II OSK 2781/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie: Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz /spr./ Sędzia del. WSA Małgorzata Jarecka Protokolant: starszy inspektor sądowy Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1300/12 w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] S.A. w P. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska na podstawie art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202 ze zm. – zwanej dalej ustawą o recyklingu) oraz art. 104 K.p.a. określił wysokość zobowiązania [...] S.A. z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. w wysokości 1.593.123,00 zł. Organ wskazał, iż zawiadomieniem z dnia 19.05.2009 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie określenia wysokości zobowiązania [...] S.A. z tytułu opłaty za brak sieci za rok 2006. Organ ustalił, iż Spółka od dnia podjęcia działalności w zakresie wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdów, tj. 02.01.2006 r. do końca 2006 r. nie zapewniła sieci zbierania pojazdów. Zgodnie z rocznym sprawozdaniem o wysokości należnej opłaty za brak sieci Spółka w 2006 r. wprowadziła 3 195 pojazdów. Z przeprowadzonej analizy zapewnienia sieci zbierania pojazdów wynika, że Spółka ta w 2006 r. nie zapewniła sieci przez 364 dni (od dnia podjęcia działalności, tj, 02.01.2006 r. do końca 2006 r.). Wobec tego wysokość zobowiązania [...] z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. wynosi 1. 593.123 zł. [...] wpłaciła opłatę za brak sieci w wysokości 1 584 369,86 zł w dniu 02.04.2007 r., zatem kwota zaległości z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. wynosi 8 753,14 zł Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, art. 17 ust. 1 ustawy o recyklingu oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy ww. decyzję własną, uznając, że [...] S.A. nie zapewniła w 2006 r. sieci zgodnej z wymaganiami art. 11 ust. 1 ustawy o recyklingu. Jak zauważył organ, dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. Urz. WE L 269 z 21.10.2000 r., s. 34 – zwana dalej dyrektywą 2000/53/WE) została transponowana do polskiego porządku prawnego na mocy ww. ustawy o recyklingu. Organ stwierdził, iż do opłat za 2006 r. stosuje się przepisy ustawy o recyklingu w brzmieniu pierwotnym, a działanie programu "Rejestr Podmiotów Wprowadzający Pojazdy RWPinfo" odpowiada wymogom z art. 11 ust. 1 ustawy o recyklingu. Skargę na powyższą decyzję złożyła [...] S.A., zarzucając jej naruszenie art. 5 ust. 1 dyrektywy 2000/53/WE, art. 11 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o recyklingu, art. 2, art. 7, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3, art. 32 i art. 84 Konstytucji RP w związku art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 14 ust. 5 i 6 ustawy o recyklingu, art. 107 § 1 K.p.a. i art. 84 § 1 K.p.a. W skardze podkreślono, że wynikający z art. 14 ust. 1 ustawy o recyklingu (w brzmieniu pierwotnym) obowiązek wprowadzającego pojazd pokrycia siecią odprowadzania pojazdów 100% terytorium kraju był niewykonalny i zbędny do osiągnięcia celów ustawy. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w skarżonej decyzji. W pismach z dnia 18 lutego 2013 r. i 4 marca 2013 r. organ, a w piśmie z dnia 28 lutego 2013 r. skarżąca Spółka rozwinęli swoje stanowiska w sprawie. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Cytując na wstępie art. 5 ust. 1 dyrektywy 2000/53/WE oraz art. 11 ust. 1 i 2 w związku z art. 5 ust. 1, art. 14 ust. 1, 2 i art. 17 ust. 1 i 3 ustawy o recyklingu, Sąd pierwszej instancji podkreślił, że art. 14 został zmieniony ustawą z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 176, poz. 1236) m.in. poprzez dodanie ust. 5 i 6 (art. 2 ww. ustawy nowelizującej). Zastosowanie samej tylko wykładni językowej prowadzi do wniosku, że w świetle art. 2 ww. ustawy nowelizującej jedynym okresem sprzed wejścia w życie nowelizacji z 2007 r., do