IV SA/Wa 2900/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2013 r. sprawy ze skargi T. S. i M. N. na uchwałę Rady W. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego oddala skargi Rada [...] w dniu [...] września 2010 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Z. w rejonie ulicy K. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2010 r. Nr [...], poz. [...]). Pismem z dnia 14 kwietnia 2011r. skargę na powyższą uchwałę złożył T. S., zaś pismem z dnia 11 lipca 2011r. skargę wniósł M. N. Skarżący T. S. przedmiotowej uchwale zarzucił rażące naruszenie: - art. 36 ust.1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej. u.p.z.p., - art. 17 pkt 4 w zw. z pkt 6 lit. a) w/w ustawy, - art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115), - § 7 ust.1 w zw. § 37 ust.1 w zw. z § 108 ust. 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, - art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 9 w zw. z art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 140 kodeksu cywilnego. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący T. S. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej przeprowadzenia drogi [...] przez będącą jego własnością działkę [...] obręb [...]. W uzasadnieniu skargi T. S. podniósł, że zaskarżoną uchwałą Rada [...] naruszyła interes skarżącego przez przeprowadzenie drogi [...] przez jego działkę [...], obręb [...], w sposób określony w postanowieniach ww planu. Doprowadzi to do podziału tej działki na dwie części, co uczyni faktycznie niemożliwym korzystanie z tej części, która zostanie oddzielona przez drogę, jak i obniży wartość tej części, na której posadowiony jest budynek mieszkalny. Zadaniem skarżącego T. S. taki stan rzeczy narusza zagwarantowane przez art. 140 k.c. prawo własności. Zaznaczył, że już na etapie projektu planu zgłosił w piśmie z dnia 25 maja 2009r. uwagi dotyczące przebiegu ww. drogi na odcinku między ulicami [...]. i [...]., wskazując, że projektowana droga z punktu widzenia potrzeb społecznych jest zbędna, bowiem przebiegałaby równolegle do szerokiej arterii komunikacyjnej - ul. [...] Odstąpienie od projektowania tej drogi, uzasadnione jest również zagrożeniem dla środowiska, jakie stworzyłaby realizacja drogi, bowiem na terenie przeznaczonym pod drogę rośnie starodrzew, który musiałby być usunięty. T.S. podał, że wymienionym pismem poinformował organ, że działka została przeznaczona prze niego do sprzedaży i tym celu zaangażował biuro obrotu nieruchomościami, wskazując orientacyjną cenę działki 4 500 000,00zł. Przeprowadzenie zakwestionowanej drogi znacznie obniży wartość nieruchomości. Skarżący powołując się na treść art. 36 ust. 1 u.p.z.p. zaproponował wykup należącej do niego nieruchomości. Organ powyższych wskazanych uwag nie uwzględnił, nie wyjaśnił powodów dla których je pominął, przez co naruszył ogólne zasady postępowania administracyjnego wynikające z art. 8, art. 9 oraz art. 11 k.p.a. Skarżący T. S. wskazał, że zgodnie z art. 101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa lecz organ ponownie nie odniósł się do stanowiska skarżącego, czym dał dowód uporczywego niestosowania się ogólnych zasad postępowania administracyjnego określonych w/w przepisach k.p.a. Skarżący podniósł, że na terenie przewidzianym pod projektowaną drogę rosną ponad trzydziestoletnie drzewa, teren ten stanowi bazę lęgową dla unikalnych gatunków ptaków (np. dzięcioła czarnego), drzewostan ten jednak nie figuruje w części graficznej planu. Okoliczności te mocą art. 17 ust. 4 w zw. z pkt 6 lit. a) u.p.z.p. obligowały Radę do rozpatrzenia wniosków złożonych do planu, sporządzenia prognozy oddziaływania na środowisko, wystąpienia do regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Realizacja drogi [...] ze względu na odległość pomiędzy domem skarżącego, a stawem K. spowoduje naruszenie art. 43 ust.1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, zgodnie z którym obiekty budowlane od drogi gminnej powinny znajdować się w odległości 6 metrów od zewnętrznej krawędzi jezdni, zaś odległość drogi od zbiornika wodnego stosownie do § 108 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie powinna być nie mniejsza niż 8 metrów. Uwzględniając, stosownie do § 7 ust. 1 w/w rozporządzenia szerokość ulicy dojazdowej w liniach rozgraniczających co najmniej 10m pobocza nie mniejsze niż 0,75m ( § 37 ust. 1 w/w rozporządzenia) realizacja tej drogi – zdaniem skarżącego - będzie wymagała wyburzenia jego budynku mieszkalnego, bądź naruszać będzie powołane wyżej przepisy prawa. Skarżący podniósł także, że Rada nie odnosząc się do jego propozycji wykupienia nieruchomości, ani nie występując z inną propozycją, naruszyła również art. 6 i art. 7 k.p.a.. W odpowiedzi na skargę T. S. Rada wniosła o jej oddalenie. Wskazała, że skarżący jest właścicielem działki nr ew. [...], która według ustaleń planu została w części objęta granicami terenu [...] przeznaczonego pod zieleń urządzoną i wody powierzchniowe - Staw K. i w części, na której znajduje się budynek mieszkalny - granicami terenu [...] przeznaczonego pod usługi z dopuszczaniem funkcji mieszkaniowych. Obecnie teren ten obsługiwany jest przez dwie ulice nie urządzone – [...]. i [...]