II SA/Kr 149/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski (spr.) WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 29 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Powiat [...] decyzją z dnia 5 grudnia 2011r., nr [...] znak: [...], którą nakazano "Panu J. W., działającego przez pełnomocnika Pana W. M., inwestorowi budynku gospodarczego dobudowanego do istniejącego budynku gospodarczego, znajdującego się na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., wykonanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę rozbiórkę budynku garażowego o wymiarach 6,65 x 6,06 m, zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., wykonanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę (...)" W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że postępowanie przed organem I instancji zostało wszczęte z urzędu w związku z pismem E. S. z dnia 08.08.2003r. występującego w imieniu W. M., M. M. i M. S., w którym informował o intensywnym wykonywaniu robót budowlanych na działce oznaczonej nr [...] w K. przy ul. [...] cyt.: "bez wymaganej prawem budowlanym tablicy informacyjnej". Postanowieniem z dnia 04.08.2004r. znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Powiat [...] w oparciu o art. 81c ust. 2 Pr. bud. postanowił zobowiązać właściciela posesji przy ul. [...] w K.. J. W. do przedłożenia "Oceny technicznej dotyczącej zgodności wykonania przedmiotowych robót z przepisami prawa budowlanego w tym techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej (...)". J. W. przedłożył cztery egzemplarze inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej autorstwa mgr inż. arch. J. P. i mgr inż. J. B.. Decyzją z dnia 24 stycznia 2005r. nr [...] znak: [...], PINB w K. Powiat [...] w oparciu o art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974r. nakazał: J. W. wykonanie czynności w celu doprowadzenia w/w obiektu do stanu zgodnego z prawem(...) Wyżej wymieniona decyzja w wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego została uchylona decyzją WINB w K. z dnia 10 maja 2005r. znak: [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Decyzją z dnia 5 maja 2008r. nr [...], PINB w K. Powiat [...] w oparciu o art. 48 ust. 1 Pr. bud. nakazał: inwestorowi rozbiórkę budynku garażowego, o wym. 7, 10 x 6,06m zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., wykonanego bez decyzji o pozwoleniu na budowę. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J. W. reprezentowanego przez pełnomocnika W. M., WINB w K. decyzją z dnia 08.12.2008r. znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję PINB z dnia 05.05.2008r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Prowadząc ponownie postępowanie organ I instancji pozyskał m.in.: - pismo Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. z dnia 10.07.2009r. informujące, że w/w Wydział cyt.: "od 1995r. nie wydawał żadnej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla jakiejkolwiek budowy na działce nr [...], obręb [...], jedn. ewidencyjna [...]". pismo Biura Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta K. z dnia 06.06.2011r., informujące cyt. że od dnia 24 października 2010 r. działka nr [...] obr. [...] podlega ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru " [...]" zatwierdzonego Uchwałą Nr CVIII/1483/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 23 września 2010 r. nr 490, poz. 3693". kopię postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] w Krakowie Wydział I Cywilny, w przedmiocie nabycia spadku po zmarłej W. M. przez M. H. B. i M. H. S.. W oparciu o zebrany materiał dowodowy organ I instancji decyzją nr [...] z 5.12.2011r. nakazał J. W., działającemu przez pełnomocnika W. M., rozbiórkę budynku garażowego, wykonanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji w terminie wniósł J. W. reprezentowany przez pełnomocnika W. M.. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., decyzją nr [...], z dnia 29.10.2012r., w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zmian.), oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (Dz.U. 2010r. Nr 243 poz. 1623 z późn. zmian.) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (Dz.U. 2010r. Nr 243 póz. 1623 z późn. zmian.) nakazał J. W., rozbiórkę budynku garażowego o wymiarach 6,65 x 6,06 m, zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., wykonanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia ustalono, że przedmiotowy obiekt, wykonany w dobudowie do istniejącego budynku garażu, został zrealizowany po wejściu w życie ustawy Prawo budowlane z 1994r. Zgromadzony materiał dowodowy, w tym: mapy ewidencyjne, mapy sytuacyjno-wysokościowe oraz ortofotomapy (karty 180, 181 akt PINB) oraz przedłożone zdjęcie (karta 179 akt PINB) wskazują jednoznacznie, że na działce nr [...] w obr. [...] w K. wg stanu na rok 1997 była mniejsza zabudowa, niż w 2004r (vide: karty 177, 182 akt PINB). Zeznania świadków w zakresie realizacji przedmiotowego obiektu są niejednoznaczne. Wskazano, że organ I instancji kontroli w przedmiotowej sprawie dokonał dopiero w 2004r. W oparciu o całość materiału dowodowego WINB w K. przychyla się do stanowiska, że obiekt będący przedmiotem postępowania został zrealizowany jako nowy pomiędzy 1997r. a 2004r. Zgodnie z ustaleniami zawartymi w zebranym materiale dowodowym inwestorem zrealizowanego obiektu był J. W., który jest jednocześnie właścicielem działki na której w/w obiekt znajduje się. Stosownie do art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, inwestor nie wykazał, że posiada pozwolenie na budowę przedmiotowego budynku garażowego. W dalszej części uzasadnienia zanalizowano, czy w sprawie istnieje prawna możliwość legalizacji przedmiotowej inwestycji w oparciu o przepis art. 48 ust. 2 ustawy prawo budowlane. Analizując zgodność obiektu z przepisami uchwały nr CVIII/1483/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 8 września 2010r. "w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", wskazano, że brew twierdzeniom organu I instancji, odnośnie przedmiotowego budynku spełnione są warunki wysokościowe zawarte w § 12 ust. 4 pkt 8 lit. c ww. uchwały. Budynek posiada wysokość ok. 4,70m (jak podaje inwentaryzacja: 4,68m) mniejszą niż dopuszczalna wysokość wynosząca 6,00m. Natomiast wysokość mierzona do okapu wynosi 3,40m (ustalenia podczas oględzin) lub 3,14m (jak podaje inwentaryzacja) i jest mniejsza od dopuszczalnej wynoszącej 3,50m. Nie spełniony jest natomiast zapis § 12 ust. 4 pkt 10 ww. uchwały dotyczący kształtu dachu, zgodnie z którym "dach należy rozwiązywać jako dwu lub wielospadowy, z kalenicą na osi budynku i symetrycznych spadkach połaci dachowych, nachylonych do płaszczyzny poziomej pod katem nie mniejszym niż 25° i nie większym niż 45°". Z przedłożonej inwentaryzacji wynika, że dach ma spadek 22% co w przeliczeniu daje kąt nachylenia dachu ok. 12°, natomiast z pomiarów dokonanych podczas oględzin (różnica pomiędzy najwyższego punktu obiektu i wysokością okapu, oraz długość tzw. podcienia 7, 10 m) dokonując prostych działań matematycznych można oszacować kąt nachylenia dachu na ok. 10°, co jest mniejsze od najmniejszego dopuszczalnego kąta nachylenia 25°. W dalszej części uzasadnienia wskazano, na istotne w niniejszej sprawie naruszenie przepisów techniczno-budowlanych tj. § 12 ust. 3 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. nr 75 poz. 690 z późn. zmian.). Obiekt będący przedmiotem postępowania o wymiarach 6,65 m i wysokości ok. 4,70m (4,65 m wymiar podany w inwentaryzacji) nie spełnia wynikających z warunków technicznych. Ponieważ nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 48 ust. 2 Pr. bud., w ocenie organu odwoławczego nie jest możliwe wdrożenie trybu legalizacyjnego w odniesieniu do zrealizowanego obiektu. Wskazano, że legalizacja jest uprawnieniem inwestora, które może zostać zrealizowane po wypełnieniu przewidzianych prawem przesłanek, które jak wykazano powyżej, w niniejszej sprawie nie zachodzą. Następnie organ odwoławczy wyczerpująco odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. W końcowej części uzasadnienia organ odwoławczy poruszył kwestię sposobu oznaczenia osoby zobowiązanej do wykonania nałożonego obowiązku. Zgodnie z art. 32 k.p.a. "Strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania.". Zdaniem organu II instancji, powyższego przepisu nie można utożsamiać z nakładaniem obowiązków wynikających z decyzji nakazowych na pełnomocnika, a faktycznie taki charakter ma treść orzeczenia zawartego w skarżonej decyzji, cyt.: "nakazuje się Panu J. W., działającego przez pełnomocnika Pana W. M.". Taki sposób nałożenia obowiązku prowadziłby do niewykonalności decyzji w sytuacji zmiany pełnomocnika reprezentującego stronę. Zatem w myśl art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o nakazie rozbiórki budynku garażowego o wymiarach 6,65 x 6,06 m, zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., wykonanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. J. W., działający przez pełnomocnika – A. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na ww. decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., nr [...], z dnia 29.10.2012r. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono: - naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności sprawy i dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego w sprawie; - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprany: a. naruszenie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 3 ust. 6 ustawy Prawo budowlane przez ich błędne zastosowanie, b. naruszenie art. 9 ust. 1-4 ustawy Prawo budowlane przez jego niezastosowanie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na zasadzie art. 145 § 1 pkt l lit. a i c p.p.s.a. i przekazanie sprawy Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zarzucono organowi m.in., że pominął kwestię istnienia w miejscu budynku garażowego drewnianej szopy, której istnienie potwierdza ortofotomapa z 1997 r. oraz zeznania świadków I. B., B. W. i A. W.. Organ administracji nie odniósł się również do twierdzeń skarżącego, iż fundamenty, na których został posadowiony obecny budynek garażowy istniały już w latach 90 - tych i była posadowiona na nich drewniana szopa. Natomiast w protokole czynności kontrolnych Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiat [...] z dnia 28 lipca 2004 r., stwierdzono jednoznaczne, iż obiekt został posadowiony na starych fundamentach. Zbadanie stanu i wieku w/w fundamentów miało podstawowe znaczenie dla jednoznacznego wyjaśnienia czy w miejscu budynku garażowego istniał wcześniej inny budynek, czy też fundamenty zostały wybudowane w związku z budową przedmiotowego garażu. W związku z powyższym organ administracyjny był zobowiązany do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z dziedziny budownictwa na okoliczność ustalenia czasookresu, w którym powstały w/w fundamenty. W ocenie skarżącego, wątpliwości budzi również prawidłowość ustaleń poczynionych przez organ administracji w ramach oględzin z dnia 28 czerwca 2011r., a dotyczących odrębności fundamentów i niezależności ścian budynku gospodarczego i garażu. Ustalenie powyższych okoliczności wymagało specjalistycznej wiedzy z dziedziny budownictwa i architektury, zatem organ administracji publicznej zobowiązany był do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na tę okoliczność. W związku z powyższym stwierdzono, iż organy administracji publicznej w przedmiotowej sprawie naruszyły treść art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.. gdyż nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do stwierdzenia, jaki charakter miały prace budowlane, które doprowadziły do aktualnego ukształtowania budynku garażowego. W związku z powyższymi naruszeniami organ administracyjny błędnie zastosował w zaskarżonej decyzji art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, uznając, iż prace budowlane dotyczące przedmiotowego garażu były budową w rozumieniu art. 3 ust. 6 ustawy Prawo budowlane. Tymczasem uzasadnionym było zastosowania w przedmiotowym postępowaniu art. 50 ust. 1 w związku z art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W ocenie skarżącego prace budowlane dotyczące w/w garażu noszą cechy przebudowy i remontu, zatem nie są tożsame z budową. W przypadku wykonania takich prac niezgodnie z przepisami, organ administracji publicznej powinien wydać decyzję nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych celem doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Należy podkreślić, iż ewentualne wykonanie takich prac jest w przedmiotowym postępowaniu możliwe i wykonalne. Niezależnie od powyższych kwestii, skarżący stwierdził, iż organ administracji publicznej naruszył art. 9 ust. 1-4 ustawy Prawo budowlane przez jego niezastosowanie. Organ administracji nie rozważył zasadności skierowania na podstawie w/w przepisów wniosku do właściwego ministra o upoważnienie do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno -budowlanych. Udzielenie takiego odstępstwa jest możliwe w szczególnie uzasadnionych wypadkach. (...). Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że organy administracyjne prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Z tego też powodu Sąd wziął go pod uwagę przy rozstrzygnięciu niniejszej sprawy. Szczegółowo wskazany i opisany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwolił organom administracyjnym dokonać kwalifikacji wykonanych robót – jako budowy nowego obiektu (garażu wykonanego w dobudowie do istniejącego obiektu), zrealizowanego w latach miedzy 1997r. a 2004r. Przy czym wiele przesłanek pozwala postawić uzasadnioną tezę, że budowa przedmiotowego obiektu budowlanego została rozpoczęta prawdopodobnie latem 2003r. (pismo E. S. z 9.08.2003r., protokół przyjęcia strony z 22.11.2004r., oświadczenie W. M. i M. S. z 22.11.2004r. oświadczenie M. i J. B. z 22.11.2004r., zeznanie J. B. z 26.06.2007r., czy też porównanie wyrysu z mapy ewidencyjnej z 6.12.1996r. i mapy sytuacyjnej sporządzonej we wrześniu 2004r. dla potrzeb inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej tego obiektu. Należy przy tym zaznaczyć, że dokładniejsze określenie daty rozpoczęcia i zakończenia budowy – w wyżej wskazanych ramach czasowych - nie ma żadnego istotnego znaczenia dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, gdyż już wówczas obowiązywała ustawa z 7.07.1994r. prawo budowlane, na podstawie której orzekały organy w przedmiotowej sprawie. Pierwotnie na gruncie istniał mały murowany budynek gospodarczy (kryty płaskim stropem betonowym, w którym poprzedni właściciele trzymali kozy i kury, a do tego budynku od strony południowej przylegał betonowym obramowaniem gnojownik. Na miejscu tego budynku gospodarczego i właśnie gnojownika zrealizowany został m.in. garaż (oświadczenie W. M. i M. S. z 22.11.2004r.) oświadczenie M. i J. B. z 22.11.2004r. treść odwołania inwestora J. W. (działającego przez pełnomocnika W. M., gdzie na str.9 sam przyznaje, że "budynek posadowiony został w przeważającej części na fundamentach istniejącego poprzednio budynku, tzw. starego garażu i gnojnika. Poprzednio istniejący obiekt istniał wiele lat i był zbliżony do granicy sąsiedniej działki na taką odległość jak obecnie istniejący budynek gospodarczy jak garażowy." Całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego pozwala więc przyjąć, że pierwotny murowany budynek gospodarczy był na przestrzeni lat remontowany, przebudowywany i nadbudowywany (już w latach 90 – tych), a następnie (już w 2003r.) w miejscu gnojownika został wybudowany garaż - co potwierdzają świadkowie oraz materiał fotograficzny, na którym widoczne są poszczególne fazy przebudowy/nadbudowy budynku gospodarczego oraz budowy nowego garażu (k.487-492, 182 oraz zdjęcia stanowiące załącznik nr 9 do odwołania z 17.02.2005r.). Podkreślić przy tym należy, że przedmiotowa sprawa dotyczy wyłącznie budowy nowego garażu, który został dobudowany do istniejącego wcześniej budynku gospodarczego. Jak wskazuje w skardze pełnomocnik skarżącego zeznania świadków rodzą wątpliwości co do sposobu i terminu powstania garażu. Jednak inni świadkowi słuchani np. na rozprawach administracyjnych w dniu 20.03.2007r. i 26.06.2007r. w zasadzie zgodnie twierdzą, że nic nie pamiętają, nic nie wiedzą, nic nie widzą lub nie rozpoznają, a wiec tym samym nie dostarczyli żadnego materiału dowodowego, który jako wiarygodny mógłby podlegać analizie i wykorzystaniu przy ustalaniu stanu faktycznego. Co więcej sami mówią że "ja właściwie chciałam J. pomóc, że to było" albo, że uważają garaż i budynek gospodarczy to jest to samo – np. zeznania I. B. (k.260). Zeznania tych świadków zatem albo nic nie wnoszą do wyjaśnienia sprawy, albo należy podchodzić do nich z dużą ostrożnością ze względu na ich niska wiarygodność. Można jedynie wysnuć wniosek, potwierdzający ustalenia organów administracyjnych, że w pewnym procesie, na przestrzeni lat stary