I OSK 1831/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Irena Kamińska, Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.), Sędzia del. NSA Jerzy Solarski, Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski, po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] spółka cywilna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 maja 2011 r. sygn. akt III SA/Lu 121/11 w sprawie ze skargi [...] spółka cywilna na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór pojazdu oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 24 maja 2011 r., sygn. akt III SA/Lu 121/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę [...] Spółka cywilna na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...]. W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał następujące okoliczności faktyczne i prawne: Na polecenie Policji w dniu 13 kwietnia 2006 r. pojazd marki [...] nr rej. 388 [...] został usunięty z drogi i umieszczony na parkingu strzeżonym [...] w Lublinie ul. D.. Pojazd ten usunięto z drogi w trybie art. 130 a ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Lublinie orzekł, że przedmiotowy pojazd przechodzi z dniem 13 października 2006 r. na rzecz Skarbu Państwa, zaś postanowieniem Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Lublinie tego organu z dnia [...] lipca 2009 r. przyznano skarżącym zwrot wydatków i wynagrodzenie za dozór nad pojazdem za okres 14 października 2006 r. – 16 października 2008 r. oraz odmówiono przyznania należności za dozór pojazdu od 17 października 2008 r. do 1 grudnia 2008 r. Po rozpoznaniu zażalenia na powyższe postanowienie w części dotyczącej wynagrodzenia za okres 17 października 2008 r. – 1 grudnia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie uchylił je i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, a ten po uzupełnieniu materiału dowodowego o zeznania przesłuchanych świadków (w tym pracowników Trzeciego Urzędu Skarbowego w Lublinie) postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] odmówił przyznania zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór pojazdu za okres od dnia 17 października 2008 r. do dnia 1 grudnia 2008 r. Rozstrzygnięcie to utrzymane zostało w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia [...] stycznia 2011 r. Organ podkreślił, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, w dniu [...] października 2008 r. skarżący odmówili wydania pojazdu z parkingu, podobnie jak w dniu [...] listopada 2008 r. pomimo, że o woli organu likwidacyjnego odbioru samochodu z parkingu dozorcy, wiedzieli już w dniu [...] października 2008 r., kiedy to doręczone im zostało pismo Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Lublinie z dnia [...] września 2008 r., w którym organ zwrócił się o wydanie pojazdu z parkingu. Przedmiotowy pojazd odebrano z parkingu w dniu 1 grudnia 2008 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M.L. i M.L. prowadzący działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej [...] zarzucili, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego Lublinie z dnia [...] czerwca 2010 r. wydano z rażącym naruszeniem art. 7, art. 67, art. 68, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz z pominięciem argumentacji, że jeżeli organ egzekucyjny zażąda wydania dozorowanej rzeczy, nie oznaczając terminu jej odebrania, bądź nie przystępuje do odbioru, to w dalszym ciągu na organie ciąży obowiązek zapłaty należności, o których mowa w art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że brak jest podstaw prawnych do przyznania od Skarbu Państwa wynagrodzenia za dozór pojazdu za okres od dnia 17 października 2008 r. do dnia 1 grudnia 2008 r. Sąd wskazał, że w świetle prawidłowo zgromadzonego i ocenionego materiału dowodowego przez orzekające organy, w dniu 16 października 2010 r. nie wydano pracownikom Trzeciego Urzędu Skarbowego w Lublinie przedmiotowego pojazdu, czego dowodzi między innymi "protokół odbioru samochodu" . W dniu 4 listopada 2010 r. również nie wydano pojazdu o czym także świadczy protokół