I SA/Gl 1279/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja, Sędziowie WSA Beata Kozicka (spr.), Bożena Pindel, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi A S.A. w Z. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę. 1. Zaskarżoną interpretacją indywidualną przepisów prawa podatkowego z dnia [...], znak [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. – działając w imieniu Ministra Finansów, na podstawie art. 14 b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "Ordynacja" lub "O.p.") oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) – uznał stanowisko wnioskodawcy spółki A S.A. z siedzibą w Z. (dalej: "wnioskodawca", "spółka") przedstawione we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie: 1) możliwości odliczenia od podstawy opodatkowania 50 % wydatków poniesionych w roku 2010 na nabycie oraz wdrożenie zintegrowanego systemu informatycznego – za nieprawidłowe, 2) możliwości odliczenia od podstawy opodatkowania 50% wydatków poniesionych w roku 2011 na nabycie oraz wdrożenie zintegrowanego systemu informatycznego – za prawidłowe, 3) możliwości odliczenia pozostałej kwoty w rozliczeniach z tytułu podatku dochodowego za lata 2012-2014, w przypadku, jeżeli wielkość odliczenia przekroczy kwotę dochodu wykazanego w 2011 r. – za prawidłowe. 1.1. W uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej w K. w pierwszej kolejności nawiązał do stanu faktycznego przedstawionego we wspomnianym wniosku. W tych ramach odnotował, że w dniu 30 kwietnia 2012 r. wpłynął do organu interpretacyjny wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. 1.2. Wnioskodawca przedstawił w nim zdarzenie przyszłe wskazując, że jest spółką specjalizującą się w szczególności w produkcji oraz dystrybucji kas i drukarek fiskalnych, wag elektronicznych, urządzeń i systemów kasowych, peryferii i akcesoriów służących do rejestracji i zarządzania sprzedażą. Dodatkowo oferuje usługi w zakresie instalacji kas oraz wyposażenia dodatkowego, integracji systemów rejestracji sprzedaży detalicznej, serwisu gwarancyjnego i pogwarancyjnego na terenie całego kraju, szkoleń oraz wykonywania technologicznych badań kompatybilności elektromagnetycznej. W związku z rozwojem swej działalności, mając na celu sprostanie oczekiwaniom rynku i klientów oraz zapewnienie gwarancji jakości swoich wyrobów, jak to określiła, Spółka podjęła decyzję o wdrożeniu zintegrowanego systemu informatycznego S, umożliwiającego sprawne koordynowanie jej działań, w szczególności w zakresie zamówień, produkcji, kontrolingu i księgowości, a także sprzedaży i dystrybucji. W dniu 27 maja 2010 r. Spółka zawarła umowę licencyjną użytkownika końcowego na oprogramowanie Y (dalej: "umowa licencyjna"). Ze względu na fakt, iż oprogramowanie S wymaga wdrożenia, Spółka także zawarła umowę na opracowanie koncepcji i wdrożenie systemu Y (dalej: "umowa na wdrożenie"). Na podstawie tych umów Spółka ponosiła w latach 2010 i 2011 wydatki na zakup licencji i wdrożenie oprogramowania. Zgodnie z harmonogramem płatności określonym w umowie licencyjnej, należności za nabywane licencje na oprogramowanie S zostały rozłożone na trzy raty, płatne kolejno 30, 60 i 90 dni od daty wystawienia pierwszej faktury, tj. 31 maja 2010 r. Z kolei harmonogram płatności z tytułu realizacji umowy na wdrożenie przewidywał dokonywanie płatności każdorazowo po zakończeniu poszczególnych faz projektu wdrożeniowego, na podstawie faktur wystawianych przez kontrahenta. Jak dalej zaznaczył wnioskodawca, proces wdrożenia S został zakończony w 2011 r. i w lipcu tego samego roku wprowadzony do ewidencji wartości niematerialnych i prawnych (dalej także: "WNiP) Spółki. Podniósł także, że opłaty licencyjne, jak i wydatki związane z opracowaniem koncepcji i wdrożeniem systemu S były zatem płacone na podstawie otrzymanych faktur zarówno w roku wprowadzenia WNiP do ewidencji, jak i w roku wcześniejszym. Na wartość