. Przeznaczenie terenu pod usługi wymagało odpowiednich rozwiązań komunikacyjnych. Z uwagi na to, że ul. H. w planie została przyjęta jako ulica zbiorcza, to nie może być ulicą obsługującą położone przy niej działki, tym bardziej, że przebiega ona pod Trasą M. estakadą, której zejście do poziomu terenu następuje na wysokości działki nr [...]. Obsługę komunikacyjną tego terenu w związku z tym mogą zapewnić: ulica [...]. oraz dwie nowoprojektowane ulice - równoległa do niej ulica [...] oraz prostopadle przebiegająca do tych ulic - droga [...]. Stwierdzenia skarżącego, że droga [...] ma służyć wyłącznie jego potrzebom jest gołosłowne. Nieuprawnione jest również twierdzenie skarżącego, że realizacja przedmiotowej drogi będzie wymagała wyburzenia jego budynku, bowiem najmniejsza odległość od narożnika budynku od krawędzi jezdni będzie wnosić 6,0 m, co odpowiada wymogom rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Ponadto, brak jest cennych drzew przeznaczonych do zachowania. Istniejące drzewa, zgodnie z inwentaryzacją zieleni określone jako dobre i średnie - oznaczone na rysunku jako informacja - mogą zostać zachowane przy realizacji tej drogi. W ocenie Rady, nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 17 pkt 4 w zw. z pkt 6 lit. a u.p.z.p., gdyż w procesie planistycznym brały udział organy właściwe do uzgadniania, opiniowania zaskarżonego planu, z zachowaniem ustawowych etapów przy sporządzaniu projektu tego planu i wymaganych prognoz. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 36 ust. 1 i 2 tej ustawy wskazano, że przepis ten ma zastosowanie wtedy, gdy z powodu uchwalenia planu korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone. Natomiast w sytuacji, gdy w związku z uchwaleniem planu albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób, zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem, jest możliwe, ale wartość nieruchomości uległa zmianie ( zarówno wzrost jak i obniżenie wartości), wówczas w zależności od sytuacji w jakiej znalazł się właściciel nieruchomości, następują stosowne rozliczenia z gminą, które mają charakter cywilnoprawny. Niezasadne są ponadto, zdaniem Rady, zarzuty naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż w procedurze planistycznej nie mają one zastosowania. Skargę na przedmiotowa uchwałę, po uprzednim bezskutecznym wniesieniu w dniu 8 czerwca 2011r. wezwania do usunięcia naruszenia prawa, wniósł również M. N. Zaskarżył on przedmiotową uchwałę w części obejmującej: - w § 5 ust.1 pkt 6 lit. d wyrazy: "zakaz realizacji ogrodzeń wewnętrznych na terenach zieleni urządzonej [...],[...]"; - § 8 ust.1 pkt 4 lit. f) i pkt 7 lit a); - § 77 ust. 2 pkt 6 i w ust. 4 pkt 1 wyrazy: "[...]", na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...]; - w § 131 wyrazy "[...] dojazdowa - szerokość w I. rozgr. 10,0 - 24,0 m wg rysunku planu - liczba jezdni: 1 - skrzyżowania - proj. ul. [...] - ul. [...]. - chodniki: obustronne, dopuszcza się realizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej zgodnie z § 13. ul. [...]. odc. ul. [...] - ul. [...]"; - na rysunku planu teren [...]. Skarżący M. N. wniósł o stwierdzenie nieważności wskazanej części uchwały i wskazanej części jej załącznika graficznego. W uzasadnieniu powyższej skargi podano, iż skarżący jest współwłaścicielem działki nr ew. [...] obręb [...] o pow. 3,3384 ha, położonej przy ul. [...]. w W. Jest to nieruchomość inwestycyjna, obecnie częściowo zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym wraz z towarzyszącą zabudową gospodarczą. Znaczną część działki zajmuje zbiornik wodny - staw K., przez który przechodzi granica działek nr [...] i [...]. Staw jest zarybiany i zadbany. Nieruchomość skarżącego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Z. w rejonie ul. [...]. podzielono między kilka jednostek planistycznych: ok. 20% na [...] - usługi, ok. 20% na [...] - usługi z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej, ok. 50% na [...] - tereny zieleni urządzonej i wód powierzchniowych, w ramach tego terenu ok. 10 % - ścieżka rowerowa i ciąg pieszy, ok. 10% na [...] i [...] drogi publiczne dojazdowe. Do dyspozycji właściciela pozostawiono zatem zaledwie ok. 40% działki. W ocenie skarżącego M. N. część ustaleń m.p.z.p. narusza prawo przez nadmierną ingerencję w prawo własności skarżącego, nieuzasadnioną względami interesu publicznego, co prowadzi do nadużycia władztwa planistycznego. Zaskarżona uchwała zakłada zajęcie ponad połowy nieruchomości skarżącego na cele zieleni publicznej i drogi dojazdowej [...]