III SA/Kr 1059/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie WSA Barbara Pasternak WSA Bożenna Blitek (spr.) Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi D.D.-W. "A" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 kwietnia 2012r. nr [...] w przedmiocie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia i wymierzenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 8 grudnia 2011 r. zostały sporządzone dwa protokoły z kontroli pasa drogowego przeprowadzonej przez przedstawicieli Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu (ZIKiT) i podpisane przez pracownika prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "A" D. D. - W. Z protokołów wynika że na ulicy G stwierdzono nielegalnie umieszczone tj. bez zezwolenia zarządcy drogi urządzenia reklamowe w postaci reklam obustronnych na wysięgniku - o wymiarach 64 cm na 110 cm o treści "[...]" oraz o wymiarach 65 cm na 120 cm o treści "[...]". W protokołach zaznaczono, że strona zostanie poinformowana, że umieszczenie reklamy w pasie drogowym bez zgody zarządu drogi jest podstawą do wszczęcia postępowania administracyjnego i skutkuje naliczeniem opłat karnych. Pismem z dnia 12 grudnia 2011 r., które D. D. – W. odebrała w dniu 19 grudnia 2012 r., organ zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zajęcia bez zezwolenia pasa drogowego. Zawiadomienie zawierało stosowne pouczenia oraz informację, że w celu umieszczenia reklamy w pasie drogowym należy złożyć do organu wniosek zgodnie z procedurą zewnętrzną ZIKiT – 27 dostępną na wskazanej stronie internetowej. Pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 27 grudnia 2011 r., które wpłynęło do Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w dniu 29 grudnia 2011 r., D. D. – W. wyjaśniła, że jej zdaniem kasetony zamieszczone na wysięgnikach nie są reklamami, a tablicami informacyjnymi, które nie powodują zagrożenia ani utrudnień ruchu drogowego oraz nie zakłócają też w żaden sposób wykonywania zadań zarządcy i z tego względu wniosła, aby pozostały w dotychczasowym stanie zgodnie z art. 38 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Wyjaśniła też, że istnienie tych kasetonów zaakceptował Wojewódzki Konserwator Zabytków, jak również Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego i dołączyła opinie konserwatorskie w tym zakresie. W piśmie tym D. D. – W. jednocześnie wniosła "o podanie wysokości opłaty jaką należy uiścić za zajęcie pasa drogowego przez wymienione wyżej kasetony". W dniu 30 grudnia 2011 r. został sporządzony kolejny protokół z kontroli pasa drogowego stwierdzający, że na ulicy G pozostają zamontowane bez zezwolenia zarządcy drogi dwa szyldy: jeden wymieniony w protokole z dnia 8 grudnia 2011 r. i drugi o wymiarach 65 cm na 120 cm o treści "[...]". W dniu 12 stycznia 2012 r. zostały sporządzone dwa protokoły z kontroli pasa drogowego stwierdzające, że na ulicy G pozostają zamontowane bez zezwolenia zarządcy drogi urządzenie reklamowe w postaci szyldu reklamowego na wysięgniku - o wymiarach 64 cm na 110 cm o treści "[...]" i o wymiarach 65 cm na 120 cm o treści "[...]". W protokołach D. D. – W. zaznaczyła, że oczekuje na odpowiedź ZIKiT, a nadto oświadczyła, że w rozmowie telefonicznej z ZIKiT została poinformowana, że ma 6 miesięcy na dostosowanie reklamy do obecnych wymagań. Do protokołów dołączyła dokumentację graficzną reklam. Pismem z dnia 19 stycznia 2012 r. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu wyjaśnił D. D. – W. m.in. że art. 38 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, na który to przepis skarżąca powoływała się dotychczas, nie dotyczy reklam i wezwał do natychmiastowego usunięcia urządzenia reklamowego z pasa drogowego z uwagi na brak wymaganego zezwolenia pod rygorem naliczenia kary pieniężnej. Pismo to zostało doręczone D. D. – W. w dniu 25 stycznia 2012 r. Kolejne protokoły z kontroli pasa drogowego stwierdzające, że na ulicy G pozostają zamontowane bez zezwolenia zarządcy drogi dwa szyldy opisane wyżej zostały sporządzone w dniu 24 stycznia 2012 r. oraz w dniu 3 lutego 2012 r. Pismem z dnia 8 lutego 2012 r., które D. D. – W. otrzymała 13 lutego 2012 r. zawiadomiono ją o możliwości zapoznania się z materiałem zebranym w toku postępowania. W dniu 17 lutego 2012 r. D. D. – W. zapoznała się z materiałami zebranymi w sprawie i dołączyła artykuł z dodatku Gazety Wyborczej z dnia 18 stycznia 2012 r. na okoliczność, że w artykule pod tytułem "bo te szyldy są złe" potwierdzono uzyskaną przez nią w ZIKiT informację, że na dostosowanie szyldów do nowych przepisów ma czas do dnia 7 czerwca 2012 r., po którym to dopiero okresie może spodziewać się kar. W dniu 20 lutego 2012 r. został sporządzony kolejny protokół z kontroli pasa drogowego stwierdzający, że na ulicy G pozostają zamontowane bez zezwolenia zarządcy drogi dwa szyldy: jeden o wymiarach 64 cm na 110 cm o treści "[...]" i drugi o wymiarach 65 cm na 120 cm o treści "[...]". Decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2012 r. Nr [...] nałożono na D. D.- W. za umieszczenie bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od 8 grudnia 2011 r. do 20 lutego 2012 r. w pasie drogowym ulicy G przy budynku nr [...] dwóch reklam o treści "[...]" oraz "[...]" karę pieniężną w wysokości 2.442 zł. Jako podstawę prawną organ podał art. 20 pkt 8, art. 36 oraz art. 40 ust. 12, ust. 13 i ust. 15 w zw. z art. 40 pkt 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Na uzasadnienie podano, że przedmiotowe reklamy zostały umieszczone bez wymaganego zezwolenia. Decyzja została doręczona D. D. – W. w dniu 28 lutego 2012 r. D. D. – W. odwołała się od powyższej decyzji pismem z dnia 9 marca 2012 r., w którym zarzuciła, że poinformowana o wszczęciu postępowania administracyjnego zadzwoniła pod podany w zawiadomieniu numer telefonu, gdzie dowiedziała się, że nie ma potrzeby natychmiastowego usunięcia szyldów, albowiem uchwała Rady Miasta o utworzeniu Parku Kulturowego [...] przewiduje półroczny okres dostosowawczy – do dnia 7 czerwca 2012 r. Informacja ta została potwierdzona w artykule Gazety Wyborczej. W odwołaniu D. D. – W. podała także, że zwróciła się do ZIKiT z prośbą o pozostawienie szyldów i o podanie wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego przez wymienione kasetony, na co nie uzyskała odpowiedzi. Nadto informację o braku odpowiedzi wpisano do protokołu z dnia 12 stycznia 2012 r. Odwołująca się podała, że także w dniu 12 stycznia 2012 r. zwróciła się do ZIKiT o zalegalizowanie istniejących tablic informacyjnych dołączając do pisma wniosek zgodnie z procedurą ZIKiT-27, opinię konserwatorską oraz dokumentację graficzną reklamy wraz ze zdjęciami, jednak decyzjami z dnia [...] 2012 r. Nr [...] oraz Nr [...] Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu odmówił wydania zezwoleń na umieszczenie tych reklam. Decyzją z dnia 30 kwietnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję orzekającą o naliczeniu kary pieniężnej w wysokości 2.442 zł za umieszczenie bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od 8 grudnia 2011 r. do 20 lutego 2012 r. w pasie drogowym ulicy G przy budynku nr [...] dwóch reklam o treści "[...]" oraz "[...]". Jako podstawę prawną organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 ust. 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 40 ust. 1 – 15 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w odwołaniu D. D. – W. zaznaczyła, że zwróciła się pisemnie do organu I instancji m.in. o podanie wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego przez przedmiotowe kasetony. Zdaniem organu, nałożenie kary pieniężnej przez organ I instancji było zgodne z prawem, albowiem ustalony przez organ I instancji stan faktyczny wskazujący, że zajęcie pasa drogowego nastąpiło bez wymaganego zezwolenia "nie budzi wątpliwości". Organ odwoławczy podkreślił, że "bezspornym w sprawie jest fakt, że D. D. – W. nie