V SA/Wa 695/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant spec. - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2013 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia ... lipca 2010 r. nr ... w przedmiocie określenia wysokości dofinansowania przypadającgo do zwrotu oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez F. Sp. z o.o. w W. była decyzja Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia ... lipca 20010 r. nr ... w części uznającej, że skarżąca wykorzystała środki otrzymane od samorządu województwa ... niezgodnie z ich przeznaczeniem i zobowiązująca skarżącą do zwrotu kwoty ... zł. wraz z odsetkami liczonymi jak od zobowiązań podatkowych. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu ... października 2008 r. Regionalny Ośrodek Polityki Społecznej w T., działając w imieniu Samorządu Województwa ... zawarł z F. Spółką z o.o. umowę o dofinansowanie projektu: "..." w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego, Kwota dofinansowania wynosiła ... zł. Decyzją z dnia ... grudnia 2009 r. Marszałek ... określił, że Spółka ma obowiązek zwrócić z pobranej dotacji kwotę ... zł. wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych. Decyzją z ... marca 2010 r. wydaną na skutek rozpoznania odwołania F. Minister Rozwoju Regionalnego uchylił decyzję Marszałka i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Następnie decyzją z dnia ... maja 2010 r. Marszałek Województwa ..., powołując się na art. 211 ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych w związku z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz.U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1241 ze zm.), art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1590, późn. zm.) oraz § 3 ust. 2 lit. f Porozumienia z dnia ... czerwca 2007 r. numer: ... w sprawie realizacji komponentu regionalnego w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, określił, że w związku z naruszeniem przepisów art. 211 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych F. Sp. z o.o. ma obowiązek zwrócić kwotę ... zł. wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych, które naliczane są od dnia ...10.2008 r. W uzasadnieniu wskazał, że na powyższą kwotę składa się wynagrodzenie w kwocie ... zł., jakie pobrał Prezes Zarządu skarżącej Spółki jako manager projektu na podstawie umowy zlecenia zawartej z naruszeniem art. 210 Kodeksu Spółek Handlowych oraz zawyżone wydatki na publikację Eurogrant". Powyższa decyzja także została zaskarżona przez F.. W wyniku wniesionego odwołania Minister Rozwoju Regionalnego wspomnianą na wstępie decyzją uchylił decyzję Marszałka w części dotyczącej zwrotu kwoty ... zł. wraz z odsetkami i utrzymał w mocy ww. decyzję w części dotyczącej zwrotu kwoty ... zł. wraz z odsetkami w wysokości jak zaległości podatkowych liczonymi od dnia ... października 2008 r., z tytułu niekwalifikowanego wydatku dotyczącego wynagrodzenia Managera Projektu. W uzasadnieniu decyzji Minister uznał m.in. za nietrafny zarzut strony skarżącej, iż decyzję wydał niewłaściwy organ – Marszałek Województwa zamiast Zarządu Województwa .... Wskazał na treść podpisanego w dniu ... lipca 2009 r. aneksu nr 3 do porozumienia z ... czerwca 2007 r. w sprawie realizacji komponentu regionalnego w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki zawartego między Ministrem Rozwoju Regionalnego czyli Instytucją Zarządzającą PO Kapitał Ludzki a Samorządem Województwa ... Na mocy tego aneksu nastąpiła delegacja zadań do Instytucji Pośredniczącej do wydawania przez Instytucję Pośredniczącą decyzji na podstawie art. 211 ust. 4 UFP. W związku z powyższym stwierdził, że od dnia ... lipca 2009 r. Samorząd Województwa ... (Instytucja Pośrednicząca) był upoważniony do wydawania decyzji na podstawie art. 211 ust. 4 UFP. Dalej Minister przypomniał, że zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej wydaje marszałek województwa, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Powyższe znajduje także potwierdzenie w § 84 ust. 3 statutu Województwa ... W związku z tym, iż żaden przepis szczególny nie deleguje wydania przedmiotowej