II SA/Kr 127/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie : Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Sędzia WSA Jacek Bursa Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 13 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji inwestycji I. uchyla zaskarżoną decyzję a także poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz postanowienie Burmistrza [...] z dnia 6 kwietnia 2012 r. znak: [...]; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz skarżącej W. G. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 13 listopada 2012 r., znak [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania W. G., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia 25 czerwca 2012 r., znak [...], stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia p.n.: "Budowa mostu drogowego na potoku [...] w km O + 794 wraz z dojazdami, budową przepustu, na działkach nr [...], [...], [...], [...] w m. J.". W podstawie prawnej rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] powołało art. 71 ust.2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 i 85 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199 poz. 1227 ze zm.), § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010, nr 213, poz. 1397) w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., zaś w uzasadnieniu decyzji wskazało na następujące okoliczności. Zaskarżoną decyzją organ pierwszej instancji po rozpatrzeniu wniosku inwestora Gminy [...] o wydanie decyzji środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia stanowiącego przedmiot postępowania stwierdził brak potrzeby przeprowadzania jego oceny oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono przebieg i ustalenia postępowania w sprawie. Podkreślono, że przedmiotowe przedsięwzięcie zaliczone jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jako wymienione w § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazano na uzyskane w toku postępowania opinie w przedmiocie obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 4 kwietnia 2012 r. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia 21 marca 2012 r., orzekające o braku obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wskazano na odstąpienie w drodze postanowienia (z dnia 6 kwietnia 2012 r., [...]) od obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ ustalił, że charakter, lokalizacja i skala przedsięwzięcia, jak również brak negatywnego wpływu na środowisko stanowi uzasadnienie odstąpienia od nakładania obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Podkreślił, że stanowisko w sprawie zostało podjęte po dokonaniu szczegółowej analizy uwarunkowań zawartych w art. 63 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wskazał na czym polegać będzie przedsięwzięcie i scharakteryzował technologię robót oraz sposoby zabezpieczeń. Wyjaśnił, że planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest poza obszarami chronionymi lub cennymi przyrodniczo. W odniesieniu do zarzutów W. G. podał, że przedmiotowe postępowanie dotyczy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa mostu drogowego (...)". Działka nr [...], będąca jej współwłasnością, nie jest ujęta w zakresie opracowanego przez Gminę projektu budowy mostu ani też w przedmiotowym postępowaniu jako działka, na której zlokalizowana jest inwestycja. Z kolei wykaz stron został oparty na wypisie z ewidencji gruntu, który jest obligatoryjnie dołączany do wniosku inwestora. Wyjaśnił ponadto, że art. 10 k.p.a. nie wskazuje minimalnego terminu na zapoznanie się z aktami przed wydaniem decyzji, a zatem 7 - dniowy termin został uznany za w zupełności wystarczający. Od powyższej decyzji odwołanie w terminie złożyła W. G. sprzeciwiając się budowie przedmiotowego mostu. W odwołaniu zarzucono naruszenie prawa materialnego przez przyjęcie przez Burmistrza [...], iż nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Nadto nie zawiadomiono strony odwołującej się o wszczęciu postępowania oraz pozbawiono ją się możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Skarżąca domaga się zatem uchylenia przedmiotowej decyzji w całości oraz orzeczeniu co do istoty sprawy, względnie uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało następnie, że zgodnie z art. 71 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (ust. 1). W myśl art. 71 ust. 2, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie zaś z art. 59, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2 )planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 (tj. w drodze postanowienia). Przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Czym