posiadała decyzji zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego ul. G celem umieszczenia przedmiotowych szyldów, stanowiących nośniki informacji wizualnej". Kolegium podkreśliło, że "w sposób nie budzący wątpliwości została ustalona powierzchnia zajęcia pasa drogowego, a także ilość dni zajęcia pasa drogowego (łącznie 75 dni)". W skardze z dnia 14 czerwca 2012 r. na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego D. D. – W. podała, że dopiero w czasie wizji lokalnej w dniu 12 stycznia 2012 r. została poinformowana, że nawet w przypadku istniejących już reklam posiadających zgodę Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków należy dopełnić procedury ZIKiT-27 i w dniu 16 stycznia 2012 r. złożyła wnioski zgodnie z procedurą ZIKiT. Jednakże decyzjami z dnia [...] 2012 r. Nr [...] oraz Nr [...] Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu odmówił wydania jej zezwoleń na umieszczenie tych reklam. Skarżąca podała, że od obu decyzji z dnia [...] 2012 r. odwołała się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które je uchyliło decyzjami z dnia [...] 2012 r. Nr [...] oraz z dnia [...] 2012 r. Nr [...]. Skarżąca podała, że w uzasadnieniu obu decyzji organ odwoławczy podniósł, że organ I instancji nie wziął pod uwagę wyraźnego zapisu § 10 ust. 2 pkt 1 i 2 uchwały RM nr [...] z dnia [...] 2010 r., obowiązującej od dnia 6 grudnia 2011 r., który mówi o 6 miesięcznym okresie od dnia wejścia w życie uchwały dla użytkowników nieruchomości położonych na terenie Parku do dostosowania się do wymogów m.in. nośników reklamowych. Na dowód powyższego skarżąca dołączyła w kserokopii przedmiotowe decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2012 r. i z dnia [...] 2012 r. Nadto skarżąca podniosła, że organ I instancji pismem z dnia 8 lutego 2012 r. zawiadomił ją o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z materiałem sprawy, z którego to uprawnienia skorzystała, ale nie istniał jeszcze wówczas protokół z kontroli z dnia 20 lutego 2012 r., przeprowadzonej bez udziału strony lub jej przedstawiciela, który stał sie podstawą wymierzenia jej opłaty karnej za okres do 20 lutego 2012 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł o oddalenie skargi i powtórzyło treść zaskarżonej decyzji. Do zarzutów zawartych w skardze Kolegium nie odniosło się. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do treści art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – Kodeks postępowania administracyjnego (K.p.a.) organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarga D. D. –W. jest w pełni uzasadniona. Należy podkreślić, że zaskarżone decyzje organów obu instancji zostały wydane co najmniej przedwcześnie, albowiem już w dniu 27 grudnia 2011 r. skarżąca złożyła wniosek o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego pod reklamy, który to wniosek prawdopodobnie nie został rozpatrzony do chwili obecnej. Organ II instancji wspomniał w uzasadnieniu swojej decyzji, że w odwołaniu D. D. – W. wskazuje na to, że organ I instancji nie rozpatrzył jej wniosku o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego pod reklamy, jednakże z okoliczności tej organ nie wywiódł żadnych wniosków. Sąd zauważa, że wniosek, o którym mowa w odwołaniu i uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego znajduje się w aktach na stronie 15 akt administracyjnych i zawarty jest w piśmie D. D. – W. z dnia 21 grudnia 2011 r. skierowanym do organu I instancji w dniu 27 grudnia 2011 r. Na pismo to wskazuje organ I instancji w uzasadnieniu swej decyzji z dnia [...] 