początkową wdrożonego systemu S składały się obok kosztów licencji na oprogramowanie S również wydatki związane z wdrożeniem systemu. Spółka dokonała wdrożenia wersji oprogramowania A, zastępując dotychczasowy system B, który nie spełniał już wymagań dynamicznie rozwijającego się przedsiębiorstwa. Standardowa wersja oprogramowania S została zmodyfikowana i odpowiednio dopasowana do usprawnienia zarządzania i koordynowania działalności spółki. Dzięki wdrożeniu systemu S, doszło do usprawnienia zarządzania i koordynowania działalności Spółki, będącej spółką wielooddziałową. Usprawnienia biznesowe możliwe były dzięki wdrożeniu następujących modułów S przystosowanych do indywidualnych potrzeb Spółki. W dalszej kolejności wnioskodawca szczegółowo opisał ten proces, po czym wskazał, że Spółka uzyskała opinię sporządzoną przez Wydział Elektroniki i Technik Informacyjnych Politechniki, Instytut Automatyki i Informatyki Stosowanej, będącym niezależną jednostką naukową, o której mowa w art. 18b ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r., Nr 74, poz. 397 ze zm., dalej także zamiennie: "ustawa podatkowa", "ustawa o CIT" oraz "u.p.d.o.p."). Opinia ta, jak zaznaczył wnioskodawca, potwierdziła, iż technologia, jaką niesie ze sobą wdrożenie przedmiotowego systemu informatycznego, umożliwia wytwarzanie nowych lub udoskonalanie wyrobów lub usług, a także nie jest stosowana na świecie przez okres dłuższy niż ostatnich 5 lat. 1.3. W tym stanie wnioskodawca wskazał, że zamierza skorzystać z tzw. "ulgi na nabycie nowych technologii", określonej w art. 18b ustawy o CIT. Podkreślił, że Spółka nie prowadzi oraz nie prowadziła działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej oraz nie ubiega się o zwrot przedmiotowych wydatków na nowe technologie z innych źródeł w jakiejkolwiek formie. 1.4. Jak następnie zauważył organ interpretacyjny, w takim kontekście zadano następujące pytanie: "czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego Spółka spełnia warunki do zastosowania ulgi, o której mowa w art. 18b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a zatem czy będzie miała prawo do odliczenia od podstawy opodatkowania 50% za 2011 wydatków poniesionych w latach 2010-2011 na nabycie oraz wdrożenie zintegrowanego systemu informatycznego S, a jeśli wielkość odliczenia przekroczy kwotę dochodu wykazanego w 2011, wówczas będzie uprawiona do odliczenia pozostałej kwoty w rozliczeniach z tytułu podatku dochodowego za lata 2012-2014?" 2.1. Zdaniem wnioskodawcy Spółka będzie uprawniona do odliczenia od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych wydatków poniesionych w latach 2010-2011 na nabycie nowej technologii w postaci WNiP jaką stanowi oprogramowanie S wraz z kosztami wdrożenia w wysokości 50% wartości tych wydatków, w zeznaniu podatkowym za 2011 r. i odpowiednio w pozostałej części kwoty przysługującego odliczenia w trzech kolejnych latach. 2.2. W ocenie spółki zgodnie z art. 18b ust. 1 i ust. 2 ustawy o CIT od podstawy opodatkowania, ustalonej zgodnie z art. 18, odlicza się wydatki poniesione przez podatnika na nabycie nowych technologii. Za nowe technologie, w rozumieniu ust. 1, uważa się wiedzę technologiczną w postaci wartości niematerialnych i prawnych, w szczególności wyniki badań i prac rozwojowych, która umożliwia wytwarzanie nowych lub udoskonalanie wyrobów lub usług, i która nie jest stosowana na świecie przez okres dłuższy niż ostatnich 5 lat, co potwierdza opinia niezależnej od podatnika jednostki naukowej, zgodnie z art. 18b ust. 2 ustawy o CIT. W dalszej kolejności przedstawiając przesłanki, aby skorzystać z tzw. "ulgi na nowe technologie", wnioskodawca wskazał, że "spełnia wszystkie przesłanki do zastosowania tzw. ulgi na nowe technologie, o której mowa w art. 18b ustawy podatkowej". Na zakończenie podał, że analogiczne stanowisko potwierdził Dyrektor Izby Skarbowej w P. w interpretacji indywidualnej z [...], sygn. [...] oraz [...] sygn. [...] oraz Dyrektora Izby Skarbowej w K. w interpretacji indywidualnej z dnia [...]