach, w których inwestycja jest zaliczana do określonego rodzaju przedsięwzięć, co w sprawach budzących wątpliwości winno zostać przez organy wyjaśnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego". Powyższe zachowuje swoją aktualność również w przypadku inwestycji polegającej na wykonaniu robót budowlanych podlegających procedurze zgłoszenia. Ponadto należy zwrócić uwagę, że przepisy obowiązującego prawa z zakresu ochrony środowiska i prawa budowlanego nie przewidują formy prawnej polegającej na wystąpieniu przez inwestora o "stanowisko Wydziału Kształtowania Środowiska, iż roboty budowlane będące przedmiotem zgłoszenia nie stanowią przedsięwzięcia, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko", o czym nadmienił organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym przepisy nie określają, jaki charakter miałoby mieć takowe stanowisko, czy i w jakim zakresie miałoby być ono wiążące dla organu administracji architektoniczno-budowlanej. Skoro żaden przepis prawa nie artykułuje takiego obowiązku, to nie można uznać, iż miałoby ono zaliczać się do pozwoleń, uzgodnień i opinii wymaganych odrębnymi przepisami w myśl art. 30 ust. 2 zd. 1 prawa budowlanego. Powyższe prowadzi do wniosku, iż zarówno organ I, jak i II instancji nie dokonał wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i ustalenia stanu faktycznego sprawy, a zebrane dowody poddał ocenie z przekroczeniem granic zasady swobodnej oceny dowodów. Podsumowując, stwierdzić należy, iż w sytuacji, w której organ ma jakiekolwiek wątpliwości co do kompletności zgłoszenia i przedkładanych razem z nim dokumentów, okoliczności faktycznych czy też treści załączonej do zgłoszenia dokumentacji technicznej, to ma obowiązek wyjaśnić to poprzez zwrócenie się do zgłaszającego na podstawie art. 30 ust. 2 zd. 3 prawa budowlanego. Jednoznacznie potwierdził to m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 22 kwietnia 2009r., wydanym w sprawie o sygn. II SA/Wr 141/08 (LEX nr 550265), a mianowicie: "Jeżeli w zgłoszeniu prac budowlanych inwestor nie sprecyzował jednoznacznie co jest przedmiotem inwestycji (lub organ ma wątpliwości co do rodzaju, zakresu czy sposobu wykonania inwestycji), to wówczas organ działając na podstawie art. 30 ust. 2 p.b. powinien wystąpić do inwestora o uzupełnienie zgłoszenia w określonym terminie (...) Jeżeli orzekające w sprawie organy miały wątpliwości co do tego jakie dokładnie roboty budowlane skarżąca zamierza wykonać, jaki będzie ich zakres oraz kiedy, gdzie i w jaki sposób zostanie wykonana planowana inwestycja, to obowiązane były wezwać stronę do sprecyzowania i uzupełnienia zgłoszenia (o odpowiednie dokumenty, szkice, rysunki, itp.)". Zgodzić się zatem należy ze skarżącym, iż w kontekście obowiązującego stanu prawnego niezrozumiałym jest twierdzenie Wojewody wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż: "jeżeli już z samej treści zgłoszenia wynika, że inwestor, ze względu na zakres, nie jest w stanie uzupełnić zgłoszenia w wyznaczonym terminie, organ winien wnieść sprzeciw". Sposób działania zgodny z powyższą interpretacją organu odwoławczego wprowadzałby do działania organu administracji architektoniczno-budowlanej, któremu dokonano zgłoszenia, element ocenny, zmierzający w rzeczywistości do ominięcia obowiązujących go, wynikających wprost z przepisów prawa zasad w toku tych czynności. Twierdzenie iż organ może z góry uznać, że pewnych braków wnioskodawca nie może w danym czasie uzupełnić, a tym samym organ może pominąć wezwanie o ich uzupełnienie i zaraz wnieść sprzeciw, ma oparcia w przepisach obowiązującego prawa, w tym w normie z art.30 prawa budowlanego, stanowiąc wykładnię contra legem. Podzielić zatem należy stanowisko WSA w Łodzi zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 marca 2012r., wydanym w sprawie o sygn. akt. II SA/Łd 75/12 (LEX nr 1139089) gdzie podniesiono, że: "zachowanie organu, który nie dąży do uzupełnienia zgłoszenia, mając instrumenty ku temu, aby dać zgłaszającemu możliwość wyeliminowania błędów przed wniesieniem sprzeciwu, stanowi nie tylko naruszenie art. 30 ust. 2 p.b., ale też godzi w zasadę praworządności (art. 7 k.p.a.) i zasadę pogłębiania zaufania do organów Państwa (art. 8 k.p.a.)". Wszystkie zarzuty organu odwoławczego zawarte w zaskarżonej decyzji mogły zostać wyjaśnione. Podobnie ocenić należy pozostałe zarzuty organu I instancji podniesione w sprzeciwie. Należyta analiza złożonego wniosku oraz dołączonych do niego dokumentów pozwala odpowiedzieć na wszystkie zarzuty organu wyartykułowane w sprzeciwie. Dotyczy to np. oryginału lub odpisu urzędowo poświadczonego pozwolenia konserwatorskiego (k.