I SA/Lu 140/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz, Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz, WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca), Protokolant Referent Paulina Zając, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 marca 2013 r. sprawy ze skargi M. B.i S. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych małżonków M. B. i S. B. za rok 2010 w kwocie 2.985 zł. Organ drugiej instancji ustalił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2010. W czasie tego postępowania ustalono, że małżonkowie M. B. i S. B. w złożonym wspólnie zeznaniu podatkowym PIT-37 za rok 2010 dokonali odliczeń z tytułu wydatków poniesionych na cele rehabilitacyjne po 4.560 zł każde. Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu [...] wydał decyzję, w której uznał, że odliczeniu podlegają wydatki związane z używaniem samochodu osobowego na dojazdy do placówek lecznictwa w przypadku M. B. w kwocie 324,56 zł, w przypadku S. B. w kwocie 289,46 zł. Organ podatkowy nie uznał odliczonych wydatków związanych z używaniem własnego samochodu do przejazdów do sklepu i na działkę rekreacyjną z uwagi na to, że nie są one wymienione w przepisach art. 26 ust. 1 pkt 6 i ust. 7a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego nie uznał w całości wydatków poniesionych na zakup leków, ponieważ podatnicy nie przedstawili dowodów potwierdzających ich poniesienie co oznaczało, iż nie spełnili warunków określonych w art. 26 ust. 7c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na skutek odwołania podatników Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] z dnia i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując na konieczność szczegółowego wyjaśnienia kwestii korzystania przez podatników z poradni lekarskich i kwestii korzystania z zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych. Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] określił wysokość zobowiązania podatkowego obojga małżonków w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2010 w kwocie 2.985 zł nie uwzględniając zastosowanych przez podatników odliczeń w całości. W odwołaniu od tej decyzji B. stwierdził, że odliczenie z tytułu ulgi rehabilitacyjnej za rok 2010 w sumie 1.642 zł, dokonane zostało "za niesprawność narządu ruchu - bez udokumentowania" i "na utrzymanie własnego auta - również bez udokumentowania". W złożonym odwołaniu powołał się na przepisy art. 67, 68 i 69 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej które gwarantują przywileje i ulgi. Z pismem złożonym 5 listopada 2012 r. M. B. przedstawił kartę informacyjną z dnia 8 października 2007 r. z Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego [...] w L., wynik badania koronarograficznego z dnia 24 października 2012 r. z Pracowni Hemodynamicznej Oddział Kardiologii Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w B. i kartę informacyjną z dnia 25 października 2012 r. z Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego Oddział Kardiologii w B. W piśmie złożonym 23 listopada 2012 r. skarżący, opisując swoją i żony sytuację - wskazał na wydatki związane z utrzymaniem samochodu osobowego marki "DAEWOO MATIZ", który jest pomocą przy wykonywaniu codziennych zakupów produktów żywnościowych. Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wskazał, że kwestię sporną w sprawie stanowi zastosowanie odliczeń związanych z używaniem samochodu osobowego w związku z orzeczoną niepełnosprawnością. Bezsporne jest, że orzeczeniami z dnia 17 lipca 2006 r. i z dnia 22 lutego 2008 r. orzeczono o stopniu niesprawności podatników kwalifikując oboje do znacznego stopnia niepełnosprawności. Bezsporne jest także posiadanie przez podatników samochodu osobowego. Ustalenia te wskazują, że wstępne warunki dopuszczające możliwość zastosowania odliczeń zostały spełnione. Organ wskazał, że zasady odliczeń w przedmiotowej sprawie określone zostały w art. 26 ust. 1 pkt 6, ust. 7a, ust. 7c, ust. 7d ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz.U. z 2010 r. Nr 51 poz. 307 z późn. zm.). Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy w brzmieniu obowiązującym w 2010 roku podstawę obliczenia podatku z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3, art. 29-30c oraz art. 30e stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1,2,4, 4a-4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2 lub art. 25 po odliczeniu kwoty wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne. Stosownie do ust. 7a pkt 14 za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6 uważa się poniesione na używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo rehabilitacyjne - w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2.280 zł. Zgodnie zaś z ust. 7c wysokość wydatków na cele określone w ust. 7a ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie, z wyjątkiem wydatków o których mowa w ust. 7a pkt 14. W myśl ust. 7d warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek: 1) orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach lub, 2) decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo, 3) orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie warunek posiadania przez podatników orzeczenia o niepełnosprawności, oraz posiadania samochodu osobowego został spełniony. Jednakże w myśl wymienionego wyżej przepisu art. 26 ust. 7a pkt 14 używanie samochodu osobowego przez osobę niepełnosprawną służyć ma przejazdom na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. W przypadku wydatków, których wysokość jest limitowana (art. 26 ust. 7a pkt 7, 8 i 14 ustawy), ustawodawca nie wymaga dokumentowania ponoszonych wydatków, co nie oznacza jednak, że podatnik może skorzystać z ulgi bez konieczności ponoszenia wydatków na wskazane cele oraz bez obowiązku udowodnienia faktu ich poniesienia. W związku z tym organ podatkowy może zażądać od podatnika przedstawienia dowodu potwierdzającego fakt poniesienia wydatku. Aby skorzystać z wymienionej ulgi podatnik powinien uprawdopodobnić fakt dojazdów oraz korzystanie z niezbędnych zabiegów leczniczo - rehabilitacyjnych, wskazując ich rodzaj, ilość (częstotliwość), miejsce, podmiot kierujący na zabiegi oraz podmiot, który je wykonał. Okoliczności te mogą być np. potwierdzone zaświadczeniem wydanym przez lekarza specjalistę, skierowaniem na zabiegi, dokumentami potwierdzającymi ich wykonanie. Uprawdopodobniona kwota odliczenia nie może przekroczyć określonego ustawą limitu przypadającego na podatnika który w 2010 roku wynosił 2.280 zł. Organ odwoławczy stwierdził, że orzeczona niepełnosprawność, wiek podatników, załączone dokumenty dotyczące stanu zdrowia oraz opis sytuacji życiowej wskazują na zły stan zdrowia oraz konieczność użytkowania samochodu osobowego w celu zaspokajania codziennych potrzeb. Jednakże przytoczone wyżej przepisy wskazują na zamknięty katalog wydatków, które niepełnosprawny podatnik może odliczyć od dochodu podlegającego opodatkowaniu. Ulgą nie są objęte wydatki związane z używaniem samochodu osobowego na wyjazdy po zakupy, dojazdy do działki czy dojazdy do lekarza na wizyty. Ulga przysługuje w sytuacji gdy dojazdy samochodem związane są z niezbędnymi zabiegami leczniczo-rehabilitacyjnymi. Organ drugiej instancji ustalił na podstawie zeznań M. B. przesłuchanego w charakterze strony w dniu 9 lipca 2012 r. przez organ pierwszej instancji, że w roku 2010 oboje podatnicy korzystali z porad lekarskich wyłącznie w Niepublicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej Przychodnia Medycyny Rodzinnej [...] we W. Naczelnik Urzędu Skarbowego na zapytanie skierowane do wymienionego podmiotu leczniczego, czy M. B. i S. B. w roku 2010 korzystali z usług leczniczych i czy w stosunku do wymienionych osób były stosowane zabiegi rehabilitacyjne lub o charakterze leczniczo- rehabilitacyjnym, uzyskał informację, że Przychodnia [...] nie świadczy usług rehabilitacyjnych, a podatnicy w roku 2010 korzystali jedynie z usług medycznych. Ponadto z informacji uzyskanej z Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie we W. wynika, że podatnicy nie korzystali w roku 2010 z dofinansowania do uczestnictwa w turnusach rehabilitacyjnych. Na podstawie tych dowodów organ ustalił, że podatnicy w roku 2010 nie korzystali z zabiegów rehabilitacyjnych lub o charakterze leczniczo- rehabilitacyjnym. Organ odwoławczy stwierdził, że nie kwestionuje stanu zdrowia podatników, ani nie podważa również faktu korzystania przez nich z samochodu osobowego w celu przejazdów do lekarza rodzinnego, czy też przejazdów własnym samochodem na badania lekarskie do przychodni lekarskiej jak również w celu dokonania codziennych zakupów. Jednakże organ stwierdził, że określony ustawą o podatku dochodowym katalog wydatków (zarówno limitowany jak i nie limitowany) na charakter zamknięty co oznacza, że odliczeniu podlegają tylko i wyłącznie te wydatki, które zostały w nim wymienione. W szczególności ulga nie przysługuje z samego faktu inwalidztwa i posiadania samochodu osobowego wykorzystywanego dla potrzeb osoby niepełnosprawnej. Określone wydatki muszą być faktycznie poniesione i to na wskazane w ustawie podatkowej określone cele. Orzeczenie o niepełnosprawności (podobnie jak i fakt posiadania własnego pojazdu) to tylko jeden z warunków odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne. Podatnik nie może być pozbawiony prawa do odliczeń omawianych wydatków jedynie w przypadku, o ile ich poniesienie zostanie udokumentowane, bądź przynajmniej uprawdopodobnione w sytuacji gdy dokumenty nie są wymagane. Organ odwoławczy nie zgodził się z argumentacją podatników, że wydatki które odliczyli w zeznaniu nie muszą być potwierdzone żadnymi dokumentami, ponieważ ulga w kwotach po 2.280 zł z tytułu używania samochodu przysługuje im z racji wieku oraz stanu zdrowia. W ocenie organu wydatki poniesione na korzystanie przez skarżących z własnego samochodu w celach innych niż dojazdy na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne nie mogą zostać uznane za wydatki o charakterze rehabilitacyjnym. Podatnicy w roku 2010 nie korzystali z własnego samochodu w celu dojazdów na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. Natomiast wizyty w Poradni [...] z której podatnicy korzystali w 2010 roku nie były związane z zabiegami leczniczo-rehabilitacyjnymi ponieważ poradnia takich usług nie świadczy. Organ stwierdził, że skoro celem wyjazdów były zakupy, dojazdy do poradni lekarskiej, do apteki, jak również wyjazdy na działkę rekreacyjną, wydatki nie mogą być odliczone. Organ podał, że przy braku odliczeń od dochodu prawidłowo obliczony podatek obojga podatników wynosi 6.082,56 zł, zaś po odliczeniach składek na ubezpieczenie zdrowotne podatek należny wynosi 2.985 zł. Zaliczki pobrane zostały w kwocie 2.985 zł, a zatem różnica pomiędzy sumą zaliczek pobranych przez płatników a podatkiem należnym wynosi 0 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wskazali, że łącznie od podatku odliczyli 1.642 zł, z tego każde z nich po 410 zł za niepełnosprawność narządów ruchu bez udokumentowania oraz po 410 zł na utrzymanie własnego samochodu bez udokumentowania. Kwoty 410 zł opisali jako 18 % z 2.280 zł. Zarzucali, że organy podatkowe obu instancji kwestionują odliczenie zakupu leków z powodu braku rachunków stwierdzających ich poniesienie, podczas gdy oni nie odliczali leków, lecz dokonali odpisów " na niepełnosprawność narządu ruchu" oraz na "samochód", które nie wymagają udokumentowania. Wyjaśnili, że nie ma możliwości korzystania z oddziałów prowadzących rehabilitację we Włodawie ze względu na zakres zabiegów i usług prowadzonych przez te zakłady. Opisując dolegliwości zdrowotne skarżący stwierdzili, że korzystanie z ośrodków rehabilitacyjnych refundowanych przez NFZ w innych odległych miejscowościach jest