., sygn. [...]. 3. Odnosząc się do przedmiotowego wniosku Dyrektor Izby Skarbowej w K., w interpretacji indywidualnej wydanej w dniu [...], uznał stanowisko wnioskodawcy spółki w zakresie możliwości: 1) odliczenia od podstawy opodatkowania 50 % wydatków poniesionych w roku 2010 na nabycie oraz wdrożenie zintegrowanego systemu informatycznego – za nieprawidłowe, 2) odliczenia od podstawy opodatkowania 50% wydatków poniesionych w roku 2011 na nabycie oraz wdrożenie zintegrowanego systemu informatycznego – za prawidłowe, 3) odliczenia pozostałej kwoty w rozliczeniach z tytułu podatku dochodowego za lata 2012-2014, w przypadku, jeżeli wielkość odliczenia przekroczy kwotę dochodu wykazanego w 2011 r. – za prawidłowe. 3.1. Stwierdził, że ustawodawca dopuścił możliwość odliczenia wydatków na nabycie nowych technologii, które zostały poczynione w roku poprzedzającym rok, w którym podatnik wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych jedynie w sytuacji dokonania przez podatnika przedpłat (zadatków) na poczet wydatków o których mowa w art. 18b ust. 4 u.p.d.o.p. Jednocześnie podał, że zgodnie z art. 18b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób od podstawy opodatkowania, ustalonej zgodnie z jej art. 18, odlicza się wydatki poniesione przez podatnika na nabycie nowych technologii. Stosownie do art. 18b ust. 2 tej ustawy, za nowe technologie, w rozumieniu ust. 1, uważa się wiedzę technologiczną w postaci wartości niematerialnych i prawnych, w szczególności wyniki badań i prac rozwojowych, która umożliwia wytwarzanie nowych lub udoskonalanie wyrobów lub usług i która nie jest stosowana na świecie przez okres dłuższy niż ostatnich 5 lat, co potwierdza opinia niezależnej od podatnika jednostki naukowej w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. Nr 96, poz. 615). 3.2. Jak dalej argumentował – art. 18b ust. 2a u.p.d.o.p., stanowi, że przez nabycie nowej technologii rozumie się nabycie praw do wiedzy technologicznej, o której mowa w jego ust. 2, w drodze umowy o ich przeniesienie, oraz korzystanie z tych praw. Zgodnie z art. 18b ust. 4 u.p.d.o.p., podstawą ustalenia wielkości odliczenia jest kwota wydatków poniesionych przez podatnika na nabycie nowej technologii, uwzględnionych w wartości początkowej, w części, w jakiej została zapłacona podmiotowi uprawnionemu w roku podatkowym, w którym nową technologię wprowadzono do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych lub w roku następującym po tym roku, oraz w której nie została zwrócona podatnikowi w jakiejkolwiek formie. Natomiast w myśl art. 18b ust. 5 u.p.d.o.p. jeżeli podatnik dokonał przedpłat (zadatków) na poczet wydatków określonych w ust. 4 w roku poprzedzającym rok, w którym wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, uznaje się je za poniesione w roku jej wprowadzenia do tej ewidencji. Odliczenia dokonuje się w zeznaniu za rok podatkowy, w którym poniesiono wydatki, o których mowa w ust. 4 i 5. W sytuacji gdy podatnik osiąga za rok podatkowy stratę lub wielkość dochodu z pozarolniczej działalności podatnika jest niższa od kwoty przysługujących mu odliczeń, odliczenia odpowiednio w całej kwocie lub w pozostałej części dokonuje się w zeznaniach za kolejno następujące po sobie trzy lata podatkowe licząc od końca roku, w którym nową technologię wprowadzono do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (art. 18b ust. 6 u.p.d.o.p. ). Przy czym odliczenia związane z nabyciem nowej technologii nie mogą przekroczyć 50% kwoty ustalonej zgodnie z ust. 4 i 5 (art. 18b ust. 7 u.p.d.o.p. ). 