VII SA/Wa 54/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2013 r. sprawy ze skargi M. T. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej pozwolenia na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych skargę oddala Minister Transportu i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. na podstawie art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej "kpa", po rozpatrzeniu wniosku M. T. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. - odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji. Organ wskazał, iż rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowej Gminie [...], dla zamierzenia budowlanego pod nazwą: "Budowa wału przeciwpowodziowego na osiedlu [...] od mostu [...], wzdłuż ulic: [...],[...] i [...] - do siedziby Policji przy ul. [...] ". Od powyższej decyzji odwołanie do Ministra Infrastruktury, za pośrednictwem organu I instancji, wniósł M. T. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Wojewody [...]. W dniu [...] marca 2012 r. skarżący złożył wniosek z dnia [...] marca 2012 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz, jako załącznik do przedmiotowego wniosku, złożył ponownie odwołanie od decyzji Wojewody [...]. We wniosku o przywrócenie terminu skarżący, jako uprawdopodobnienie braku winy uchybienia terminowi do złożenia odwołania wskazał, że o wydaniu przedmiotowej decyzji, dowiedział się dopiero w dniu [...] września 2011 r., telefonicznie od rzeczoznawcy. Nadmienił również, że nie posiada dostępu do Internetu, nie czyta "[...] ", jak również "nie chodzi do urzędów czytać obwieszczenia na tablicach ogłoszeń", ponieważ nie jest zobligowany prawnie jako obywatel do powyższych czynności, natomiast wszelkie postanowienia i decyzje otrzymywał do tej pory za pośrednictwem poczty. W związku z powyższym, pismem z dnia [...] września 2011 r., skarżący zwrócił się do Dyrektora Wydziału Infrastruktury [...] Urzędu Wojewódzkiego we [...], o doręczenie przedmiotowej decyzji. Skarżącego poinformowano, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych (Dz.U. z 2010 r., Nr 143, poz. 963), otrzymał on zawiadomienie o wydaniu przedmiotowej decyzji (odebrane przez jego żonę, G. T., w dniu [...] czerwca 2011 r.), natomiast z decyzją może się zapoznać w siedzibie tamtejszego urzędu. Skarżący przyznał dalej w swoim piśmie, iż rzeczywiście otrzymał ww. zawiadomienie, o którym poinformowała go telefonicznie żona, gdy przebywał poza aktualnym miejscem zamieszkania. Jednakże w związku z tym, iż nie zawierało ono wskazanego terminu do ustosunkowania się, wnioskodawca uznał, że sprawa nie jest pilna. We wniosku podniesiono, iż po otrzymaniu niekompletnej, jego zdaniem, decyzji wraz z operatem szacunkowym z Urzędu Miejskiego, zwrócił się osobiście, w dniu [...] listopada 2011 r., z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie przedmiotowej decyzji wraz z załącznikami. Przedmiotową decyzję odebrał [...] grudnia 2012 r. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 129 § 2 kpa, odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Stosownie do przepisu art. 49 kpa, strony mogą być zawiadamiane o wydaniu decyzji i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłoszenia, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. W tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Przepisem szczególnym stanowiącym podstawę zastosowania w przedmiotowej sprawie trybu zawiadomienia stron wskazanego w art. 49 kpa, jest art. 10 ust. 1 ustawy. W niniejszej sprawie Wojewoda [...] doręczył przedmiotową decyzję w sposób przewidziany w ww. przepisie. Z akt sprawy wynika, iż obwieszczenie o wydaniu decyzji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., zostało umieszczone: - na tablicy ogłoszeń [...] Urzędu Wojewódzkiego we [...] w dniach od [...] czerwca 2011 r. do [...] czerwca 2011 r., - na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego [...] w dniach od [...] czerwca 2011 r. do [...] lipca 2011 r. oraz na stronie internetowej tego Urzędu w tym samym terminie. Ponadto ww. obwieszczenie zostało opublikowane w prasie lokalnej "[...] " z dnia [...] czerwca 2011 r. W ocenie organu odwoławczego, Wojewoda [...], uczynił zadość swoim ustawowym obowiązkom, wynikającym z art. 10 ust. 1 ww. ustawy, prawidłowo powiadamiając strony postępowania o wydaniu przedmiotowej decyzji w drodze obwieszczeń. Najpóźniej dokonanym publicznym zawiadomieniem o wydaniu przedmiotowego rozstrzygnięcia Wojewody [...] było obwieszczenie umieszczone na tablicy ogłoszeń oraz stronie internetowej Urzędu Miejskiego [...] co oznacza, że doręczenia dokonano z dniem [...] lipca 2011 r. Ustawowy termin 14 dni na złożenie odwołania rozpoczął swój bieg w dniu [...] lipca 2011 r. i upłynął w dniu [...] lipca 2011 r. Zgodnie z art. 58 § 1 