innym jest ocena oddziaływania na środowisko, a czym innym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Ustawa przewiduje przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko m.in. w ramach procedury wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ale tylko w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został w wymagany prawem sposób stwierdzony (tj. na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy). W celu prawidłowego ustalenia zakresu przedsięwzięć wymagających uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych niezbędne jest łączne uwzględnienie postanowień zarówno art. 71, jak i art. 72 ustawy. Jednocześnie należy zauważyć, że z postanowień tych przepisów wynika, że organ właściwy do wydania takiej decyzji nie ma swobody kwalifikacji przedsięwzięć w zakresie obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie ulega zdaniem wątpliwości, że postępowanie o którym wyżej mowa, zwane często postępowaniem środowiskowym, uregulowane w ustawie przeprowadza się dla tych przedsięwzięć, które wymienione są aktualnie w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zatem podstawowym obowiązkiem organów prowadzących postępowanie jest powinność jednoznacznego ustalenia czy przedmiotem inwestycji jest przedsięwzięcie wymienione w rozporządzeniu. Od tego ustalenia bowiem zależy dalszy tok postępowania. Ustalenie, że inwestycja należy do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu wymagałoby dalszego prowadzenia postępowania środowiskowego ( z przeprowadzeniem oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub bez niej) i w zależności od jego wyniku rozstrzygnięcia sprawy decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, bądź odmową jej wydania, bądź decyzją stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. W rozważnej sprawie organ pierwszej instancji stwierdził, że przedsięwzięcie zaliczone zostało do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kolegium podzieliło te ustalenia. Planowane przedsięwzięcie wymienione zostało bowiem w § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia. – obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej. W takim wypadku zatem konieczne było wydanie decyzji w tej sprawie, niemniej jednak nie musiało to wiązać się z procedurą oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (zwłaszcza sporządzenia raportu). Zasadne mogło być przeprowadzenie procedury uproszczonej. Organ pierwszej instancji stwierdził właśnie brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zdaniem Kolegium, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydawana bez oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, powinna stwierdzać brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (co ma miejsce w rozważnej sytuacji), bez określania uwarunkowań wymienionych w ustawie (art.82). Przepis ten bowiem wskazuje, że uwarunkowania w nim wskazane określane są w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Natomiast, co istotne z punktu widzenia niniejszej sprawy, w uzasadnieniu decyzji wydawanej bez oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, oprócz wymagań wynikających z przepisów k.p.a. (uzasadnienia prawnego i faktycznego), należy zawrzeć informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnionych przy wydawaniu postanowienia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ( art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy). Takie ustalenia zawiera decyzja organu pierwszej instancji. Organ pierwszej instancji prawidłowo odniósł się do kryteriów wymienionych w art. 63 ust. 1 ustawy, które zostały poddane analizie przy wydawaniu postanowienia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko z punktu widzenia konkretnego postępowania. Jest to bowiem podstawowy aspekt wydawanej decyzji. Należy wskazać, że organ prowadzący postępowanie uznał, że cechy charakterystyczne przedsięwzięcia nie rodzą obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i zawarł w nim informacje mające umożliwić stwierdzenie, że zostało podjęte na podstawie należytego rozpoznania. Kolegium na podstawie analizy akt sprawy podzieliło te ustalenia. Należy podkreślić, iż takiej szczegółowej oceny po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dokonał także RDOŚ w swojej opinii oraz Państwowy Inspektor Sanitarny w S.. Ponownie oceniając, czy zaskarżona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach odpowiada wymogom art. 63 ust. 1 ustawy, Kolegium doszło do przekonania, że decyzja organu pierwszej instancji