II SA/Bd 72/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Maciej Hoffman po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 marca 2013 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem oddala skargę. II SA/Bd 72/13 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.), art. 83 ust. 1, art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) nakazał inwestorowi J. W. doprowadzenie nadbudowy - schowka do stanu zgodnego z zatwierdzonym projektem budowlanym, który przewidywał usytuowanie w tym miejscu schowka na narzędzia, poprzez rozbiórkę samowolnie rozbudowanej części schowka o wym. [...]m x [...]m, wys. [...]m, na tarasie dachowym na budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. S. w T., przynależnym do mieszkania nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu [...] lipca 2010 r. przeprowadzono kontrolę, w trakcie której stwierdzono, że na tarasie umiejscowionym na dachu ww. budynku mieszkalnego rozbudowano istniejące pomieszczenie, którego wymiary, zgodnie z projektem budowlanym wynosiły ok. [...]m x [...]m, uzyskując w ten sposób kuchnię letnią, sanitariat oraz saunę. Obiekt wykonano na konstrukcji stalowej z płytami OSB, wypełnionymi wełną, z dachem konstrukcji drewnianej oraz wyposażono w instalacje: elektryczną i wodno-kanalizacyjną. Od strony południowo-zachodniej wstawiono przeszklone drzwi przesuwane. Wymiary dobudowanej części to: szer. [...]m, dł. [...]m i wys. ok. [...]m. Rozbudowy dokonano w 2009 r., a inwestor nie uzyskał na ww. roboty budowlane wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Ponadto, organ wskazał, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu, zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Miasta T. z dnia [...] października 2006 r., obowiązuje przeznaczenie pod zabudowę usługową oraz mieszkaniową wielorodzinną. Organ podał również, że inwestor nie wykonał postanowienia z dnia [...] września 2010r., którym organ orzekł o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych oraz nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia organowi wymaganych dokumentów. Nie zgadzając się z decyzją organu I instancji skarżący złożył odwołanie wnosząc o zmianę wydanej decyzji i umożliwienie zaadoptowania powiększonej altany do użytkowania. Skarżący wskazał, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, prawem budowlanym i pozwoleniem na budowę rozbudowany obiekt jest obiektem małej architektury na jego tarasie. Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...] K.-P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. na podstawie art. 104 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., oraz art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4, art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane utrzymał w mocy decyzję organu l instancji wskazując, że odwołanie strony nie zasługuje na uwzględnienie. Organ podniósł, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem wyjątków określonych w art. 29 tej ustawy. W art. 29 ust. 1 i 2 enumeratywnie wymieniono w ust. 1 "budowy", a w ust. 2 "wykonywanie robót budowlanych", których wykonanie nie wymaga pozwolenia na budowę, a wśród tych wyjątków nie wymieniono budowy albo robót budowlanych odnoszących się do rozbudowy obiektu o pomieszczenie, które byłoby zwolnione z wymogu uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę. Organ podał, że przedmiotowa rozbudowa nie jest obiektem małej architektury w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, albowiem zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 4 tej ustawy obiektem małej architektury są niewielkie obiekty w szczególności kultu religijnego tj.: kapliczki, krzyże przydrożne, figury; posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej; użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Obiekt nie jest również altaną, zgodnie bowiem z definicją słownikową altana - to budowla o lekkiej konstrukcji, często z ażurowymi ścianami mająca na celu chronić przed słońcem, wiatrem czy deszczem, przeznaczona na okazjonalny pobyt ludzi. Organ wskazał, że bezsporne jest, iż rozbudowa schowka na narzędzia została wykonana przez inwestora w 2009 r. bez wymaganego przepisami pozwolenia na budowę i wyjaśnił, że w