I OZ 884/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 16 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2013 roku, sygn. akt I SA/Wa 2012/12 odmawiające przyznania S.K. prawa pomocy w sprawie ze skargi S.K., K.K. i K.K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2012 roku, nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 5 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania S.K. prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi S.K., K.K. i K.K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 22 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił już wnioskodawczyni przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt I OZ 341/13. Sąd podkreślił, że w kolejnym wniosku strona nie powołała żadnych nowych okoliczności istotnych dla oceny jej sytuacji finansowej, tzn. nie wykazała że sytuacja ta uległa pogorszeniu. Deklarowany dochód wzrósł wręcz z 886 zł do 920 zł. Sąd podkreślił, że w tej sytuacji brak jest podstaw do dokonania ponownej oceny sytuacji finansowej skarżącej. Dodatkowo Sąd podkreślił, że w toku rozpoznawania poprzedniego wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca została wezwana do przedłożenia dodatkowych dokumentów, czego nie uczyniła, a co stanowiło powód do dokonania negatywnej oceny jej możliwości finansowych. Składając taki sam wniosek po raz kolejny i nie udzielając dodatkowych informacji skarżąca powinna była zdawać sobie sprawę, że jego ocena musi pozostać niezmieniona. Zażalenie na powyższe zarządzenie wniosła S.K. wnosząc ponownie o zwolnienie jej przynajmniej z części kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Moc wiążąca w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Zakamycze 2006, s. 365). Stosownie zaś do art. 165 p.p.s.a. postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Przez pojęcie "zmiany okoliczności sprawy" należy rozumieć wszelkie zmiany występujące zarówno w okolicznościach faktycznych, jak i w obowiązującym prawie. Muszą to być jednak takie zmiany, które uzasadniają zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia. W przypadku postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy będzie to w szczególności pogorszenie sytuacji finansowej wnioskodawcy. W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 22 marca 2013 r. (utrzymanym w mocy postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt I OZ 341/13) został już rozpoznany jeden wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zatem rozpoznawany aktualnie wniosek Sąd właściwie uznał za wniosek o ponowne przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Oba złożone w sprawie wnioski nie różnią się treścią, a dodatkowo w nowym wniosku wykazane przez skarżącą dochody są wyższe niż poprzednio deklarowane. Skarżąca nie podniosła więc żadnych nowych okoliczności, ani nie wykazała że jej sytuacja finansowa uległa pogorszeniu. W takiej sytuacji Sąd I instancji związany był wcześniejszą oceną dokonaną w niniejszej sprawie i nie mógł zmienić swojego wcześniejszego postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy. Sąd słusznie więc oddalił rozpoznawany wniosek. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.