I SA/Bd 80/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 marca 2013 r. sprawy ze skargi J.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień, październik, listopad i grudzień 2007 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B.y na rzecz J. G. kwotę 3.239 zł (trzy tysiące dwieście trzydzieści dziewięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. 1. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w B.. (Organ) utrzymał w mocy decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. K. określającą J. G. – O. (Skarżąca) rozliczenie w podatku od towarów i usług za okresy od września do grudnia 2007r. 2. W uzasadnieniu Organ podał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego i podatkowego, w oparciu o zebrany materiał dowodowy ustalono, że Skarżąca nie nabyła prawa do obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego z faktur zakupu wystawionych przez PPHU "A." J. P. w łącznej kwocie 27.966 zł ponieważ nie dokumentowały rzeczywistych czynności. 3. Wystawione we wrześniu 2007r. faktury dotyczyły zakupu środków trwałych: dwuigłówki Renderka Siruba. Pozostałe faktury z listopada i grudnia 2007r. dotyczyły zakupu usług szycia oraz jedna - zakupu bawełny. 4. Organ wskazał, że stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r (Dz. U z 2004r nr 54 poz.535 ze zm. dalej ustawa o VAT) oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje podatnikowi jedynie w przypadku wykonywania przez niego czynności opodatkowanych, a faktury na podstawie których może odliczyć podatek naliczony z nich wynikający muszą stwierdzać nabycie towarów bądź usług służących wykonywaniu tych czynności. Ponadto faktury muszą dokumentować rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, pomiędzy wymienionymi na nich kontrahentami. Faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży pomiędzy wskazanymi w niej kontrahentami nie może wywoływać skutków podatkowych. 5. Organ uznał, że przeprowadzone postępowanie pozwoliło na stwierdzenie, że faktury otrzymane przez Skarżącą nie dokumentowały rzeczywistych transakcji zakupu towarów i usług od ich wystawcy, J. P.. Nie kwestionował przy tym zakupu maszyn szwalniczych, widniejących na spornych fakturach, lecz stwierdził, że J. P. nie mógł być ich dostawcą, bo przeprowadzone postępowanie wykazało, że nie prowadził działalności gospodarczej w Ł. pozorując jedynie takie działanie przez fikcyjną rejestrację tej działalności (nie wskazał również żadnego innego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej). Świadczy o tym fakt, że żadna z przesłuchiwanych osób nie potwierdziła prowadzenia przez J. P. działalności gospodarczej w tym mieście. Fikcyjność prowadzenia działalności w Ł. potwierdził także Naczelnik Urzędu Ł - W, który bezskutecznie próbował przeprowadzić kontrolę u tego podatnika, jak i zeznania R. G., który zeznał, że J.P. prowadził działalność gospodarczą w A. K.. Ponadto z pisma Spółki będącej właścicielem lokalu w Ł. wskazanym jako miejsce prowadzenia działalności wynika, że J. P. nie wynajmował tego lokalu. Jedynym dowodem na wynajmowanie lokalu w Ł. przez p. P. są jego zeznania. 6. Organ podał, że R. G. nie uczestniczył w transakcji zakupu maszyn szwalniczych; wydawał surowce i odbierał towar od J. P. w szwalni w S.. Nie pamiętał jakimi samochodami przyjeżdżał J. P.i\ lub jego syn wskazując, że były różne. Nie porównywał oferty tego kontrahenta z innymi a jego wyborze zadecydowała bliskość podwykonawcy. Jako miejsce prowadzenia działalności przez J. P. wskazał A. K.i, P.. Dokładnego adresu nie pamiętał. 7. J. P. przyznał, że nie zatrudniał pracowników, nie posiadał żadnych środków trwałych, towary przewoził wynajmowanymi taksówkami. Rozliczeń dokonywał przeważnie gotówką. Nie pamiętał dostawców towarów handlowych. Informacji o kontrahentach szukał w internecie. Maszyny szwalnicze dostarczył Skarżącej osobiście samochodem dostawczym. W transakcji uczestniczył R. G.lub M. O.. Maszyny były prawie nowe, w idealnym stanie technicznym. Nie pamiętał, czy były objęte gwarancją. Nie przechowywał ich po zakupie, tylko niezwłocznie zawiózł do p. G.. Posiada faktury zakupu tych maszyn. Dla skarżącej wykonywał usługi szycia bluz polo, fartuchów szkolnych i dresów z powierzonego przez nią materiału. Wykonanie tych usług zlecał podwykonawcom, wynajmował jedną szwalnię pod Ł.. Materiał dostarczał Marcin O. lub przewoził go sam. Spotykali się na "krzyżówkach w Ł.". Dostarczał gotowe wyroby. Bawełnę kupował w różnych miejscach województwa łódzkiego. Na pytanie czy posiada fakturę zakupu tej bawełny, odpowiedział, że chyba tak, ale aktualnie nie jest w jej posiadaniu. Także chwilowo nie był w posiadaniu dokumentacji firmy, nie podał nazwy firmy, która tę dokumentację prowadziła. Przedłożył jedynie kopie faktur sprzedaży wystawionych dla Podatniczki. 