decyzji indywidualnej innemu organowi Samorządu Województwa ... pełniącego rolę Instytucji Pośredniczącej (np. Zarządowi Województwa), zdaniem MRR właściwym do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie jest Marszałek. Od powyższej decyzji F. Spółka z o.o. w warszawie wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzuciła jej naruszenie: 1) art. 211 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych przez przyjęcie, że wydatki uczynione przez skarżącą na wynagrodzenie managera projektu stanowią wydatek niekwalifikowany, a w związku z tym podlega on zwrotowi wraz z odsetkami; 2) art. 210 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych poprzez uznanie , iż umowa zlecenia z dnia ... września zawarta pomiędzy F. sp. z o.o. a R. Ł. jest bezwzględnie nieważna. W uzasadnieniu skargi spółka wskazała m.in., że kwestionowana umowa zlecenia zawarta z Prezesem Zarządu na wykonanie pracy managera projektu nie powinna zostać uznana za zawartą z naruszeniem art. 210 KSH, gdyż dotyczy kwestii nie związanych bezpośrednio z wewnętrznymi stosunkami w spółce handlowej, a jeśli nawet jest obarczona zarzucaną wadą prawną to błędne jest przyjęcie, że umowa jest bezwzględnie nieważna. Skarżąca zawarła także zarzut, że Marszałek Województwa ... nie miał prawa wydać spornej decyzji, gdyż nie ma ona charakteru decyzji w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej, tym samym została wydana przez osobę nieuprawnioną. Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 2458/10 tut. sąd stwierdził nieważność decyzji wydanych w obu instancjach. W uzasadnieniu w/w wyroku podkreślono m.in., że Minister Rozwoju Regionalnego uprawnienie Marszałka Województwa .... do wydania decyzji na podstawie art. 211 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych wywodzi z treści art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (j.t. Dz. U. z 2001 Nr 142 poz. 15890 ze zm.), zgodnie z którym decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej wydaje marszałek województwa, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Konstrukcja tego przepisu powoduje, że domniemuje się ogólną kompetencję marszałka do wydawania decyzji, a nie poszukuje przepisu dającego mu to uprawnienie. Wyłączenie kompetencji marszałka musi być wyraźne i wynikać z przepisów rangi ustawowej. Sąd I instancji podkreślił, że orzeczenie obowiązku zwrotu nienależnie pobranych środków z budżetu Unii Europejskiej jest niewątpliwie sprawą indywidualną. Jest też sprawą z zakresu administracji publicznej, gdyż jest sprawą z zakresu finansów publicznych. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych środkami publicznymi są środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej oraz nie podlegające zwrotowi środki z pomocy udzielonej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA). Sąd I instancji przypomniał, że skarżąca Spółka na podstawie umowy o dofinansowanie z dnia 7 października 2008 r. otrzymała dofinansowanie z Europejskiego Funduszu Społecznego, a nadto, że nie ma racji przywołując umowę o dofinansowanie jako argument za cywilnoprawnym charakterem i umowy i środków. Środki publiczne przyznane na podstawie umowy nie tracą charakteru publicznego i właściwym trybem do dochodzenia ich zwrotu jest tryb administracyjny. Jednakże jak wynika z treści umowy o dofinansowanie projektu Instytucją Zarządzającą był Minister Rozwoju Regionalnego, zaś Instytucją Pośrednicząca – Zarząd Województwa Kujawsko-Pomorskiego. Zgodnie z definicjami zawartymi w art. 5 pkt 2 i 3 u.z.p.p.r. instytucja zarządzająca to właściwy minister, minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego lub, w przypadku regionalnego programu operacyjnego, zarząd województwa, odpowiedzialni za przygotowanie i realizację programu operacyjnego; instytucja pośrednicząca – organ administracji publicznej lub inną jednostkę sektora finansów publicznych, której została powierzona, w drodze porozumienia zawartego z instytucją zarządzająca, część zadań związanych z realizacją programu operacyjnego. Sąd wskazał, że ustawa także w innych przepisach ustala kompetencje zarządu województwa. I