. Rozwiązanie to uzasadnia się koniecznością ochrony stawu K. i jego otoczenia oraz zapewnienia ciągu powiązań przyrodniczych. Skarżący M. N. wskazał, że przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.) regulują obowiązki właściciela "śródlądowych wód powierzchniowych", do których należy m.in. utrzymywanie wód polegające na zachowaniu lub odtworzeniu stanu ich dna lub brzegów, na konserwacji lub remoncie istniejących budowli regulacyjnych w celu zapewnienia swobodnego spływu wód oraz lodów, a także właściwych warunków korzystania z wód. Ustanowiony w art. 27 zakaz grodzenia nieruchomości dotyczy tylko nieruchomości przyległych do wód publicznych. Obowiązek umożliwiania dostępu do wody na potrzeby wykonywania robót związanych z utrzymywaniem wód oraz dla ustawiania znaków żeglugowych lub hydrologiczno-meteorologicznych urządzeń pomiarowych, jak również dostępu do powszechnego korzystania, dotyczy, zgodnie z art. 28 Prawa wodnego, wyłącznie właścicieli nieruchomości przyległych do wód publicznych. Do korzystania z pozostałych wód (wód prywatnych) uprawniony jest tylko właściciel gruntu (art. 36 ust. 1). Skarżący stwierdził, iż na mocy w/w ustawy, powierzchniowy zbiornik wodny w postaci stawu stanowi własność właściciela gruntu, na którym się znajduje, i tylko właściciel jest uprawniony do dostępu do tego zbiornika, korzystania z niego i pobierania pożytków. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 8 ust. 1 pkt 7 lit. a) przewiduje na działce skarżącego "kształtowanie terenów publicznej zieleni urządzonej w formie parków krajobrazowych". Park krajobrazowy jest ustawową formą ochrony przyrody uregulowaną w art. 6 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 151 poz. 1220 ze zm.)., którego utworzenie lub powiększenie następuje w drodze uchwały sejmiku województwa. Sejmik [...] nie utworzył dotychczas na działce nr [...] parku krajobrazowego, jak również nie słyszano o planowaniu tego rodzaju inicjatywy, a więc § 8 ust. 1 pkt 7 lit. a zaskarżonej uchwały jest niezgodny z prawem. Skarżący M. N. podniósł także, że przeznaczenie połowy działki nr [...] i stawu K. na cele ogólnodostępnej zieleni urządzonej, skutkuje pozostawieniem tego terenu we własności skarżącego, przy jednoczesnym zobowiązaniu go do wykonywania obowiązków polegających na utrzymaniu "parku krajobrazowego" na własny koszt. Zakazano również ogrodzenia gruntu i zagospodarowania go na cele prywatne, niedostępne dla innych osób. Powyższe regulacje planu ingerują we własność prywatną naruszając jej istotę, jaką jest prawo do korzystania z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa, w szczególności do pobierania pożytków i innych dochodów z rzeczy w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, z wyłączeniem innych osób, zgodnie z art. 140 k.c. W ocenie skarżącego, zaskarżone przepisy uchwały naruszają prawo przez: - zajęcie połowy działki nr [...] z obrębu [...] na cele "parku krajobrazowego", to jest publicznej zieleni urządzonej i zobowiązanie jej właściciela do utrzymywania tego terenu na swój koszt i odpowiedzialność, co uczyniono bez podstawy prawnej i niezgodnie z art. 6, art. 16 i art. 17 ustawy o ochronie przyrody; - pozbawienie skarżącego praw do korzystania i do pobierania pożytków z wyłączeniem innych osób, ze stanowiącego jego własność zbiornika wodnego, przy jednoczesnym obowiązku utrzymania i ochrony tego zbiornika na jego koszt i odpowiedzialność, zgodnie z przepisami Prawa wodnego i ustaleniami planu, co uczyniono bez podstawy prawnej i niezgodnie z art. 12, art 13, art 14, art. 27, art. 28, art. 34, art. 36, art. 38 i in. ustawy - Prawo wodne w związku z art. 140 k.c.; - udostępnienie prywatnej nieruchomości skarżącego w części oznaczonej [...] osobom trzecim i zakaz jej ogrodzenia, przy jednoczesnym obciążeniu właściciela obowiązkami w zakresie utrzymania porządku, ochrony zieleni i zbiornika wodnego, oraz przy braku roszczenia o wykup tej nieruchomości; - zajęcie pasa gruntu o szerokości ponad 10,0 m, przechodzącego przez środek nieruchomości skarżącego, na drogę publiczną dojazdową, której jedynym celem jest zapewnienie dostępu osób trzecich do części nieruchomości skarżącego oznaczonej w planie [...] i należącego do niego zbiornika wodnego, pomimo, że w innej części terenu [...] usytuowano ciąg pieszy i ścieżkę rowerową o szerokości ok. 10 m; - ustalenie celu publicznego ochrony przyrody i zapewnienia terenów zielonych na obszarze planu, poprzez zajęcie gruntu prywatnego, pomimo, że ochronę przyrody można zapewnić nie naruszając prawa własności nieruchomości, wprowadzając ustalenia uchronne na terenie nieruchomości prywatnych. W odpowiedzi na skargę M. N., Rada [...] wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi wskazano, że działka nr [...], stanowiąca własność skarżącego, objęta jest w m.p.z.p. granicami kilku stref funkcjonalnych: [...] - usługi - teren o pow. 0,68 ha, [...] - usługi z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej - teren o pow. 1,22 ha, [...] i [...] — drogi publiczne dojazdowe - teren o powierzchni 0,27 ha, 6.8 ZP/WS - zieleń urządzona i wody powierzchniowe - teren o powierzchni 1,2 ha, w tym powierzchnia stawu - 0,94 ha, a powierzchnia zieleni 0,26 ha. Zatem powierzchnia terenu do pełnej dyspozycji właściciela, na którym plan dopuszcza podziały i nowe zainwestowanie usługowe i usługowo - mieszkaniowe wynosi 1,9 ha, co stanowi 57% całości działki, a nie jak podaje się w skardze zaledwie ok. 40%. Cały teren [...], którego część stanowi działka skarżącego, obsługiwany jest przez dwie ulice nie spełniające parametrów drogi publicznej - ul. [...] i ul. [...]. Ulica [...], ze względu na klasę przyjętą w planie (ulica zbiorcza) zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie nie może być brana pod uwagę jako ulica obsługująca położone przy niej działki tym bardziej, że przebiega ona nad Trasą M. estakadą, której zejście do poziomu terenu następuje na wysokości działki nr ew. [...]