odbioru. Jak wynika zaprotokołowanych wypowiedzi świadków – pracowników Trzeciego Urzędu Skarbowego w Lublinie – A.C. , A.P., A.T. i K.N. w dniu [...] października 2008 r. oraz [...] listopada 2008 r. M.L. odmówił wydania pojazdu i dlatego nie dokonano jego odbioru z parkingu przy ul. D.. W ocenie Sądu I instancji wyjaśnienia składane przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego nie podważają skutecznie stanowiska organu, który opiera się na wyżej omawianych dowodach. Brak jest dowodów wykluczających fakt dwukrotnego przybycia pracowników Urzędu Skarbowego w Lublinie na parking strony skarżącej w celu odbioru pojazdu marki [...]. Powyższej oceny nie podważają dołączone do skargi protokoły przesłuchania świadków A.P. i A.C. dotyczące innego postępowania administracyjnego związanego z odbiorem samochodu marki F. nr rejestr. [...]. Nie ma zatem podstaw do zwrotu wydatków za dozór nad tym pojazdem od dnia 17 października 2008 r., skoro – stosownie do art. 102 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – dozorca obowiązany jest przechowywaną rzecz (ruchomość) wydać na wezwanie organu. O tym, że organ likwidacyjny chce, aby wydano mu przedmiotowy samochód skarżący wiedział już od dnia [...] października 2008 r., kiedy to doręczono pismo Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Lublinie z dnia [...] września 2008 r., w którym organ I instancji zwraca się o wydanie tego pojazdu z parkingu. Bez znaczenia jest kwestia przyczyn, którymi kierował się skarżący odmawiając wydania pojazdu. Jedynie zgoda skarżącego na wydanie spornego samochodu wyrażona w dowolnej formie (ustnej, czy pisemnej) i zaniechanie czynności jego odbioru ze strony organu, przemawiałyby za słusznością zarzutów i wniosków skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał więc, że brak było podstaw do przyznania skarżącym wynagrodzenia za dozór pojazdu za sporny okres i z tych względów oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako ustawa P.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli M.L. i M.L., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] Spółka cywilna, reprezentowani przez adwokata. Skarga kasacyjna oparta została o obie podstawy z art. 174 ustawy P.p.s.a., a zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. naruszenie prawa materialnego, a to: art. 102 ust 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2005 r. Nr 229 poz. 1954 ze zm.) w zw. z § 1 pkt 1 – 3, § 3 pkt 1 lit a – e, § 3 pkt 2 lit a i b, 2b, § 4 ust 1, 2 i 3, § 6 ust 1, § 12 ust 1, 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 50 i art. 54 § 1 pkt 1 – 6 k.p.a. w zw. z art. 67 § 1 i § 2 pkt 3 i art. 68 § 1 i § 2 k.p.a. polegające na dokonaniu błędnej i zawężającej ich wykładni i w konsekwencji niewłaściwym zastosowaniem wyżej wymienionych przepisów, wyrażające się w pominięciu faktu, że organ egzekucyjny zobligowany jest do sporządzenia wezwania do odbioru dozorowanego samochodu w przewidzianej formie, zawierającego w szczególności określenie terminu odbioru samochodu i jednocześnie do sporządzenia stosownego protokołu na okoliczność wydania i odbioru pojazdu, przy jednoczesnym niezastosowaniu powołanych wyżej przepisów, które wskazują na powyższą konieczność, II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to: 1. art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na zaniechaniu kompleksowego wyjaśnienia z urzędu wszelkich okoliczności sprawy, w szczególności na zaniechaniu ustosunkowania się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze z dnia 12.02.2011 r., jak również konstrukcji uzasadnienia, która nie zawiera wszechstronnego i przekonywującego wyjaśnienia stanowiska sądu administracyjnego odnośnie istotnych dla sprawy okoliczności, co uniemożliwia dokonanie prawidłowej kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku, 2. art. 233 § 1, art. 227 i art. 252 k.p.c. w zw. z 75 § 1 i art. 77 § 1 § 3 k.p.