tak zgodnie z art. 25 za prawidłową realizację programu odpowiada: 1) w przypadku programu operacyjnego – instytucja zarządzająca, którą jest odpowiednio minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego lub zarząd województwa; 2) w przypadku programu rozwoju – odpowiednio właściwy minister lub zarząd województwa, Zgodnie z art. 27 ust. 1 instytucja zarządzająca może, w drodze porozumienia, powierzyć instytucji pośredniczącej część zadań związanych z realizacją programu operacyjnego, a w szczególności; 1) przygotowanie i przekazanie instytucji zarządzającej propozycji szczegółowego opisu priorytetów programu operacyjnego w oparciu o wytyczne ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego, o których mowa w art. 35 ust. 3 pkt 1; 2) przygotowanie i przekazanie Komitetowi Monitorującemu propozycji kryteriów wyboru projektu; 3) dokonywanie, w oparciu o określone kryteria, wyboru projektów, które będą dofinansowane w ramach programu operacyjnego; 4) zawieranie umów z beneficjentami o dofinansowanie projektu; 5) kontrolę realizacji dofinansowanych projektów; 6) dokonywanie płatności ze środków programu operacyjnego na rzecz beneficjentów; 6a) wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazywanych na realizację programów , projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych; 7) odzyskiwanie kwot nienależnie wypłaconych beneficjentom; 8) prowadzenie działań informacyjnych i promocyjnych. Poza tym w aneksie nr ... do Porozumienia z ... czerwca 2007 r. w sprawie realizacji komponentu regionalnego w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki Minister Rozwoju Regionalnego na podstawie art. 27 ust. 1 u.z.p.p.r. powierzył Samorządowi Województwa ..., zwanemu dalej "Instytucją Pośredniczącą" odzyskiwanie kwot nienależnie wypłaconych beneficjentom w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków na podstawie przepisów o finansach publicznych. Zatem wydawanie decyzji o obowiązku zwrotu środków przekazanych na realizację programów może zostać powierzone zarządowi województwa, a nie marszałkowi województwa. Ta kompetencja nie jest kompetencją własną samorządu, ale powierzoną. Przekazanie kompetencji nie może być interpretowane rozszerzająco. Należy więc uznać, że art. 27 ust. 1 pkt 6a u.z.p.p.r. jest przepisem szczególnym, o którym mowa w art. 46 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa i decyzję w I instancji powinien wydać Zarząd Województwa ..., a nie Marszałek. Decyzja ta została więc wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 1 kpa. To zaś oznacza, że decyzja Ministra Rozwoju Regionalnego utrzymująca w mocy (w części) decyzję dotkniętą wadą nieważności rażąco narusza prawo (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). W następstwie rozpoznania skargi kasacyjnej od wyżej opisanego wyroku wniesionej przez Ministra Rozwoju Regionalnego Naczelny Sąd Administracyjny orzeczeniem z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt III GSK 1910/11 uchylił tenże wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. W uzasadnieniu własnego wyroku NSA podniósł , że zgodnie z przepisem art. 27 ust. 1 pkt 1-8 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, instytucja zarządzająca może, w drodze porozumienia, powierzyć instytucji pośredniczącej część zadań związanych z realizacją programu operacyjnego, a w szczególności zadania wskazane w punktach od 1 do 8 tego przepisu. W myśl przepisu art. 5 pkt 3 tej ustawy, instytucją pośredniczącą jest organ administracji publicznej lub inna jednostka sektora finansów publicznych, której została powierzona, w drodze porozumienia zawartego z instytucją zarządzającą, część zadań związanych z realizacją programu operacyjnego. W dniu ... czerwca 2007 r. zawarte zostało porozumienie pomiędzy Ministrem Rozwoju Regionalnego (instytucja zarządzająca), a Samorządem Województwa ... (instytucja pośrednicząca), na podstawie którego instytucja zarządzająca powierzyła instytucji pośredniczącej realizację komponentu regionalnego Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (POKL). Na podstawie wskazanego porozumienia z dnia ... czerwca 2007 