odpowiada wymogom wskazanego artykułu. Stosownie do treści art. 63 ust. 1 pkt 1 ustawy w decyzji wskazano na rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia z uwzględnieniem: skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, powiązań z innymi przedsięwzięciami, emisji i występowania innych uciążliwości ( brak), ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii (brak takiego ryzyka), jeśli zaś chodzi o usytuowanie przedsięwzięcia znajduje się ono poza obszarami chronionymi i cennymi przyrodniczo, nadto przedsięwzięcie nie spowoduje naruszenia głównych elementów środowiska, przedstawione formy zabezpieczeń i rozwiązań chroniących środowisko są wystarczające, a charakter inwestycji nie wymaga szczegółowych rozwiązań mających na celu zapobieganie lub kompensację szkodliwego działania na środowisko. Nadto Kolegium stwierdziło zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr XXIW244/05 z dnia 27 kwietnia 2005 r. Rady Miejskiej w Makowie Podhalańskim ( ogłoszoną w Dz. Urz. Województwa Małopolskiego nr 448, póz. 3352 z dnia 11 sierpnia 2005 r. ) i uchwałą Nr IV/16/07 Rady Miejskiej w Makowie Podhalańskim z dnia 31 stycznia 2007 r. ( ogłoszona w Dz. Urz. Województwa Małopolskiego Nr 279 póz. 1886 z dnia 17 kwietnia 2007 r.), teren objęty jest symbolami umożliwiającymi realizację przedmiotowej inwestycji. Na podstawie akt sprawy w tym m.in. szczegółowych ustaleń Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. Kolegium stwierdziło, że planowany rodzaj inwestycji nie może wywoływać uciążliwości dla otoczenia. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium uznało, że nie można podzielić poglądu o braku udziału strony w postępowaniu. Zgodnie z "wypisem z rejestru gruntów" znajdującym się w aktach sprawy, jako właściciel działki o nr ew. [...] w J. figurował A. G.. Pisma adresowane na ten adres odbierała W. G. potwierdzając odbiór jako synowa tej osoby. Cały czas miała ona świadomość śmierci swojego teścia A. G. w 2003 r. i odziedziczenia na mocy testamentu przedmiotowej nieruchomości łącznie ze swoim mężem (synem A. G. ) S. G.. Należy zatem przyjąć, że faktycznie pisma były odbierane przez osobę, która jest współwłaścicielem przedmiotowej działki, co ostatecznie zostało wyjaśnione przed wydaniem zaskarżonej decyzji i decyzja ta tym samym jest adresowana do właściwych stron postępowania. A zatem zarzut braku udziału skarżącej w postępowaniu oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału w sprawie również nie zasługuje na uwzględnienie. Organ pierwszej instancji wyznaczył W. G. termin 7 - dniowy do zapoznania się z materiałem zgromadzonym w sprawie. Z uwagi na charakter inwestycji i brak sprzeciwu innych stron postępowania Kolegium uważa, że wyznaczony termin był terminem wystarczającym. Odnosząc się dalej do zarzutów odwołania, Kolegium wskazało, że w postępowaniu przeanalizowano i oceniono uwarunkowania o których mowa w art. 63 ustawy, do czego organ pierwszej instancji był zobligowany. Wydanie decyzji nie jest natomiast uzależnione od zgody stron postępowania. Inwestor ma prawo wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji, a stosowne organy maj ą obowiązek przeprowadzić postępowanie w tej sprawie i wydać decyzję zgodnie z wynikami tego postępowania. Wszystkie aspekty planowanej inwestycji wynikające ze stosownych przepisów prawa powołanych w decyzji zostały przy udziale organów wyspecjalizowanych (RDOŚ, PPIS) wyjaśnione. Przy rozstrzyganiu wzięto zatem pod uwagę stosowne przepisy prawa i ocenie podlegała inwestycja tylko w zakresie wiążącym organ w niniejszym postępowaniu. Nie podlegały ocenie organu inne szczegółowe aspekty procesu inwestycyjnego (nie środowiskowe) podlegające ocenie na etapie innych postępowań ( np. warunków zabudowy), jako pozostające poza jego zakresem. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach służy bowiem wyłącznie ocenie, czy planowane przedsięwzięcie będzie zgodne z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska, a przedmiotem tej oceny są założenia, które przedstawia inwestor we wniosku i karcie informacyjnej przedsięwzięcia składanej wraz z wnioskiem. Decyzja organu pierwszej instancji zawiera elementy określone przez przepisy ustawy. Kolegium wskazało następnie, że organy administracji zobowiązane są do stosowania obowiązujących norm prawnych. Jeśli zatem w ustalonej sytuacji faktycznej brak przepisu, który pozwoliłby na odmowę wydania konkretnego rozstrzygnięcia, organ nie może nie uwzględnić złożonego wniosku. Brak jest także podstaw prawnych i możliwości zakładania na etapie oceny przedsięwzięcia, iż np. w rzeczywistości zakres podejmowanych działań i w konsekwencji oddziaływania na środowisko spowodowany realizacją inwestycji będzie inny niż deklarowany przez Inwestora i wynikający z karty informacyjnej przedsięwzięcia. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. Wniosek strony określa zakres żądania i przedsięwzięcia, a więc jednocześnie zakres ten wiąże organ prowadzący postępowanie w sprawie. Nie można natomiast odnosić się do potencjalnego stanu faktycznego. W przypadku niestosowania się przez inwestora do wymagań prawa, dopiero w przyszłości możliwa byłaby ingerencja właściwych organów kontrolnych. Wnosząc w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 listopada 2012 r., znak [...], W. G. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającą ją decyzji organu pierwszej instancji, a nadto zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzucała : - naruszenie prawa materialnego, które miało wypływ na rozstrzygnięcie sprawy, to jest art. 63 ust. 1 ust. 2, art. 84 oraz art. 85 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie i udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przez przyjęcie przez organy administracji publicznej, iż nie zachodzi w przypadku tej inwestycji potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, choć zgodnie z kryteriami wymienionymi w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku taka ocena winna być przeprowadzona z uwagi na znaczące negatywne jej oddziaływanie zarówno na środowisko naturalne, jak również na środowisko naturalne nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z przedmiotowym przedsięwzięciem poprzez nie zapewnienie odpowiedniego zabezpieczenia w szczególności dla działki o nr [...], stanowiącej współwłasność skarżącej; - naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 61 § 4 k.p.a., poprzez nie zawiadomienie skarżącej o wszczęciu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie; - naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 10 k.p.a., poprzez pozbawienie skarżącej możliwości czynnego udziału na każdym etapie postępowania administracyjnego; - naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, to jest art. 7 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a., - naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, to jest art. 107 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego oraz prawnego przedmiotowej decyzji. W. G. rozwijała powyższe zrzuty w obszernym uzasadnieniu skargi. Skarżąca wniosła też o dopuszczenie dowodu z oświadczenia z dnia 23 marca 2012 r. dotyczącego zgody na zajęcie działki nr [...] (propozycja - dokument nie podpisany przez stronę) oraz oświadczenia Burmistrza [...] adresowanego na ręce W. i S. G. w sprawie zapewnienia wjazdu do posesji (propozycja - dokument nie podpisany) na okoliczność, że organ pierwszej instancji posiadał wiedzę o śmierci A. G. oraz faktu, iż spadkobierczynią jego jest W. G. oraz S. G.. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu , stosownie do art. 151 p.p.s.a. Mając na uwadze treść opisanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału i przebiegu postępowania należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zasadniczą wadą, która nie pozwalała na orzekanie przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., i która także uzasadnia w postępowaniu sądowoadministracyjnym uchylenie obu kontrolowanych aktów jest to, że w decyzji Burmistrza [...] z dnia 25 czerwca 2012 r., znak [...], stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia i określającej warunki realizacji przedsięwzięcia, poza inwestorem nie wskazano innych stron będących adresatami tego aktu, nawet w części, którą określa się rozdzielnikiem decyzji ("Otrzymują: ..."). Z art. 107 § 1 k.p.a. wynika wymóg wskazania w decyzji strony lub stron, od czego nie zwalnia § 2 tego artykułu, mówiący o możliwości wprowadzenia do jej treści dodatkowych składników przewidzianych w przepisach szczególnych, nie zaś możności pominięcia obligatoryjnych elementów. Decyzja, która nie zawiera wszystkich składników określonych w art. 107 § 1 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, jest decyzją wadliwą, co dotyczy także elementu stanowiącego określenie stron. W doktrynie wskazuje się trafnie, że : " Organ administracji publicznej jest obowiązany oznaczyć wszystkie strony postępowania (...) nie może ograniczyć się do oznaczenia jako stron osób, na których żądanie postępowanie zostało wszczęte, bowiem brak podstaw prawnych różnicowania stron na te, które są adresatami decyzji, i te, którym się doręcza decyzję. Jeżeli bowiem dany podmiot ma status strony postępowania, to bez względu na przyczyny uzyskania takiego statusu powinien być wymieniony w decyzji administracyjnej jako strona postępowania (tak A. Wróbel, Komentarz, LEX/el. 2012 ). Uchybienia w zakresie oznaczenia strony lub stron mogą być różnego rodzaju oraz wywoływać różne skutki prawne, przy czym poniższe rozważania ograniczają się do aspektów istotnych w niniejszej sprawie. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się trafnie, że brak w ogóle oznaczenia strony powoduje, iż nie mamy do czynienia z decyzją administracyjną, ponieważ nie jest spełniony jeden z wymogów stawianych indywidualnemu aktowi administracyjnemu, tj. brak skonkretyzowanego adresata rozstrzygnięcia organu administracji (por. W. Dawidowicz, Zarys procesu..., 1989, s. 53, C. Martysz, Komentarz LEX 2010, wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2011r., I OSK 325/11, Lex Omega nr 990245 ). Z kolei skierowanie decyzji do osoby, która nie jest stroną w sprawie, jest przesłanką stwierdzenia nieważności, co wynika wprost z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Uwzględniając powyższe, należy uznać iż oznaczenie choćby jednej strony - z pominięciem pozostałych, powoduje niemożność przyjęcia, że nie mamy do czynienia z decyzją administracyjną. Stan taki nie został jednak przewidziany jako wada kwalifikowana w art. 156 § 1 k.p.a. Opisana sytuacja nie podpada bowiem pod hipotezę art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., natomiast fakt iż ustawodawca typizując stany uznane za wady kwalifikowane zwrócił uwagę odrębnie na kwestie oznaczenia stron, naprowadza na brak podstaw do stosowania w analizowanej kwestii art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zakresie tam przewidzianej przesłanki rażącego naruszenia prawa. Oznaczenie w decyzji choćby jednej stron - z pominięciem pozostałych, jest zatem inną wadą, którą należy uznać za istotne uchybienie przepisom postępowania, uzasadniające uchylenie tak wydanej decyzji w toku instancji, albo następnie w ramach kontroli sądowoadministracyjnej. Krąg stron wskazuje bowiem wiążąco adresatów decyzji, dla których wynikają z niej uprawnienia lub obowiązki. W sytuacji decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, tak decyzja stwarza dla wnioskodawcy prawo do dokonania zamierzonej zmiany zagospodarowania terenu, zaś dla pozostałych stron obowiązek znoszenia takich zmian. Z treści decyzji musi być wiadomym kogo ona dotyczy. Spornym jest w doktrynie i orzecznictwie, w jakiej części decyzji winno nastąpić oznaczenie stron. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę podziela stanowisko doktryny i orzecznictwa, zgodnie z którym wskazanie stron postępowania w decyzji może nastąpić w dowolnym jej fragmencie – np. nagłówku, rozstrzygnięciu, uzasadnieniu, a nawet rozdzielniku pisma. Tak wydana decyzja nie narusza art. 107 § 1 k.p.a., albowiem przepis ten nie określa konkretnie, w jakim miejscu decyzji powinny zostać wskazane strony postępowania i nie nakłada na organ administracji żadnych szczególnych wymogów w tym zakresie. Z punktu widzenia prawidłowości decyzji jest zaś obojętne, w którym miejscu decyzji strona zostanie wskazana , ważne jest , by była ona w sposób jednoznaczny określona (por. wyrok NSA z 25 lutego 2009r., II OSK 1418/07, Lex Omega nr 515144 oraz wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2011r. I OSK 325/11, Lex Omega nr 990245 oraz w doktrynie: C. Martysz, Komentarz LEX 2010 ). Podkreślanie wymaga przy tym, że rozdzielnik musi jednak stanowić zostać zamieszczony w decyzji – nawet po podpisie wydającego ją organu, tak, że stanowi z nią jeden dokument. Nie spełnia tego wymogu odwołanie się w treści decyzji do znajdującego się poza tworzącym ją dokumentem wykazu stron dostępnego w aktach administracyjnych. Decyzja Burmistrza [...] w swojej komparycji wskazuje, że wydana została po rozpatrzeniu wniosku inwestora, tj. Gminy [...]