3.3. Jak zaakcentował – z informacji zawartych we wniosku wynika, iż Spółka podjęła decyzję o wdrożeniu zintegrowanego systemu informatycznego. W maju 2010 r. zawarła umowę licencyjną. Ze względu na fakt, iż oprogramowanie wymagało wdrożenia, Spółka zawarła także umowę na opracowanie koncepcji i wdrożenie systemu. Na podstawie tych umów Spółka ponosiła w latach 2010 i 2011 wydatki na zakup licencji i wdrożenie oprogramowania. Zgodnie z harmonogramem płatności określonym w umowie licencyjnej, należności za nabywane licencje na oprogramowanie zostały rozłożone na trzy raty, płatne kolejno 30, 60 i 90 dni od daty wystawienia pierwszej faktury, tj. 31 maja 2010 r. Z kolei harmonogram płatności z tytułu realizacji umowy na wdrożenie przewidywał dokonywanie płatności każdorazowo po zakończeniu poszczególnych faz projektu wdrożeniowego, na podstawie faktur wystawianych przez kontrahenta. Proces wdrożenia systemu został zakończony w 2011 r., i w lipcu tego roku wprowadzony do ewidencji wartości niematerialnych i prawnych Spółki. Organ interpretacyjny stwierdził, że ustawodawca dopuścił możliwość odliczenia wydatków na nabycie nowych technologii, które zostały poczynione w roku poprzedzającym rok, w którym podatnik wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych jedynie w sytuacji dokonania przez podatnika przedpłat (zadatków) na poczet wydatków, o których mowa w art. 18b ust. 4 ustawy podatkowej. Zaakcentował, że wynika to wprost z literalnego brzmienia art. 18b ust. 5 tej ustawy. 4. Pismem z dnia 13 sierpnia 2012 r. spółka wniosła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, powtarzając – co do istoty – argumenty prezentowane we wniosku. Zaznaczyła, że Dyrektor Izby Skarbowej w K., w wydanej interpretacji, powołał się na literalne brzmienie art. I8b ust 5 ustawy o CIT odmawiając Spółce możliwości uwzględnienia części zapłaconej kwoty w podstawie obliczenia ulgi na nowe technologie. Zdaniem Spółki, interpretacja art. ł8b ust. 4 ustawy o CIT w kontekście celu regulacji prowadzić będzie do wniosku, iż wydatki poniesione w roku poprzedzającym wprowadzenie wartości niematerialnej i prawnej do ewidencji ("rok R-F"), które został zapłacone już po zawarciu umowy na zakup nowej technologu powinny stanowić podstawę do obliczenia ulgi na zakup nowej technologii, zgodnie z art. 18b ust. 4 ustawy o CIT. Zdaniem Spółki, opisane we wniosku o interpretację wydatki, które Spółka poniesie w roku R-1 stanowią rodzaj przedpłaty (zadatku), o którym mowa w art. 18b 5 ustawy o CIT. 5. Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając w imieniu Ministra Finansów, pismem z dnia 17 września 2012 r., znak [...], udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie stwierdzając brak podstaw do zmiany kwestionowanej indywidualnej interpretacji z dnia [...], znak [...]. 6. Na powyższą interpretację strona wniosła skargę do tut. Sądu powtarzając okoliczności i poglądy zawarte we wniosku i wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. 6.1. W skardze strona skarżąca sformułowała zarzuty naruszenia prawa materialnego, a to: a) art. 18b ust. 4 w zw. z art. 18b ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż wydatki opisane we wniosku o interpretację nie mogą stanowić podstawy dla ustalenia wielkości odliczenia, oraz b) art. 18b ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez bezpodstawną odmowę jego zastosowania w opisanym zdarzeniu przyszłym. 6.2. W uzasadnieniu skargi jej autor powtórzył argumenty zawarte tak we wniosku o interpretacje indywidualną, jak i w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa oraz podkreślił, że pojęcia "przedpłata" i "zadatek" są wieloznaczne, a ich zakres znaczeniowy jest nieostry. W takiej sytuacji, jego zdaniem, nie ma możliwości zastosowania wykładni językowej, w takiej formie jak zrobił to organ interpretujący w zaskarżonej interpretacji. Szczególnie, wątpliwości organu pod kątem znaczenia tych pojęć – na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – powinna wzbudzić zastosowana przez ustawodawcę technika legislacyjna. 