którego stosuje się nowe brzmienie przepisów ustawy o recyklingu jest 2007 r. (miesiące sprzed wejścia w życie nowelizacji). Tak więc – a contrario – do obliczania opłaty za brak sieci za 2006 r. nie stosuje się przepisów ustawy o recyklingu w brzmieniu nadanym nowelizacją z 2007 r. Zastosowanie w tych sytuacjach znajdą przepisy sprzed nowelizacji. Jako nieuprawnione ocenił Wojewódzki Sąd Administracyjny stanowisko, że w niniejszej sprawie należy stosować art. 14 ustawy o recyklingu po nowelizacji z 2007 r. Wątpliwości konstytucyjne w tym zakresie rozstrzygnął Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 9 lipca 2012 r. (sygn. akt P 8/10) orzekł, że art. 14 ust. 1, 2, 3 i 4 ustawy o recyklingu – w brzmieniu sprzed nowelizacji z 2007 r. – w zakresie, w jakim nie różnicuje przy wymiarze kary administracyjnej sytuacji podmiotów zobowiązanych do tworzenia sieci z uwagi na stopień dokonanego pokrycia siecią terytorium kraju, jest zgodny z art. 2 Konstytucji, to jest z wynikającą z niego zasadą adekwatności (proporcjonalności) rozwiązań ustawodawczych do zakładanego celu regulacji. Z wyroku tego wynika, że art. 14 ustawy o recyklingu w pierwotnym brzmieniu nie jest nadmiernie restrykcyjny i nie narusza zasady proporcjonalności. Sąd pierwszej instancji podzielił także ocenę, że art. 14 ww. ustawy w pierwotnym brzmieniu nie narusza zasady proporcjonalności, a obowiązek wynikający z art. 11 ust. 1 jest nie tylko wykonalny, ale znajduje uzasadnienie w celach i wartościach prawa. Polega on na zapewnieniu sieci w taki sposób, aby każdy potencjalny właściciel pojazdu miał dostęp do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu znajdującej się w odległości nie większej niż 50 km. Na terenach niezamieszkałych nie trzeba natomiast tworzyć sieci. Tak ujęty obowiązek jest wykonalny dla dużych przedsiębiorców, którymi z reguły są wprowadzający pojazdy. Ponadto, restrykcyjność wskazanej normy łagodzi fakt, że utworzenie sieci zbierania pojazdów może odbyć się na podstawie umów z już istniejącymi stacjami demontażu. W przypadku nieutworzenia sieci przedsiębiorca zobowiązany jest do uiszczenia opłaty za brak sieci – 500 zł za każdy pojazd, co nie jest nadmiernie wygórowaną kwotą, w sytuacji gdy wprowadzane pojazdy z reguły przedstawiają znaczną wartość. W ocenie Sądu badany obowiązek nie stanowi, zatem nieproporcjonalnej dolegliwości w stosunku do wyspecjalizowanego podmiotu, który obraca rocznie pojazdami w ilości ponad 1000 sztuk o wartości jednostkowej przewyższającej wielokrotnie kwotę 500 zł. Nadto w myśl art. 5 ust. 1 ustawy o recyklingu Sąd nie uznał za zapewnienie sieci zbierania pojazdów odbioru przez skarżącą pojazdu od jego właściciela. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 dyrektywy 2000/53/WE. Z mocy dyrektywy na krajach członkowskich spoczywał obowiązek zapewnienia utworzenia systemu zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji. Przywoływane przez skarżącą argumenty nie przesądzają, że przyjęte regulacje pozostawały w sprzeczności w wymaganiami dyrektywy. System zbierania pojazdów mógł być, bowiem zapewniony w kraju także poprzez redystrybucję środków publicznych uzyskanych od przedsiębiorców, którzy nie utworzyli sieci w wymaganym zakresie. Stosowne wymagania dyrektywy mogły, więc zostać wypełnione. Celem nakazanym do osiągnięcia było zagwarantowanie utworzenia sieci zbierania pojazdów na obszarze każdego z krajów tworzących Wspólnotę Europejską. Jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny w ww. wyroku chodziło przede wszystkim o "zapobieganie powstawaniu odpadów z pojazdów, a ponadto ponowne użycie i recycling lub inne formy odzysku pojazdów wycofanych z eksploatacji i ich części". Stąd też ustawodawca polski realizując cele dyrektywy 2000/53/WE przyjął, że siecią zbierania pojazdów powinien być objęty obszar całego kraju. Odmienna interpretacja w tym zakresie byłaby nieracjonalna oraz nie gwarantowałaby realizacji celu dyrektywy 2000/53/WE. Zdaniem zaś Sądu pierwszej instancji, przepisy krajowe nie są nadmiernie rygorystyczne w stosunku do przepisów wspólnotowych, ale dążą do ich właściwej transpozycji. Niezasadne byłoby, zatem bezpośrednie zastosowanie dyrektywy 2000/53/WE, z pominięciem prawa krajowego (niezależnie od zakresu dopuszczalności bezpośredniego stosowania dyrektyw). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skoro art. 14 ustawy o recyklingu w pierwotnym brzmieniu określał sankcję za naruszenie art. 11 ust. 1 ustawy o recyklingu i jest zgodny z zasadą proporcjonalności, to również norma wywodzona z art. 11 ust. 1 tej ustawy nie narusza powołanej zasady. Rozumowanie, z którego wynika wniosek o braku naruszenia konstytucyjnie określonej zasady proporcjonalności odnosi się zaś w pełni do zasady proporcjonalności określonej w prawie europejskim. Brak jest podstaw do formułowania oceny, że przyjęty sposób transpozycji dyrektywy 2000/53/WE narusza zasadę proporcjonalności określoną w prawie europejskim lub krajowym. Tym samym w ocenie Sądu, stopień trudności wykonania obowiązku określonego w art. 11 ust. 1 ustawy o recyklingu oraz zasady ustalania opłaty za brak sieci w 2006 r., zinterpretowane poprawnie przez organ, są w pełni uzasadnione celami i wartościami przyjętymi przez ustawodawcę konstytucyjnego (art. 5, art. 74 i art. 86 Konstytucji RP), europejskiego (dyrektywa 2000/53/WE). Nie istnieje także podstawa, aby odstąpić od powyższego rozumienia art. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Stanowisko to potwierdza fakt, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 9 lipca 2012 r. orzekł, że ww. art. 2 w zakresie, w jakim nakazuje stosować do obliczania opłaty za brak sieci w 2006 r. art. 14 ust. 1, 2, 3 i 4 o recyklingu w pierwotnym brzmieniu, jest zgodny z art. 2 Konstytucji, to jest z wynikającą z niego zasadą adekwatności (proporcjonalności) rozwiązań ustawodawczych do zakładanego celu regulacji. Trybunał przyjął, że art. 14 ust. 1 – 4 ustawy o recyklingu w pierwotnym brzmieniu nie narusza art. 2 Konstytucji i wyrażonej w nim zasady adekwatności (proporcjonalności) rozwiązań ustawodawczych do zakładanego celu regulacji. Trudno uznać, by za niezgodny z tym samym wzorcem kontroli kwalifikować brak retroaktywnego stosowania art. 14 ust. 5 i 6 ustawy o recyklingu. Nowelizacja z 2007 r. nie miała bowiem co "naprawiać", skoro sam art. 14 ust. 1-4 ustawy o recyklingu nie narusza zasady proporcjonalności regulacji opłaty za brak sieci do celów ustawy. Prezentowana przez organ i podzielana przez Sąd wykładnia nie prowadzi również do naruszenia zasady równości podmiotów (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) ani zakazu dyskryminacji (art. 32 ust. 2 Konstytucji RP). Decyzja o utworzeniu pełnej sieci lub uiszczeniu opłat za jej brak pozostawała w gestii przedsiębiorcy. Ustawa nakazywała tworzenie sieci, jednak sankcje za jej nieutworzenie były analogiczne do sytuacji prawnej podmiotów wprowadzających pojazdy, które sieci nie musiały tworzyć (art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o recyklingu). Sytuację, w której poniesiono znaczne nakłady, lecz pełnej sieci nie zdołano utworzyć, co spowodowało konieczność poniesienia opłaty, należy uznać za szczególną. Możliwość jej zaistnienia nie przesądza jednak niekonstytucyjności regulacji, ale oznacza jedynie, że przyjęty model obciążał znacznym poziomem ryzyka przedsiębiorcę zainteresowanego tworzeniem sieci. Zapewnienie celów ustawy o recyklingu wymagało generalnego zrównania sankcji wobec osób, które zarówno w dużym stopniu, jak i w razie mniej znacznego uchybienia, nie zapewniły sieci na terytorium kraju. Analizując ponadto zarzut naruszenia art. 107 § 1 K.p.a., Sąd odwołując się do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej P.p.s.a.) stwierdził, że istotnie w decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. powołano w podstawie prawnej ustawę o recyklingu w brzmieniu po nowelizacji z 2007 r., jednakże to uchybienie, wobec treści uzasadnienia decyzji i podstawy prawnej powołanej w decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r., nie miało wpływu na wynik sprawy ani nie daje podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego. Odnośnie z kolei zarzutu naruszenia art. 84 § 1 K.p.a. przez ustalenie stopnia pokrycia kraju siecią za pomocą programu komputerowego opracowanego i obsługiwanego bez udziału biegłego, a bezpośrednio przez pracowników organu, Sąd podzielił ocenę organu, że informacje przedstawione przez organ umożliwiają w wystarczającym zakresie ocenę działania programu RWPinfo. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] S.A., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o orzeczenie o zwrocie kosztów, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przypisanych na rzecz skarżącej. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie ma istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 c P.p.s.a. w zw. z art. 84 § 1 K.p.a. przez ustalenie stopnia pokrycia kraju siecią za pomocą programu komputerowego opracowanego i obsługiwanego bez udziału biegłego, a bezpośrednio przez pracowników organu, mimo że rzetelne i nie budzące zastrzeżeń metodologicznych przeprowadzenie takiego dowodu wymaga wiadomości specjalnych, 2. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich niewłaściwe zastosowanie, to jest art. 145 § 1 pkt 1a w zw. z art. art. 14 ust. 1, 2, 3, 4, 5 i 6 ustawy o recyklingu oraz art. 7 Konstytucji przez niezastosowanie tych przepisów w brzmieniu po nowelizacji, która została wprowadzona ustawą z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr. 176, poz. 1236). Jednocześnie na podstawie art. 187 P.p.s.a. skarżąca Spółka wniosła o odroczenie rozpoznania sprawy i przedstawienie składowi siedmiu sędziów następującego zagadnienia prawnego: " czy w świetle art. 14 ust 1, 2, 3 i 4 ustawy o recyklingu do opłaty za brak sieci w 2006 r. należy stosować przepisy ww. ustawy pierwotnym brzmieniu czy też do opłaty tej należy zastosować przepisy w brzmieniu po nowelizacji zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 176, poz. 1236)". Ponadto na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania i przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego w kwestii zgodności art. 14 ust. 1 ustawy o recyklingu i art. 2 nowelizacji z 2007 r. z art. 2 (w zakresie zasad wynikających z art. 2 Konstytucji tj. zasady zaufania obywateli do państwa i stosowanego przez nie prawa oraz zasady prawidłowej legislacji) oraz art. 32 Konstytucji RP. Pismem z dnia 6 maja 2014 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska przedstawił swoje stanowisko w sprawie. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik strony skarżącej złożył załącznik do protokołu rozprawy, w którym popierając podstawy wniesionej kasacji wskazał na stanowisko zaprezentowane w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 19 października 2015 r. (sygn. akt II OPS 1/15). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Oceniając w granicach określonych art. 183 § 1 P.p.s.a. wniesioną skargę kasacyjną, za nie zasługujący na uwzględnienie należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 84 § 1 K.p.a. Przede wszystkim podkreślić trzeba, iż zgodnie z treścią art. 84 § 1 K.p.a.: "Gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii". Użycie słowa "może" oznacza pozostawienie organowi swobody w korzystaniu z tego środka dowodowego, a granice korzystania z tej swobody wyznaczone są przez zasadę prawdy obiektywnej, bo z niej wypływa obowiązek organu podjęcia wszelkich czynności mających na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy (patrz: B. Adamiak [w] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. B. Adamiak, J. Borkowski, wyd. CH Beck