. Zatem obsługę komunikacyjną tego terenu będą mogły zapewnić: ul. [...]., oraz dwie nowoprojektowane ulice dojazdowe - równoległa do ul. [...]. ulica [...] oraz biegnąca prostopadle do obu tych ulic [...]. Organ wskazał, że przebieg ulicy [...] został przesądzony poprzez konieczność wyznaczenia, zgodnie ze studium, terenu zieleni urządzonej, otaczającej chroniony planem i pełniący rolę zbiornika retencyjnego Staw K. Ulica ta stanowi więc wyraźną granicę między terenem ogólnodostępnej zieleni urządzonej i terenem przeznaczonym pod usługi, ułatwiając jednocześnie dostęp do obu tych terenów, w tym dostęp techniczny do zbiornika retencyjnego. Staw K. należy do naturalnego systemu zbiorników retencyjnych znajdującego się na terenie objętym planem. Poza tym rola Stawu K. z racji położenia w zlewni kanału G. oraz P. jest o wiele szersza, gdyż stwarza możliwość zwiększonej retencji i pozwoli na odciążenie obu tych cieków w okresach występowania deszczy nawalnych. W § 13 ust. 1 pkt 3 lit. g) zaskarżony miejscowy plan ustala przebieg rowów otwartych oraz lokalizację zbiorników retencyjnych w terenach [...] i [...]. W chwili obecnej na rewitalizację stawów, ich porządkowanie i utrzymanie - w tym przeprowadzanie niezbędnych prac technicznych - już angażowane są fundusze gminne. W 2004roku została przeprowadzona rewitalizacja Stawu K. Zgodnie z projektem budowlanym staw, oprócz dotychczas pełnionej funkcji retencyjnej, będzie wykorzystywany jako miejsce zrzutu wód burzowych z planowanej budowy kanalizacji Z. i w tym zakresie z właścicielami stawu zawarto porozumienie. Zatem skarżący był w pełni świadomy roli, jaka przypadnie temu zbiornikowi. Do terenu [...], oprócz stawu, został włączony teren zieleni otaczający staw, integralnie z nim związany, o powierzchni stanowiącej 8% całości działki skarżącego. Teren ten jest niezbędnym elementem zbiornika, umożliwiającym przeprowadzanie prac konserwacyjnych, w tym również konserwację istotnego z punktu widzenia przepływu wód ujścia rowu. Z wymienionych względów technicznych, przyrodniczych i społecznych plan ustala zakaz grodzeń we wszystkich terenach [...]. O ile zbiorniki retencyjne są celem publicznym, to brak zieleni w katalogu tych celów, zawartego w ustawie o gospodarce nieruchomościami nie oznacza jednak braku możliwości powstawania nowych ogólnodostępnych terenów zieleni, szczególnie na terenach przekształcanych z wielohektarowych, prywatnych terenów rolnych w nowe osiedla mieszkaniowe. Rada wskazała, że skutki finansowe określone w art. 36 u.p.z.p. wiążą się z możliwością dochodzenia od gminy roszczeń z tytułu uniemożliwienia lub ograniczenia (planem miejscowym) korzystania z nieruchomości w sposób dotychczasowy lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem. Podniosła także, iż bezspornym jest, że własność podlega szczególnej ochronie, gwarantowanej w ustawie zasadniczej, to jednak ochrona ta ustępuje niekiedy innym wartościom, wyżej cenionym przez ustawodawcę. W rozpatrywanej sprawie taką wyżej cenioną wartością niewątpliwie jest zagwarantowanie bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz ochrona środowiska stosownie do unormowania wynikającego z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 88k pkt 4 ustawy Prawo wodne ochronę ludzi i mienia przed powodzią realizuje się w szczególności przez zachowanie, tworzenie i odtwarzanie systemów retencji wód, przy czym zadanie to, jako obligatoryjne, powierzono organom samorządowym. Zadania i zakres działania w tym zakresie określa również ustawa o samorządzie gminnymi. Rada podkreśliła, że tereny zieleni urządzonej zostały zaprojektowane w zgodności ze studium oraz w konsekwencji szczegółowych analiz ekonomicznych uchwalenia planu oraz analiz przyrodniczo - krajobrazowych wykonanych w toku opracowania projektu planu. Wszyscy właściciele terenów położonych przy stawach zostali potraktowani w identyczny sposób, bowiem wokół wszystkich zbiorników zostały wyznaczone tereny zielone z zakazem grodzenia. Organ zaznaczył, że skarżący uwagę do projektu planu wniósł jedynie w zakresie projektowanej ulicy [...], nie kwestionując innych ustaleń przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W piśmie procesowym z dnia 17 stycznia 2012 r. pełnomocnik M. N. odnosząc się do odpowiedzi na skargę przedstawił argumenty wskazujące, że ustalenia planu w stosunku do działki skarżącego zostały uchwalone z naruszeniem władztwa planistycznego. Podniósł, że właściciele nieruchomości "porolniczych" nie są objęci słabszą ochroną prawną, niż właściciele innych nieruchomości, co uzasadniałoby większą swobodę dysponowania gruntami "porolniczymi" przez władzę publiczną w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Podkreślił, że zasada konstytucyjna zawarta w art. 64 ust. 1-3 Konstytucji RP ma takie samo zastosowanie do nieruchomości "porolniczych" i "nieporolniczych". Powołując się na przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne(Dz. U. z 2005r., Nr 239, poz. 2019 ze zm.) zaznaczył, że stawy położone na gruntach prywatnych stanowią własność właścicieli tych gruntów i ustawa nie wymaga ich publicznego