kpa, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Organ wskazał, że aby można było mówić o braku winy zainteresowanego, konieczne jest uprawdopodobnienie przez niego, że nie ponosi winy w niezachowaniu terminu, co wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. Jako brak winy nie mogą zostać zakwalifikowane - nieuwaga bądź zaniedbanie leżące po stronie skarżącej. Wnioskodawca, jako okoliczność świadczącą o tym, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy podał fakt, iż nie posiada dostępu do Internetu, nie czyta "[...] ", jak również nie zapoznaje się z treściami obwieszczeń w siedzibie urzędów, ponieważ nie jest zobligowany prawnie jako obywatel do powyższych czynności, natomiast wszelkie postanowienia i decyzje otrzymywał, do tej pory, za pośrednictwem poczty. Powyższe argumenty skarżącego, w ocenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, nie mogły stanowić wystarczającej przesłanki do uznania, iż skarżący, nie ponosi winy w niedochowaniu terminu do złożenia odwołania w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy podkreślił, iż z publicznym ogłoszeniem faktu wydania decyzji wiąże się najistotniejszy skutek prawnoprocesowy dla strony w postaci przyjęcia przez ustawodawcę domniemania prawnego, iż po upływie terminu 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia nastąpiło doręczenie decyzji wszystkim stronom, którym decyzja nie została doręczona na piśmie. Brak wiedzy poszczególnych jej stron nie wyłącza prawnego domniemania skutecznego jej doręczenia w myśl art. 49 kpa. Nie może to zatem stanowić usprawiedliwienia dla uznania przekroczenia terminu do wniesienia odwołania za niezawinione przez określoną stronę. W ocenie organu, nieznajomość prawa, którą można by było przypisać wnioskodawcy, który oczekiwał przez kilka miesięcy na doręczenie mu przez Wojewodę [...] egzemplarza decyzji i wiązał z tym możliwość złożenia odwołania dopiero po takim doręczeniu, nie może być uznana za okoliczność usprawiedliwiającą uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ uznał, iż przy zachowaniu należytej staranności, wnioskodawca mógł podjąć działania zmierzające do zapoznania się z treścią decyzji w siedzibie [...] Urzędu Wojewódzkiego lub Urzędu Miejskiego [...], a tym samym złożyć odwołanie w ustawowym terminie. Nawiązując do kwestii złożenia wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, organ stwierdził, iż w związku z faktem, iż w przedmiotowym przypadku nie wystąpiła przyczyna uchybienia terminowi, nie jest możliwe określenie, czy termin, o którym mowa w art. 58 § 2 kpa został zachowany. Skargę na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2012 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. T. wnosząc o jego uchylenie. Skarżący zarzucił, iż uzasadnienie postanowienia jest nieadekwatne do argumentów zawartych w odwołaniu z dnia [...] października 2011 r. od decyzji Nr [...] Wojewody [...]. Odwołanie zasługuje na wnikliwe rozpatrzenie, a nie odsyłanie na wyższy szczebel władzy bez uzasadnienia. Brak ustosunkowania do zastrzeżeń, stwarza wrażenie działania na szkodę interesu społecznego i prawnego obywateli. Zdaniem skarżącego organ nie uwzględnił art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 08.07.2010 r. o szczególnych zasadach przygotowywania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych, który obliguje, aby zawiadomienie o wydaniu decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji zawierało informację o terminie i miejscu, w którym strony mogą się zapoznać z treścią decyzji. Zawiadomienie z dnia [...] czerwca 2011 r. nie zawierało terminu do zapoznania się z treścią decyzji, co miało też wpływ na sprawę uchybienia terminu. Skarżący otrzymał tylko zawiadomienie (bez terminu), a nie decyzję. Tymczasem odwołanie przysługuje tylko od decyzji, a nie od zawiadomienia. W skardze podniesiono także, że zły stan zdrowia (przebyte zawały) i pobyt w sanatorium w [...], usprawiedliwiają uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Skarżący zawsze dotrzymywał terminów, ale kolejny przebyty zawał w 2011 r. spowodował, że musi unikać stresów, co wiąże się z rezygnacją z czytania prasy i oglądania telewizji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, zw dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2012 r., mocą którego organ odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., o pozwoleniu na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych pod nazwą: "Budowa wału przeciwpowodziowego na osiedlu [...] od mostu [...] wzdłuż ulic: [...],[...] i [...] – do siedziby Policji przy ul. [...] ". Na wstępie wyjaśnić należy, iż wyżej wspomniana decyzja Wojewody [...] podlegała doręczeniu, poza określonymi podmiotami wskazanymi w decyzji, w trybie publicznego ogłoszenia uregulowanego w art. 