VIII SA/Wa 31/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna /sprawozdawca/, Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant Referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz skarżącego J. W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Przedmiotem skargi J.W. (dalej jako skarżący) jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej: "Organ odwoławczy" lub "DIS") z [...] listopada 2012 r. utrzymująca w mocy po rozpoznaniu odwołania decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. (dalej: "organ I instancji" lub "NUS") określającą skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. oraz odsetki od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za kwiecień i maj 2006r. Do wydania decyzji doszło wobec ustalenia, że skarżący w stosunku do zadeklarowanych zaniżył przychody o kwotę [...] zł, gdyż nie ujął przychodów zafakturowanych w [...] fakturach dotyczących sprzedaży nawozów, mieszanek paszowych i innych artykułów do produkcji rolnej, którymi handlował. Jak wskazał organ I instancji, skarżący był zobowiązany do prowadzenia kasy fiskalnej z racji sprzedaży dokonywanej dla osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej i rolników. Zgodnie zaś z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2005 r., Nr 95 poz. 798 – dalej: "rozporządzenie VAT z 2005 r."), gdy wystawiał fakturę, zobowiązany był dołączyć do kopii faktury paragon dokumentujący tę sprzedaż. Ponieważ w ocenie NUS do dwóch faktur nie dołączono żadnych paragonów, a treść dołączonych paragonów do pozostałych [...] faktur nie odpowiadały treści faktur, zatem organ uznał, że faktury te nie zostały ujęte w książce przychodów i rozchodów. W związku z tym uznano tę książkę co do wykazania przychodów za nierzetelną i nie stanowiącą w tym zakresie dowodu na podstawie art. 193 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zmianami – dalej: "Ordynacja podatkowa") i ustalono przychód w wysokości powiększonej o wykazany w opisanych fakturach, odstępując od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania na podstawie art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji opisał treść faktur i przypisanych do nich przez skarżącego paragonów wskazując na kwoty, które zwykle w paragonach były wyższe (na ogół niewiele) oraz na rozbieżności co do nazw towarów. Często też daty wystawienia faktur były o kilka dni późniejsze niż daty wystawienia paragonów. W toku postępowania podatkowego przesłuchano [...] świadków, nabywców wskazanych w zakwestionowanych fakturach. Organ omówił zeznania tych świadków, odmawiając wiarygodności pięciorgu z nich, którzy potwierdzali, że otrzymywali zarazem i faktury i paragony, wyjaśniali też, że w przypadkach gdy paragony opiewały na większą ilość towarów niż faktury to dlatego, że nie na wszystkie kupowane towary potrzebne im były faktury. NUS odmawiając wiary tym zeznaniom wskazywał, że niektórzy z nich mogli być zasugerowani prośbą skarżącego o sporządzenie pisemnych oświadczeń dotyczących okoliczności, na temat których zeznawali. Inni zeznali, że otrzymane paragony zniszczyli po otrzymaniu, co w ocenie organu uniemożliwiało dołączenie tych paragonów do faktur. Pozostałym świadkom, którzy zeznawali, że nie przypominają sobie otrzymania paragonów, a tylko otrzymanie faktur, organ I instancji dał wiarę, wyciągając z tych zeznań wnioski, że do faktur tych nie były wystawiane paragony przy użyciu kasy fiskalnej. 2. Skarżący wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W.. W odwołaniu tym zarzucił decyzji organu I instancji: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego przez niewłaściwe zastosowanie, w szczególności art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej polegające na błędnym ustaleniu, że podatnik zaniżył przychody z działalności gospodarczej poprzez nie zaewidencjonowanie [...] faktur, 2) naruszenie art. 193 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej i § 11 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152 poz. 1475) przez przyjęcie, że podatnik nierzetelnie prowadził księgę przychodów i rozchodów, 3) naruszenie art. 106 ust. 4 i art. 111 