8. Organ wskazał, że mąż skarżącej zeznał, iż wszystkie transakcje z . P. dokonywane były w siedzibie firmy S., w S.. Sporządzano dowody wydawania materiałów do szycia przez firmę "A.", które po wykonaniu usługi i jej zafakturowaniu niszczono. Firma nie posiada dowodów potwierdzających wydawanie materiałów, ani dokonanie zapłaty. S. O. nie wiedział, gdzie wykonywano usługi szycia, nie znał numerów pojazdów, jakimi przyjeżdżał J.P.. Zapłaty dokonywano gotówkowo. 9. W ocenie Organu skoro Ja. P. dokonywał koniecznych formalności związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (np. rejestracja, składanie deklaracji VAT), uznać należy, iż adres którym posługiwał się w celu pozorowania wykonywania działalności gospodarczej, służył mu jedynie do załatwienia formalnych spraw związanych z działalnością na terenie właściwego urzędu skarbowego w Ł, a nie do faktycznego jej wykonywania. Organ uznał za niewiarygodne zeznania J. P., albowiem nie wskazał on żadnych swoich dostawców, adresów kontrahentów, nie okazał dokumentacji prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Nie przedstawił żadnych umów, rachunków, ewidencji, nie wskazał osób, ani firm, z którymi współpracował, a także ich adresów, nie podał gdzie dokonywane były zakupy czy zlecane usługi. Nie miał środków trwałych ani własnego transportu. 10. Organ nie zgodził się z twierdzeniem, że działalność J. P. była działalnością logistyczno-organizacyjną, przy której zbędne jest posiadanie obiektów, pracowników czy sprzętu, ponieważ nawet w takiej działalności transakcje dokonywane są z innymi kontrahentami, których J.P. nigdy nie chciał ujawnić. Kontrahent ten nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających prowadzenie działalności za wyjątkiem faktur sprzedaży. 11. Organ wskazał, że fakt dokonania transakcji z J. P. również nie ma potwierdzenia w dokumentacji skarżącej, która wskazywała, że dowody wydania materiałów przez firmę A., po wykonaniu usługi i jej zafakturowaniu, niszczono. Zachowanie takie organ ocenił jako nieracjonalne i nielogiczne, z pewnością nie wpływa na uwiarygodnienie dokonania zakupów od J. P. 12. Zdaniem organu odwoławczego w trakcie przeprowadzonego postępowania podatkowego udowodniono, na podstawie zebranych dokumentów, że sporne faktury wystawione w okresie od września do grudnia 2007r nie dokumentowały rzeczywistych transakcji pomiędzy skarżącą, a tym kontrahentem. 13. Organ uznał za bezzasadny zarzut o nieprawidłowo dokonanym wzruszeniu domniemania zawartego w art. 193 § 1 O.p. Podkreślił, że nie odrzucił ksiąg w całości, albowiem uznał, że wady ewidencji zakupów prowadzonej przez skarżącą dla potrzeb VAT za badany okres nie uniemożliwiają odtworzenia podstawy opodatkowania. 14. Organ odwoławczy uznał za bezzasadny zarzut naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych przez niewyłączenie od prowadzenia sprawy pracownika Urzędu Skarbowego w A. K., wobec którego toczyła się sprawa karna z oskarżenia prywatnego J. P., ponieważ postępowanie to nie dotyczyło zobowiązań podatkowych ani innej sprawy normowanej przepisami prawa podatkowego prowadzonej wobec J.P.. Ponadto zostało ono zakończone wyrokiem Sądu Rejonowego w A. K., w którym pracownik ten został uniewinniony od stawianych mu zarzutów. 15. Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych przez fakt, że organ prowadzący kontrolę podatkową posiadał informacje dotyczące tego, który z kontrahentów miał być szczególnie wnikliwie badany, organ odwoławczy podał, że informacje te były już znane organowi z Bazy Podmiotów Szczególnych, w której J. P. figuruje jako podatnik, który nie dysponuje dokumentacją prowadzonej działalności gospodarczej. Informacje o jego nierzetelności wynikały również z informacji przekazanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. W.. 16. Z kolei zarzut o włączeniu do akt sprawy zawiadomienia Sekretariatu Prokuratury skierowanego do Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. K. o wszczęciu śledztwa przeciwko J. P. w sprawie poświadczenia nieprawdy w celu osiągnięcia korzyści majątkowych w fakturach VAT w okresie od maja 2007r. do czerwca 2009r. organ uznał za nieuzasadniony, ponieważ przedmiotowe pismo znalazło się w materiale dowodowym w celu wskazania, iż wątpliwości co do rzetelności działania tego kontrahenta są na tyle poważne, iż stanowiły podstawę do wszczęcia śledztwa przez organy ścigania. 17. W skardze do sądu skarżąca powtórzyła zarzuty zawarte w odwołaniu. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 121 § 1 w związku z art. 130 § 1 pkt 7, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 194 § 1, art. 193 § 1 w związku z art. 193 § 6, art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. 18. W uzasadnieniu skargi podkreśliła, że stanowisko organów podatkowych, iż J. P. nie mógł w kontrolowanym okresie dokonać na jej rzecz dostaw maszyn szwalniczych, ani usług szycia wynika z naruszeń procesowych organów podatkowych. Transakcje zostały potwierdzone zarówno przez nią, jak i świadków, a pozostałe dowody nie dawały podstaw do uznania ich za fikcyjne. Firma A. działała spełniając wszystkie wymagane polskim prawem normy, a twierdzenie organów podatkowych, że J. P. nie prowadził działalności gospodarczej pod wskazanym w Ł adresem nie wynika z niepodważalnych dowodów. 19. Ponadto zdaniem Skarżącej dla zakwestionowania transakcji konieczne byłoby wykazanie, że nie zostały one w ogóle dokonane, nie można mówić bowiem o "pustych" fakturach, skoro transakcje te dochodziły do skutku, dostarczany był towar. 20. Podkreśliła, że osoby prowadzące postępowanie kontrolne były osobiście zainteresowane wykazaniem, że J. P. dopuścił się czynów pozwalających uznać go za oszusta, albowiem w Sądzie Rejonowym w A. K., toczyło się wówczas postępowanie z oskarżenia prywatnego Ja. P. przeciwko B. K., pracownikowi Urzędu Skarbowego w A. K., o pomówienie, że jest oszustem prowadzącym fikcyjną firmę. Obecnie postępowanie toczy się w sądzie odwoławczym. Skarżąca zarzuciła, że głównym celem postępowania podatkowego nie było ustalenie stanu faktycznego, ale wykazanie, że kontrahent, J. P., jest oszustem. 21. W ocenie Skarżącej za naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych należało uznać włączenie do akt sprawy zawiadomienie Sekretariatu Prokuratury skierowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. K. o wszczęciu śledztwa przeciwko J. P. w sprawie poświadczenia nieprawdy w celu osiągnięcia korzyści majątkowych w fakturach VAT wystawionych w okresie od maja 2007r. do czerwca 2009r., przy jednoczesnym braku włączenia do akt dokumentu o umorzeniu tego postępowania. Skarżąca podniosła, że organ odwoławczy powinien był włączyć postanowienie Prokuratury do akt sprawy i przeprowadzić z tego dokumentu dowód. 22. Nieobiektywnym działaniem organu podatkowego było wyłączenie z akt sprawy materiałów dowodowych z postępowania dotyczącego A. R., a wynikało ono z faktu, że był on świadkiem oskarżenia w sprawie karnej wytoczonej pracownikom Urzędu Skarbowego w A. K. 23. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: 24. Skarga jest uzasadniona. Należy wskazać, że sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. 25. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania. Ustalony i przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia organu stan faktyczny sprawy nie został oparty na wszechstronnie zebranym i ocenionym materiale dowodowym. 26. Istotą sporu w sprawie było ustalenie organów, że siedem wskazanych faktur wystawionych przez J. P. działającego pod firmą PPHU A. dokumentowało czynności, które nie zostały dokonane. Organy nie kwestionowały przy tym, że wskazane na przedmiotowych fakturach dostawy i usługi na rzecz skarżącej zostały wykonane, ale kwestionował stronę transakcji wykazaną na tych fakturach. 27. Materialną podstawą decyzji był art. 88 ust 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, zgodnie z którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane – w części dotyczącej tych czynności. 