II SAB/Op 11/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. W. na bezczynność Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Opolu w przedmiocie niewydania zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego zdolność do pracy postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 25 lutego 2013 r. I. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Opolu z siedzibą w Kędzierzynie – Koźlu, zarzucając ww. naruszenie art. 8, art. 9, art. 12, art. 14, art. 35, art. 36 § 1 i art. 39 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Wniósł o zobowiązanie Dyrektora do rozpatrzenia sprawy i wydania, z uwzględnieniem art. 107 Kodeksu, odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, a także zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie. Zażądał także zasądzenia kosztów postępowania. Uzasadniając swoją skargę I. W. opisał przebieg sprawy, z którego wynika, że w dniu 6 listopada 2012 r. przesłał odpisy odwołania od orzeczenia z dnia 31 października 2012 r., wydanego przez lekarza chorób wewnętrznych, o istnieniu przeciwwskazań do wykonywania pracy przez skarżącego na stanowisku ratownika wodnego. Odwołanie zostało skierowane m.in. do Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Opolu z siedzibą w Kędzierzynie – Koźlu, który w odpowiedzi, pismem z dnia 28 listopada 2012 r., nr [...], zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu, z prośbą o wykonanie badania profilaktycznego w trybie odwoławczym. Pismem z dnia 1 lutego 2013 r. I. W., działając na zasadzie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wezwał Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Opolu z siedzibą w Kędzierzynie – Koźlu do usunięcia naruszenia prawa, które to wezwanie zostało odebrane w dniu 4 lutego 2013 r. Skarżący podniósł, że organ dotychczas nie wydał stosownego aktu administracyjnego, przez co naruszył art. 35 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, który to przepis określa maksymalny termin załatwienia sprawy, a także zasadę zaufania organów administracji zawartą w art. 8 Kodeksu oraz zasadę szybkości postępowania, zawartą w art. 12 § 1 Kodeksu. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, udzielonej pismem z dnia 15 lutego 2013 r., nr [...] Dyrektor Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Opolu z siedzibą w Kędzierzynie – Koźlu wskazał, że Ośrodek wypełnił wszystkie nałożone przez prawo obowiązki, tj. odwołanie skarżącego z dnia 6 listopada 2012 r. zostało wysłane do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu, a zatem cała inicjatywa w zakresie dalszego prowadzenia badań lekarskich należy w ostateczności do pacjenta. Nie godząc się z argumentacją Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Opolu z siedzibą w Kędzierzynie – Koźlu, I. W. wniósł przedmiotową skargę, a w odpowiedzi na skargę Dyrektor ww. Ośrodka wniósł o jej odrzucenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku o oddalenie skargi. Uzasadniając żądanie odrzucenia skargi wskazał, że przedmiot sprawy, jakim jest wydanie zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego zdolność do pracy w określonym charakterze nie stanowi sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem Dyrektor WOMP nie stanowi organu uprawnionego do jej rozstrzygnięcia w tym trybie. Okoliczności te uzasadniają zatem odrzucenie skargi na podstawie art. 3 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem sprawa nie należy do kategorii spraw z zakresu administracji publicznej i nie mieści się w katalogu spraw poddanych kognicji sądów administracyjnych. Odnosząc się do stanowiska Dyrektora WOMP wyrażonego w odpowiedzi na skargę, I. W. w piśmie z dnia 3 kwietnia 2013 r. podtrzymał swoją skargę i oświadczył, że skarga dotyczy bezczynności organu, tj. sposobu prowadzenia postępowania odwoławczego przez Dyrektora WOMP jako organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach. Ponadto, stosownie do treści art. 4 P.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w powołanych przepisach. Przedmiotem żądania skarżącego jest wydanie zaświadczenia o zdolności do wykonywania zawodu ratownika wodnego. Kwestie związane z wymogami stawianymi osobom wykonującym czynności ratownika wodnego zostały uregulowane w szczególności w ustawie z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych (Dz.U. Nr 208, poz. 1240). Zgodnie z art. 2 pkt 5 ratownikiem wodnym jest osoba posiadająca wiedzę i umiejętności z zakresu ratownictwa i technik pływackich oraz inne kwalifikacje przydatne w ratownictwie wodnym i spełniająca wymagania określone w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 191, poz. 1410, ze zm.), zatrudniona lub pełniąca służbę w podmiocie uprawnionym do wykonywania ratownictwa wodnego lub będąca członkiem tego podmiotu. Wymagania określone w art. 13 ust. 1 przywołanej ustawy to: 1) posiadanie pełnej zdolności do czynności prawnych; 2) zatrudnienie lub pełnienie służby w jednostkach współpracujących z systemem, o których mowa w art. 15 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym, lub będąca członkiem tych jednostek; 3) posiadanie ważne zaświadczenie o ukończeniu kursu w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy, zwanego dalej "kursem", i uzyskaniu tytułu ratownika; 4) stan zdrowia pozwala jej na udzielanie kwalifikowanej pierwszej pomocy. Z przywołanych przepisów wynika, że odpowiedni stan zdrowia kandydata na ratownika wodnego jest jednym z niezbędnych wymogów wykonywania tego zawodu, wynikających ze stosunku pracy. Zastosowanie mają więc w tym przypadku przepisy odnoszące się do warunków i zasad dopuszczenia pracownika do pracy, w tym zasad prowadzenia badań lekarskich okresowych i kontrolnych, określone w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.). Wydanie zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego zdolność do pracy nie stanowi zatem sprawy wymienionej w przywołanych powyżej przepisach art. 3 i art. 4 P.p.s.a., podlegającej rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Materia sporu nie daje również podstaw do wydania decyzji administracyjnej, innego aktu czy dokonania czynności w postępowaniu administracyjnym, czego domaga się I. W. w skardze. Przedmiot żądania strony skarżącej nie mieści się w granicach uregulowanych przepisami prawa administracyjnego, lecz posiada w ocenie Sądu charakter cywilny i stanowi, wobec braku możliwości porozumienia się stron, podstawę do wystąpienia o rozstrzygnięcie sporu do sądu powszechnego. Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie skarga nie może zostać poddana kontroli w toku postępowania sądowoadministracyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., skargę odrzucił, orzekając jak w sentencji.