nierealne ze względu na wiek. Skarżący wskazali na codzienne korzystanie z działki rekreacyjnej w miesiącach maj - sierpień i wynikające z tego korzyści związane z zaleconą rehabilitacją, oraz na związany z tym dojazd na działkę rekreacyjną własnym samochodem. Opisując sytuację zdrowotną skarżący wskazali ponadto na zalecenia lekarskie oraz na konieczność korzystania z własnego samochodu w celu przewozu zakupów ze sklepu spożywczego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej organy podatkowe podejmują w toku postępowania wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz załatwienia sprawy. Z wyrażonej w tym przepisie zasady prawdy obiektywnej wynika dla organu obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą Stosownie do art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy ustalił stan faktyczny sprawy bez naruszenia przepisów postępowania, a ustalenia faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy nie są przez podatników kwestionowane. Zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia jest, czy w tym stanie faktycznym sprawy przysługiwały skarżącym w roku 2010 odliczenia od podstawy obliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych określone w art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz.U. z 2010 r. Nr 51 poz. 307 z późn. zm.). Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy w brzmieniu obowiązującym w 2010 roku odliczeniu od podstawy obliczenia podatku podlegały wydatki na cele rehabilitacyjne oraz wydatki związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne. Treść tego przepisu nie może być wykładana w oderwaniu od innych przepisów ustawy, ponieważ w art. 26 ust. 7a zdefiniowano cały zakres wydatków opisanych ogólnie w ust.1 pkt 6 przez ich wyliczenie i bliższe określenie. Równocześnie zgodnie z art. 26 ust. 7c ustawy wysokość wydatków na cele określone w ust. 7a ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie, z wyjątkiem wydatków, o których mowa w ust. 7a pkt 7, 8 i 14. W niniejszej sprawie jest bezspornie ustalone, że podatnicy nie udokumentowali żadnych wydatków, o których mowa wyżej i ostatecznie nie powoływali się na odliczenie tego rodzaju wydatków, które należałoby udokumentować. W związku z tym rozważane mogą być jako podlegające ewentualnemu odliczeniu tylko te wydatki, które nie wymagają udokumentowania, to jest wymienione w art. 26 ust. 7a pkt 7, 8 i 14 ustawy. Ostatecznie jednak istotne w niniejszej sprawie są tylko te wydatki, które są wymienione w art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy, ponieważ podatnicy nie twierdzili, ani nie wykazywali, aby ponosili pozostałe wydatki, to jest związane z opłacaniem przewodników osób niewidomych (pkt 7) i utrzymaniem przez osoby niewidome psa przewodnika (pkt 8). Według art. 26 ust. 7a pkt 14 i ust. 7c ustawy odliczeniu od podstawy obliczenia podatku bez potrzeby przedstawienia dokumentów stwierdzających poniesienie wydatków podlegają wydatki poniesione na używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo rehabilitacyjne - w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2.280 zł. W nawiązaniu do treści skargi należy zatem wyjaśnić, że brak jest podstawy do odliczenia od podstawy obliczenia podatku jakichkolwiek kwot określonych przez skarżących jako " na niepełnosprawność narządu ruchu". Co do odliczenia wydatków poniesionych na używanie samochodu, organ podatkowy prawidłowo ustalił, że podatnicy spełniają określony w art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy warunek zaliczenia do odpowiedniej grupy inwalidztwa, ponieważ posiadają wymagane według art. 26 ust. 7d ustawy orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności. Posiadają także jako właściciele samochód osobowy. Jednak także prawidłowo organ podatkowy wskazał, że w myśl wymienionego wyżej przepisu art. 26 ust. 7a pkt 14 wydatki na używanie samochodu osobowego przez osobę niepełnosprawną podlegają odliczeniu tylko wówczas jeżeli używanie tego samochodu służy przejazdom na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. Okoliczność, że ustawodawca nie wymaga dokumentowania ponoszonych wydatków, nie oznacza, że podatnik może skorzystać z ulgi bez konieczności ponoszenia wydatków na wskazane cele oraz bez obowiązku udowodnienia faktu ich poniesienia. W związku z tym organ podatkowy może zażądać od podatnika przedstawienia dowodu potwierdzającego fakt poniesienia wydatku. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko organu podatkowego, że aby skorzystać z wymienionej ulgi podatnik powinien uprawdopodobnić fakt dojazdów oraz korzystania z niezbędnych zabiegów leczniczo- rehabilitacyjnych, wskazując ich rodzaj, ilość (częstotliwość), miejsce, podmiot kierujący na zabiegi oraz podmiot, który je wykonał. Okoliczności te mogą być np. potwierdzone zaświadczeniem wydanym przez lekarza specjalistę, skierowaniem na zabiegi, dokumentami potwierdzającymi ich wykonanie. W rozpoznawanej sprawie okazało się ostatecznie bezsporne, że podatnicy w roku 2010 nie korzystali z żadnych zabiegów leczniczo – rehabilitacyjnych (pominąwszy twierdzenia podatników dotyczące korzystania z działki rekreacyjnej). Wynika to nawet z treści skargi, w której skarżący przyznają, że nie ma możliwości korzystania z zakładów prowadzących rehabilitację we Włodawie ze względu na zakres zabiegów i usług prowadzonych przez te zakłady, oraz że korzystanie z ośrodków rehabilitacyjnych refundowanych przez NFZ w innych odległych miejscowościach jest nierealne ze względu na wiek podatników. Okoliczność, że skarżący używali samochodu w celu dojeżdżania do działki rekreacyjnej nie daje podstawy do odliczenia wydatków na używanie samochodu, nawet jeżeli korzystanie z działki rekreacyjnej wywoływało u podatników korzystne skutki zdrowotne. Z art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy wynika bowiem, że używanie samochodu tylko wówczas daje prawo do odliczenia wydatków, jeżeli samochód używany jest dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo – rehabilitacyjne. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje pojęcia zabiegów leczniczo – rehabilitacyjnych. Według definicji słownikowych i encyklopedycznych ("Słownik wyrazów obcych" - PWN, Warszawa 1991r., "Encyklopedia" PWN) zabieg stanowi interwencję mającą na celu wywołanie określonego skutku, zwykle będącą środkiem zaradczym przeciwdziałającym czemuś (np. skutkom choroby); rehabilitacja jest to przywrócenie choremu sprawności fizycznej i psychicznej poprzez stosowanie odpowiednich zabiegów leczniczych; rehabilitacja lecznicza zaś to połączenie leczenia z postępowaniem usprawniającym, które obejmuje zabiegi fizykoterapeutyczne, wodolecznictwo, światłolecznictwo, elektrolecznictwo, mechanoterapię i kinezyterapię. Biorąc powyższe pod uwagę nie można uznać pobytu i wypoczynku na działce rekreacyjnej za zabieg leczniczo – rehabilitacyjny. Pojęcie zabiegu zakłada bowiem interwencję, czyli działanie zewnętrzne skierowane na wywołanie skutku u osoby poddanej zabiegowi. Działanie to polega na stosowaniu środków z dziedziny fizykoterapii, wodolecznictwa, światłolecznictwa, elektrolecznictwa, mechanoterapii i kinezyterapii. Podsumowując należy stwierdzić, że w ustalonym prawidłowo przez organy podatkowe stanie faktycznym sprawy brak było w roku 2010 podstawy do odliczenia przez skarżących od podstawy obliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych wydatków określonych w art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W szczególności podatnicy nie wykazali, aby używanie przez nich samochodu osobowego wynikało z potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo - rehabilitacyjne (art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy), ponieważ takim zabiegom w roku 2010 nie byli poddawani. Biorąc pod uwagę omówione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.)