I OZ 390/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Prokuratora Rejonowego Warszawa – Śródmieście Północ w Warszawie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SO/Wa 81/12 o wymierzeniu organowi grzywny w sprawie z wniosku D.P. o wymierzenie grzywny Prokuratorowi Rejonowemu Warszawa – Śródmieście Północ w Warszawie w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", Prokuratorowi Rejonowemu Warszawa – Śródmieście Północ w Warszawie grzywnę w wysokości 3500 zł za nieprzekazanie w terminie skargi D. P. wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na tę skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż pismem z dnia 19 grudnia 2012 r. skarżący wniósł o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie jego skargi z dnia 27 listopada 2012 r., wniesionej na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej. W odpowiedzi na wniosek organ podał, iż opóźnienie w rozpoznaniu wniosku strony powstało z uwagi na niewyjaśnioną awarię systemu e-PUAP, za pośrednictwem którego strona kontaktowała się z organem, a na którą to awarię organ nie miał wpływu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając wniosek stwierdził, iż w niniejszej sprawie Prokurator Rejonowy Warszawa – Śródmieście Północ w Warszawie spóźnił się z wypełnieniem ciążącego na nim obowiązku. Skarga wpłynęła bowiem do organu w dniu 27 listopada 2012 r. r., a zatem biorąc pod uwagę treść art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), organ winien przekazać ją wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi najpóźniej do dnia 11 grudnia 2012 r. Organ nie wykonał swojego obowiązku mimo upływu czterech miesięcy, co uzasadniało wymierzenie mu grzywny. Sąd stwierdził także, że wskazane przez organ trudności natury techniczno – organizacyjnej w realizacji wniosku skarżącego oraz ostateczne rozpatrzenie go nie mogą usprawiedliwiać opóźnienia organu w wykonaniu ciążącego na nim obowiązku. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Prokurator Rejonowy Warszawa – Śródmieście Północ w Warszawie, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i zarzucając mu: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 55 § 1 P.p.s.a polegającą na pominięciu przez Sąd, przy dokonywaniu wykładni tego przepisu funkcji prewencyjnej i dyscyplinującej grzywny, która winna zapobiec naruszenia prawa w przyszłości przy jednoczesnym dostrzeżeniu jedynie funkcji represyjnej orzeczonej kary grzywny, albowiem prawidłowa kompleksowa wykładnia art. 55 § 1 P.p.s.a. winna w ocenie skarżącego wyglądać w ten sposób że w sposób pierwszoplanowy kładziony jest nacisk na rolę prewencyjną i dyscyplinującą orzeczonej grzywny nie zaś na funkcję represyjną, co w sposób dostateczny winno zabezpieczyć interes jednostki jak i powagę i szacunek sądu a tym samym urzeczywistniać zasadę państwa prawa i sprawiedliwości społecznej kształtowaną przez wszystkie organy administracyjne, w szczególności organy ochrony prawnej, 2. naruszenie prawa procesowego poprzez naruszenie przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a wobec braku uzasadnienia istotnych okoliczności dotyczących organu w przedmiocie wymierzenia fakultatywnej grzywny za uchybienie obowiązkowi wynikającemu z art. 54 § 2 P.p.s.a. w zakresie motywacji organu, który zaniechał przedstawienia akt sprawy, niewystarczającego przedstawienia stanowiska Prokuratora Rejonowego Warszawa Śródmieście Północ, który udzielił odpowiedzi na wniosek o informację publiczną w okresie 3 dni od chwili obiektywnego dowiedzenia się o rzeczonym wniosku, co sprawiło, iż skarga na bezczynność organu winna być uznana za bezprzedmiotową pomimo istnienia zawinionej bezczynności, która istniała od dnia 14 stycznia 2013 r. a ustała w dniu przesłania akt wraz ze skargą. W uzasadnieniu zażalenia jego autor rozwinął tezy zawarte w zarzutach, podnosząc między innymi także to, że Sąd wymierzył organowi grzywnę w wysokości przekraczającej tę z żądania zawartego we wniosku skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: wniesione zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, zobowiązany jest do jej przekazania sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi z kolei, iż w razie nie zastosowania się do powyższego obowiązku, Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Przy czym, w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin ten, stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), wynosi 15 dni. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w pełni pogląd przyjęty w orzecznictwie, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Prokuratora Rejonowego Warszawa – Śródmieście Północ w Warszawie. Zatem, stosownie do art. w art. 54 § 2 P.p.s.a. organ ten miał obowiązek przekazać skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy, przy czym zobligowany był on do zachowania terminu o jakim mowa w art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie podlega dyskusji fakt, iż w ustawowym terminie organ nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku, bowiem skarga, którą Prokurator otrzymał w dniu 27 listopada 2012 r., nie została przekazana Sądowi w ogóle do dnia dzisiejszego, co wynika z akt sprawy. Tym samym za w pełni słuszne przyjąć trzeba stanowisko Sądu I instancji, a wymierzenie organowi grzywny było zgodne z prawem. Także wysokość wymierzonej grzywny odpowiada stopniowi uchybienia, jakiego dopuścił się Prokurator. Podnoszona natomiast w odpowiedzi na wniosek o ukaranie grzywną, jak i w zażaleniu okoliczność, że organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy. Organ zobligowany był do przesłania Sądowi wniesionego środka zaskarżenia, co wynika wprost z art. 54 § 2 P.p.s.a., bowiem tylko Sąd jest właściwy do dokonania oceny zasadności skargi. Niedopełnienie tego obowiązku w pełni obciąża organ. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.