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. i art. 106 § 3 i § 5 P.p.s.a. polegające na braku wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału dowodowego, przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów skutkujące jej dowolnością, w szczególności w zakresie oceny dowodu z zeznań przesłuchanych w toku postępowania świadków – pracowników Trzeciego Urzędu Skarbowego w Lublinie oraz weryfikacji i oceny ich zeznań w oparciu o załączone do skargi protokoły z przesłuchania A. P. i A. C., i w konsekwencji zupełnie dowolnym uznaniu, że strona nie udowodniła niezgodności z prawdą protokołów odbioru pojazdu z dn. [...].10.2008 r. i [...].11.2008 r., w sytuacji, gdy wszechstronna analiza materiału dowodowego przeczy powyższej konkluzji, 3. art. 233 § 1, art. 227 i art. 252 k.p.c. w zw. z art. 67 § 1 i § 2 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 68 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. art. 7, 9, 10 § 1, 2 i 3, 11 i art. 70 k.p.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 i § 5 P.p.s.a. polegającą na braku wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału dowodowego, przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów skutkujące jej dowolnością, w szczególności polegającą na błędnym uznaniu, że protokoły odbioru samochodu z dnia [...].10.2008 r. i [...].11.2008 r. były zgodne z prawdą, w sytuacji, gdy dokumenty te sporządzono wbrew wskazanym wyżej przepisom k.p.a., zawierały nie odzwierciedlające rzeczywistości zapisy, ponadto nie zostały okazane stronie, ani nie zostały odczytane przy wszystkich obecnych osobach biorących udział w czynnościach, co skutkowało (przy akceptacji wojewódzkiego sądu administracyjnego) ograniczeniem udziału strony w postępowaniu dowodowym przed organem I instancji oraz utrudnieniem stronie udziału w postępowaniu odwoławczym. Skarżący domagali się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenia postanowień organów obu instancji, bądź stwierdzenia ich nieważności lub stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wskazano, iż w ocenie autora skargi kasacyjnej nie może budzić wątpliwości, że Trzeci Urząd Skarbowy nie przystąpił do odbioru pojazdu w momencie wydania żądania z dnia [...].09.2008r. Faktem bezspornym jest także, że w powołanym piśmie Trzeci Urząd Skarbowy nie określił terminu wydania rzeczy, do czego był ponad wszelką wątpliwość zobligowany. Pełnomocnik skarżących powołał się na art. 54 § 1 k.p.a. stanowiący o podstawowych elementach, jakie musi spełnić pismo, ażeby można je było zakwalifikować, jako "wezwanie". W szczególności wezwanie musi zatem zawierać: termin, do którego żądanie powinno być spełnione, albo dzień, godzinę i miejsce stawienia się oraz skutki prawne niezastosowania się do wezwania (art. 54 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a.). Jest to niezbędne z tego względu, że dozorca musi wiedzieć w jakim konkretnie terminie rzecz ma być wydana i jakie są skutki zaniechania tego obowiązku. Ponadto wskazane jest, ażeby w wezwaniu określony został podmiot upoważniony do odbioru samochodu. Powyższych kryteriów nie spełnia pismo Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Lublinie z dnia 25.09.2008 r. Dlatego też nie sposób uznać owego pisma ze wezwanie organu egzekucyjnego do odbioru przedmiotowego samochodu, albowiem nie zawiera daty odbioru, ani pouczenia o skutkach nie zastosowania się do pisma. Skoro natomiast organ egzekucyjny wyznaczył dopiero w wezwaniu do odbioru sporządzonym w dniu [...].11.2008 r. termin odbioru pojazdu na dzień 1 grudnia 2008 r., godz. 10-14, zaś pojazd ten został wydany we wskazanej dacie uznać należy, że żądanie skarżących o przyznanie wynagrodzenia za okres 17.10.2008-01.12.2008 r. jest uzasadnione. Ponadto pełnomocnik skarżących wskazał, iż Sąd I instancji powinien rozstrzygnąć wniesioną skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto stosownie do art. 141 § 4 P.p.s.a. WSA winien zawrzeć w uzasadnieniu wyroku zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Tymczasem powyższych kryteriów nie spełnia zaskarżone orzeczenie. Przede wszystkim WSA w Lublinie nie ustosunkował się do wszystkich mających znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia zarzutów sformułowanych w skardze i jednocześnie nie uzasadnił swojego orzeczenia w przekonywujący sposób, co uniemożliwia dokonanie prawidłowej kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia przez NSA. W dalszej części uzasadnienia pełnomocnik skarżących zakwestionował prawidłowość ustaleń Sądu co do prawdziwości zeznań świadków w kwestii sporządzenia protokołów odbioru pojazdu, podnosząc między innymi, iż sporządzone były one już poza siedzibą firmy skarżących, a ponadto nie przedstawiono ich skarżącym do zapoznania się, co stanowi naruszenie prawa i daje podstawy do przyjęcia, że przedstawione w nich okoliczności nie odpowiadają prawdzie. Autor skargi kasacyjnej podniósł też, że nie zostało wydane postanowienie o odmowie przeprowadzenia dowodu z załączonych do skargi dokumentów. Zatem Sąd winien dokonać merytorycznej oceny dokumentów złożonych przez stronę w załączeniu skargi. Taki obowiązek jednoznacznie wynika z art. 106 § 3 P.p.s.a. i przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, a to art. 233 § 1 i 227 stosowanych odpowiednio do postępowania dowodowego z mocy art. 106 § 5 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć należy, iż przepis art. 183 § 1 ustawy P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 ustawy P.p.s.a., należało zatem odnieść się do zasadniczych zarzutów stanowiących istotę podstaw kasacji. Rozpoznając zarzuty postawione orzeczeniu Sądu I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny uznał je za niezasadne. Skarga kasacyjna zarzuciła naruszenie art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a., jednakże w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepisy te w żaden sposób nie zostały naruszone. Art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, że wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że gdy granice zaskarżenia nie pokrywają się z granicami rozpoznania, to sąd ma prawo, a nawet obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Jednakże Sąd pierwszej instancji niezwiązany granicami skargi nie może przekroczyć granic sprawy administracyjnej i stosunku prawnego, w których skarga została wniesiona, nie może bowiem swoimi ocenami prawnymi "wkraczać" w sprawę nową w stosunku do tej, która była, albo powinna być przedmiotem postępowania przed organem administracji i wydawanych w nim aktów, przy czym termin "sprawa" występuje w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Podkreślić w tym miejscu należy, że Sąd pierwszej instancji dokonując kontroli pod względem legalności zaskarżonego aktu nie ustala ponownie stanu faktycznego, a jedynie ocenia, czy organy administracji publicznej zgodnie z regułami postępowania administracyjnego, ustaliły ten stan, a następnie, czy prawidłowo zastosowały do poczynionych ustaleń przepisy prawa materialnego. Oznacza to w skrócie, że ocena legalności zaskarżonego aktu lub czynności (w tym przypadku decyzji administracyjnej) winna być dokonana: po pierwsze w granicach danej sprawy, a po drugie z punktu widzenia zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Taką ocenę Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał, prawidłowo oddalając skargę strony w oparciu o art. 151 ustawy P.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można za usprawiedliwiony uznać także zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał bowiem całościowej i prawidłowej oceny zarzutów przedstawionych w skardze. Okoliczność, że Sąd Wojewódzki nie odniósł się szeroko w motywach swego rozstrzygnięcia do wszystkich argumentów podnoszonych przez skarżącą, nie stanowi o naruszeniu przez Sąd wskazanego przepisu. W szczególności nie świadczy to o wadliwym sporządzeniu przez Sąd pierwszej instancji uzasadnienia zaskarżonego wyroku czy o niedostatecznym wyjaśnieniu przyczyn wydanego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie i te wymagania spełnia zaskarżony wyrok. W szczególności, oprócz przytoczenia stanu ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej zawiera on ocenę zaskarżonej decyzji pod względem jej legalności. Wyjaśnienie zaś podstawy prawnej rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wyroku nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów powołanych w skardze, jeśli argumentacja sądu łącznie przesądza o ich bezzasadności. Wymagane jest bowiem by uzasadnienie wyroku stanowiło logiczną, zwartą całość a jednocześnie by było ono jedynie syntezą stanowiska sądu. Uzasadnienie wyroku sporządzone przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie wymogom powyższym w pełni odpowiada. Nie zasługiwał również na uwzględnienie – wyrażony pośrednio i w powiązaniu z przepisami kodeksu postępowania cywilnego – zarzut naruszenia art. 106 § 3 i 5 ustawy P.p.s.a. Wskazać należy bowiem, że co do zasady sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, może jedynie – co jest pozostawione uznaniu sądu – przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Podkreślenia wymaga też, iż Sąd I instancji nie ustala stanu faktycznego i nie prowadzi postępowania dowodowego – oprócz przypadku z art. 106 § 3 P.p.s.a. – dokonuje jedynie jego kontroli, a następnie oceny, co nastąpiło w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał całościowej oceny stanu faktycznego ustalonego w toku postępowania przed organami administracyjnymi, w tym także przeprowadzonego tam postępowania dowodowego. Skorzystanie z regulacji zawartej w art. 106 § 3 i 5 P.p.s.a. jest uprawnieniem Sądu, z którego może, ale nie musi skorzystać. Zarzut naruszenia art. 106 § 3 i 5 P.p.s.a. może zostać skutecznie podniesiony jedynie wówczas, gdy sąd administracyjny I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe, a skarżący wykaże że zastosowane przez sąd kryteria oceny wiarygodności dopuszczonych dowodów były oczywiście błędne. Zarzut nieprzeprowadzenia z urzędu postępowania dowodowego nie znajduje oparcia w przepisach prawa, skarga w tym zakresie nie może zostać uznana za usprawiedliwioną. W tym miejscu odnieść należy się też do zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej co do prawidłowości ustaleń Sądu w zakresie oceny legalności protokołów odbioru pojazdu, prawdziwości zawartych w nich oświadczeń, wiarygodności świadków, tj wskazywanych naruszeń postępowania administracyjnego w zakresie norm 77 § 1, 75 § 1, 7, 9, 10, 11 kpa. Skarga kasacyjna w obszerny sposób negowała te ustalenia, jednakże za zasadne przyjąć trzeba stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który stanął na stanowisku , iż żadne z podnoszonych przez skarżących okoliczności nie podważają w skuteczny sposób wiarygodności kwestionowanych protokołów, zeznań pracowników organu skarbowego w zakresie istotnych dla sprawy faktów. Zeznania pracowników organu skarbowego korelują ze sobą odnośnie istotnej dla sprawy okoliczności, jaką była odmowa wydania pojazdu, ich wyjaśnienia co do przyczyn odmowy są zbieżne, pamiętają, że skarżący powoływał się na wysłane do Urzędu pismo., zgodnie potwierdzają odmowę podpisania protokołu w dniu [...].10. Sam skarżący w swoich wyjaśnieniach na k. 38 akt administracyjnych przyznał, że samochodu nie wydał w dniu rozmowy telefonicznej z pracownikami organu, albowiem czekał na odpowiedź Naczelnika Urzędu na złożone wcześniej pismo, co praktycznie odpowiada treści protokołu z dnia [...].11. i zeznaniom pracowników organu w tym zakresie. Na uwagę zasługuje fakt, że skarżący nie wykluczył również, by miała z nim miejsce rozmowa w dniu [...].10., podkreślił jedynie że nie pamięta jej treści, zaprzeczył by odmówił podpisania protokołu (wyjaśnienia k. 40 akt administracyjnych). Za niezasadne uznać należy także podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia pozostałych norm, w tym art. 102 ust.1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku ze wskazanymi przepisami rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, art. 50, 54 § 1 pkt. 1 – 6 kpa, 67 § 1 i 2, art. 68 § 1 i 2 kpa polegające na pominięciu faktu, iż organ egzekucyjny zobligowany jest sporządzenia wezwania do odbioru