II SA/Wa 2112/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spraw.) Sędzia WSA Janusz Walawski Protokolant referent stażysta Aleksandra Olczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską – oddala skargę – Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. K. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 20121 r. nr [...] cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano, iż organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia M. K. pozwolenia na broń palną myśliwską w związku z uzyskaną informacją, iż został on skazany w postępowaniu karnym. W toku postępowania ustalono, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 2011 r., sygn. akt [...] (prawomocnym od dnia [...] marca 2012 r.), M. K. został uznany winnym i skazany za popełnienie czynu z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 90 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 11 § 2 kk, polegającego na tym, że w okresie od maja do września 2006 r. w [...], woj. [...], będąc z racji zajmowanego stanowiska Wójta Gminy [...] – funkcjonariuszem publicznym, nie dopełnił ciążących na nim obowiązków dotyczących budowy sieci wodociągowej na odcinku od miejscowości Z. do miejscowości [...] i prowadził I etap budowy bez wymaganych dokumentów, w tym bez dokumentacji technicznej i bez pozwolenia na budowę wymaganego w oparciu o art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przez co działał na szkodę interesu publicznego. Ponadto ustalono, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., sygn. akt [...](prawomocnym od dnia [...] listopada 2009 r.), M. K. został uznany winnym i skazany za popełnienie czynu z art. 231 § 1 kk, tj. tego, że w okresie od września 1999 r. do listopada 2006 r. w [...], woj. [...], będąc z racji pełnionej funkcji Wójta Gminy [...] funkcjonariuszem publicznym, nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku dbałości o mienie Gminy w ten sposób, iż zaniechał wszczęcia i prowadzenia egzekucji oraz zabezpieczenia narastających zaległości podatkowych hipoteką lub zastawem skarbowym, przez co spowodował w imieniu Gminy szkodę w kwocie [...] zł wynikającą z przedawnienia należności podatkowych płatnika spółki z o.o. "[...]" za okres od września do grudnia 1999 r. i naraził mienie Gminy na powstanie szkody w kwocie [...] zł wynikającej z zaległości podatkowych tej spółki oraz w kwocie [...] zł wynikającej z zaległości podatkowych J. Z., tj. o czyn z art. 231 § 1 kk. Uznając, iż ustalone w toku postępowania okoliczności spełniają przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, [...] Komendant Wojewódzki Policji zakończył prowadzone postępowanie administracyjne wydaniem decyzji cofającej M. K. pozwolenie na broń myśliwską. W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła organowi błędne przywołanie w komparycji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6a, którego to przepisu w ustawie o broni i amunicji nie ma, a także niewłaściwe zastosowanie – przyjąwszy, że organowi faktycznie chodziło o przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a – art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, co polegało na przyjęciu, że stanowi ona zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego w sytuacji, gdy z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby takie zagrożenie stanowił, a ponadto naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo wniosła też zażalenie na postanowienie w sprawie odmowy dopuszczenia dowodów zgłoszonych w postępowaniu i zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 7, art. 10 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy, po ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdził, iż jakkolwiek faktycznie w podstawie prawnej decyzji organ I instancji wskazał przepis art. 15 ust. 1 pkt 6a, to z uzasadnienia decyzji bezsprzecznie wynika, iż chodzi o art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby, stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, a także skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Z treści tego przepisu w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż istnienie zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Do oceny czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Jak z powyższego wynika, samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią, a organ nie musi w takich przypadkach uzasadniać obawy, o której mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt. 6 w drodze postępowania dowodowego wykazującego związek pomiędzy faktem skazania a tą właśnie obawą, o ile popełnione przestępstwo – tak jak w przypadku M. K. – ma charakter umyślny. Zważywszy, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwa umyślne. Bezspornym jest natomiast, iż M. K. dwukrotnie dopuścił się popełnienia czynu z art. 231 kk, zaś "przekroczenie uprawnień lub niedopełnienie obowiązku w omówionym typie podstawowym jest przestępstwem umyślnym, które można popełnić zarówno w zamiarze bezpośrednim, jak i ewentualnym (zachodzi on, gdy sprawca uświadamia sobie, iż przekraczając uprawnienia lub nie dopełniając obowiązku, sprowadza zagrożenie dobra publicznego lub prywatnego i z tym się godzi)". W ocenie organu błędne jest przekonanie strony, iż cofnięcie pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji możliwe jest tylko wtedy, gdy zostaną wypełnione łącznie obie przesłanki wskazane w drugim z ww. przepisów. Orzecznictwo sądowo-administracyjne wskazuje bowiem, iż przesłanki “zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego" nie muszą występować łącznie, lecz każda z nich może stanowić oddzielną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń. Podobnie rzecz się ma z przesłankami zawartymi w pkt a) i w pkt b), które nie muszą występować łącznie z przesłankami "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego". Odnosząc się natomiast do zarzutów, dotyczących naruszenia procedury administracyjnej przez organ I instancji, Komendant Główny Policji stwierdził, iż nie są one zasadne. Organ I instancji rozważył wszystkie okoliczności w sprawie i wydał na podstawie zebranego materiału adekwatną do niego decyzję. Wziął pod uwagę zarówno rodzaj przestępstwa popełnionego przez stronę, jak również jego okoliczności. Wydana przez niego decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez k.p.a., a w jej uzasadnieniu wyjaśniono, z jakich powodów cofnięto stronie pozwolenie na broń. Nietrafny jest także zarzut dotyczący odmowy dopuszczenia przez organ I instancji wskazanych przez stronę dowodów. Organy Policji nie kwestionują faktu pozytywnego postrzegania M. K. przez instytucje, organy, czy też inne osoby, a zatem przesłuchanie świadków mających to potwierdzić nie jest potrzebne. Nie ma też uzasadnienia ich przesłuchanie na temat okoliczności budowy wodociągu i pobudek działania strony, ponieważ ich wyjaśnienia nie mogłyby wyeliminować z obrotu prawnego ostatecznych wyroków karnych, na mocy których M. K. został skazany i które są wiążące dla organów Policji. Z tych też względów przeprowadzenie dowodu ze świadków uznano za zbędne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. K. zarzucił powyższej decyzji Komendanta Głównego Policji: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że stanowi zagrożenie dla siebie albo dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego w sytaucji, gdy z akt sprawy nie wynika, aby skarżący faktycznie takowe zagrożenie stanowił, 2. naruszenie przepisów postępowania: art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. wobec nieuwzględnienia przez organ I instancji zgłoszonych wniosków dowodowych mających istotny wpływ na wynik sprawy. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż istota sprawy sprowadza się do właściwej interpretacji treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zdaniem skarżącego w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wystąpują dwie grupy przesłanek i dopiero łączne wystąpienie którejkolwiek przesłanki z grupy pierwszej oraz którejkolwiek przesłanki z grupy drugiej będzie mogło stanowić podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń. Pierwsza grupa przesłanek obejmuje : 1. zagrożenie dla siebie lub 2. zagrożenie dla porządku publicznego lub 3. zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego. Druga grupa przesłanek obejmuje: 1. skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub 2. skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo skarbowe lub 3. skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu lub 4. skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub 5. skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione pod wpływem środka odurzającego lub 6. skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Wszczęte przez organ I instancji postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń myśliwską, początkowo prowadzone było prawidłowo, gdyż zmierzało do zebrania materiału dowodowego celem sprawdzenia, czy wypełniona została któraś z przesłanek zawartych w pierwszej grupie, czego dowodem było wystąpienie organu I instancji do Polskiego Związku Łowieckiego i Komendy Powiatowej Policji w [...] o opinie na temat skarżącego. Nie wiadomo dlaczego działanie w tym kierunku zostały przez organ I instancji zaniechane, a zgłoszone przez skarżącego wnioski dowodowe oddalone. Uznanie przez organ II instancji, że oddalenie zgłoszonych wniosków dowodowych było uzasadnione, gdyż wnioski te nie miały żadnego znaczenia dla strzygnięcia sprawy, stanowi obrazę przepisów zawartych w art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. obligujących organ prowadzący postępowanie administracyjne do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji zauważył, iż przyjęcie takiego rozumienia przepisu na jakie wskazuje skarżący, prowadziłoby do wniosku, że cała część przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 występująca po znaku dwukropka byłaby zupełnie niepotrzebna, skoro organ musiałby i tak w każdym przypadku oceniać, czy osoba ubiegająca sie o wydanie pozwolenia na broń stwarza zagrożenie dla siebie, porzędku lub bezpieczeństwa publicznego. Jednocześnie zaznaczył, że przyjęta przez organy Policji wykładnia została zaaprobowana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś wedłulg kryteriów słuszności. Dokonując oceny zasadności skargi wniesionej na decyzję Komendanta Głównego Policji Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Natomiast w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: – przeciwko życiu i zdrowiu, – przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Analiza tego przepisu prowadzi, jak przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1805/12, do wniosku, że przesłanki "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego" nie muszą występować łącznie, lecz każda z nich może stanowić oddzielną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń. Podobnie rzecz się ma z przesłankami zawartymi w pkt a) i w pkt b), które nie muszą występować łącznie z przesłankami “zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego". Reasumując, zagrożenie dla siebie, zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, jak również skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia, są to przesłanki, które – zdaniem Sądu – każda oddzielnie, stanowi podstawę cofnięcia pozwolenia na broń. Z tego mianowicie chociażby powodu, że każde przestępstwo wymienione w pkt a) i b) samo w sobie i z jego istoty stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a zatem niecelowe, z punktu widzenia racjonalnego ustawodawcy, byłoby powtarzanie tego zagrożenia. Wobec powyższego chodzi tu o takie zdarzenia bądź fakty, które nie mając źródła w skazaniu w ogóle, bądź też za inne przestępstwa, stanowią takie zagrożenie w sposób niejako samoistny, tzn. niepowiązany z pkt a) i b) tegoż przepisu. Przedstawione stanowisko Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela i przyjmuje za swoje. Powołane wyżej przepisy nakazują więc, w przypadku zaistnienia wskazanych w nich przesłanek, cofnięcie pozwolenia na broń osobie, która takie pozwolenie posiada. Do ich zastosowania wystarczy samo ustalenie, że strona postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń została skazana, jak w przedmiotowej sprawie prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo. Fakt, iż skarżący prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 2011 r., sygn. akt [...] i z dnia [...] kwietnia 2009 r., sygn. akt [...]został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 231 § 1 kk, jest w niniejszej sprawie bezsporny. Nie ulega również wątpliwości, że popełnione przestępstwo jest przestępstwem umyślnym. W tej sytuacji stwierdzić należy, że zaistniała przesłanka do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. Zgodnie bowiem z powołanymi wyżej przepisami cofnięcie pozwolenia na broń osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za popełnienie umyślnego przestępstwa jest, co podkreślał organ w zaskarżonej decyzji, obligatoryjne. Odmowa przeprowadzenia wnioskowanych dowodów była zatem zasadna. Wbrew twierdzeniom skarżącego, organ dokonał prawidłowej interpretacji zastosowanego w sprawie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji i podejmując decyzję o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską nie naruszył wskazanych w skardze przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.