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 – dalej u.p.t.u.) i § 11 ust. 4 rozporządzenia VAT z 2005 r. przez przyjęcie, że dane wyspecyfikowane na fakturze VAT muszą być tożsame z danymi zamieszczonymi na paragonie fiskalnym. W odwołaniu wniósł też o przeprowadzenie dowodu z pisma lub zeznań osoby obsługującej i serwisującej kasę fiskalną na okoliczność różnic w specyfikacji towarów pomiędzy paragonami a fakturami. Skarżący zarzucił, że teza o koniecznej zgodności treści faktury i załączonego do niej paragonu fiskalnego nie znajduje oparcia w przepisach prawa, gdyż faktura wystawiana jest na żądanie kupującego będącego osobą fizyczną i może on zażyczyć sobie, by tylko niektóre zaewidencjonowane w kasie fiskalnej zakupy wpisać do faktury. Podstawą zaś do rozliczenia podatkowego sprzedaży są zapisy z kasy rejestrującej. Zdaniem skarżącego racjonalne i wiarygodne są zeznania świadków, którzy twierdzili, że dokonywali zakupów miedzy innymi dla sąsiadów, a faktury chcieli tylko na towary kupowane dla siebie. Za niezrozumiałe skarżący uznał przyjęcie do przychodu niezaewidencjonowanego przychodu z faktury VAT [...] z [...].01.2006 r., w sytuacji gdy w postępowaniu dotyczącym podatku VAT organ przyjął, że sprzedaż z tej faktury została zaewidencjonowane w kasie rejestrującej. Rozbieżności pomiędzy fakturą [...] z [...].02.2006 r. a dołączonym do niej paragonem wynoszące [...] zł skarżący tłumaczył omyłką w przyjęciu ceny jednostkowej (na fakturze [...] x [...], a na paragonie [...]-[...] zł). Rozbieżności w wysokości [...] zł (przy całkowitej wartości [...] zł) w fakturze FAS [...] z [...].02.2006 r. skarżący wyjaśniał tym, że kasa rejestrująca ewidencjonuje sprzedaż wg cen brutto, a program do faktur wg cen netto i różnice mogły powstać w wyniku zaokrąglania składników ceny. Z kolei różnice pomiędzy kwotą w fakturze [...] z [...].03.2006 r. tłumaczy "czeskim błędem" dotyczącym tego, że uwzględniono wartość śrutu w fakturze [...], a na paragonie [...] zł. Wyjaśnił też, że w fakturach wystawianych dla siebie jako prowadzącego działalność rolniczą nie uwzględniał widniejących w paragonach towarów nabytych dla potrzeb gospodarstwa domowego. Zarzucił też niedbałe sporządzenie wykazu porównawczego treści faktur i paragonów w uzasadnieniu decyzji w sposób uniemożliwiający porównanie niezgodności. Polemizuje z oceną zeznań świadków wskazując, że byli przesłuchiwani w 2001 r. co do okoliczności z roku 2006, są rolnikami mającymi powyżej 50 lat, co mogło mieć wpływ na postrzeganie transakcji. Wreszcie skarżący zarzucił, że z jednej strony zwiększono jego przychód ze sprzedaży towarów o [...] zł, jednak nie uwzględniono kosztów nabycia tych towarów. W piśmie uzupełniającym odwołanie skarżący omówił szczegółowo treść zakwestionowanych faktur wyjaśniając rozbieżności z załączonymi paragonami. 3. Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie uwzględnił wniosków dowodowych zawartych w postępowaniu odwoławczym. Utrzymując w mocy decyzje organu I instancji opisał przebieg postępowania i powtórzył w istocie argumentację Naczelnika Urzędu Skarbowego w R.. Wskazał, że nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego wskutek zawiadomienia skarżącego jeszcze w 2011 r. o wszczęciu postępowania karno-skarbowego związanego z przedmiotowym zaniżeniem przychodu. Organ odwoławczy nie zgodził się ze skarżącym, że przepisy prawa nie wymagają identyczności danych zawartych w fakturze i dołączonym paragonie uzasadniając, że identyczność tych dokumentów przesądza o tym, iż potwierdzają uzyskanie przychodu z tytułu jednej i tej samej transakcji. Ustosunkowując się do zarzutów wadliwej oceny dowodów DIS wskazał, że rozbieżności pomiędzy fakturami i paragonami co do rodzaju, ilości i ceny towarów oraz dat transakcji potwierdzają tezę, iż transakcje w tych fakturach i paragonach nie dokumentują tych samych zdarzeń gospodarczych. Co do zarzutu nieuwzględnienie kosztu nabycia towarów będących przedmiotem przypisanego przez organy podatkowe dodatkowego przychodu organ odwoławczy wyjaśnił, że w zakresie kosztów uzyskania przychodów nie stwierdzono nieprawidłowości. Również pozostałe zarzuty z odwołania uznane zostały za bezpodstawne. 