budynek "z hasiu" był "poprawiany", remontowany, a stara drewniana przybudówka została rozebrana (wyburzona) i wybudowano nowy obiekt. W konsekwencji twierdzenia skarżącego, że przedmiotowy obiekt budowlany stanowi przebudowę lub remont szopy, która istniała - jak podaje skarżący - w tym miejscu przed budową ww. budynku nie znajdują odzwierciedlenia w zebranych dowodach. Wbrew zawartym w skardze wskazaniom, analizując ortofotomapę (k.181 a.a.), według stanu na rok 1997 nie można stwierdzić jaką konstrukcję ma przedmiotowy obiekt, bowiem obraz przedstawiony na ww. dokumencie nie jest ostry, a przez to mało czytelny. Zatem powyższy dowód nie uwiarygodnia zawartych w skardze twierdzeń skarżącego, podobnie jak wskazane w skardze zeznania świadków: I. B., B. W. czy A. W.. Świadek I. B. zeznała, że "budynek ten istniał, ale czy Pan W. go poprawiał, świadek odpowiada że poprawiał, remontował, ale nie pamięta w którym okresie (...)". Świadek B. W. na pytanie "w którym roku były prowadzone roboty budowlane" odpowiedziała: "że były robione naprawy był garaż stary, z dachu się lało i musiał poprawiać "miał pieniądze to stawiał, nie na moim tylko na swoim". Na pytanie co się stało z drewnianą szopą, świadek odpowiedział ".wzburzono", natomiast na pytanie "co jest na tym miejscu" świadek odpowiedział "postawiono nowe bo stare było zgnite, lało się na stajnie". Natomiast świadek A. W. zeznał, że "na przedłożonym zdjęciu zał. do protokołu z rozprawy administracyjnej" w miejscu obecnie czerwonej cegły wcześniej znajdowała się część o ścianach drewnianych, w której garażował samochód" na pytanie "czy pamięta w których latach zostały te ściany wymienione na murowane", świadek odpowiedział "może 8 lat, może 10 lat, teraz niedawno". Należy pamiętać, że zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, organ może jednym dowodom nadać przymiot wiarygodności a innym go odmówić. W ocenie Sądu przyjęta przez skarżącego argumentacją stanowi tylko niczym nie popartą polemikę z rzetelnie dokonanymi ustaleniami organów administracyjnych. Ponadto należy nadmienić, że zgodnie z obowiązującymi przepisami to na właścicielu spoczywa obowiązek przechowywania dokumentów dotyczących obiektu budowlanego (t.j. dokumentacji budowy oraz dokumentów technicznych robót budowlanych wykonywanych w obiekcie w toku jego użytkowania). Skarżący nie może tego obowiązku przerzucać na organy nadzoru budowlanego. Ponadto sąd uznał ustalenia organu, poczynione na podstawie całokształtu materiału dowodowego, wskazujące na to, że przedmiotowy obiekt jest odrębnym, niezależnym od przylegającego obiektu budynkiem, za w zupełności wystarczające i z tych powodów podnoszony dopiero przed sądem zarzut niepowołania biegłego dla ustalenia wieku fundamentów pod obiektem, należało ocenić jako chybiony. Żądanie to jest po pierwsze spóźnione, a po drugie dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami. Inwestor realizując przedmiotowy obiekt pomiędzy 1997r. a 2004r. nie dysponując decyzją o pozwoleniu na budowę, naruszył dyspozycję przepisu art. 28 ustawy prawo budowane (Dz. U. 2010r., nr 243, poz.1623), zgodnie z którym: roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7 ustawy - Prawo budowlane). Od zasady tej ustawodawca przewidział wyjątki szczegółowo wymienione w art. 29 i 30. Ww. budynek nie mieści się w żadnej z kategorii wymienionych w art. 29-31, które zwalniałyby z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (w szczególności 29 ust.1 pkt 1a lub pkt 2). Z kolei obiektem budowlanym, po myśli art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, jest: - budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, albo - budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, bądź też - obiekt małej architektury. Ustawa definiuje również każdą z ww. kategorii obiektów budowlanych. W art. 3 pkt 2 wskazuje na cechy, jakie powinien spełniać obiekt by być uznany za budynek – trwałe związanie z gruntem, wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadanie fundamentów i dachu. Właściwie zatem zakwalifikowano przedmiotowy obiekt jako budynek garażowy, jako że posiada wyżej opisane cechy. Z uwagi na niespełnienie przesłanek z art. 28 ustawy prawo budowlane, zastała prawidłowo