49 kpa. Zgodnie z treścią tego artykułu, strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w takich przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Takim przepisem szczególnym, jest w niniejszej sprawie art. 10 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych (Dz. U. Nr 143, poz. 963). Na mocy powyższego przepisu wojewoda doręcza decyzje o pozwoleniu na realizacją inwestycji wnioskodawcy oraz zawiadamia o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na lokalizację inwestycji, na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej. Zgodnie natomiast z art. 10 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, doręcza się dotychczasowemu właścicielowi oraz użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zawiadomienie w drodze obwieszczenia o wydaniu przez Wojewodę [...] ww. decyzji nastąpiło zgodnie z wyżej wskazaną regulacją, albowiem zostało umieszczone: 1) na tablicy ogłoszeń [...] Urzędu Wojewódzkiego we [...] w dniach od [...] czerwca 2011 r. do [...] czerwca 2011 r., 2) na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego [...] w dniach od [...] czerwca 2011 r. do [...] lipca 2011 r. oraz na stronie internetowej tego Urzędu w tym samym terminie. Ponadto, ww. obwieszczenie zostało opublikowane w prasie lokalnej "[...] " z dnia [...] czerwca 2011 r. Należy mieć na względzie, iż bieg terminu, o którym mowa w art. 49 kpa rozpoczyna się w dniu, w którym dokonano publicznego ogłoszenia, tj. dzień, w którym dokonano zamieszczenia obwieszczenia (o wydaniu i treści decyzji na tablicy ogłoszeń właściwego urzędu, na jego stronie internetowej lub we właściwej gazecie), przy czym nie chodzi o ostatni dzień, w którym nastąpiło obwieszczenie. Dla ustalenia daty doręczenia decyzji w tym trybie należy także ustalić, kiedy ukazało się po raz pierwszy ostatnie z obwieszczeń, tj. kiedy najpóźniej dokonano obwieszczenia (w określony sposób). Z powyższego wynika zaś, iż najpóźniej zawiadomienie w drodze obwieszczenia o wydaniu decyzji ukazało się w dniu [...] czerwca 2011 r. W tym dniu obwieszczenie o wydaniu decyzji przez Wojewodę [...] umieszczono na tablicy ogłoszeń i stronie internetowej Urzędu Miejskiego [...]. Zgodnie z art. 49 kpa, zawiadomienie bądź doręczenie przez obwieszczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Skoro obwieszczenie najpóźniej miało miejsce [...] czerwca 2011 r., to tym samym należało przyjąć, iż decyzja Wojewody [...] została doręczona M. T. w dniu [...] lipca 2011 r., od tej daty biegł też czternastodniowy termin na złożenie odwołania. Termin do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] upływał więc w dniu [...] lipca 2011 r. Tymczasem odwołanie przez M. T. zostało wniesione w dniu [...] października 2011 r. W tym miejscu zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż Wojewoda [...] dopełnił wszystkich ciążących na nim obowiązków wynikających z art. 49 kpa i art. 10 ust. 1 ww. ustawy. Jak wynika z akt sprawy skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w dniu [...] marca 2012 r. Rozpoznając wniosek, organ odwoławczy uznał, iż wobec nieuprawdopodobnienia przez skarżącego, iż naruszenie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy postanowił o odmowie przywrócenia terminu. Istota sporu w analizowanej sprawie sprowadza się zatem do wyjaśnienia kwestii w przedmiocie, czy organ wykazał brak istnienia przesłanki uzasadniającej odmowę przywrócenia terminu. W ocenie Sądu kontrolowane orzeczenie organu odwoławczego jest prawidłowe. W rozpatrywanej sprawie podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 58 kpa, zgodnie z którym w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Zasadniczą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu jest uprawdopodobnienie przez zainteresowanego, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z treści powołanego przepisu wynika, że to strona powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność przy dokonywaniu czynności procesowych oraz fakt, że przeszkoda w dokonaniu czynności była od niej niezależna. Nie budzi wątpliwości, iż ocena, czy zachodzą przesłanki do zastosowania art. 58 kpa musi odbywać się z odwołaniem do okoliczności konkretnego przypadku. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela utrwalony w orzecznictwie i piśmiennictwie pogląd, że przy ocenie braku winy należy mieć na względzie "obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy" i przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Brak winy strony zachodzi tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku a pojęcie braku winy w niedopełnieniu czynności procesowej w terminie obejmuje istnienie przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli siły wyższej. Strona powinna uprawdopodobnić, że mimo zachowania należytej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie z powodu istnienia przeszkody od niej niezależnej. Przeszkoda ta musi istnieć przez cały czas biegu terminu przypisanego dla dokonania danej czynności. Słusznie organ odwoławczy zauważa, że we wniosku o przywrócenie terminu skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu. Za okoliczność taką nie mógł być uznany fakt, iż skarżący nie czytuje prasy i nie ogląda telewizji. Z treści wniosku o przywrócenie terminu wynika także, iż skarżący nie wiedział, iż może złożyć środek zaskarżenia – odwołanie, mimo niedoręczenia mu kwestionowanej decyzji, a wyłącznie samego zawiadomienia o jej wydaniu. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje jednakże, że dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy niedostateczna staranność przy prowadzeniu własnych spraw, a nawet nieznajomość prawa nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu (por. wyr. NSA z dnia 8 stycznia 2002 r. II SA/Wr 1329/01, postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2000 r. SA/Sz 1117/99, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok NSA z dnia 6 listopada 1996 r. I SA/Łd 153/97 publ. LEX nr 37127). Obiektywny miernik staranności człowieka przejawiającego dbałość o własne interesy i życiowo ważne sprawy wymagał, aby skarżący po otrzymaniu zawiadomienia o wydaniu decyzji, bez względu na stan innych spraw osobistych i życiowych, po zapoznaniu się z jego treścią i pouczeniem, mając jakiekolwiek wątpliwości, winien albo zwrócić się do organu o ich wyjaśnienie, albo zasięgnąć porady prawnej. Z treści zawiadomienia o wydaniu decyzji oraz z dokonanego obwieszczenia wynika bezspornie, iż organ zawarł w nich pouczenie o możliwości zapoznania się z treścią decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. w siedzibie [...] Urzędu Wojewódzkiego we [...] w godzinach pracy Urzędu. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Tymczasem, na co wskazano powyżej, z przedstawionych okoliczności wynika, że uchybienie terminu do dokonania czynności procesowej nastąpiło z winy strony. Ustalone, zatem przez organ okoliczności przemawiają za przyjęciem, że zachowanie strony, nosi znamiona winy, a co najmniej niedbalstwa. Ustalenie winy - w jakiejkolwiek jej postaci, a zatem także winy polegającej na niedbalstwie, powoduje, że organ nie może dokonać przywrócenia uchybionego terminu, zaś czynność procesowa podjęta przez stronę po jego upływie pozostaje bezskuteczna. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Taka sytuacja nie zaistniała w przedmiotowej sprawie i skarżący nie wskazuje żadnych okoliczności, które w sposób obiektywny uzasadniałyby przywrócenie terminu. Akcentowany w skardze argument o stanie zdrowia niepozwalającym skarżącemu zająć się sprawą, w kontekście okoliczności jego uchybienia, nie jest przekonujący. Choroba może uzasadniać przywrócenie terminu, ale tylko w sytuacji gdy jest nagła bądź uniemożliwia stronie dokonanie czynności nawet przy pomocy innych osób. Nawet przewlekła choroba nie stanowi nagłej przeszkody uniemożliwiającej dokonanie czynności w terminie (zob. np. wyrok z 22 maja 1997 r., sygn. akt SA/Sz 630/96, LEX nr 30784; wyrok z 29 sierpnia 1997 r., sygn. akt III SA 101/96, LEXnr 30857). Nie negując zatem problemów zdrowotnych skarżącego, należało uznać, że fakt ten nie usprawiedliwia, w okolicznościach stanu faktycznego niniejszej sprawy, uchybienia terminu do złożenia odwołania od decyzji. Już tylko na marginesie Sąd wskazuje, iż podziela stanowisko organu odwoławczego, iż skoro w przedmiotowym przypadku nie wystąpiła przyczyna uchybienia terminowi, nie było możliwe określenie, czy termin, o którym mowa w art. 58 § 2 kpa został zachowany Organy - co istotne - rozstrzygają sprawę wszczętą wnioskiem o przywrócenie terminu na podstawie stanu faktycznego ustalonego w oparciu o argumenty i materiał dowodowy przedłożony przez stronę. Sąd administracyjny zaś w ramach kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia ocenia prawidłowość dokonanych ustaleń. Z tych względów bez znaczenia dla kontroli legalności postanowienia w przedmiocie przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej są powołane w skardze argumenty merytoryczne odnoszące się do zarzutów zawartych w odwołaniu skarżącego, w którym kwestionuje on legalność decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji. Dokonaną przez organ ocenę całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego należy uznać za wnikliwą, spójną i wyczerpującą, a zatem zgodną z wymogami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Co więcej, owa analiza znalazła swe odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, stosownie do art. 107 § 3 kpa. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę jako nieuzasadnioną oddalił.