r. instytucja pośrednicząca została między innymi zobowiązana do odzyskiwania kwot nienależnie wypłaconych beneficjentom (POKL) - § 3 ust. 2 pkt f, przy czym obowiązek ten został dookreślony w Aneksie Nr ... z dnia ... lipca 2009 r. (§ 1), zgodnie z którym instytucja pośrednicząca została upoważniona także do wydawania decyzji o zwrocie środków na podstawie przepisów o finansach publicznych. Natomiast zgodnie z przepisem art. 46 ust. 1 cyt. ustawy o samorządzie województwa, decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej wydaje marszałek województwa, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Zatem w ocenie NSA brak jest podstaw do uznania, że wykładnia przepisów art. 27 ust. 1 pkt 6a w związku z art. 5 pkt 2 i 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, pozwala na ustalenie treści normy kompetencyjnej, dającej podstawę do wydawania przez Zarząd Województwa ... decyzji o zwrocie środków nienależnie wypłaconych beneficjentom. W związku z powyższym NSA uznał, że w świetle postanowienia zawartego w § 3 ust. 2 pkt 1 porozumienia z dnia ... czerwca 2007 r. i wobec treści przepisu art. 46 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa w związku z art. 27 ust. 1 pkt 6a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, brak jest podstaw normatywnych do wyłączenia kompetencji marszałka województwa do wydawania decyzji w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej, jaką jest sprawa określenia kwot środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, przypadających do zwrotu w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w przepisie art. 211 ust 1 cyt. ustawy o finansach publicznych. Rozpoznając niniejszą sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest zatem wykładnią prawa zawartą w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2012 r. wydanego w sprawie o sygn. akt II GSK 1910/11. Oznacza to, iż Marszałek Województwa ... był podmiotem właściwym w I instancji do określenia obowiązku zwrotu przez skarżącą spółkę pobranej dotacji. W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości właściwość także i tego organu, który podejmował rozstrzygnięcie w instancji odwoławczej (był nim Minister Rozwoju Regionalnego). Kwestia o której mowa została bowiem przesądzona przez Naczelny Sąd Administracyjny. W związku z tym WSA w Warszawie ponownie rozstrzygając sprawę obowiązany jest ocenić tak skargę jak i kwestionowaną nią decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia ... lipca 2010 r. w aspekcie jej zgodności z przepisami prawa za wyjątkiem przepisów określających właściwość organów rozstrzygających w obu instancjach. Mając powyższe na względzie sąd stoi na stanowisku, iż skarga nie jest uzasadniona. W tym miejscu godzi się jednak przypomnieć, że Minister Rozwoju Regionalnego uchylił decyzję Marszałka Województwa ... w części dotyczącej zwrotu przez spółkę kwoty ... zł., zaś utrzymał ją w mocy w części dotyczącej zwrotu kwoty ... zł. wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych. Ostatnia z w/w kwot stanowiła wynagrodzenie jakie pobrał Prezes Zarządu Spółki jako manager projektu na podstawie umowy zlecenia zawartej między nim a spółką. W ocenie organu umowa ta została zawarta z naruszeniem art. 210 kodeksu spółek handlowych i wiązała się w konsekwencji z uznaniem niekwalifikowaności wydatku dotyczącego tego wynagrodzenia (art. 211 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych). Z kolei skarżąca wskazywała, iż kwestionowana umowa zlecenia nie powinna zostać uznana za zawartą z naruszeniem art. 210 kodeksu spółek handlowych, gdyż dotyczy kwestii nie związanych bezpośrednio z wewnętrznymi stosunkami w spółce handlowej, a jeśli nawet jest obarczona zarzucaną przez organ wadą prawną to błędne jest przyjęcie, że umowa ta jest bezwzględnie nieważna. Zdaniem sądu stanowisko skarżącego jest wadliwe. Artykuł 211 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz.U. nr 249/2005 poz. 2104 z późn. zm.) w wersji obowiązującej dla stanu faktycznego sprawy niniejszej stanowił, że w przypadku gdy środki, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2, 3a i 