. Ponadto w treści uzasadnienia zawiera liczne odniesienia do stanowiska, prezentowanego przez jedną ze stron – skarżącą W. G.. Poza tymi dwoma przypadkami, akt administracyjny organu pierwszej instancji nie wskazuje żadnych danych innych podmiotów, którym przysługiwał zgodnie z art. 28 k.p.a. przymiot strony postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. O tym, że strony takie występują, informuje ogólnikowo zamieszczone na samym końcu decyzji, już po podpisie osoby ją wydającej, zestawienie zatytułowane "Otrzymują.:..." Zawiera ono wskazania: w punkcie 1. "inwestor", zaś w punkcie 2. "strony postępowania". Inne niż inwestor strony nie zostały jednak określone poprzez podanie ich imion, nazwisk czy też nazw w przypadku stron, nie będących osobami fizycznymi. Wykaz stron postępowania znajduje się w zupełnie innym miejscu akt administracyjnych (k. 15, k. 83), nadto wynika z niego, że został sporządzony w innych datach niż decyzja organu pierwszej instancji (dnia 8 marca 2012r., dnia 7 maja 2012r.). Co więcej, pomiędzy obiema wersjami wykazu istnieją różnice. Na pierwszym wykazie figuruje A. G., nieżyjący już w czasie trwania postępowania, zaś na drugim – uznani przez organ za jego spadkobierców W. G. i S. G.. Brak zamieszczenia oznaczenia stron w decyzji administracyjnej oznacza, że nie spełnia ona wszystkich wymogów, wynikających z art. 107 § 1 k.p.a. i przepis ten narusza w stopniu, uzasadniającym jej uchylenie. Wadliwe, jako naruszające art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., jest w konsekwencji także rozstrzygnięcie organu odwoławczego, utrzymujące decyzję organu pierwszej instancji w mocy pomimo tak daleko idącego uchybienia. Analogiczne uchybienia cechują również postanowienie postanowienia Burmistrza [...] z dnia 6 kwietnia 2012r., znak [...]. Mając na uwadze inne wymogi decyzji wynikające z art. 107 § 1 k.p.a., należy wskazać, że ustawodawca zaliczył do nich: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. W myśl § 2 tego artykułu, przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna ona zawierać. Z art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej: ustawa) wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. W myśl art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a i lit. b ustawy, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ określa rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, a także warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Na mocy art. 86 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1. Wśród licznych rodzajów decyzji, wymienionych w tych przepisach, najczęściej spotykanymi w praktyce będą decyzje o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części – wydawane na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.17) (art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy) oraz decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawane na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zatem decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzje o ustaleniu warunków zabudowy (art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy). O ile żadna z powyższych regulacji nie mówi wprost o obowiązku wymienienia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach konkretnych działek, na których ma nastąpić dopuszczona zmiana zagospodarowania terenu, o tyle należy zauważyć, że takie właśnie oznaczenie stanowi w sposób naturalny konieczny element decyzji z następujących powodów. Przede wszystkim decyzja taka powinna zawierać jednoznaczne rozstrzygnięcie odnośnie skonkretyzowanego przedsięwzięcia. Decyzja administracyjna jest bowiem aktem indywidualnym i konkretnym, a nie abstrakcyjnym i ogólnym. Ma odnosić się do konkretnego przedsięwzięcia – zamierzenia inwestycyjnego, zatem powinna w sposób dokładny opisywać nie tylko zarys tego, na czym przedsięwzięcie ma polegać, ale również miejsce posadowienia poszczególnych jego elementów. Ponadto, skoro decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma wiązać organy, wydające decyzje o warunkach zabudowy, ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego czy pozwoleniu na budowę, winna być na tyle czytelna i skonkretyzowana, aby organy te mogły stwierdzić, że składany do nich wniosek dotyczy zamierzenia inwestycyjnego tożsamego z tym, którego środowiskowe uwarunkowania określa decyzja, wydana na podstawie przepisów ustawy. Co więcej, lokalizacja poszczególnych elementów inwestycji może mieć znaczenie dla ustalenia kręgu podmiotów, których praw i obowiązków dotyczy wynik sprawy, a zatem dla określenia, kto jest stroną postępowania. Z tych też powodów decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach winna zawierać wskazanie numerów działek, na których zlokalizowane będą poszczególne zamierzenia, tworzące całość przedsięwzięcia. Analogiczne wymogi winna spełniać decyzja stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięci, albowiem także ona jest uwzględniana na dalszych etapach procesu inwestycyjnego. W decyzji Burmistrza [...] wskazano, że dotyczy ona przedsięwzięcia: "Budowa mostu drogowego na potoku [...] w km O + 794 wraz z dojazdami, budową