28. Wnioski co do oceny niemożliwości dokonania transakcji pomiędzy stronami wykazanymi na spornych fakturach organy wywiodły ustalając, że J. P., jakkolwiek wskazywał na miejsce prowadzenia działalności adres w Ł. przy ul. P. [...], to faktycznie nie wykonywał tam żadnej działalności; nie można było go zastać pod tym adresem ani przeprowadzić kontroli; dysponent lokalu, A. M. Sp. z o.o. nie zawierała umowy z takim podmiotem ani innym, wskazanym przez J. P. Kontrahent ten nie ma żadnej dokumentacji prowadzonej działalności, nie wskazał danych ewentualnych podwykonawców ani zaplecza technicznego, które pozwoliłyby mu zrealizować dostawy lub usługi wykazane na przedmiotowych fakturach. Nie zatrudniał pracowników, nie posiadał środków transportu do przewożenia towaru. W zaskarżonej decyzji organ wymienił dowody, w oparciu o które dokonał ustaleń w sprawie. W zakresie dowodów osobowych, w zaskarżonej decyzji powołał się na zeznania J. P., R. G. oraz M. O. 29. Odnosząc się do przedstawionego wyżej postępowania dowodowego i stanowiska organu zaprezentowanego w sprawie, Sąd stwierdził, że organ pominął w swojej analizie omówienie dowodu z dokumentu zawierającego zeznania Z. B. prokurenta spółki T., z dnia [...]r oraz [...]r, znajdującego się wśród dokumentów włączonych do akt sprawy postanowieniem z [...]r. Osoba ta zeznała w innym postępowaniu, że J. P. prowadził działalność w Ł., w lokalu który mu sam udostępniał, nabywał także od niego odzież roboczą. Tym samym nie jest prawdziwe twierdzenie organów, że nikt nie potwierdził prowadzenia działalności gospodarczej przez J. P. w Ł.. Pominięto przy tym oceną, która mogłaby pochodzić od innego kontrahenta, którego dane przewijają się w sprawie tj. A. R. 30. Sąd zauważa, że wśród włączonych do akt administracyjnych dokumentów znajduje się również pismo W. Z. P. B. [...] SA, z którego wynika, że w okresie od [...]r do [...]r wynajmowali Spółce T. lokal przy ul P. [...] w Ł. (w załączeniu znajdują się przedmiotowe umowy, z których część podpisana została przez prokurenta, Z.B.). Na korzystanie z lokalu od tej spółki wskazywał J. P. w swoich zeznaniach. 31. Organ w zaskarżonej decyzji powołał się wyłącznie na pismo Spółki A. podmiotu upoważnionego do podpisywania umów najmu powierzchni przy ul P. [...] w Ł., z którego wynika, że ani J. P. ani Spółka T. nie wynajmowała nieruchomości pod tym adresem w okresie 2007r do 2011r. 32. Powyższe dowody wskazują na rozbieżność ich treści co do tej istotnej okoliczności, której organ nie wyjaśnił w zaskarżonej decyzji. Niezrozumiałe jest dlaczego oceniając jako nieprawdziwe informacje o miejscu prowadzenia działalności przez J. P. w 2007r, organ oparł się wyłącznie na informacji Spółki A. nie weryfikując zawartych w niej danych w konfrontacji z informacją od W. Z. P. B. [....] 33. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w okresie od [...]r do dnia [...]r J. P. figurował w ewidencji podatników Urzędu Skarbowego Ł. – W., co wynika z informacji nadesłanej przez Naczelnika tego urzędu. Z dokumentacji, w posiadaniu której były urzędy wynika, że J. P. złożył zgłoszenie identyfikacyjne NIP-1, VAT-R w dniu [...]r zmieniając poprzednio właściwego Naczelnika Urzędu Skarbowego w A.K. na Ł. – W.. J. P. zgłosił działalność do ewidencji działalności gospodarczej Urzędu Miasta Ł. w 2007r szeroko określając jej zakres w którym mieściła się także sprzedaż wyrobów włókienniczych; z dniem [...]r zgłosił zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej. Z zaskarżonej decyzji nie wynika wprost, czy J. P. składał regularnie deklaracje VAT-7 i odprowadzał jakikolwiek podatek z tego tytułu, czy też w ogóle nie dopełniał tego obowiązku. Ta ostatnia okoliczność jest istotna dla możliwości oceny wiedzy skarżącej o nierzetelności dostawcy (sprawdzenia go) w sytuacji, gdy organ nie wykaże, że godziła się na udział w nielegalnym obrocie. Organ nie zakwestionował, że nabycie towaru miało rzeczywiście miejsce. 