takim przypadku organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany wszcząć postępowanie administracyjne i prowadzić je w oparciu o zasady określone w art. 48 ustawy Prawo budowlane z uwzględnieniem art. 49 ustawy. Zgodnie zaś z art. 48 powołanej ustawy, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, a jeżeli budowa: jest zgodna z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych, ustalając wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy, oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie dokumentów w celu umożliwienia legalizacji samowolnej rozbudowy obiektu. Na gruncie powyższego organ wskazał, że organ I instancji określił, jakie wymagania są niezbędne do legalizacji rozbudowy - nadbudowy schowka na tarasie budynku mieszkalnego, jednakże inwestor nie spełnił w wyznaczonym przez organ terminie określonych obowiązków. Brak zaś ich wykonania oznaczało, że kontynuowanie procedury w celu legalizacji rozbudowy obiektu nie jest zgodne z prawem. Skarżący nie wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków, co skutkowało wydaniem przez organ I instancji decyzji. Nie zgadzając się z decyzją organu II instancji J. W. zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie w całości. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wskazał, że obowiązkiem organu II instancji było rozważenie kwalifikacji spornych robót budowlanych, a więc ustalenie, jakie prace w obiekcie budowlanym zostały wykonane z uwzględnieniem definicji zawartych w art. 3 pkt 4 i 6 ustawy Prawo budowlane, oraz wskazanie czy wymagały one zgłoszenia czy pozwolenia na budowę i ustalenie, czy inwestor te wymogi spełnił. W ocenie skarżącego, postępowanie takie pozwoliłoby na ocenę, czy dokonano samowoli budowlanej i umożliwiłoby wszczęcie postępowania legalizacyjnego. Organ II instancji zaś tego nie uczynił. Skarżący wskazał również, że organ II instancji nie zbadał, czy w następstwie robót budowlanych doszło do zmiany charakterystycznych parametrów budowlanych obiektu różniących "przebudowę" od robót budowlanych uznawanych za "budowę", czy np. jako "nadbudowę" - gdyż nie zmienia się wysokość dachu obiektu. Zakwalifikowanie kontrolowanych robót do którejś z kategorii wymagało dokonania oceny stanu faktycznego wg kryteriów definiujących te pojęcia. Zdaniem skarżącego organ II instancji nie zbadał, czy w następstwie wykonanych robót budowlanych doszło do samowoli budowlanej, czy roboty te wymagały pozwolenia na budowę lub zgłoszenia oraz jaki tryb legalizacji należałoby zastosować. Ponadto, skarżący wskazał, że organ II instancji nie prowadząc oględzin "schowka" naruszył prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu uznając okoliczności faktyczne za udowodnione, co jest sprzeczne z art. 10 i art. 81 k.p.a. Skarżący podkreślił, że z rozważań organu nie wynika czy "schowek" jest częścią budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. S. w T., czy jest obiektem wolnostojącym na terenie tarasu dachowego tego budynku. Organ II instancji nie ustalił również, jaka jest powierzchnia użytkowa "schowka" po dokonaniu jego rozbudowy. Ustalenie zaś powierzchni użytkowej ma istotne znaczenie, bowiem pozwoliłoby zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy na określenie, czy powierzchnia ta jest mniejsza niż 25m², w konsekwencji, czy pozwolenie na budowę było w tej sytuacji wymagane. Skarżący podniósł ponadto, że "schowek" znajduje się na rekreacyjnym tarasie dachowym budynku i wskazał, iż zgodnie z § 10 aktu notarialnego z dnia [...] lipca 2009 r., Rep. A Nr [...] posiada on prawo wyłącznego korzystania z przynależnego do jego lokalu mieszkalnego tarasu, przy czym taras ten znajduje się przy wymienionym lokalu i posiada samodzielne wejście z tego lokalu. Skarżący podniósł, że skoro "schowek" znajduje się na terenie tarasu rekreacyjnego, to służy on także rekreacji codziennej i utrzymania na tarasie porządku, wobec czego, jego zdaniem, zgodnie z art. 3 pkt 4c, art. 29 ust. 1 pkt 2, art. 29 ust.1 pkt 22, art.30 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane obiekt ten nie wymaga ani pozwolenia, ani zgłoszenia. Skarżący podniósł, że w odwołaniu wniósł o uznanie "schowka" za obiekt małej architektury, albo za altanę, na