przepustu, na działkach nr [...], [...], [...], [...] w m. J.". Identycznie inwestycja została opisana we wniosku, wszczynającym postępowanie (k. 14 akt organu administracji). Z takiego określenia przedmiotu postępowania wynika, że całość zamierzenia obejmuje wykonanie mostu drogowego, dojazdów oraz przepustu. Nie można natomiast dokładnie ustalić, na których z wymienionych działek będą posadowione poszczególne elementy, składające się na całość przedsięwzięcia. W szczególności na podstawie treści decyzji nie da się stwierdzić, na których działkach realizowane mają być dojazdy do mostu oraz przepust. Taki sposób zredagowania rozstrzygnięcia czyni nieczytelnym, niestanowczym i niekonkretnym. Uniemożliwia także ustalenie, czy decyzja o określeniu środowiskowych uwarunkowań, a zwłaszcza jej przedmiot (konkretne przedsięwzięcie) odpowiadają decyzji Starosty [...] z dnia 12 stycznia 2012 r., znak [...] w sprawie pozwolenia wodnoprawnego, w której np. parametry i współrzędne geograficzne wylotu przepustu drogowego zostały określone bardzo precyzyjnie (k. 12 akt organu administracji). Dokumenty, znajdujące się w aktach sprawy pozwalają stwierdzić jedynie, że sam obiekt mostowy miał zostać zrealizowany na działkach [...] i [...] w J. (Karta Informacyjna Przedsięwzięcia, k. 4 akt organu administracji). To ustalenie nie znalazło jednak odzwierciedlenia w rozstrzygnięciu decyzji. W odniesieniu natomiast do dojazdów oraz przepustu drogowego z akt administracyjnych nie wynika w ogóle, na jakich działkach miałyby się znajdować. Również to uchybienie kwalifikować należy jako naruszenie dyspozycji art. 107 § 1 k.p.a. Nadto, rodzi się pytanie czy w sprawie niniejszej przedmiotem ustaleń jest w istocie tylko budowa mostu, czy całe obje ten nazwą inwestycji przedsięwzięcie. Odpowiedzi na tak postawione pytania brak także w uzasadnieniu obu kontrolowanych decyzji. Analogiczne uchybienia co do spełnienia wymogów aktu administracyjnego dotyczą również postanowienia Burmistrza [...] z dnia 6 kwietnia 2012r., znak [...]. Kolejne naruszenia prawa dostrzegane w niniejszej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowości postanowienia Burmistrza [...] z dnia 6 kwietnia 2012r., znak [...], stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, zaś następnie wydanych w toku instancji decyzji. Stosownie do art. 63 ust. 1 ustawy, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania: 1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem: a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, c) wykorzystywania zasobów naturalnych, d) emisji i występowania innych uciążliwości, e) ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii; 2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające: a) obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, b) obszary wybrzeży, c) obszary górskie lub leśne, d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody, f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone, g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, h) gęstość zaludnienia, i) obszary przylegające do jezior, j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej; 3) rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2, wynikające z: a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, c) wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, d) prawdopodobieństwa oddziaływania, e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania. Z powyższego wynika, że organ ma obowiązek ocenić szereg okoliczności, mogących wpływać na stwierdzenie, czy zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Co prawda postanowienie takie nie jest zaskarżalne (argument a contrario z art. 65 ust. 2 ustawy), wskutek czego nie dotyczy go wynikający z art. 124 § 2 k.p.a. obowiązek zamieszczenia uzasadnienia faktycznego i prawnego. Niemniej jednak, zgodnie z art. 65 ust. 3 ustawy, uzasadnienia postanowień, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, niezależnie od wymagań wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego, powinny zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy wydawaniu postanowień. Również zatem wówczas, gdy organ nie stwierdza potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, winien uzasadnić, z jakich przyczyn doszedł do takich wniosków. Oznacza to konieczność odniesienia się do wszystkich elementów, wymienionych w art. 63 ust. 1 ustawy. Tymczasem Burmistrz [...] w odniesieniu do większości z tych kryteriów poprzestał wyłączenie na wyliczeniu, będącym powtórzeniem zapisów ustawy. Nieco szerzej odniósł się jedynie do skali