6.3. W dalszej kolejności strona skarżąca przytoczyła art. 18b ustawy podatkowej ze wskazaniem poszczególnych jej jednostek redakcyjnych. Jak zauważyła w art. 18b ust. 5 ustawy podatkowej wskazano "jeżeli podatnik dokonał przedpłat (zadatków) na poczet wydatków (...). Jej zdaniem umieszczenie określenia "zadatek" w nawiasie po słowie "przedpłata" sugeruje, że "ustawodawca zrównuje te określenia w ich znaczeniu (stanowią dla niego synonimy). Jednakże, z poczynionej analizy ich znaczenia językowego, zarówno w języku prawnym jak i języku potocznym, wynikają odmienne wnioski". 6.4. Podniosła, że celem ustawodawcy, wprowadzającym od dnia 1 stycznia 2006 r. tzw. ulgę na nowe technologie (w jej pierwotnym kształcie) było: "zwiększenie zainteresowania działalnością innowacyjną podmiotów z sektora prywatnego wyrażone wzrostem nakładów na działalność badania i rozwój" czy też "wprowadzenie zmian do treści przepisów CIT i PTT ma na celu zmniejszenie istniejących barier i stworzenie zachęty podatkowej dla nowej inwestycji". Jak zauważyła powyższe przeczy tezie wyrażonej przez organ podatkowy w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jakoby w jej sprawie nie zachodziła sytuacja uzasadniająca odejście od wykładni literalnej. Zdaniem strony skarżącej, "wnioski wyciągnięte przez organ podatkowy w wydanej interpretacji doprowadziły do absurdalnego rozstrzygnięcia, w całości sprzecznego z jasnym i klarownym – dla spółki – celem przepisu art. 18b ustawy o CIT". 6.5. Podsumowując stwierdziła, że "interpretacja art. 18b ust. 4 ustawy o CIT w kontekście celu regulacji prowadzić będzie do wniosku, iż wydatki poniesione w roku poprzedzającym wprowadzenie wartości niematerialnej i prawnej do ewidencji (rok R-1), które zostały zapłacone już po zawarciu umowy na zakup nowej technologii powinny stanowić podstawę do obliczenia ulgi na zakup nowej technologii, zgodnie z art. 18b ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych". Zdaniem spółki, opisane we wniosku o interpretację wydatki, które spółka poniesie w roku R-1 stanowią rodzaj przedpłaty, o którym mowa w art. 18b ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. 6.6. Mając powyższe na uwadze – w jej opinii – nieuprawniona jest interpretacja przepisów, w ramach której możliwość skorzystania z ulgi na nowe technologie będzie w sposób znaczący ograniczona w stosunku do podmiotów, które zakupiły technologie, której wdrożenie wymaga znacznej ilości czasu. Taka wykładnia prowadziłaby do odmiennego traktowania podobnych (analogicznych) stanów faktycznych. Strona skarżąca uważa, iż w analogicznych stanach faktycznych inne organy podatkowe, także działające z upoważnienia Ministra Finansów, wydając interpretacje indywidualne nie popełniły błędu wykładni art. 18b ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. 7. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając w imieniu Ministra Finansów, podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej indywidualnej interpretacji przepisów prawa. 7.1. Zaznaczył, że w sytuacji, gdy strona skarżąca na podstawie zawartej w roku wcześniejszym umowy na zakup wartości niematerialnej i prawnej dokonała zapłaty części należności wynikającej z tej umowy (czyli wydatku na zakup nowej technologii, a także jej wdrożenie, a nie przedpłaty czy też zadatku) w roku poprzedzającym rok, w którym wprowadziła nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, wartość ta nie będzie mogła zostać uwzględniona w przysługującym odliczeniu. 7.2. Zauważył przy tym, że z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika jednoznacznie, iż dokonane wydatki nie stanowiły zadatków czy też przedpłat na poczet przyszłej umowy, ale stanowiły częściową zapłatę za definitywne nabycie opisanego we wniosku systemu. Skorzystanie z dopuszczalnej w obrocie prawnym formy płatności (zapłata ceny w ratach) nie może zmienić charakteru tych wpłat. 