4, a także środki przeznaczone na finansowanie programów i projektów realizowanych z tych środków lub dotacji o których mowa w art. 202 są wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków na rachunek wskazany przez organ lub jednostkę przekazujące te środki w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji o której mowa w ust. 4, który wskazywał z kolei, że w przypadku stwierdzenia okoliczności o których mowa w ust. 1 art. 211 instytucja zarządzająca albo instytucja pośrednicząca wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin od którego nalicza się odsetki. Natomiast z art. 210 ustawy z dnia 15 września 2000 r. kodeks spółek handlowych (Dz. U. nr 94(2000 poz. 1037 ze zm.) wynika, iż w umowie między spółką a członkiem zarządu oraz w sporze z nim spółkę reprezentuje rada nadzorcza lub pełnomocnik powołany uchwałą zgromadzenia wspólników (§ 1). Jednakże w przypadku gdy wspólnik, o którym mowa w art. 173 KSH jest zarazem jedynym członkiem zarządu czynność prawna między tym wspólnikiem a reprezentowaną przez niego spółką wymaga formy aktu notarialnego (§ 2). Wspomniany art. 173 stanowi, że o ile wszystkie udziały spółki przysługują jedynemu wspólnikowi albo jedynemu wspólnikowi i spółce oświadczenie woli takiego wspólnika składane spółce wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności, chyba, że ustawa stanowi inaczej. Z uwagi na przedmiot sporu w sprawie niniejszej istota problemu sprowadza się do wskazania właściwej wykładni ar. 210 § 1 KSH. W ocenie sądu należy zgodzić się z organem co do tego jak należy interpretować powyższy przepis. Ponieważ mówi on o umowach bez jakiegokolwiek ich rozróżnienia przyjąć należy, iż chodzi w nim o każdą umowę między spółką a członkiem zarządu. Jeśli tak to w przypadku umowy zlecenia z dnia ... września 2008 r. zawartej z Prezesem zarządu w osobie R. Ł. skarżącą spółkę powinna reprezentować rada nadzorcza lub pełnomocnik powołany uchwałą zgromadzenia wspólników nie zaś prokurent M. F. Poza tym z akt sprawy nie wynika aby M. F ze względu na charakter spółki jej strukturę i skład osobowy występował w w/w umowie zlecenia jako ktoś inny niż prokurent. Podkreślenia wymaga, że wyżej reprezentowana wykładnia art. 210 § 1 KSH wyrażona została w szeregu orzeczeniach Sądu Najwyższego. I tak w wyroku z dnia 11 marca 2010 r. sygn. akt IV CSK 413/09 – lex nr 677902 sąd ten stwierdził, że w art. 210 § 1 KSH chodzi o wszystkie umowy jakie mogą być zawierane przez spółkę z członkami zarządu, a więc zarówno o takie, które mogą wiązać się z pełnioną funkcją jak i te które nie są związane z wykonywaniem funkcji członka zarządu. Podobne stanowisko wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 27 stycznia 2010 r. sygn. akt II CSK 301/09 – lex nr 570126. Stwierdził bowiem, że art. 210 KSH dotyczy również oświadczeń woli składanych przez strony w ramach innych stosunków obligacyjnych niż umowa zawarta pomiędzy członkiem zarządu a spółką. Tenże sąd wskazał nawet, że nie jest konieczne aby sprzeczność interesów pomiędzy spółką a członkiem zarządu rzeczywiście istniała wystarczy bowiem jedynie chociażby potencjalna kolizja interesów (wyrok SN z dnia 9 września 2010 r. sygn. akt I CSK 679/09 – lex nr 622199). Umowa zlecenia o której mowa (zawarta pomiędzy skarżącą spółką reprezentowaną przez jej prokurenta a Prezesem Zarządu Spółki) była więc sprzeczna z art. 210 § 1 KSH. Ma to o tyle istotne znaczenie, że stosownie do wytycznych znajdujących zastosowanie do projektu skarżącej spółki (podrozdział 3.1 pkt 1) wydatki w ramach POKL są kwalifikowane wówczas gdy są zgodne z przepisami prawa krajowego i wspólnotowego. Prowadzi to w konsekwencji do uznania trafności stanowiska organu, wyrażonego w zaskarżonej decyzji, a tym samym bezzasadności skargi. Jeśli chodzi natomiast o dokumenty (k 221, k 222 akt sprawy), której zdaniem skarżącej uzasadniały prawidłowość uchylonego wyroku tut. sądu to nie miały one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy a to ze względu na jednoznaczne i nie budzące wątpliwości stanowisko NSA dotyczące właściwości organu I instancji. Podstawą wyroku jest art. 151 p.p.s.a