wszczęta została procedura przewidziana w art. 48 cyt. ustawy. Ww. przepis dopuszcza w ust. 2 i 3 możliwość legalizacji obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, wyłącznie w sytuacji, gdy budowa: - jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania terenu; - nie narusza przepisów, w tym techniczno - budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem W ocenie Sądu, przeprowadzone przez organy nadzoru budowlanego postępowanie wyjaśniające wskazało, że nie zostały spełnione przesłanki z art.48 ust.2 ustawy Prawo budowlane, bowiem przedmiotowa inwestycja narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie ( Dz. U. |z 2002r. Nr 75, póz. 690 ze zm. ) tj. § 12 ust. 3 pkt 4, określający dopuszczalne minimalne odległości budynków gospodarczych i garaży od granicy z nieruchomością sąsiednią. Zgodnie z tym przepisem, w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się: sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych". Zatem zlokalizowany bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką obiekt będący przedmiotem postępowania o wymiarach 6,65 m i wysokości ok. 4,70m (4,65 m wymiar podany w inwentaryzacji) nie spełnia określonych w tym przepisie wymogów technicznych, co wyklucza możliwość legalizacji. Ustalenia i wnioski organów administracyjnych są w tym względzie w pełni poprawne. Obowiązujące w tym zakresie przepisy techniczno-budowlane (które mają charakter ius cogens), uniemożliwiają legalizację przedmiotowego obiektu tj. garażu o wymiarach 6,65 x 6,06 m. Podobnie słusznie wskazał organ odwoławczy na pewne niezgodności przedmiotowego obiektu (a w zasadzie konstrukcji jego dachu) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na tym terenie. Organ odwoławczy podzielając prawidłowość ustaleń przeprowadzonych przez PINB, uchylił ww. decyzję ze względów formalnych – tj. nieprawidłowego wyrzeczenia w zakresie oznaczenia osoby zobowiązanej do wykonania zobowiązania. Orzeczenia zawarte w decyzji I instancji o treści.: "nakazuje się Panu J. W., działającego przez pełnomocnika Pana W. M.", prowadziłoby do niewykonalności decyzji w sytuacji zmiany pełnomocnika reprezentującego stronę. Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Nie można również zgodzić się z podniesionym w skardze zarzutem, ze organ administracyjny naruszył art. 9 ust.1-4 ustawy prawo budowlane. Organ nadzoru budowlanego nie miał kompetencji do zainicjowania postępowania o udzielenie odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych, co pozostaje w zgodzie z istotą tej instytucji, która nie może być wykorzystywana na potrzeby legalizacji samowoli budowlanych. Przewidziana w tym przepisie zgoda na odstępstwo od przepisów techniczno -budowlanych nie może być udzielona na etapie legalizacji samowoli budowlanej z uwagi na brak uprawnień organu nadzoru budowlanego do jej udzielenia ( np. wyrok WSA w Lublinie z dnia 20.05.2012r. sygn. akt II SA/Lu 616/09 lun wyrok WSA w Łodzi z dnia 29.09.2011r., sygn. akt II SA/Łd 632/11). Nie uzasadniony a wręcz błędny jest zarzut skargi, że organy nadzoru budowlanego stosowały obowiązujące przepisy, a nie te które obowiązywały w trakcie prowadzenia prac budowlanych podlegających legalizacji. Otóż podstawową zasadą prawa administracyjnego jest stosowanie przez organy administracyjne przepisów administracyjnych obowiązujących na moment orzekania. Co więcej obecnie obowiązujące zasady legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu są względniejsze dla inwestora od tych które obowiązywały przed 1.01.2004r. O ile poprzednio ustawodawca przewidywał wyłącznie nakaz rozbiórki, to obecnie istnieje wyrok NSA z 23.04.2013r., sygn. akt II FSK 113/12). Podsumowując, stwierdzić należy, że prawidłowo organ przyjął, że wzniesiony przez skarżącego obiekt jest budynkiem, która wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem nie został z niego zwolniony z mocy art. 29 i 30 ustawy Prawo budowlane. Z uwagi na brak podstaw do zastosowania procedury legalizacyjnej (niespełnienie przesłanki z art. 48 ust. 2 pkt 2 ustawy prawo budowlane), należało orzec nakaz rozbiórki. Z przedstawionych względów Sąd uznał, iż skarga J. W. nie może zostać uwzględniona i w oparciu o art. 151 P.p.s.a oddalił ją.