4. Skarżący wniósł w terminie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W.. W skardze tej zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez błędną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie i błędne ustalenie, że zaniżył przychody z działalności gospodarczej poprzez niezaewidencjonowanie [...] faktur sprzedaży, 2) naruszenie art. 193 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej i § 11 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152 poz. 1475) przez przyjęcie, że nierzetelnie prowadził księgę przychodów i rozchodów. Wniósł o przeprowadzenie dowodu z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] listopada 2012 r. w sprawie określenia skarżącemu podatku od towarów i usług, gdzie organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji opartą na uznaniu, iż w rozliczeniach podatku VAT skarżący nie zaewidencjonował tych samych faktur, co w postępowaniu dotyczącym podatku dochodowego od osób fizycznych. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej tą decyzją w mocy decyzji organu I instancji. Skarżący nie zgodził się z kategoryczną oceną organów dotycząca tego, że faktura VAT wystawiona na żądanie nabywcy musi jednoznacznie odzwierciedlać transakcje zawarte na podstawie paragonu fiskalnego. Wskazał, że takie też, zbieżne z poglądem skarżącego, jest stanowisko organu odwoławczego w powołanej w skardze decyzji dotyczącej podatku VAT. Za dowolne uznał twierdzenia organów podatkowych, że sprzedaż udokumentowana zakwestionowanymi fakturami i dołączonymi do nich paragonami dotyczyła innych towarów. Podniósł, że nieścisłości w zeznaniach świadków z uwagi na upływ czasu i nieznajomość zasad wydawania faktur w sytuacji, gdy sprzedaż zarejestrowano w kasie rejestrującej, nie mogą być wyjaśniane i interpretowane na niekorzyść podatnika. Zarzucił też, że organ odwoławczy wbrew art. 127 Ordynacji podatkowej nie rozpatrzył sprawy, lecz ograniczył się do potwierdzenia oceny dowodów i ustaleń faktycznych organu I instancji, nie odniósł się chociażby do zeznań świadków potwierdzających wyjaśnienia skarżącego. Skarżący podniósł też, że przesłuchanie wskazywanego przezeń świadka – serwisanta kasy fiskalnej, potwierdziłoby wyjaśnienia skarżącego co do różnic pomiędzy zapisami na fakturach i na paragonach. 5. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentacje. Nie zgodził się z żadnym zarzutem skargi. Odnosząc się do zarzutu zajęcia innego stanowiska w sprawie dotyczącej podatku VAT organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie w zakresie podatku VAT opiera się na podstawie przepisów ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, stąd istotne mogą tu być inne okoliczności, np. kwestia zapłaty za towar wykazany na tych fakturach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona. 6. 1. Spór w sprawie niniejszej pomiędzy organami podatkowymi a skarżącym podatnikiem dotyczy przede wszystkim kwestii proceduralnej sprowadzającej się do tego, czy słusznie, zgodnie z przepisami postępowania, organy dokonały ustalenia, że sprzedaż z zakwestionowanych [...] faktur nie była przez skarżącego ujęta jako przychód w podatkowej książce przychodów i rozchodów przez skarżącego, a tym samym, że zaniżył on przychód jako deklarowaną podstawę opodatkowania. Inną kwestią proceduralną podnoszona przez skarżącego w postępowaniu odwoławczym jest to, czy organ podatkowy miał prawo stosując obliczenie podstaw opodatkowania na podstawie art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej ograniczyć się tylko do zwiększenia przychodu bez oszacowania kosztów uzyskania tego dodatkowego, uwzględnionego przez organ podatkowy przychodu. Wreszcie trzecia kwestia dotyczy interpretacji przepisów prawa materialnego, to znaczy czy organ zasadnie wyinterpretował z treści art. 111 ust. 1 i art. 106 u.p.t.u. oraz § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 25 maja 2005 r., że treść faktury wystawianej na żądanie kupującego musi być tożsama z treścią załączonego do tej faktury paragonu (paragonów) z kasy fiskalnej. Oceniając postępowanie organów we wszystkich tych trzech kwestiach Sąd uznał, że Dyrektor Izby Skarbowej w W. jak i organ I instancji dopuścili się zarówno naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."). 