7.3. Podsumowując stwierdził, że ustawodawca dopuścił możliwość odliczenia wydatków na nabycie nowych technologii, które zostały poczynione w roku poprzedzającym rok, w którym podatnik wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych jedynie w sytuacji dokonania przez podatnika przedpłat (zadatków) na poczet wydatków o których mowa w art. 18b ust. 4 u.p.d.o.p. Powyższe – jak zaznaczył – wynika wprost z literalnego brzmienia art. 18b ust. 5 tej ustawy. 7.4. Odnosząc się do zarzutu rozbieżności zaskarżonej interpretacji z innymi interpretacjami indywidualnymi zauważył, że organy podatkowe dążą do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego zgodnie z zasadą wyrażoną przez ustawodawcę w art. 14a Ordynacji podatkowej. Wskazał przy tym, że funkcjonowanie w obrocie prawnym interpretacji indywidualnych, w których odmiennie oceniono takie same lub zbliżone stany faktyczne lub zdarzenia przyszłe choć jest niewątpliwie niepożądane z punktu widzenia zasad prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów, wyrażonej w art. 121 Ordynacji podatkowej, niemniej jednak, w praktyce może mieć miejsce. 7.5. Mając powyższe na uwadze organ interpretacyjny stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona i nie dostrzega podstaw do uwzględnienia zarzutów zgłaszanych przez stronę. W związku z czym podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu objętej skargą interpretacji, powtarzając argumentację w niej zawartą i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 8. Skarga okazała się niezasadna, a argumenty podnoszone przez stronę skarżącą nie zasługiwały na uwzględnienie. Kontroli Sądu poddana została interpretacja indywidualna dotycząca możliwości zastosowania tzw. ulgi na nabycie nowych technologii, z której zamierza skorzystać spółka w przypadku gdy opinia niezależnej od podatnika jednostki naukowej, potwierdzi, że nabyte wartości niematerialne i prawne reprezentują wiedzę technologiczną, która umożliwia wytwarzanie nowych lub udoskonalanie wyrobów lub usług, i która nie była stosowana na świecie przez okres dłuższych niż ostatnich pięć (5) lat. 9. Strona skarżąca opisując stan faktyczny i przedstawiając własne stanowisko wskazała, że będzie uprawniona do odliczenia od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych wydatków poniesionych w latach 2010-2011 na nabycie nowej technologii w postaci WNiP, jaką stanowi oprogramowanie S wraz z kosztami wdrożenia, w wysokości 50% wartości tych wydatków, w zeznaniu podatkowym za 2011 r., i odpowiednio w pozostałej części kwoty przysługującego odliczenia w trzech kolejnych latach. Odwołując się do wykładni celowościowej – uważa, że wolą ustawodawcy, wprowadzającego od dnia 1 stycznia 2006 r. tzw. ulgę na nowe technologie (jak zaznaczyła "w jej pierwotnym kształcie") było zwiększenie zainteresowania działalnością innowacyjną podmiotów z sektora prywatnego wyrażone wzrostem nakładów na działalność B+R (badania plus rozwój). Jej zdaniem interpretacja art. 18b ust. 4 ustawy o podatkowej w kontekście celu regulacji prowadzi do wniosku, że wydatki poniesione w roku poprzedzającym wprowadzenie wartości niematerialnej i prawnej do ewidencji ("rok R-1"), które zostały zapłacone już po zawarciu umowy na zakup nowej technologii powinny stanowić podstawę do obliczenia ulgi na zakup nowej technologii, zgodnie z art. 18b ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Tym samym – jak podniosła – opisane we wniosku o interpretację wydatki, które poniesie w roku R-1 stanowią rodzaj przedpłaty, o którym mowa w art. 18b ust. 5 ustawy podatkowej. 