I OZ 692/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 marca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 144/13 o odrzuceniu skargi K. K. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej postanawia oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 marca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wr 144/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę K. K. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzję K. K. (skarżący) odebrał osobiście w dniu 8 stycznia 2013 r., a więc 30- dniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 7 lutego 2013 r. Skarżący w dniu 5 lutego 2013 r. złożył osobiście skargę w siedzibie Powiatowego Urzędu Pracy we Wrocławiu. Natomiast PUP we Wrocławiu w dniu 14 lutego 2013 r. przekazał ów skargę Wojewodzie Dolnośląskiemu. Sąd I instancji wskazał na orzecznictwo sądowoadministracyjne, w którym przyjęty jest pogląd, że skoro strona wbrew wyraźnemu pouczeniu skierowała skargę do sądu za pośrednictwem niewłaściwego organu, to datą nadania skargi jest data przekazania skargi właściwemu organowi. Zaznaczył, że termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 7 lutego 2013 r., natomiast skargę wniesiono w dniu 14 lutego 2013 r., a więc z przekroczeniem terminu. Nadto skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W związku z powyższym Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odrzucił skargę. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o uchylenie go w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 54 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 8 k.p.a. przez błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data przekazania jej do właściwego organu, w sytuacji gdy wystarczające dla zachowania terminu do złożenia jej w siedzibie organu I instancji, - art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a przez jego niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast w myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Ustawa nie przewiduje w tym zakresie żadnych wyjątków. Z zestawienia powyższych przepisów wynika, że aby skutecznie wnieść do sądu skargę na decyzję organu administracji, skarżący musi to uczynić za pośrednictwem organu, którego decyzję kwestionuje, w terminie prawem przewidzianym. Wprawdzie ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wskazuje, co się dzieje w sytuacji, gdy skarżący złoży skargę bezpośrednio do sądu czy innego organu, jednak powyższą lukę uzupełnia orzecznictwo sądów administracyjnych. W orzecznictwie dominuje pogląd, iż w przypadku złożenia przez skarżącego skargi do sądu, sąd ten winien przesłać ją właściwemu organowi administracji publicznej celem nadania biegu. W tej sytuacji o zachowaniu trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez sąd lub organ w urzędzie pocztowym na adres właściwego organu administracji publicznej (postanowienia NSA: z 12.1.2009 r., sygn. akt II OSK 1918/08, z 11.3.2009 r., sygn. akt I OSK 234/09 czy z 10.10.2007 r., sygn. akt II OSK 1433/07, cbosa) W niniejszej sprawie bezspornym jest, że ostateczna decyzja Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] stycznia 2013 r. została skarżącym doręczona w dniu 8 stycznia 2013 r. Bezspornym jest również, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na wskazany akt upłynął z dniem 7 lutego 2013 r. Jak wynika z akt sprawy wprawdzie skarżący złożył przedmiotową skargę w dniu 5 lutego 2013 r., a więc w terminie otwartym do jej wniesienia, jednak w siedzibie organu I instancji, zamiast zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a., właściwego organu administracji, za którego pośrednictwem skarga winna zostać wniesiona. W związku z powyższym celem nadania skardze prawidłowego biegu organ I instancji zobowiązany był przesłać skargę właściwemu organowi, co uczynił w dniu 14 lutego 2013 r. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że przedmiotowa skarga została wniesiona dopiero w dniu 14 lutego 2013 r., albowiem w tej sytuacji faktycznej, dla ustalenia daty wniesienia skargi przez skarżących decydujące znaczenie ma data nadania przez organ I instancji przesyłki skierowanej do właściwego organu. A powyższe zostało dokonane już po terminie, bo w dniu 14 lutego 2013 r. Zatem rację ma Sąd I instancji, że przedmiotowa skarga została wniesiona już po upływie terminu do jej wniesienia. W tej sytuacji prawidłowo również skarga ta została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Przy czym zaznaczyć należy, że Sąd I instancji odrzucił skargę nie z tego powodu, że skarżący uchybili trybowi jej wniesienia wynikającemu z art. 54 § 1 p.p.s.a., ale dlatego, że uchybiono terminowi do jej wniesienia. Bowiem wnosząc skargę w sposób nieprawidłowy skarżący przejął na siebie ryzyko ewentualnego uchybienia terminu do jej wniesienia i konsekwencji z tym związanych, wraz z możliwością odrzucenia skargi włącznie. I tak się stało w niniejsze sprawie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie można również zarzucić organowi I instancji, że nie przekazał sprawy "niezwłocznie". Termin "niezwłocznie" oznacza, że czynność winna być dokonana w jak najkrótszym czasie. Przy czym oceniając tę niezwłoczność należy mieć na uwadze normalny tok pracy danej instytucji, tj. obieg korespondencji, czas niezbędny na zapoznania się z jej treścią i wydanie odpowiednich zarządzeń oraz ich wykonanie. Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.