6.2. Zaczynając od kwestii oceny prawidłowości w ustalaniu stanu faktycznego Sąd uznaje słuszność zarzutów skargi. Co więcej, Sąd podziela też zasadność argumentacji Dyrektora Izby Skarbowej w W. zawartej w załączonej do skargi decyzji dotyczącej podatku VAT. W sprawie dotyczącej podatku VAT przedmiotem oceny były te same faktury (za wyjątkiem faktury [...]), co w postępowaniu w sprawie niniejszej. Również w postępowaniu dotyczącym podatku VAT organ I instancji uznał, że zakwestionowane faktury nie zostały ujęte w ewidencji sprzedaży opierając się na tym, że dołączone do nich paragony nie zgadzały się z ich treścią co do kwot, rodzaju, ilości i ceny. W obu postępowaniach przesłuchano świadków – nabywców towaru z zakwestionowanych faktur. Nie można się przy tym zgodzić z twierdzeniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. zawartym w odpowiedzi na skargę, że rozbieżność w ocenie tych samych faktur nie ma znaczenia, bo w postępowaniu dotyczącym podatku VAT istotne mogą być inne okoliczności np. kwestia zapłaty za towar wykazany na tych fakturach. Dla istoty sprawy zarówno w postępowaniu dotyczącym określenia wysokości przychodu dla celów podatku dochodowego, jak i postępowaniu dotyczącym określenia obrotu (podstawy wyliczenia podatku VAT należnego) co do zakwestionowanych faktur ma znaczenie to, czy faktury te odpowiadały przedmiotowo treści załączonych do nich paragonów fiskalnych, a zatem czy były ujęte w przychodach (dla celów podatku dochodowego) i w obrotach (dla celów wyliczenia podatku należnego). Skoro ten sam organ – Dyrektor Izby Skarbowej w W. - badając w tym samym czasie (decyzje w sprawie niniejszej i w sprawie podatku VAT oddzielało [...] dni, a decyzje NUS - [...] dni) prawidłowość oceny tych właśnie kwestii przez ten sam organ I instancji (Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R.) doszedł do diametralnie odmiennych wniosków, to już sam ten fakt godzi w wynikającą z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasadę zaufania podatnika do organów podatkowych. Ograniczając się do prawidłowości postępowania organów podatkowych w zakresie oceny postępowania dowodowego Sąd uznał, że Dyrektor Izby Skarbowej w W. rozpoznając odwołanie nie wziął pod uwagę naruszeń przepisów postępowania dokonanych przez organ I instancji. Organy oceniając zeznania świadków w zestawieniu z rozbieżnościami pomiędzy treścią faktur i paragonów przekroczyły granice wynikającej z art. 191 Ordynacji podatkowej dopuszczalnej swobody w ocenie materiału dowodowego. Z tego, że świadkowie według ich zeznań nie otrzymywali paragonów, o czym zeznawali po [...] latach od dokonania zakupu, nie można w sposób bezkrytyczny wyciągać wniosku, że sprzedaż zafakturowana wręczanymi tym świadkom fakturami nie była zaewidencjonowana. Przecież właśnie zgodnie z przepisami, kiedy kupujący otrzymuje fakturę na żądanie, to fizycznie nie otrzymuje w ogóle paragonu, który po wydrukowaniu dopinany jest do kopii faktury, bądź też zwraca paragon wkrótce po otrzymaniu, skoro żąda faktury. O niedopuszczalnej dowolności oceny materiału dowodowego, a zatem o naruszeniu również zasad prawdy materialnej wynikających z art. 187 § 1 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej, świadczy również brak rozważań, skąd wzięły się dołączone do zakwestionowanych faktur paragony, skoro bowiem – zgodnie z twierdzeniami organów – miałyby dokumentować inną sprzedaż, to powinny być wydane nabywcom uwidocznionych na nich towarów. Organy nie przeprowadziły też analizy rzeczywistej sprzedaży w kontrolowanym okresie przez porównanie remanentów na początek i koniec okresu, dokonywanych w tym czasie zakupów towarów handlowych i sprzedaży wykazanej w ewidencjach, z uwzględnieniem zestawienia faktur kwestionowanych w tym postępowaniu i tych, które nie budziły wątpliwości. 