przedsięwzięcia, stwierdzając, że jest ona "mała". W takiej samej formie rozważania na temat elementów, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, powtórzone zostały w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji. Nie czyni to zadość wymogom art. 107 § 1 i 3 k.p.a., ponieważ jest w zasadzie jedynie powtórzeniem przepisów ustawy, bez próby powiązania ich treści ze stanem faktycznym konkretnej sprawy. Takie uzasadnienie decyzji ma charakter blankietowy, tj. taki, który może być powtarzany w każdym rozstrzygnięciu danego rodzaju i pozbawiony jest konkretyzacji oraz związku z realiami poszczególnych inwestycji. Zastrzeżenia w sprawie niniejszej budzi również sposób, w jaki organy administracji publicznej realizowały obowiązki, wynikające z art. 10 § 1 i art. 28 k.p.a., tj. ustalenie kręgu stron postępowania. W pierwotnym wykazie stron, sporządzonym w dniu 8 marca 2012r. (k. 15 akt organu administracji) figuruje A. G. Burmistrz [...] uznał go za stronę postępowania w oparciu o dane z ewidencji gruntów, jako właściciela działki nr [...] w J. (k. 8 akt organu administracji). Na jego nazwisko i adres wysłane zostało zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 8 marca 2012r. (k. 16 akt organu administracji), odebrane przez W. G. (k. 37 akt organu administracji), a następnie postanowienie stwierdzające brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i zawiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego (k. 53- 55, k. 56 akt organu administracji), które odebrała również W. G. (k. 70 akt organu administracji). W czasie prowadzenia postępowania administracyjnego A. G. już nie żył, zmarł bowiem dnia [...] grudnia 2012r. (oświadczenie k. 106 i kopia aktu zgonu k. 107 akt organu administracji). Dopiero na skutek pisma W. G. z dnia 16 kwietnia 2012r. (k. 78 – 80 akt organu administracji) Burmistrz [...] sporządził w dniu 7 maja 2012r. nowy wykaz stron postępowania, uwzględniając w nim W. G. i S. G. (k. 83 akt organu administracji). Już z uwzględnieniem tych osób doręczane było powtórne zawiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego (k. 84, k. 86, k. 90 akt organu administracji). Organ pierwszej instancji uznał W. G. i S. G. za następców prawnych zmarłego A. G., do czego podstawą była znajdująca się w aktach sprawy (k. 104 – 105) kopia testamentu, zawartego w sporządzonym dnia 5 kwietnia 2001r. akcie notarialnym. Powyższe postępowanie oznacza jednak, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie oraz postanowienie o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie zostały prawidłowo doręczone wszystkim stronom postępowania. S. G. nie otrzymał ich wcale, zaś W. G. odebrała jedynie korespondencję, kierowaną do nieżyjącego już A. G. i nie adresowaną do niej. Ponownie rozpatrując sprawę, organy administracji winny zatem doręczyć zawiadomienie o wszczęciu postępowania wszystkim jego stronom; Każdej z nich należy nadto doręczać wydawane w toku sprawy postanowienia, zawiadomienie o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego oraz decyzje. Rozstrzygając o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, organ winien rozważyć jaki jest w istocie przedmiot przedsięwzięcia, a następnie wszelkie okoliczności, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, nie poprzestając wyłącznie na przytoczeniu treści przepisów. Wydana po rozpatrzeniu sprawy decyzja administracyjna powinna zawierać oznaczenie wszystkich stron postępowania. Przedmiot sprawy, a więc oceniane przedsięwzięcie, winno zostać opisane dokładnie, wraz z precyzyjnym wskazaniem, na jakich działkach lokalizowane będą poszczególne jego elementy, których postępowanie faktycznie dotyczy. Należy przy tym zasadniczo odróżnić samo przedsięwzięcie od jego nazwy, która może rodzic nieporozumienia co do przedmiotu postępowania. Uwzględniając, że organy administracji publicznej orzekają na podstawie wniosku inwestora, w razie wątpliwości, Burmistrza [...] winien wezwać go do sprecyzowania zakresu wniosku. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w pkt I. sentencji wyroku uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, a nadto postanowienie Burmistrza [...] z dnia 6 kwietnia 2012r., znak [...], za podstawę przyjmując art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. W pkt II. sentencji wyroku orzeczono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, biorąc za podstawę art. 152 p.p.s.a. Podstawę prawną orzeczenia o kosztach postępowania zamieszczonego w pkt III. sentencji wyroku stanowi art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.