II FSK 2022/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Sędziowie: NSA Krzysztof Winiarski, del. WSA Lidia Ciechomska-Florek, Protokolant Monika Myślak - Kordjak, po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Bd 724/12 w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 19 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie określenia dochodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za 2005r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) przyznaje od Skarbu Państwa z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz radcy prawnego M. S. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, 3) zasądza od J. K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 6 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Bd 724/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę J.K. - zwanego dalej "Skarżącym", na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 19 lipca 2012 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. Przedstawiając w uzasadnieniu powyższego wyroku stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, iż decyzją z dnia 19 kwietnia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 17 lutego 2011 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 7 marca 2008 r. w przedmiocie określenia Skarżącemu dochodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za 2005 r. w kwocie 3 309,68 zł. Pismem z dnia 5 maja 2011 r. Skarżący wniósł w o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Jednocześnie w tym samym dniu wniósł skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 kwietnia 2011 r. Wyrokiem z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I SA/Bd 376/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy skargę oddalił. Orzeczenie to nie jest prawomocne. Postanowieniem z dnia 31 maja 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej zawiesił postępowanie stwierdzając, że w sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.). Uznał bowiem, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku postępowania sądowego, a prawomocne orzeczenie sądowe podjęte w tej sprawie stanowić będzie podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu. Nie zgadzając się z ww. postanowieniem Skarżący wniósł zażalenie. Zdaniem Skarżącego, orzeczenie sądowe dotyczące zgodności z prawem decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 kwietnia 2011 r. nie jest zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W jego ocenie, istotne jest szybkie załatwienie sprawy poprzez stwierdzenie przez organ podatkowy nieważności wspomnianej decyzji, a w konsekwencji ustalenie przychodu osiągniętego przez Skarżącego w 2005 r. Postanowieniem z dnia 19 lipca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia 31 maja 2011 r. W skardze Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania. Według Skarżącego, postanowienie ostateczne wydano z naruszeniem art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, gdyż w niniejszej sprawie wyrok Sądu nie rozstrzyga zagadnienia wstępnego. W jego ocenie, pomimo że orzeczenie sądowe dotyczy tej samej decyzji, to organ podatkowy był uprawniony do jej rozstrzygnięcia. Niezależnie od powyższej skargi Skarżący wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia 19 lipca 2011 r. (zaskarżonego w niniejszej sprawie). Postępowanie to znalazło swój finał przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 28 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Bd 3/12 oddalił skargę. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 21 kwietnia 2012 r. W odpowiedzi na skargę w niniejszej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o zawieszenie postępowania sądowego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia 19 lipca 2011 r., a po jego podjęciu o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał, że skarga nie jest zasadna. W uzasadnieniu Sąd przedstawił dotychczasowy stan rozpoznawanej sprawy oraz przebieg innych związanych z tą sprawą postępowań podatkowych i sądowoadministracyjnych zainicjowanych przez Skarżącego. Według Sądu, rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania sądowego, a prawomocne orzeczenie sądowe stanowić będzie podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu. Sąd wyjaśnił, powołując się orzecznictwo sądów administracyjnych, że brak jest w obowiązującym stanie prawnym możliwości dublowania postępowań zmierzających do wyeliminowania z obrotu prawnego indywidualnych aktów administracyjnych. Wyeliminowanie w postępowaniu sądowym decyzji lub postanowienia skutkuje bezprzedmiotowością postępowania nadzwyczajnego zawisłego przed organem podatkowym. Z tych też względów, za uzasadnione Sąd przyjął zawieszenie postępowania zainicjowanego przed organem podatkowym. W ocenie Sądu, takie działanie jako pożądane nie narusza prawa. Sąd zwrócił uwagę, że w sprawie, w