6.3. Trafny jest też zarzut naruszenia art. 127 Ordynacji podatkowej. Z zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego wynika, że organ odwoławczy zobowiązany jest między innymi do przeprowadzenia własnej, pełnej oceny materiału dowodowego, jego uzupełnienia w razie potrzeby. Tymczasem Dyrektor Izby Skarbowej w W. powtórzył tylko ocenę materiału dowodowego przedstawioną przez organ I instancji, uznając ją za prawidłową. Nie odniósł się do szczegółowej analizy dowodów przedstawionej przez skarżącego w odwołaniu i w piśmie uzupełniającym odwołanie. Poza tym w sytuacji, gdy organy podstawą swoich ustaleń czyniły stwierdzenia, że treść faktur musi być identyczna z treścią dołączonych paragonów, to nie powinny pomijać wnioskowanych dowodów z oświadczeń i zeznań serwisanta kasy fiskalnej dotyczących zwłaszcza ograniczeń w opisywaniu produktów na paragonach, czy sposobie zaokrąglania składników końcowej należności na paragonie. Było to naruszenie przepisu art. 188 Ordynacji podatkowej, bowiem wniosek skarżącego zmierzał do wykazania okoliczności przeciwnej niż przyjęta przez organy, które uznawały, że rozbieżności pomiędzy zapisami faktur i paragonów mogły świadczyć tylko o tym, że dokumenty te dotyczyły innych towarów. 6.4. Ocena trafności zawartego w skardze zarzutu naruszenia art. 193 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej jest przedwczesna, bowiem Sąd uznał wadliwość proceduralną w zakresie oceny materiału dowodowego, nie przesądza jednak ostatecznych ustaleń faktycznych, jakie mogą być w sprawie dokonane. Nie jest więc wykluczone uznanie nierzetelności ksiąg, pod warunkiem wykazania tego w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu. Sąd zauważa jednak, że w przypadku potrzeby stosowania przepisów art. 23 Ordynacji podatkowej, oszacowanie, zgodnie z art. 23 § 3 lub § 4 Ordynacji podatkowej, bądź określenie na podstawie art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej, ma dotyczyć podstaw opodatkowania, a więc w sprawie niniejszej dochodu, a nie tylko samego przychodu, jak to uczyniły organy w sprawie niniejszej. 6.5. W ocenie Sądu nie znajduje uzasadnienia dokonana przez organy wykładnia art. 106 ust. 4 i art. 111 ust. 1 u.p.t.u. i § 11 ust. 4 rozporządzenia VAT z 2005 r. sprowadzająca się do przyjęcia, że dane wyspecyfikowane na fakturze VAT wystawianej przez podmiot zobowiązany do prowadzenia kasy rejestrującej muszą być tożsame z danymi zamieszczonymi na paragonie fiskalnym wydrukowanym z tej kasy. Przepisy ustawy nie wskazują na konieczną tożsamość pomiędzy treścią faktury i paragonu, a z przepisu rozporządzenia wynika tylko konieczność dołączenia do faktury paragonu dotyczącego fakturowanej sprzedaży. Jednak sens tego przepisu jest taki, by treść faktury określająca wielkości istotne dla podstaw opodatkowania (rodzaj towaru, stawka opodatkowania, wartość - obrót) nie dotyczyła obrotu (przychodu) ze zbycia towarów lub usług, który nie został uwzględniony w kasie rejestrującej w związku z dokonaną sprzedażą i wystawionym paragonem. Oczywiście ocena zgodności pomiędzy treścią faktury a treścią paragonu ma znaczenie dowodowe dla oceny, czy przychód (obrót) z takiej faktury został odzwierciedlony właściwie w kasie rejestrującej w związku z zaewidencjonowaniem sprzedaży w kasie rejestrującej. Z drugiej strony formalna zgodność treściowa paragonu i faktury nie przesądza przecież o tym, że faktura dotyczy tej samej sprzedaży, której dotyczy załączony do niej paragon. Organy podatkowe rozpoznając ponownie sprawę przeprowadzą postępowanie dowodowe w sposób wolny od wyżej wskazanych uchybień. Przyjmą przy tym, że sama formalna rozbieżność pomiędzy treścią faktury, a dołączonym do niej paragonem fiskalnym nie przesądza o tym, że przychód wynikający z faktury nie został zaewidencjonowany w kasie rejestrującej. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c), oraz art. 152 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w punkcie 1) i 2) wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd postanowił na mocy art. 200, art. 205 § 4 oraz art. 209 p.p.s.a. w związku z § 2 i § 3 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011 r. w sprawie opłat za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011r., Nr 31, poz. 153).