co zgodził się Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. S. w T. w piśmie z dnia [...] września 2012 r. Powyższe winno być, zdaniem skarżącego, wzięte pod rozwagę przez organ II instancji z uwagi na fakt, iż "schowek" ma obecnie powierzchnię mniejszą niż 25m². Ponadto, skarżący podniósł, że zgodnie z § 2a aktu notarialnego budynek wielorodzinny mieszkalny odebrany był wraz ze "schowkiem" i został przyjęty do użytkowania decyzją PINB w T. z dnia [...] grudnia 2008 r. udzielającą pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną. Błędnym ustaleniem organu II instancji, w ocenie skarżącego jest, że skarżący dokonał rozbudowy schowka w 2009 r. W ocenie skarżącego, organ II instancji powinien dokładnie ustalić, w jakim czasie nastąpiła realizacja obiektu, gdyż skarżący jest właścicielem lokalu w budynku wielorodzinnym dopiero od [...] lipca 2009 r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2013 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w skardze wnosząc jednoczenie o uchylenie zaskarżonej decyzji i uznanie, że wniesiona skarga jest zasadna. Na rozprawie, która odbyła się w dniu [...] marca 2013 r. skarżący podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze i w ww. piśmie procesowym. Dodatkowo wskazał, że organy nie poinformowały go o wysokości opłaty legalizacyjnej. Ponadto skarżący poddał w wątpliwość, czy odstępstwa od projektu były tak duże, że uzasadniały tak represyjne potraktowanie go. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania tej decyzji. W przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadza się po pierwsze do oceny, czy pomieszczenie kuchni letniej z sanitariatem i sauną wykonane przez skarżącego na tarasie dachowym, usytuowanym na budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. S. w T., przynależnym do mieszkania nr [...], stanowiącego własność skarżącego powstało w wyniku samowoli budowlanej obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę (art. 48 ustawy Prawo budowlane), czy też w wyniku samowoli budowlanej obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia (art. 49b ustawy Prawo budowlane). Organ administracji I instancji w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2010r. ustalił, że na tarasie przynależnym do mieszkania nr [...], umiejscowionym na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul S. w T. rozbudowano istniejące pomieszczenie schowka, którego wymiary zgodnie z projektem budowlanym wynosiły ok. [...]m x [...]m. Zdaniem organu w wyniku rozbudowy schowka uzyskano pomieszczenie kuchni letniej, sanitariat oraz saunę. Wymiary dobudowanej części wyniosły szer. [...]m x dł. [...]m x wys. ok. [...]m. Ustalono, że rozbudowę wykonano na konstrukcji stalowej z płytami OSB, wypełnionymi wełną, z dachem konstrukcji drewnianej. Obiekt wyposażono w instalację wodno - kanalizacyjną i elektryczną. Organ ustalił również, że zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (Uchwała Rady Miasta T. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] przeznaczeniem podstawowym terenu, na którym został zlokalizowany sporny obiekt jest zabudowa usługowa oraz zabudowa wielorodzinna. Organ ustalił również, że inwestor na wykonanie ww. pomieszczenia nie uzyskał wymaganego przez przepisy prawa pozwolenia na budowę. Działając w oparciu o tak ustalony stan faktyczny sprawy organ uznał, że w przedmiotowej sprawie doszło do samowoli budowlanej obiektu budowlanego wykonanego bez pozwolenia na budowę, dopuścił również postępowanie legalizacyjne w oparciu o rygor art. 48 ustawy Prawo budowlane. W ocenie Sądu stanowisko organu, że stanowi nadbudowę obiektu budowlanego powiększenie kubatury mieszkania poprzez zabudowę tarasu przynależnego do mieszkania odpowiada przepisom prawa. Wykonany zakres robót budowlanych odpowiada definicji budowy, przez którą należy rozumieć również nadbudowę, jak i rozbudowę obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. W ramach wykonanych robót skarżący wykonał kuchnię, sanitariat oraz saunę, przez co spowodował zmianę parametrów użytkowych i technicznych istniejącego obiektu budowlanego, jakim był schowek. Ponadto zmienił takie parametry istniejącego schowka, jak: powierzchnia zabudowy, długość, szerokość, co świadczy ewidentnie o rozbudowie istniejącego obiektu, jakim był schowek. Dlatego zakresu wykonanych robót nie można potraktować, tak jak sugeruje w skardze skarżący, jako przebudowy. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 7a) ustawy Prawo budowlane przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. W ocenie Sądu zmiana takich parametrów jak powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość pozbawia możliwości potraktowania spornego obiektu jako przebudowy. Nie ma znaczenia do klasyfikacji robót, że nie uległa zmianie wysokość rozbudowanego samowolnie obiektu w stosunku do wcześniej istniejącego schowka. Organ dokonał prawidłowej klasyfikacji robót wywodząc, że rozbudowano istniejące pomieszczenie schowka. Rozbudowa obiektu budowlanego jest rodzajem robót budowlanych traktowanych jako budowa i wymaga pozwolenia na budowę. Wzniesienie obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę podlega reżimowi art. 48 ustawy Prawo budowlane. W związku z powyższym organ dokonał prawidłowej kwalifikacji samowolnie wzniesionego obiektu, jako rozbudowa schowka, tym samym zwiększając powierzchnię istniejącego mieszkania. Zgodnie z §3 pkt 9) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690) przez mieszkanie - należy rozumieć zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego. Powstały zatem obiekt stanowi w terminologii budowlanej zgodnie z § 3 pkt 11) ww. rozporządzenia pomieszczenie pomocnicze, przez które należy rozumieć pomieszczenie znajdujące się w obrębie mieszkania lub lokalu użytkowego służące do celów komunikacji wewnętrznej, higieniczno-sanitarnych, przygotowywania posiłków, z wyjątkiem kuchni zakładów żywienia zbiorowego, a także do przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności. W orzecznictwie Sądów administracyjnych utrwalony został pogląd, że wykonanie zabudowy tarasu jest rozbudową budynku mieszkalnego (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 339/10, od którego NSA wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2139/10 oddaliło skargę kasacyjną - publ. www.norzeczenia.nsa.gov.pl). Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje stanowisko skarżącego, że organy nie ustaliły, czy wzniesiony obiekt na terenie tarasu dachowego jest budynkiem wolnostojącym, oraz czy jego powierzchnia jest mniejsza niż 25 m2. W powyższych rozważaniach uzasadnienia Sąd wyraził stanowisko, że samowolnie wzniesiony obiekt wymagał pozwolenia na budowę. Nie mają do niego zastosowania zwolnienia z pozwolenia na budowę wynikające z art. 29 ustawy Prawo budowlane. Nie jest to obiekt małej architektury, ani też altana podlegająca instytucji zgłoszenia (art. 29 ust. 1 pkt 22 i pkt 2 ustawy Prawo budowlane). Powyższemu obiektowi nie nadaje charakteru jego przeszklenie, lecz funkcja, jaką ono pełni jako kuchnia, sanitariat oraz sauna. We wskazanym przez skarżącego wyroku NSA z dnia 7 kwietnia 2011 r., sygn. II OSK 586/10 postawiono tezę, że: "Oranżeria (ogród zimowy), jako obiekt budowlany podlegający instytucji zgłoszenia z mocy art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), nie musi być usytuowany bezpośrednio na gruncie, zatem możliwe jest jego sytuowanie również na tarasach budynków mieszkalnych". Sąd w powyższym wyroku dokonując jednak wykładni art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wprost zajął stanowisko, że z redakcji tego przepisu wynika, iż narzucony wymóg obiektu wolnostojącego dotyczy parterowych budynków gospodarczych, które stanowią budynki w rozumieniu prawa budowlanego. W tym miejscu należy podkreślić, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, do czego jest umocowany na podstawie art. 133 § 1p.p.s.a. Organ I instancji udokumentował sporny obiekt zdjęciami (k- 4 akt administracyjnych organu I instancji). Dokumentacja fotograficzna w zupełności odzwierciedla charakter obiektu oraz to, że jest on zespolony z budynkiem mieszkalnym. Argumenty skarżącego, że jest to obiekt wolnostojący, czy też altana, albo obiekt małej architektury nie znajdują odzwierciedlenia w aktach sprawy. Skarżący w skardze oprócz gołosłownych stwierdzeń, że tak jest, nie podważył żadnym dokumentem dowodów zgromadzonych przez organ w aktach sprawy. W ocenie Sądu