udostępniania, ani do celów konserwacyjnych, ani turystycznych, ani innych. Wskazał, że stosownie do treści art. 6 pkt 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2010r. Nr 102, poz.651 ze zm.) nie można uznać zachowania stawu K. jako zbiornika retencyjnego za "cel publiczny", gdyż nie jest on własnością Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2012r. sygn. akt IV SA/Wa 806/11 stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości uznając, że zaskarżona uchwała została wydana z istotnym naruszeniem trybu sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania wynikającym z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., co uzasadniało zastosowanie art. 28 ust. 1 tej ustawy. Sąd stwierdził, że Rada nie wykonała ciążącego na niej obowiązku rozpatrzenia uwag do planu, a powołując się na protokół przebiegu sesji wyjaśnił, że skoro Rada Miasta na sesji w dniu 23 września 2010r. podjęła rozstrzygnięcie przez głosowanie odnośnie 5 zgłoszonych uwag, to oznacza, że w stosunku do pozostałych 57 uwag nie podjęła rozstrzygnięcia, pomimo, że w załączniku nr 2 do uchwały wskazano 62 uwagi zgłoszone do planu, które nie zostały uwzględnione zarówno przez P. jak i Radę [...]. Ponadto Sąd wskazał na naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 12 u.p.z.p. poprzez ustalenie stawki procentowej opłaty planistycznej na poziomie "0" oraz pkt-u 8 ust. 2 tego artykułu poprzez brak określenia szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości objętych planem. Na skutek skargi kasacyjnej Rady [...], Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 09 listopada 2012r. ( sygn. akt II OSK 1860/12), uchylił wymieniony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania przez ten Sąd. NSA nie podzielił stanowiska Sądu pierwszej instancji, że w sprawie niniejszej doszło do naruszenia zasad jak i trybu sporządzania planu, co uzasadniałoby zastosowanie konstrukcji prawnej z art. 147 § 1 p.p.s.a. i w efekcie doprowadziło do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sposób głosowania uwag zgłoszonych do projektu planu nie może być uznany za istotne naruszenie prawa, tak, by z tego powodu eliminować z obrotu prawnego w całości przedmiotowe prawo miejscowe. Wskazał, że z załącznika Nr 2 do przedmiotowej uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika jednoznacznie, że Rada [...] rozstrzygnęła o sposobie rozpatrzenia uwag zgłoszonych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czego dowodem jest również wykaz uwag wniesionych do planu. Wykaz ten zawiera 62 uwagi generalnie odnoszące się do kwestii przeznaczenia określonych działek. Z wykazu tego wynika, jakie uwagi i z jakich powodów nie zostały uwzględnione. Zaznaczył, że trafnie podniosła Rada w skardze kasacyjnej, że z protokołu Nr [...] z obrad [...] sesji Rady [...] z dnia [...] września 2010r. pkt. 5 oraz stenogramu obrad Rady [...] z dnia [...] września 2010r., str. 82 wynika, że głosowanie nad uchwałą dotyczyło także rozstrzygnięcia na temat zgłoszonych uwag. Uwagi te wcześniej były opiniowane przez komisję Rady do spraw ładu przestrzennego na kilku sesjach, co potwierdza w/w protokół. Trafnie podniesiono również, że okoliczność, że na sesji są głosowane tylko uwagi , które budzą kontrowersje nie oznacza, że wszystkie uwagi nie zostały rozpatrzone. System pracy przyjęty przez Radę [...] polegał na tym, że nieuwzględnione uwagi głosowane były wraz z planem ( jednocześnie) w postaci załącznika nr 2 do uchwały. Za usprawiedliwiony Naczelny Sąd Administracyjny uznał również zarzut skargi kasacyjnej błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 15 ust. 2 pkt. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazał, że przepis art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu przewiduje obligatoryjne treści ustaleń planu. Przepis art. 15 ust. 3 ustawy określa natomiast treści fakultatywne, regulowane planem w zależności od potrzeb. Należy do nich w szczególności określenie w planie granic obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów (art. 15 ust. 3 pkt 1 ustawy). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy winien być interpretowany z uwzględnieniem art. 15 ust. 3 pkt 1 ustawy. Sąd ten stwierdził, że obligatoryjne jest ustalenie szczegółowych zasad scalania i podziału nieruchomości wówczas, gdy w planie przewidziano obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziałów. W niniejszej sprawie okoliczność taka nie ma miejsca, zatem brak podstaw do twierdzenia, że w planie tym obligatoryjnie należało określić szczegółowe zasady scalania i podziału. Z kolei zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 15 ust. 2 pkt.12 u.p.z.p. przez błędną jego wykładnię, Sąd drugiej instancji uznał częściowo za zasadny. Zaznaczył, że kwestia dopuszczalności ustalania w planie przez radę gminy zerowej stawki procentowej, która miałaby stanowić podstawę ustalenia opłaty planistycznej była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wielu orzeczeniach. Stanowisko w tej mierze nie jest jednolite. Wskazał, że w pełni podziela wykładnię przepisu art. 15 ust. 2 pkt. 12 ustawy dokonaną w wyroku NSA z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1430/10, w