34. W ocenie Sądu niewyjaśniona pozostaje kwestia postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w A. K. przeciwko Ja. P. w sprawie poświadczenia nieprawdy na fakturach VAT w celu osiągnięcia korzyści majątkowych w sprawie Ds. [...], w przedmiocie którego w aktach administracyjnych znajduje się pismo na k. 29. Skarżąca zarzuciła w skardze, że postępowanie to zostało umorzone. Sposób i przesłanki zakończenia postępowania karnego wobec J. P. mogą mieć znaczenie dla oceny charakteru jego działalności. 35. Podobnie dla rozstrzygnięcia sprawy zasadnym jest przeanalizowanie przesłanek zakończenia sprawy karnej z oskarżenia prywatnego przeciwko pracownicy Urzędu Skarbowego w A. K., która miała określić J. P. mianem oszusta; jakie przesłanki legły u podstaw uniewinnienia. 36. Wskazane wyżej dowody pozwoliłyby jednoznacznie ocenić aktywność J. P., co do działalności którego na obecnym etapie postępowania, zdaniem Sądu nie można zaakceptować ustalenia, że jedynie pozorował działalność gospodarczą. Z jednej bowiem strony organy podatkowe dysponując wyspecjalizowanym aparatem, powołują się na zakwalifikowanie tego podatnika do bazy nie działających prawidłowo podmiotów (nie wiadomo od kiedy zapis odnosi się do J. P.), pracownicy organów w swoim przeświadczeniu uważają, że jest on nieuczciwym kontrahentem, a z drugiej strony nie istnieje żadne postępowanie (podatkowe, karno-skarbowe czy karne), którego skutek pozwoliłby na jednoznacznie negatywną kwalifikację działalności tego kontrahenta skarżącej, który dodatkowo walczy w sądzie o swoje dobre imię. 37. Zwraca uwagę fakt, że przedstawiając okoliczności sprawy organy nietrafnie oceniają dowody w sprawie podając jako przykład zanegowania prowadzenia działalności przez J. P. zeznania R. G., w sytuacji, gdy świadek oświadczył, że wybrał ofertę J. P. z uwagi na "bliskość podwykonawcy i możliwość poprawek" a jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podał "A. K., na P.". Niezrozumiała jest koncentracja organów na wykazaniu, że J.P. w Ł. przy ul P. [...] nie prowadził działalności w zakresie dostaw i usług, które zostały opisane na spornych fakturach, skoro ze wszystkich pism zebranych na temat tego adresu wynika jednoznacznie, że jest to miejski biurowiec. Z punktu widzenia skarżącej nie ma znaczenia, gdzie jej kontrahent realizował zamówienie, chyba że zmierza to do wykazania, że wyłącznie "produkował" faktury. 38. Powyższe wątpliwości powodują, że Sąd uznał, iż stan faktyczny w sprawie nie został ustalony w sposób pełny, pozwalający na wydanie rozstrzygnięcia. Tym samym decyzja jest przedwczesna i nie może podlegać kontroli pod kątem zastosowania prawa materialnego. 39. Nie przesądzając ostatecznej oceny charakteru transakcji udokumentowanych spornymi fakturami, rzeczą organu, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, będzie uzupełnienie postępowania dowodowego w kierunku przeprowadzenia dodatkowych dowodów oraz wyjaśnienia podniesionych niejasności. W efekcie organ winien zająć jednoznaczne stanowisko, czy stoi na stanowisku, że J.P. wystawiał tzw. puste faktury, czy też (skoro organ nie kwestionował zaistnienia transakcji w zakresie przedmiotowym) dostarczał skarżącej towar i usługi nieznanego pochodzenia, a wówczas organ winien wykazać, że skarżąca wiedziała lub powinna była wiedzieć w świetle okoliczności towarzyszących transakcjom, że uczestniczy w nielegalnym procederze. 40. Podzielając zarzut skargi, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 120, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) ustawy p.p.s.a. Jednocześnie Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 121 § 1 w związku z art. 130 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej ponieważ w sprawie nie są spełnione przesłanki tego ostatniego przepisu. Podobnie Sąd ocenił zarzut naruszenia art. 193 i 194 Ordynacji podatkowej, który wymyka się spod kontroli z uwagi na konieczność uzupełnia postępowania dowodowego; dopiero prawidłowo ustalony stan faktyczny w sprawie będzie stwarzał podstawę do oceny zarzutu naruszenia tych przepisów, o ile zostanie zgłoszony. 41. Uchylając zaskarżoną decyzję Sąd na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a. orzekł, że nie może być ona wykonana w całości oraz zawarł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 ustawy p.p.s.a. rozstrzygnięcie o kosztach zasądzając od organu na rzecz skarżącej kwotę 3.239 zł (suma wpisu 839zł i wynagrodzenia pełnomocnika 2400zł).