ustalony przez organy nadzoru budowlanego stan faktyczny sprawy samowolnie wykonanych robót budowlanych nie budzi zastrzeżeń, a postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone bez istotnego naruszenia przepisów postępowania. Organ II instancji na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie miał obowiązku przeprowadzania powtórnych oględzin, a badając jeszcze raz sprawę od podstaw wykonane roboty budowlane zakwalifikował jako rozbudowę obiektu budowlanego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej. Z punktu widzenia istoty przedmiotowej sprawy, nie ma znaczenia, czy obiekt został, nadbudowany, czy rozbudowany. Zakres robót budowlanych stworzył konieczność wcześniejszego uzyskania przez inwestora na ich wykonanie pozwolenia na budowę. Bezsporne jest, że roboty wykonano bez pozwolenia na budowę. Należy podkreślić, że decyzja organu I instancji o nakazie rozbiórki samowolnie rozbudowanego obiektu budowlanego była następstwem niezastosowania się skarżącego do obowiązku nałożonego na niego przez organ I instancji w postanowieniu z dnia [...] września 2010 r. nr [...]. Organ wezwał skarżącego w powyższym postanowieniu zakreślając termin na dokonanie czynności o dokumenty wynikające z art. 48 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Stosownie do art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1, a więc właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Bezsporne w sprawie jest, że skarżący nie zastosował się w ogóle do obowiązków nałożonych na niego przez organ I instancji w postanowieniu z dnia [...]września 2010 r. W związku z powyższym organ zasadnie zastosował nakaz rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane. Ustalenia faktyczne dotyczące rozmiaru i zakresu robót budowlanych oraz inwestora tych robót zostały dokonane na podstawie dowodu z oględzin, który został przeprowadzony w dniu [...] lipca 2010 r. Skarżący był obecny przy oględzinach, podpisał protokół z ich sporządzenia. Z protokołu, podpisanego przez osoby biorące udział w oględzinach nie wynika, aby skarżący zgłaszał jakiekolwiek zastrzeżenia, co do treści istotnej dla ustaleń w niniejszej sprawie. Organ w wyniku oględzin ustalił, że rozbudowy dokonano w 2009r. Z załączonego do skargi aktu notarialnego ( umowa ustanowienia i sprzedaży odrębnej własności lokalu mieszkalnego) wynika, że lokal nr [...] w budynku mieszkalnym nr [...] pobudowany został w 2008r. W dniu [...] grudnia 2008r. obiekt uzyskał pozwolenie na użytkowanie. Umowa o sprzedaży został podpisana w dniu [...] lipca 2009r. Powyższe zdarzenia nie podważają zatem ustaleń organu , że samowolnie wzniesiono sporny obiekt w 2009r. Bezsporne jest również to, że skarżącemu umożliwiono zalegalizowanie przedmiotowej samowoli budowlanej, o jej sposobie oraz skutkach braku legalizacji został on pouczony we wskazanym postanowieniu, lecz z własnej woli z uprawnienia tego nie skorzystał. Z tych przyczyn niezasadny jest zarzut błędnego zastosowania przepisu art. 48 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane. Organ nadzoru budowlanego wykazał poprzez przeprowadzone postępowanie dowodowe, że inwestor nie posiadał wymaganego prawem pozwolenia na budowę w zakresie wykonanych robót budowlanych, wobec czego tryb wskazany zakwestionowanym przepisem zastosowany został prawidłowo. Rozstrzygające sprawę organy administracji dokonały ustalenia wszystkich istotnych dla jej rozpatrzenia okoliczności faktycznych. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi ustawowe, jest kompletne, logiczne i zrozumiałe, co do motywów, którymi się organ odwoławczy kierował, a prawidłowość zastosowania przepisów prawa nie budzi wątpliwości Sądu. W uzasadnieniu tym odniesiono się także do zarzutów odwołania. Niewątpliwie skarga, a wcześniej odwołanie, stanowi jedynie polemikę z prawną kwalifikacją wykonanych przez inwestora robót budowlanych. Sąd orzekający w niniejszej sprawie aprobuje stanowisko uzasadnione ustalonymi okolicznościami sprawy, że wykonano roboty budowlane polegające na rozbudowie budynku mieszkalnego. Z przedstawionych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w tym przepisów postępowania, w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) skargę oddalił.