2012 r. nie dostrzegając w nim jednak całej treści, a w szczególności właśnie wniosku "o podanie wysokości opłaty jaką należy uiścić za zajęcie pasa drogowego przez wymienione wyżej kasetony". Sąd zwraca uwagę na to, że stwierdzenie organu II instancji jakoby fakt zajmowania przez skarżącą pasa drogowego bez zezwolenia był bezspornym, zwłaszcza po dniu 27 grudnia 2011 r. budzi poważne wątpliwości Sądu, albowiem skarżąca wielokrotnie wskazywała na złożenie wniosku o wydanie takiego zezwolenia i brak na niego reakcji organu. Sąd podnosi, że materialną podstawą nałożenia kary pieniężnej w niniejszej sprawie jest art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 z późn. zm.), który stanowi: "Art. 40.12. Za zajęcie pasa drogowego: 1) bez zezwolenia zarządcy drogi, (..) - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6." Charakter wymierzonej na podstawie art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych kary administracyjnej wskazuje, że po stronie podmiotu podlegającego tej karze występuje element winy, co oznacza, że stan "bezprawności" w zajmowaniu pasa drogowego nie został spowodowany przyczyną od podmiotu niezależną, np. na skutek opieszałości organu w wydawaniu zezwolenia na zajmowanie pasa drogowego. Podmiot ubiegający się o zezwolenie nie może ponosić konsekwencji wadliwego działania organu administracji publicznej. Nie może więc być obojętne dla oceny stanu faktycznego zaistniałego w niniejszej sprawie nieuzyskanie przez skarżącą zezwolenia w odpowiednim czasie, pomimo złożenia wniosku w trybie przewidzianym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Przerzucenie odpowiedzialności za działanie organu administracji publicznej na stronę i obciążenie jej skutkami uchybień w działaniu organu stanowi – zdaniem Sądu - naruszenie nie tylko przepisów art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, ale także przepisów art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, tj. zasady sprawiedliwości społecznej i działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa. Nie ulega wątpliwości, że wniosek skarżącej o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego po dniu 27 grudnia 2011 r. nie został rozpoznany w terminie i prawdopodobnie nie został rozpoznany do chwili obecnej, a opisane przez stronę skarżącą w odwołaniu i skardze decyzje zostały wydane w wyniku później składanych przez nią wniosków. Powyższe uchybienie procesowe organu w załatwieniu wniosku o zezwolenie było na tyle istotne, że gdyby nie zaistniało to skarżąca mogłaby otrzymać wcześniej zezwolenie, przez co mogłaby nawet uniknąć zarzutu braku starań o wydanie zezwolenia i odpowiedzialności karno-administracyjnej na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Należy stwierdzić, że istnieją nadal wątpliwości czy sprawa wniosku o zezwolenia na zajęcie pasa drogowego złożonego do organu 27 grudnia 2011 r. została formalnie zakończona i w jaki procesowy sposób. Nie mogło to być bowiem pozostawienie wniosku skarżącej bez rozpoznania z pominięciem wydania postanowienia w tym zakresie. Już tylko ta okoliczność powoduje, że wydane decyzje organów obu instancji o nałożeniu kary za umieszczenie bez zezwolenia zarządcy drogi w pasie drogowym ulicy G przy budynku nr [...] dwóch reklam w okresie od 8 grudnia 2011 r. do 20 lutego 2012 r. są niezgodne z prawem. W szczególności, co najmniej za przedwczesne należy uznać nałożenie kary pieniężnej na skarżącą za pozostawanie bez zezwolenia reklam w okresie od 27 grudnia 2011 r. do 20 lutego 2012 r., a więc w okresie, za który skarżąca mogła otrzymać stosowne zezwolenie, o ile jej wniosek zostałby rozpatrzony. Nadto, zdaniem Sądu, wątpliwym jest także okres od 8 grudnia do dnia 19 grudnia 2012 r., w którym to dniu skarżąca otrzymała pismo informujące ją o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz pouczające o obowiązkach. Z uwagi na wskazanie w piśmie z dnia 19 grudnia 2011 r., że skarżąca ma prawo w ciągu 7 dni składać stosowne wyjaśnienia i złożenie przez skarżącą wyjaśnień wraz z dokumentami w zakreślonym terminie, wnikliwego uzasadnienia wymagałby także pozostały okres – od 20 grudnia 2011 r. do 27 grudnia 2011 r. Reasumując powyższe rozważania w zakresie ubiegania się przez skarżącą o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, należy stwierdzić, że te okoliczności wymagają szczegółowego wyjaśnienia przy ponownym rozpoznaniu sprawy, gdyż nie powinny pozostać bez wpływu na wynik sprawy. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę na to, że organy administracyjne zobowiązane są do przestrzegania przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), a art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. stanowią: "Art. 8. Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Art. 9. Organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Art. 10. § 1. Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. § 2. Organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. § 3. Organ administracji publicznej obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyny odstąpienia od zasady określonej w § 1." Nie sposób, zdaniem Sądu, nie zauważyć, że D. D. – W. starała się uczynić zadość wszelkim wymaganiom organów administracyjnych i nawet w dniu 16 stycznia 2012 r. złożyła wnioski oznaczone przez organ kryptonimem "procedury ZIKiT-27". Tymczasem organy administracji, zdaniem Sądu, zlekceważyły jej starania poprzez naruszanie przytoczonych wyżej przepisów k.p.a. W szczególności organ I instancji nie dostrzegł i nie rozpatrzył wniosku skarżącej złożonego w dniu 27 grudnia 2011 r., którego rzetelne rozpatrzenie ma wpływ na wynik sprawy, a następnie po zapoznaniu się skarżącej z materiałem zebranym w sprawie dołożył kolejne materiały i to stanowiące podstawę wydanych następnie decyzji, o istnieniu których już nie uznał za stosowne zawiadomić skarżącą. Z kolei organ II instancji nie ustosunkował się do zarzutów zawartych w odwołaniu, a także nie ustosunkował się do zarzutów skargi ograniczając sie do wniosku o jej oddalenie i powtarzając treść zaskarżonej decyzji. Działania takie nie tylko nie budzą zaufania obywateli do władzy publicznej, ale mogą powodować przekonanie o działaniu organów na ich szkodę. Sąd podkreśla, że o ile w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje sie, że "naruszenie obowiązku stworzenia stronie możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów stanowi naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, które w istotny sposób może wpływać na wynik sprawy i ustalenia faktyczne organu" (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 września 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1225/11 opubl. LEX nr 1133071), to w okolicznościach wykazanych w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że naruszenie tego obowiązku wpłynęło w istotny sposób na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, organy administracyjne prowadząc postępowanie zmierzające do nałożenia na obywatela kary pieniężnej zobowiązane są do szczególnej staranności w zebraniu pełnego materiału dowodowego, do wnikliwej jego oceny, do wyjaśnienia wszelkich zarzutów podniesionych przez stronę i do uzasadnienia podjętej decyzji w taki sposób, aby obywatel miał pełną jasność, co do kryteriów, jakimi kierował się organ w tym zakresie. Tego jednak organy obu instancji nie uczyniły naruszając tym samym także art. 107 § 3 k.p.a., który stanowi: "Art. 107. § 3. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa." Sąd orzekający w niniejszej sprawie zobowiązuje organy przy ponownym rozpatrzeniu sprawy do wzięcia pod uwagę zajętego przez Sąd stanowiska. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że organy administracyjne wydały zaskarżone decyzje z naruszeniem wskazanych i przytoczonych wyżej przepisów i naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, a zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił je orzekając na mocy powołanych wyżej przepisów oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - jak w pkt I wyroku. W oparciu o treść art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane – jak w pkt II wyroku. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz strony skarżącej koszty postępowania sądowego – jak w pkt III wyrok .