[...], pełnomocnictwa dla P.P. (k. [...]), potwierdzenia uiszczenia opłaty skarbowej od złożonych pełnomocnictw (ta okoliczność nie ma zresztą żadnego znaczenia dla merytorycznego załatwienia wniosku – nie stanowi tym bardziej przesłanki do wniesienia sprzeciwu – a co najwyżej powoduje negatywne skutki fiskalne). Dodać także należy, że organ I instancji nie kwestionował prawidłowości oświadczenia o posiadanym prawie dysponowania terenem na cele budowlane. Podniesiony w tej kwestii zarzut organu odwoławczego ("nie jest wystarczające tylko imię i nazwisko właściciela, ale jest wymagany również adres") budzi wątpliwość, gdyż żądanie tych danych nie wynika z urzędowego formularza oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane, a w przypadkach takich, jak w niniejszej sprawie należy wskazać właściciela nieruchomości oraz dokument, z którego wynika tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Podsumowując stwierdzić należy, że większość zgłoszonych w zaskarżonej decyzji i w decyzji w wniesieniu sprzeciwu dało się wyjaśnić w oparciu o analizę dołączonego do zgłoszenia materiału dowodowego, niektóre nie były uzasadnione, a jeżeli organ miał jakiekolwiek wątpliwości, czy też stwierdził istnienie braków czy uchybień, był obowiązany wezwać zgłaszającego o ich uzupełnienie czy usunięcie. Prezydent Miasta K. uchybił swoim obowiązkom w tym zakresie, do czego przychylił się Wojewoda , pozbawiając w ten sposób Spółkę możliwości ustosunkowania się w sposób określony w przepisach prawa do zaistniałych wątpliwości w zakresie kompletności zgłoszenia. Na koniec podkreślić należy, że postępowanie w trybie zgłoszenia dotyczy prostych, nieskomplikowanych robót budowlanych lub obejmujących niewielkie obiekty budowlane. Dlatego też jest ono stosunkowo odformalizowane i maksymalnie uproszczone, aby mógł z niego skorzystać i wypełnić jego wymogi każdy, kto zamierza prowadzić takie roboty budowlane lub realizować obiekty budowlane, nawet jeżeli nie są mu znane przepisy prawa czy arkana projektowania. W konsekwencji zainteresowany dokonuje zgłoszenia, przedkładając niezbędne dokumenty (np. szkice, rysunki – które zresztą może sam wykonać). To organ ma dokonać niezwłocznie oceny, czy zgłoszenie jest prawidłowe, pełne, nie wymaga uzupełnienia, a przede wszystkim czy dotyczy ono robót budowlanych lub obiektów budowlanych nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę. Z tych właśnie względów przedmiotowych i podmiotowych ustawodawca wyznaczył niezwykle krótki termin do wniesienia sprzeciwu. W tym kontekście całkowicie nieuzasadnione są zarzuty i wnioski pełnomocnika strony skarżącej zawarte w końcowej części skargi. Podkreślić należy, że w przypadku dokonywania zgłoszenia niezwykle istotna jest współpraca podmiotu dokupującego zgłoszenia z organem administracyjnym. Powinien on w swoim dobrze pojętym interesie dołożyć wszelkich starań, a by złożone zgłoszenie było oczywiste, pełne, prawidłowo wypełnione, nie budzące wątpliwości, ze wszystkimi niezbędnymi załącznikami. Niewątpliwie, w świetle podniesionych przez organy administracyjne uwag i zarzutów, w niniejszej sprawie zadanie dokonania takiego prostego zgłoszenia przerosło pełnomocnika inwestora – P.P. , który nie do końca wywiązał się prawidłowo ze swoich obowiązków w tym względzie. Przyjąć jednak należy, że orzekające w sprawie organy administracyjne naruszyły spoczywający na nich obowiązek podjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez wyczerpujące zebranie bądź uzupełnienie, a następnie rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 ustawy.