związku ze złożonymi przez Skarżącego dwoma żądaniami, rozpoczął dwutorowo swój tok proces kontrolny jednej decyzji, mianowicie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 kwietnia 2011 r. Zaistniała zatem sytuacja, kiedy to rozpoczęły bieg dwa postępowania równolegle. Co więcej, kontrola decyzji dokonywana przez Sąd pierwszej instancji w zakresie kwalifikowanego naruszenia prawa - stwierdzenia nieważności, pokrywa się z zakresem postępowania podatkowego w trybie nadzwyczajnym (art. 247 Ordynacji podatkowej), które to postępowanie zostało przez właściwy organ podatkowy - w przekonaniu Sądu bez naruszenia prawa - zawieszone. Następnie Sąd na poparcie swojego stanowiska powołał się na inne orzeczenia sądowe. W skardze kasacyjnej Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 1 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 174 § 1 pkt 2 w zw. z art. 151 i art. 145 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 P.p.s.a., w zw. z art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej, w zw. z art. 239, w zw. z art. 233 § 1 i 3 i w zw. z art. 201 § 1 pkt 2 tej ostatniej ustawy przez Sąd pierwszej instancji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, przez oddalenie skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 lipca 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji o zawieszeniu postępowania w sytuacji, gdy w sprawie nie powstało zagadnienie prawne, od którego uzależnione jest wydanie decyzji. W związku z tak postawionym zarzutem wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Ponadto wniesiono o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. W uzasadnieniu Skarżący wskazał m.in., iż poza sporem pozostawało, że złożył wniosek o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 kwietnia 2011 r. utrzymującej w mocy decyzję z dnia 17 lutego 2011 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 marca 2008 r. w przedmiocie określenia dochodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za 2005 r. w kwocie 3 309,68 zł, z jednoczesnym wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. decyzję. Poza sporem pozostaje również fakt, że postanowieniem z dnia 31 maja 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej zawiesił postępowanie w sprawie, stwierdzając, że wystąpiła przesłanka z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej i tym samym uznając, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku postępowania sądowego, a prawomocne orzeczenie sądowe podjęte w tej sprawie stanowić będzie podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu, a stanowisko to podzielił Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku. Następnie Skarżący dokonał analizy instytucji zawieszania postępowania na podstawie w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, w tym istoty pojęcia "zagadnienia wstępnego". W jego ocenie, taka sytuacja nie miała miejsca, gdyż rozstrzygnięcie sprawy nieważności decyzji nie jest uzależnione od rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej, gdyż są to postępowania niezależne i rozstrzygnięcie kwestii nieważności nie wymaga wcześniejszego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Według Skarżącego, nie było podstaw do zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd, mimo że pomiędzy postępowaniem podatkowym prowadzonym w trybie nadzwyczajnym, a postępowaniem sądowym ze skargi na tę samą decyzję ostateczną, istnieje taka zależność, że w przypadku wcześniejszego zakończenia sprawy sądowej, organ będzie zobligowany uwzględnić rozstrzygnięcie wydane w tym postępowaniu. Okoliczność ta nie stanowi przeszkody w prowadzeniu postępowania podatkowego w sytuacji, gdy sprawa nie została jeszcze prawomocnie rozstrzygnięta przez sąd, gdyż taka sytuacja oznaczałaby przyznanie pierwszeństwa postępowaniu sądowemu przed postępowaniem administracyjnym, co nie znajduje uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie tej skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Mając na uwadze treść tej skargi, na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. W myśl art. 174 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność precyzyjnego wskazania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej, Sąd uchybił. Wymogiem dla skargi kasacyjnej jest nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale także ich uzasadnienie, co wynika z art. 176 P.p.s.a. Obok wskazania naruszonych przepisów, poprzez podanie ich konkretnych jednostek redakcyjnych, niezbędne jest więc wyjaśnienie, na czym naruszenie to polegało oraz w przypadku podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. wykazanie, iż mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno odnosić się nie tylko do każdej nich z osobna, ale także do każdego z poszczególnych formułowanych w ich ramach zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd kasacyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów i wychodzenia poza ramy, które zostały nakreślone w skardze kasacyjnej. Nie jest też powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Poczynienie powyższych uwag było niezbędne, wobec wystąpienia uchybień w konstrukcji rozpoznawanej skargi kasacyjnej (na co trafnie zwrócono uwagę w odpowiedzi na skargę kasacyjną), które objawiały się w nieprawidłowym formułowaniu zarzutów, co z kolei rzutuje w bezpośredni sposób na możliwość i zakres dokonania merytorycznej oceny zaskarżonego wyroku w ramach sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej. Wprawdzie autor skargi kasacyjnej podał, iż skargę tę opiera na obydwu postawach kasacyjnych z art. 174 P.p.s.a., wymienił bowiem zarówno pkt 1 tego przepisu, jak też pkt 2, jednak mając na uwadze wyszczególnione dalej przepisy, nie wynika z nich, aby podniesiony został zarzut naruszenia prawa materialnego. W jedynym zarzucie tej skargi kasacyjnej wskazano na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, tj.: art. 1 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 174 § 1 pkt 2, w zw. z art. 151 i art. 145 § 1 P.p.s.a., w zw. z art. 3 § 2 P.p.s.a., w zw. z art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej, w zw. z art. 239, w zw. z art. 233 § 1 i 3 i w zw. z art. 201 § 1 pkt 2 tej ostatniej ustawy (...). Zarzut ten został sformułowany niestarannie i w sposób trudno zrozumiały. Wskazany jako naruszony przepis "art. 1 § 2 P.p.s.a." (pozostałe wymienione w tym zarzucie przepisy określone zostały tylko jako pozostające w związku z przepisem naruszonym) nie tylko nie zawiera podanej jednostki redakcyjnej w postaci "§ 2", ale w ogólne nie jest podzielony na jakiekolwiek jednostki redakcyjne. Przepis ten, tj. art. 1 P.p.s.a. określa jedynie zakres zastosowania tej ustawy ("art. 1. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych - sprawy sądowoadministracyjne") i trudno jest dociec, bo skarga kasacyjna nie zawiera w tej mierze wyjaśnienia, w jaki sposób przepis ten miałby zostać naruszony w niniejszej sprawie. Podobnie zresztą jak nie jest wiadome, jaki związek ze sprawą i wskazanym naruszeniem prawa mają, np.: art. 3 § 2 P.p.s.a. (pomijając już brak sprecyzowania, o który z wielu punktów tego przepisu chodzi) normujący kompetencje sądów administracyjnych; art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi; czy też art. 233 § 3 Ordynacji podatkowej normujący szczególne kompetencje jako organu odwoławczego samorządowego kolegium odwoławczego. Analizując wymienione w skardze kasacyjnej przepisy, dla ścisłości należy również wskazać, iż art. 174 P.p.s.a. nie jest podzielony na paragrafy ("art. 174 § 1 pkt 2"), zaś w przypadku ogólnie wymienionych "art. 145 § 1 P.p.s.a." i "art. 233 § 1 Ordynacji podatkowej" nie sprecyzowano, które konkretnie jednostki redakcyjne tych przepisów autor skargi kasacyjnej miał na myśli. W świetle art. 174 P.p.s.a., tworzenie takiej niespójnej zbitki przepisów - szeregu norm prawnych, które miał naruszyć Sąd pierwszej instancji, nie wskazując konkretnie, na czym polega naruszenie każdej z nich, jest wadliwie powołanym zarzutem i utrudnia prawidłowe, merytoryczne jego rozpoznanie (por. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1175/09). Postępowanie w niniejszej sprawie (podatkowe a następnie sądowoadministracyjne), stanowiło tylko jeden z procesowych "wątków pobocznych" sprawy zasadniczej i pierwotnej, tj. dotyczącej wymiaru Skarżącemu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. na mocy decyzji (ostatecznej) Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 7 marca 2008 r. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji, a następnie nie czekając na wynik zainicjowanego postępowania przyjął sposób działania, w którym kwestionował kolejne wydawane przez organ podatkowy rozstrzygnięcia, także w kwestiach formalnych, jednocześnie na drodze sądowoadministracyjnej i w ramach nadzwyczajnych postępowań podatkowych. Polegało to na tym, że Skarżący po wyczerpaniu drogi administracyjnej składał skargę do sądu administracyjnego, a następnie wnioski o stwierdzenie nieważności tych zaskarżonych wcześniej do sądu rozstrzygnięć. I tak, decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 kwietnia 2011 r. utrzymującą jego decyzję z dnia 17 lutego 2011 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 7 marca 2008 r. w sprawie wymiaru podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. zaskarżył do sądu administracyjnego (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 18 września 2011 r. sygn. akt I SA/Bd 376/11 - oddalający skargę) i jednocześnie wniósł o stwierdzenie jej nieważności w trybie administracyjnym. Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 lipca 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia 31 maja 2011 r. o zawieszeniu postępowania w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia 19 kwietnia 2011 r. zostało zaskarżone do sądu administracyjnego (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 6 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Bd 724/12 - oddalający skargę) - co stanowi przedmiot niniejszej sprawy - a następnie złożono wniosek o stwierdzenie nieważności tego postanowienia. Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 listopada 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia 29 sierpnia 2011 r. o odmowie stwierdzenia nieważności ww. postanowienia z dnia 19 lipca 2011 r. o odmowie zawieszenia postępowania, zostało zaskarżone do sądu administracyjnego (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 28 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Bd 3/12 - oddalający skargę, prawomocny od dnia 21 kwietnia 2012 r.), a następnie złożono wniosek o stwierdzenie nieważności tego postanowienia w trybie administracyjnym. Wreszcie postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 marca 2012 r. - utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia 4 stycznia 2012 r. o zawieszeniu postępowania w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności ww. postanowienia z dnia 2 listopada 2011 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia 19 lipca 2011 r. o zawieszeniu postępowania w przedmiocie wniosku Skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 19 kwietnia 2011 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 7 lutego 2008 r. o wymiarze podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. - zostało zaskarżone do sądu administracyjnego (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 28 sierpnia 2012 r. sygn. akt I SA/Bd 369/12 - oddalający skargę). W ten sposób Skarżący "korzystając ze swoich uprawnień procesowych" doprowadził do sytuacji, w której toczyło się naprzemiennie i równolegle wiele pozostających ze sobą w związku postępowań podatkowych (w trybie nadzwyczajnym) oraz postępowań sądowoadministracyjnych (zostały już wydane cztery wyroki przez Sąd pierwszej instancji), a wspólną, leżącą u podstaw wszystkich tych postępowań, pierwotną kwestię stanowił wynikający z decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 marca 2008 r. wymiar podatku za 2005 r. w kwocie 3 309,68, który Skarżący usiłował podważyć. Powracając zaś do rozpoznawanej sprawy oraz mając na uwadze całokształt towarzyszących jej uwarunkowań prawnych i faktycznych, a także zważywszy, iż ustawodawca poza przypadkiem określonym w art. 56 P.p.s.a., nie przesądził jednoznacznie o relacjach pomiędzy postępowaniem sądowoadministracyjnym i nadzwyczajnymi trybami postępowania administracyjnego w odniesieniu do tej samej decyzji, wydane w tej sprawie rozstrzygnięcie organu podatkowego o zawieszeniu postępowania było w danej sytuacji nie tylko pragmatyczne, jak określono to w odpowiedzi na skargę kasacyjną, ale również mieściło się w granicach prawa. Przemawia za tym również szczególne rozwiązanie przyjęte w art. 249 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, z którego wynika, iż rozstrzygnięcie sądu administracyjnego determinuje losy ewentualnego żądania wzruszenia skontrolowanej przez ten sąd decyzji w trybie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. W tym miejscu należy też wskazać, iż sprawie podstawowej i pierwotnej, tj. dotyczącej wymiaru podatku za 2005 r., wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 3/12 oddalona została skarga kasacyjna od powołanego już wcześniej wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I SA/Bd 376/11 oddalającego skargę Skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 kwietnia 2011 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji tego organu w sprawie określenia Skarżącemu wymiaru podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. Wynik tego postępowania, zważywszy też na treść wspomnianego wyżej art. 249 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, przesądzał ostatecznie w sposób negatywny dla Skarżącego o jego staraniach zmierzających do stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej z dnia 7 marca 2008 r., a tym samym również w sposób pośredni determinował ostateczne losy wszystkich innych pochodnych postępowań administracyjnych (podatkowych) zainicjowanych w międzyczasie przez Skarżącego. W związku z powyższym, uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu tej skargi. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, z późn. zm.). Natomiast wynagrodzenie od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika Skarżącego, ustanowionego w ramach prawa pomocy, z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej zostało przyznane na podstawie art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 15 pkt 1 oraz w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.