którym Sąd uznał, że rada gminy ma obowiązek wynikający z art. 15 ust. 2 pkt 12 ustawy ustalić w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stawki procentowe opłaty planistycznej tylko w przypadku, gdy zachodzą materialnoprawne przesłanki do ustalenia tej opłaty, przewidziane w art. 36 ust. 4 ustawy, a więc tylko w odniesieniu do terenów objętych planem, na których wartość nieruchomości wzrośnie w związku z uchwaleniem lub zmianą planu. Jeżeli oczywiste jest, że wartość określonych nieruchomości nie wzrośnie, to gmina nie ma obowiązku ustalania dla terenów, na których znajdują się te nieruchomości stawki opłaty planistycznej, jednakże organy planistyczne, dokonując oceny skutków finansowych uchwalenia planu lub jego zmiany, powinny szczegółowo uzasadnić z jakich względów przyjęto, że wartość nieruchomości znajdujących się na terenach o określonym przeznaczeniu w planie nie wzrośnie, co uzasadnia odstąpienie od ustalenia w planie stawki opłaty planistycznej dla tych terenów. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska Rady, że przepis art. 15 ust. 2 pkt. 12 ustawy dopuszcza możliwość ustalenia stawki opłaty planistycznej w wysokości 0 %, zauważając, że ustalenie w planie takiej stawki, sugeruje, że wartość nieruchomości wzrasta w związku z uchwaleniem planu, ale gmina postanowiła jej nie pobierać, wprowadzając zwolnienie przedmiotowe od tej opłaty. W konkluzji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ustalenie stawki 0 % dla terenów, dla których nie przewiduje się wzrostu wartości nieruchomości, a więc tam, gdzie ta stawka nie powinna być w ogóle ustanowiona, można uznać za nieistotne naruszenie prawa, gdyż skutkiem tego zapisu jest również brak obowiązku uiszczenia przez właściciela nieruchomości opłaty planistycznej w przypadku jej zbycia. Odstąpienie przez gminę od ustalenia opłaty planistycznej na określonych terenach w planie miejscowym powinno być jednak szczegółowo uzasadnione w dokumentacji planistycznej. Naczelny Sąd Administracyjny w wytycznych wskazał, że ponownie rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd pierwszej instancji winien dokonać oceny legalności zaskarżonej uchwały przy uwzględnieniu uwag wyżej przytoczonych oraz precyzyjnie ocenić poszczególne rozwiązania planistyczne zakwestionowane w skargach T. S. i M. N. Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności zauważyć należy, że sprawa jest rozpoznawana po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wcześniej wydanego w tej sprawie wyroku przez Sąd pierwszej instancji. Oznacza to, że Sąd rozpoznając tę sprawę po raz kolejny jest związany orzeczeniem NSA z uwagi na treść art. 190 i art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r., poz. 270), dalej: p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 190 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie wykładnią prawa, o którym mowa w art. 190 p.p.s.a. dotyczy zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, zawęża to również "granice danej sprawy" w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a. dla sądu pierwszej instancji, któremu sprawa została przekazana, gdyż w takim przypadku granice te wyznacza wyrok NSA wydany na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. (wyrok NSA z 20 września 2006r., II OSK 1117/05, LexPolonica nr 2211810). Jak powyżej wskazano, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając skargę kasacyjną Rady [...] wskazał, iż Sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznając przedmiotową sprawę winien dokonać oceny legalności zaskarżonej uchwały przy uwzględnieniu uwag przytoczonych w uzasadnieniu wyroku oraz precyzyjnie ocenić poszczególne rozwiązania planistyczne zakwestionowane w skargach T. S. i M. N. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę w pierwszej kolejności zbadał, czy zaskarżona uchwała została podjęta z zachowaniem wymogów wynikających z przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, według której przepisów toczyła się procedura planistyczna poprzedzająca przedmiotową uchwałę. Wskazać należy, że tryb sporządzania planu odnosi się do sekwencji czynności podejmowanych przez organy gminy. Katalog tych czynności został określony przepisami tej ustawy. Stosownie do art. 14 w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobu ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W sprawie niniejszej Rada [...] w dniu [...] czerwca 2006r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Z. w rejonie ulicy K. Dokonując analizy dalszych czynności organu planistycznego stwierdzić należy, że P. przeprowadził ją w sposób spełniający wymogi określone w art. 17 u.p.z.p. Dokonano wymaganych powołanym przepisem ogłoszeń o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, zawiadomiono odpowiednie instytucje, wystąpiono do właściwych organów administracji publicznej o opinie o projekcie planu i jego uzgodnienie ( w tym również z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska), ogłoszono w sposób właściwy o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, wyznaczono w ogłoszeniu stosowny termin na wnoszenie uwag, przedstawiono Radzie projekt planu wraz z listą nieuwzględnionych uwag. Ponadto sporządzono prognozę oddziaływania na środowisko i prognozę skutków finansowych uchwalenia planu z uwzględnieniem art. 36 u.p.z.p. Zauważyć w tym miejscu należy, że jako inwestycje celu publicznego wyznaczone w projekcie planu wskazano w prognozie skutków finansowych tereny zieleni urządzonej, połączone z realizacją infrastruktury kanalizacji deszczowej (m.in. tereny pod zbiorniki retencyjne) i w wykazie tych terenów zamieszczono teren oznaczony jako [...], który to obejmuje również część działek skarżących. Prognoza ta zawiera szacowany koszt wykupu gruntów przeznaczonych pod ZP, jako inwestycje celu publicznego. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej uchwały w zakresie ustalenia przeznaczenia terenu działek skarżących w części objętej skargami, istotnym elementem tej kontroli jest dokonanie oceny zgodności przeznaczenia tego terenu w kwestionowanym przez strony planie z ustaleniami studium. Według ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...], stanowiącym załącznik nr 1 do Uchwały [...] Rady [...] z dnia [...] października 2006r. dla części terenu działki nr ew. [...] i części terenu działki nr ew. [...] w strukturze funkcjonalnej przyjęto jako przeznaczenie terenu- zieleń urządzoną i oznaczono symbolem [...]. Dla jednostki tej przyjęto następujące ustalenia: - ochronę i utrzymanie funkcji, - zakaz zmniejszania powierzchni terenu, - zachowanie minimum 90% powierzchni terenu biologicznie czynnej, - zachowanie i adaptacja zieleni istniejącej. W zakresie ochrony środowiska i jego zasobów w studium podkreślono, iż perspektywa rozwoju W. wiąże się z koniecznością harmonizowania rozwoju społeczno-gospodarczego i przestrzennego z ochroną środowiska przyrodniczego. Oznacza to zachowanie zasobów i ochronę jakości środowiska poprzez określenie zasad korzystania z przestrzeni W. Podkreślono, że zasady te łączą interes publiczny i prywatny z funkcjami przyrodniczymi, co jest szczególnie ważne w kontekście członkostwa Polski w Unii Europejskiej. Do głównych celów polityki zagospodarowania przestrzennego miasta w zakresie ochrony środowiska i jego zasobów należy m.in. poprawa jakości wód powierzchniowych i ochrona zasobów wodnych. Określając w studium kierunki ochrony środowiska i kształtowania funkcji przyrodniczych wskazano m.in. na; - utrzymanie ciągłości przestrzennej i funkcjonalnej obszarów o szczególnych wartościach przyrodniczych i krajobrazowych, pełniących ważne funkcje klimatyczne, biologiczne i hydrologiczne (zasilania i retencji wód powierzchniowych i podziemnych) jako Systemu Przyrodniczego W., - wyeksponowanie w strukturze miasta obszarów o dużych wartościach przyrodniczych i krajobrazowych, - zahamowanie degradacji terenów zielonych, - poprawa jakości środowiska. W zamieszczonym w omawianym studium wykazie nowych terenów zieleni urządzonej – [...] wymieniono w tabeli nr 22 pod pozycją nr 78 teren wokół stawu K. i wzdłuż kanału. Natomiast wśród generalnych zasad ochrony zasobów wodnych wskazano w studium (w części II – kierunki zagospodarowania przestrzennego, rozdział 15, pkt 4), że kierunki polityki przestrzennej w tym zakresie zmierzają do zwiększenia retencji wodnej, zachowania naturalnego charakteru cieków i zbiorników wodnych i odtworzenia systemów wodnych cieków i zbiorników wodnych, w tym w pierwszej kolejności m.in. stawów i jeziorek na terenie U., z uwzględnieniem ich funkcji przyrodniczych, retencyjnych i przeciwpowodziowych. Jak wynika z rysunku planu sporządzonym zgodnie z wymogiem określonym w art. 16 ust. 1 u.p.z.p. w skali 1:1000, a stanowiącym załącznik graficzny nr 1 do zaskarżonej uchwały, część działki skarżącego M. N. (nr [...]) i część działki skarżącego T. S. (nr [...]) obejmujących staw K. i teren bezpośrednio położony wokół tegoż stawu objęto jednostką funkcjonalną oznaczoną [...]. Z kolei z części tekstowej planu dla jednostki tej przyjęto następujące ustalenia: - zakaz realizacji ogrodzeń wewnętrznych ( § 5 ust. 1 pkt 6 lit. d w zw. z § 77uchwały), - przeznaczenie podstawowe: zieleń urządzona i wody powierzchniowe (§ 77 uchwały), - przeznaczenie dopuszczalne: zabudowa usługowa związana z gastronomią, towarzysząca funkcji podstawowej ( § 77), - ochrona istniejącego stawu i zasilających go rowów (j/w), - zachowanie istniejących grup zieleni i szpalerów drzew i uzupełnienie zielenią niską i wysoką( j/w), - włączenie stawu K. z otoczeniem do ciągów zieleni parkowej ( 8 ust. 1 pkt 4 lit. f uchwały). Obsługę techniczną tego terenu w zakresie komunikacji przewidziano z ulicy [...],[...],[...] oraz ścieżką rowerowa i ciąg pieszym ( § 77 uchwały). Dokonując analizy porównawczej ustaleń przyjętych w planie w zakresie kwestionowanym przez skarżącego M. N., z ustaleniami określonymi w studium w odniesieniu do terenu w/w stawu wraz z otoczeniem wokół niego, stwierdzić należy, iż plan jest zgodny ze studium. W tym miejscu zaznaczyć należy, iż w stanie prawnym obowiązującym w dacie uchwalania przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego, czyli [...] września 2010r. art. 20 ust. 1 u.p.z.p. przewidywał wymóg zgodności planu ze studium, gdyż dopiero w dniu 21 października 2010r. weszła w życie nowelizacja tego przepisu, wprowadzająca formułę mniej rygorystyczną, a