10. W ocenie Ministra Finansów ustawodawca dopuścił możliwość odliczenia wydatków na nabycie nowych technologii, które zostały poczynione w roku poprzedzającym rok, w którym podatnik wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych jedynie w sytuacji dokonania przez podatnika przedpłat (zadatków) na poczet wydatków, o których mowa w art. 18b ust. 4 ustawy podatkowej. Jak podkreślił wynika to wprost z literalnego brzmienia art. 18b ust. 5 tej ustawy. Jak zauważył – w sytuacji, gdy wnioskodawca na podstawie zawartej w roku wcześniejszym umowy na zakup wartości niematerialnej i prawnej dokona zapłaty części (bądź całości) należności wynikającej z tej umowy (czyli wydatku na zakup nowej technologii a nie przedpłaty czy też zadatku) w roku poprzedzającym rok, w którym podatnik wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, wartość ta nie będzie mogła zostać uwzględniona w przysługującym odliczeniu. 11. Mając na uwadze zakreślony w sprawie spór wskazać należy, że art. 18b u.p.d.o.p., na tle którego strony zajęły swoje stanowiska stanowił, że od podstawy opodatkowania, ustalonej zgodnie z art. 18, odlicza się wydatki poniesione przez podatnika na nabycie nowych technologii (ust. 1 ). Zgodnie zaś z ust. 2 tego artykułu, za nowe technologie uważa się wiedzę technologiczną w postaci wartości niematerialnych i prawnych, w szczególności wyniki badań i prac rozwojowych, która umożliwia wytwarzanie nowych lub udoskonalanie wyrobów lub usług, i która nie jest stosowana na świecie przez okres dłuższy niż ostatnich 5 lat, co potwierdza opinia niezależnej od podatnika jednostki naukowej w rozumieniu ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zasadach finansowania nauki (Dz.U. Nr 238, poz. 2390 i Nr 273, poz. 2703 oraz z 2005 r. Nr 85, poz. 727 i Nr 179, poz. 1484). W stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 października 2010 r. art. 18b ust. 2 odwołuje się do ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz.U. Nr 96, poz. 615). Przez nabycie nowej technologii rozumie się nabycie praw do wiedzy technologicznej, o której mowa w art. 18b ust. 2, w drodze umowy o ich przeniesienie, oraz korzystanie z tych praw (ust. 2a). Przepis ten dodany został od dnia 1 lipca 2006 r. Podstawą ustalenia wielkości odliczenia jest kwota wydatków poniesionych przez podatnika na nabycie nowej technologii, uwzględnionych w wartości początkowej, w części, w jakiej została zapłacona podmiotowi uprawnionemu w roku podatkowym, w którym nową technologię wprowadzono do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych lub w roku następującym po tym roku, oraz w której nie została zwrócona podatnikowi w jakiejkolwiek formie (ust. 4). Określone w pozostałych ustępach art. 18b warunki skorzystania z odliczenia oraz przesłanki utraty prawa do odliczenia, a także sposób dokonywania odliczenia, nie stanowiły przedmiotu sporu stron. 12. Zdaniem Sądu, bezspornym jest, że przedmiotowe odliczenie należy do kategorii przywilejów podatkowych, obejmujących wszelkie ulgi w spłacie należności podatkowych, zwolnienia od podatków, odliczenia, itp. mechanizmy zmniejszające obciążenia podatkowe. Przepisy ustanawiające tego rodzaju przywileje należy wykładać ściśle, co nie wyklucza posługiwania się także innymi niż językowa (gramatyczna) rodzajami wykładni, w tym akcentowaną przez stronę skarżącą wykładnią celowościową. Niemniej jednak podkreślenia wymaga, że korzystanie z innych metod wykładni uzasadnione jest w sytuacjach wątpliwych, gdy zastosowanie jedynie wykładni językowej nie pozwala ustalić jednoznacznej treści normy prawnej. 12.1. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że art. 18b u.p.d.o.p. – w zakresie, jakiego dotyczył spór stron – nie budzi wątpliwości. Zaprezentowana przez stronę skarżącą wykładnia celowościowa w istocie nie wyjaśnia treści tego przepisu, a nadaje mu znaczenie, które z treści tej nie wynika. Ustawodawca nie tylko ustanowił odliczenie od podstawy opodatkowania wydatków na nowe technologie, ale też na potrzeby tego odliczenia zdefiniował pojęcie "nowych technologii" określając je jako wiedzę w postaci wartości niematerialnych i prawnych. Jakkolwiek ustawodawca wskazał jedynie przykłady takiej wiedzy (wyniki badań i prac rozwojowych), nie ulega wątpliwości, że pojęcie to obejmuje wiedzę wyłącznie w postaci wskazanej wyżej, tj. stanowiącą