samochodu, zawierającego określenie terminu odbioru oraz sporządzenia stosownego protokołu odbioru auta. Zgodnie z art. 102 § 2 (nie ust. 2 jak błędnie sformułował to pełnomocnik skarżących) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, organ egzekucyjny przyznaje, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1. Wykładnia tego przepisu daje podstawę do wyprowadzenia wniosku, że zwrot koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia następuje w momencie wykazania koniecznych wydatków i wynagrodzenia poniesionych przez konkretnego dozorcę w stosunku do określonego przedmiotu. Dodatkowo to na dozorcy ciąży obowiązek wykazania owych poniesionych kosztów. Z kolei z § 1 tego przepisu wynika między innymi, iż dozorca obligowany jest do wydania przechowywanej rzeczy na wezwanie organu egzekucyjnego lub poborcy skarbowego. Zwrot wydatków nastąpić zatem może za okres dokonywania dozoru, a więc od chwili przekazania ruchomości dozorcy aż do momentu, kiedy wyda on rzecz właściwemu organowi. Odmowa wydania rzeczy powoduje, iż dozorca traci uprawnienia do żądania zwrotu wydatków za okres liczony od chwili, w której zobligowany był on do wydania rzeczy. Z taką sytuacją mamy – wbrew twierdzeniom skarżących – do czynienia w przedmiotowej sprawie. Jak wskazał to bowiem Sąd I instancji o tym, że organ likwidacyjny chce, aby wydano mu przedmiotowy samochód skarżący dowiedzieli już w dnia [...] października 2008 r., kiedy doręczono im pismo Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Lublinie z dnia [...] września 2008 r., w którym organ zwrócił się o wydanie tego pojazdu z parkingu, nie określając daty wydania. Okoliczność, iż w skierowanym do przechowawcy piśmie nie wskazano daty planowanego odbioru nie może mieć w sprawie znaczenia skoro w M.L., będąc obecny na parkingu w dniu [...] października 2008 r. odmówił wydania auta powołując się na oczekiwanie na odpowiedź na pismo, jakie wystosował dnia [...] października 2008 r. do Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego. Stanowisko swe potwierdził podczas kolejnej rozmowy, jaka miała miejsce dnia [...] listopada 2008. Przyjąć zatem trzeba, iż odmowa wydania pojazdu przez dozorcę spowodowała wykluczenie możliwości dochodzenia przez niego kosztów dozoru za okres następujący po dacie, w której sprzeciwił się odbiorowi rzeczy. Gdyby odbiór ten nie nastąpił z przyczyn leżących po stronie organu, dozorca mógłby skutecznie wynagrodzenia takiego dochodzić, jednakże brak woli wydania rzeczy spowodował, iż jego roszczenie stało się niemożliwym do spełnienia. Stanowisko takie, wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny uznać trzeba za słuszne. Nie zmienia tej oceny fakt, iż przybyłym dnia [...].10. i [...].11. pracownikom Urzędu Skarbowego nie towarzyszyli przedstawiciele [...] s.c. przy ulicy W. w Lublinie. Zupełnie bowiem zrozumiałym jest wyjaśnienie, iż osoby te zostałyby wezwane w razie wyrażenia przez dotychczasowego przechowawcę woli wydania auta. Taki sposób działania miał zapewnić uniknięcie niepotrzebnych kosztów związanych m.in. z przyjazdem lawety. Za nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia należy uznać fakt, iż jak wynika z zeznań pracowników Urzędu Skarbowego protokoły z dnia [...].11. i [...].10 zostały sporządzone poza miejscem dokonywania czynności, nie zawierają podpisu osób biorących udział w czynności urzędowej, a zatem wbrew art. 68 § 1 i 2 kpa. W istocie bowiem sporządzone protokoły z dnia [...] listopada i [...] października 2008 r. zawierają wyłącznie informacje co do nie wyrażenia zgody na odbiór auta, która potwierdzona została we wskazanym materiale dowodowym, przyjętym za podstawę ustaleń. Na ocenę sądu miał wpływ także fakt, iż w pierwszym wypadku skarżący, co sam przyznał nie był obecny na parkingu, nie mógł więc podpisać tego dokumentu, w drugim przypadku zaś co potwierdzili pracownicy organu zastrzegł, że protokołu nie podpisze. Mając powyższe na uwadze i uznając zaskarżony wyrok za odpowiadający prawu, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.