sprowadzającą się do stwierdzenia, że plan miejscowy nie narusza ustaleń studium. Skoro zatem w powołanym powyżej studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] wprost przyjęto, że wokół stawu K. i wzdłuż kanału tworzy się nowe tereny zieleni urządzonej – [...], to przypisanie innej funkcji tym terenom w przedmiotowym planie, byłoby niezgodne z ustaleniami tego studium. Zaakcentować należy, iż wymóg stwierdzenia zgodności planu ze studium - przy działaniach związanych z realizacją polityki przestrzennej - wiąże organ wykonawczy gminy, m.in. przy sporządzaniu projektów planów miejscowych, oraz radę gminy przy uchwalaniu planów. Zapisy planu nie mogą doprowadzić do modyfikacji kierunków zagospodarowania przewidzianego w studium lub też tego zagospodarowania wykluczyć. W szczególności plan nie może wprowadzać innych funkcji terenów niż przyjęto w studium. Skoro zadaniem planu jest realizacja i konkretyzacja ustaleń studium, to postanowienia planu wprowadzające nowe funkcje dla obszarów, które w obowiązującym studium mają inne przeznaczenie, są niedopuszczalne. Naczelny Sąd Administracyjny niejednokrotnie w swoich orzeczeniach podkreślał, że sprzeczność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium polegająca na odmiennym przeznaczeniu terenów wedle każdego z tych dokumentów, należy zakwalifikować jako naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego wyrażonych w art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w stopniu powodującym nieważność tej części zaskarżonej uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2011r. sygn. akt II OSK 2080/11, LEX nr 11344725). W świetle powyższego stwierdzić należy, że zarzuty podniesione w skardze M. N. nie mogą odnieść zamierzonego skutku, dopóki będzie obowiązywać Uchwała nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2006r. w sprawie przyjęcia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...], w zakresie ustaleń dotyczących działki skarżącego. Odnosząc się z kolei do zarzutów podniesionych w skardze T. S., to w ocenie Sądu, również nie zasługują one na uwzględnienie. Dokonana przez Sąd analiza zakwestionowanych przez tego skarżącego ustaleń planu odnoszących się do jego działki nr ew. [...] prowadzi do wniosku, że są one zgodne z ustaleniami powołanego studium. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że z punktu widzenia potrzeb społecznych droga [...] jest zbędna. Obsługa komunikacyjna terenu przeznaczonego w planie pod usługi z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej – oznaczonego w planie [...], która obejmuje również część działki skarżącego T. S. wymaga odpowiednich rozwiązań. Zaznaczyć należy, iż w Studium w odniesieniu do P. w części II, rozdziale XII "Kierunki zmian w zagospodarowaniu przestrzennym", pkt 3, teren ten zaliczono do obszaru planowanego rozwoju i wskazano na uzupełnienie infrastruktury drogowej. Nieuprawniony jest zarzut skarżącego T. S. naruszenia art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych. Według tego przepisu, obiekty budowlane przy drogach powinny być sytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni, która to odległość określona została w tabeli stanowiącej część omawianego przepisu, w zależności od rodzaju drogi - dla drogi gminnej w terenie zabudowy wynosi 6 m. Norma zawarta w przytoczonym przepisie reguluje wymóg obowiązujący w procesie sytuowania obiektu budowlanego przy istniejącej drodze publicznej. Nie dotyczy natomiast zjawiska odwrotnego: sytuowania drogi publicznej przy istniejącym obiekcie budowlanym, jak również przeznaczenia terenu pod drogę w planie miejscowym. Wprawdzie ustawa o drogach publicznych nie zawiera definicji legalnej pojęcia "sytuowania" obiektu budowlanego, ale zauważyć należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane Dz. U. z 2010. 207. 1623 j.t.) działalność obejmującą m.in. sprawy budowy i utrzymania obiektów budowlanych normuje właśnie ta ustawa. Usytuowanie obiektów budowlanych jest przedmiotem regulacji art. 7 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz przepisów rozporządzeń wykonawczych, wydanych na podstawie art. 7 ust.2 Prawa budowlanego. W odniesieniu do budynków, jest to rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz.690 ze zm.). Zgodnie z § 2 ust.1 tego rozporządzenia, jego przepisy nie odnoszą się, z zastrzeżeniem § 207 ust.2, do istniejącej zabudowy. Sytuowanie budynku na działce budowlanej oznacza zachowywanie określonych warunków w trakcie procesu budowy lub zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Zatem dyspozycja art. 43 ust.1 ustawy o drogach publicznych normuje odległości, jakie muszą być zachowane między obiektem budowlanym, a krawędzią jezdni istniejącej drogi publicznej, podczas budowy obiektu budowlanego. Przepis ten nie normuje natomiast przeznaczenia terenu na drogę publiczną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, dokonywanego w drodze uchwały, podejmowanej na podstawie przepisów u.p.z.p. Niezasadny jest także zarzut skarżącego T. S. naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem przepisy tego kodeksu nie mają zastosowania w procedurze planistycznej. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.