wartość niematerialną i prawną. Nie może być ono interpretowane tak, aby obejmowało elementy, których ustawodawca nie wskazał, charakteryzujące się cechami innymi niż wyznaczone przez niego. Z kolei stosownie do art. 18b ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podstawą ustalenia wielkości odliczenia jest kwota wydatków poniesionych przez podatnika na nabycie nowej technologii, uwzględnionych w wartości początkowej, w części, w jakiej została zapłacona podmiotowi uprawnionemu w roku podatkowym, w którym nową technologię wprowadzono do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych lub w roku następującym po tym roku, oraz w której nie została zwrócona podatnikowi w jakiejkolwiek formie. Ponadto myśl ust. 5 tego przepisu – jeżeli podatnik dokonał przedpłat (zadatków) na poczet wydatków określonych w ust. 4 w roku poprzedzającym rok, w którym wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, uznaje się je za poniesione w roku jej wprowadzenia do tej ewidencji. 12.2. Skoro spółka nie dokonała przedpłat czy zadatkowania na poczet wydatków wyliczonych w art. 18b ust. 4 ustawy podatkowej – po myśli jego ust. 5, za zasadne należy uznać stanowisko wyrażone przez Ministra Finansów, że "ustawodawca dopuścił możliwość odliczenia wydatków na nabycie nowych technologii, które zostały poczynione w roku poprzedzającym rok, w którym podatnik wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych jedynie w sytuacji dokonania przez podatnika przedpłat (zadatków) na poczet wydatków o których mowa w art. 18b ust. 4 u.p.d.o.p.". 12.3. Wbrew stanowisku strony skarżącej, treść omawianego przepisu wskazuje wyraźnie, że intencją ustawodawcy było przyznanie ulgi w odniesieniu do wydatków wyłącznie wówczas, gdy wystąpią łącznie dwie przesłanki: pierwsza: nabycie dotyczy jedynie takich praw majątkowych – które stanowią efekt prac naukowych i rozwojowych – uznawanych za wartości niematerialne i prawne, co w sprawie nie jest sporne oraz druga: gdy na poczet wydatków, o których mowa w art. 18b ust. 4 u.p.d.o.p., podatnik dokonana przedpłat (zadatków). 12.4. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że nie ma powodów, aby określonej przez ustawodawcę podstawie ustalenia wielkości odliczenia (art. 18b ust. 4) i czasu tegoż odliczenia czy też momentu, w którym winno ono nastąpić (art. 18b ust. 5) – w sposób precyzyjny – na potrzeby prawnopodatkowe na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nadawać inne, szersze znaczenie. Tym bardziej, że ustawodawca jednoznacznie wyróżnił maksymalny czas dokonania przedmiotowego odliczenia. 5. Sąd podkreśla, że nie mogła być skuteczna argumentacja strony skarżącej, że podstawą tzw. ulgi na nowe technologie stanowią wydatki, które: a) zostały uwzględnione w wartości początkowej wartości niematerialnej i prawnej, i b) zostały zapłacone w roku podatkowym poprzedzającym rok, w którym wprowadzono nową technologię do ewidencji, jak również zapłaconych w roku podatkowym, w którym nową technologię wprowadzono do ewidencji lub w roku następującym po tym roku oraz c) nie zostały zwrócone podatnikowi w jakikolwiek formie. Powyższe pozostaje bowiem w sprzeczności z treścią art. 18b ust. 5, w którym – co wymaga podkreślenia – ustawodawca explicite określił sposób uregulowania wydatku wymienionego w jego ust. 4 wskazując na "przedpłatę" ("zadatek"). 13. W ocenie Sądu, w rozpoznanej sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania, a Minister Finansów prawidłowo zinterpretował art. 18b u.p.d.o.p. Dokonanie prawidłowej wykładni przepisu prawa, nawet gdy jest to wykładnia odmienna od przyjętej przez ten sam organ na gruncie takiego samego stanu faktycznego w interpretacjach indywidualnych skierowanych do innych podatników, nie może być uznane za działanie naruszające zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. 14. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).