Warszawa 2011, str. 356-357). W niniejszej sprawie nie było potrzeby korzystania przez organ z możliwości wskazanej w art. 84 § 1 K.p.a. Skuteczna polemika z ustaleniami stanu faktycznego poczynionymi w niniejszej sprawie przez organ i zaakceptowanymi przez Sąd w zakresie ustalenia stopnia pokrycia kraju siecią wymagała od strony skarżącej przedstawienia przeciwdowodu, z którego wynikałyby odmienne wnioski, a czego skarżąca się nie podjęła. Nie można było podzielić również zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 14 ust. 1 – 6 ustawy o recyklingu oraz art. 7 Konstytucji RP w związku z ustawą z dnia 29 czerwca 2007 r. Nawiązując w tym miejscu do formułowanych w kasacji wniosków o zwrócenie się z pytaniem prawnym do powiększonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy wyjasnić, iż pojawiające się na tle ww. przepisów zagadnienie prawne było przedmiotem uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2015 r. sygn. akt II OPS 1/15 – orzeczenie dostępnego w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z powyższą uchwałą: "Przepis art. 14 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2013 r., poz. 1162 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym po wejściu w życie ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 176, poz. 1236), ma zastosowanie do określania wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci zbierania pojazdów w 2006 r., jeżeli wprowadzający pojazd nie dokonał wpłaty opłaty za brak sieci zbierania pojazdów w 2006 r. i postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania, z tytułu tej opłaty zostało wszczęte po wejściu w życie powołanej ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji". W powyższej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny, odwołując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lipca 2012 r. sygn. akt P 8/10 potwierdził, że "zamierzeniem ustawodawcy wprowadzającego normę intertemporalną zawartą w art. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. było wyłącznie określenie zasad postępowania w odniesieniu do sytuacji, w której podmiot wprowadzający samodzielnie dokonał obliczenia opłaty za brak sieci i opłatę taką uiścił za rok 2006. Ustawodawca stwierdził, że nie będzie ponownego obliczania wysokości tych opłat według nowych zasad. Intencją ustawodawcy nie było natomiast regulowanie w tym przepisie takich sytuacji, gdy podmiot wprowadzający pojazd nie dokonał samodzielnego obliczenia wysokości opłaty za brak sieci, zaś organ administracji nie wydał ostatecznej decyzji o naliczeniu opłaty przed wejściem w życie ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji". Powyższe stanowisko Sąd rozpoznający niniejszą kasacji również podziela. W przedmiotowej sprawie podmiot zobowiązany z tytułu opłaty za brak sieci zbierania pojazdów dokonał należnej wpłaty opłaty za jej brak przed wejściem w życie ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r., chociaż nie w pełnej wysokości, po jej uprzednim samodzielnym obliczeniu. Tym samym w okolicznościach niniejszej sprawy nie zaistniały warunki konieczne do zastosowania ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, a w konsekwencji w odniesieniu do wysokości zobowiązania strony skarżącej za brak sieci zbierania pojazdów w 2006 r. winien znaleźć przepisy art. 14 ustawy o recyklingu w brzmieniu pierwotnym. Stwierdzić trzeba, iż w świetle szerokiej analizy norm konstytucyjnych, przedstawionej w wyżej powołanej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2015 r. oraz w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lipca 2012 r. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie znalazł podstaw, by zwrócić się do Trybunału Konstytucyjnego o dalsze badanie zgodności z Konstytucją RP art. 14 ust. 1 ustawy o recyklingu i art. 2 ww. ustawy nowelizującej. W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił rozpoznawaną kasację.