I SAB/Wa 106/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: - Sędzia WSA Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie sposobu doręczania korespondencji postanawia -odrzucić skargę- W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2013 r. J. S. zarzuciła Burmistrzowi Miasta [...] bezczynność w przedmiocie praktyki stosowanej przy doręczaniu korespondencji przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w [...]. W uzasadnieniu skargi wskazała, że korespondencja nie jest doręczana, albo doręczenie jej trwa 2-3 miesiące. Organ doręcza decyzje po kilka w jednej kopercie oraz pisma przewodnie bez wyszczególnionych w nich załączników. Ponadto pomimo wielokrotnych wniosków skarżącej, skierowanych do Burmistrza Miasta [...], aby przesyłki z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] były doręczane przez gońca zatrudnionego do rozwożenia korespondencji Urzędu Miasta, organ doręcza korespondencję listami poleconymi. Sytuacja ta powoduje, że skarżąca musi odbierać korespondencję w urzędzie pocztowym. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wskazał, że doręczanie korespondencji jest wykonywane na podstawie obowiązujących przepisów prawnych i możliwości finansowych jednostki organizacyjnej Miasta [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, Sygn. akt I SAB/Wa 106/13 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Z treści wniesionej skargi wynika, że nie dotyczy ona spraw wyszczególnionych w powołanym wyżej przepisie. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w przypadku postępowań, które mogą się zakończyć wydaniem aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. W sprawie niniejszej strona podniosła, że Burmistrz Miasta [...] w niewłaściwy sposób doręcza korespondencję. Powyższe stanowi w istocie skargę, o jakiej mowa w przepisach działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zgodnie z art. 227 tej ustawy przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Sprawy rozpatrywane w tym trybie nie kończą się wydaniem rozstrzygnięcia, które podlegałoby zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Organ administracji publicznej zobowiązany jest jedynie zawiadomić wnoszącego skargę o działaniach zmierzających do wyjaśnienia okoliczności leżących u podstaw skargi. Skarga taka jest zaś uważana za rodzaj społecznej kontroli działalności administracji publicznej zmierzającej do usprawnienia działania jej organów. Wskazane postępowanie nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 lutego 2002 r. sygn. akt II SA/Wr 3121/01, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2001 r. sygn. I SA 2347/01, publ. LEX nr 55766). Z tego też względu również skarga na bezczynność organu w tego rodzaju sprawie nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Celem skargi na bezczynność organu jest bowiem zobowiązanie organu do wydania aktu lub podjęcia czynności. Skarga taka jest dopuszczalna tylko wówczas, gdy organ zobowiązany był w świetle obowiązującego prawa do wydania aktu lub czynności podlegających kontroli sądowoadministracyjnej. Taki przypadek w niniejszej sprawie nie zachodzi. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 1-4a i pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w postanowieniu.