I FSK 16/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia NSA Barbara Wasilewska (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Bartosz Wojciechowski, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 września 2013 r. sygn. akt I SA/Po 150/13 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 20 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do czerwca i od września do grudnia 2007 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P. kwotę 3.600 zł (słownie: trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Wyrokiem z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt I SA/Po 150/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M.S.(zwanego w dalszej części uzasadnienia "podatnikiem" lub "skarżącym") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 20 grudnia 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do czerwca i od września do grudnia 2007 r. Stan sprawy przedstawiony przez Sąd I instancji Podatnik w 2007 r. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą PUH "R." [...] – dalej zwanej w skrócie "R.". W zakres wykonywanej przez niego działalności gospodarczej wchodziła naprawa pojazdów samochodowych (głównie w zakresie regeneracji rozruszników i alternatorów), sprzedaż detaliczna i hurtowa części do pojazdów mechanicznych oraz sprzedaż pojazdów mechanicznych. Od dnia 5 maja 2004 r. podatnik rozpoczął wykonywanie transakcji wewnątrzwspólnotowych, a w dniu 14 maja 2004 r. uzyskał potwierdzenie zarejestrowania jako podatnika VAT UE. W decyzji z dnia 20 grudnia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w P., utrzymującej w mocy decyzję Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia 3 września 2012 r., uznał, że podejmowane przez podatnika działania w zakresie sprzedaży pojazdów nieuwzględnionych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej noszą znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm. dalej jako "U.p.t.u."). Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał na następujące okoliczności: 1) wielokrotność dokonywanych transakcji towarami tego samego rodzaju. W 2007 r. podatnik nabył 7 pojazdów mechanicznych. Na przestrzeni lat 2002 - 2011 podatnik zakupił łącznie 50 pojazdów, z czego tylko jeden pojazd, nabyty przez podatnika został zaliczony do środków trwałych prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa, 2) fakt, że w poszczególnych miesiącach 2007 r. podatnik był właścicielem od 8 (w styczniu) do 14 (we wrześniu) pojazdów mechanicznych 3) okres posiadania nabywanych, a następnie zbywanych pojazdów, 4) porównanie cen zakupu i sprzedaży 37 pojazdów sprzedanych w latach 2002 – 2011, w ocenie organów jednoznacznie świadczy, że transakcje nabycia pojazdów podporządkowane zostały regułom zysków i strat, dokonując sprzedaży tych pojazdów podatnik osiągnął łączny zysk 1.179.437,60 zł, 5) ponoszenie przez skarżącego nakładów na naprawę uszkodzonych pojazdów i naprawa tych pojazdów oraz sprzedaż tych pojazdów, 6) korzystanie z pośrednictwa profesjonalnych podmiotów w zakresie zakupu i sprzedaży pojazdów, tj. spośród 37 transakcji zbycia pojazdów - 16 transakcji odbyło się za pośrednictwem podmiotów prowadzących działalność komisową, 7) pozyskiwanie z organów administracji celnej i podatkowej dokumentów niezbędnych przy rejestracji pojazdów, potwierdzających zapłatę należności celnych i podatkowych, bądź braku obowiązków w tym zakresie, 8) pozyskiwanie tłumaczeń na język polski dokumentów związanych z nabyciem pojazdów, takich jak dowody rejestracyjne pojazdów, faktury i umowy dokumentujące transakcje, 9) przeprowadzanie niezbędnych badań technicznych pojazdów przed ich pierwszą rejestracja w kraju i rejestrowanie pojazdów, 10) przeprowadzenie części transakcji w zakresie sprzedaży pojazdów na terenie biura prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, 11) zbycie niektórych pojazdów odbywało się przy oświadczeniu skarżącego, że prowadzi działalność gospodarczą związaną ze sprzedażą pojazdów, 12) nabycie części pojazdów udokumentowane zostało dowodami księgowymi, w których jako nabywcę wskazano PUH "R.". Dowody te jednoznacznie wskazują, że przedmiotowe pojazdy nabyte zostały przez podatnika w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą - zatem ich dalsza sprzedaż związana była z prowadzoną przez podatnika działalnością handlową w ramach prowadzonego przedsiębiorstwa. Organ podatkowy nie dały przy tym wiary twierdzeniom podatnika, że czynności nabycia i sprzedaży pojazdów miały służyć jego celom osobistym. Wyjaśnił bowiem, że w latach 2002-2011 część z nabytych przez stronę pojazdów stanowiły pojazdy ciężarowe, które nie były zakwalifikowane do środków trwałych przedsiębiorstwa, a trudno uznać, że nabywanie i posiadanie przez osobę fizyczną pojazdów o charakterze ciężarowym ma służyć zaspokajaniu jego potrzeb osobistych. W ocenie organów trudno też uznać za wiarygodne zeznania wskazanych przez podatnika świadków. Zdaniem organów, dokonując w 2007 r. dostaw pojazdów podatnik każdorazowo działał w charakterze podatnika podatku od towarów usług. Pismem z dnia 18 stycznia 2013 r. strona skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Wskazano w niej, że błędne jest przyjęcie przez organy podatkowe, że podatnik przy zakupie pojazdów samochodowych miał zamiar ich sprzedaży. Tezy tej nie potwierdzają przesłuchani świadkowie. Pełnomocnik strony podkreślił, że skarżący zawsze kupował samochody w celach prywatnych i nie myślał w momencie zakupu o ich dalszej odsprzedaży. Ponadto dokonywał zakupów części pojazdów w celach osobistych, a części w "celach hobbystyczno – kolekcjonerskich". W ocenie strony, o zorganizowanym charakterze działalności w zakresie obrotu pojazdami nie może również świadczyć fakt dokonywania transakcji sprzedaży w biurze skarżącego. Nieuzasadniony jest również argument, że skarżący oprócz naprawy uszkodzonych pojazdów, podejmował czynności pozyskiwania z organów administracji celnej i podatkowej dokumentów niezbędnych przy rejestracji pojazdów, co świadczy o zaplanowanym działaniu polegającym na sprzedaży nabywanych pojazdów. Są to standardowe czynności podejmowane przez każdą osobę chcącą po raz pierwszy zarejestrować samochód w Polsce. Skarżący nie zgodził się także z argumentem, że fakt posiadania pojazdu marki VW LT 50 – "lawety" jest dowodem na prowadzenie działalności w zakresie handlu pojazdami samochodowymi, bowiem sam fakt posiadania takiego pojazdu nie jest równoznaczny z prowadzeniem działalności w zakresie handlu pojazdami mechanicznymi. Pojazd ten był wykorzystywany do transportu samochodów sprowadzanych dla własnych potrzeb przez podatnika, które - cyt. "czasami wymagały jeszcze dodatkowego odrestaurowania". W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa i wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Rozważania Sądu I instancji W wydanym wyroku Sąd I instancji zgodził się ze stanowiskiem prezentowanym przez organy podatkowe, że sprzedaż używanych samochodów, które zostały wcześniej nabyte przez skarżącego rzekomo do użytku osobistego, dokonywana była w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Charakter działań podatnika nie był jedynie incydentalny, niezorganizowany, o niezarobkowym charakterze. Podatnik dokonywał w istocie szeregu powtarzalnych czynności sprzedaży samochodów, uzyskując z tego tytułu zyski. W okresie od 12 lipca 2002 r. do dnia 20 maja 2011 r. nabył łącznie 50 pojazdów z czego zbył 37. W 2007 r. skarżący nabył 7 pojazdów mechanicznych i dokonał zbycia 6 pojazdów. Okres posiadania pojazdów sprzedanych w 2007 r. wynosił od 29 dni do 3 lat. Ponadto w poszczególnych miesiącach 2007 r. był właścicielem od 8 do 14 pojazdów mechanicznych. Samochody nabywał po korzystnych cenach, co niewątpliwie musiało wiązać się z analizą rynku, przeszukaniem najkorzystniejszych ofert. Podatnik podejmował przy tym aktywne działania w zakresie sprzedaży pojazdów. Sąd podkreślił przy tym, że podatnik ponosił nakłady na naprawę niektórych uszkodzonych pojazdów, korzystał z pośrednictwa profesjonalnych podmiotów gospodarczych prowadzących działalność komisową w zakresie handlu pojazdami, pozyskiwał dokumenty z organów administracji celnej i podatkowej niezbędne do zarejestrowania pojazdów, przeprowadzał badania techniczne, pozyskiwał tłumaczenia na język polski dokumentów związanych z nabyciem pojazdów (dowody rejestracyjne, faktury, umowy dokumentujące transakcje), rejestrował pojazdy i korzystał przy tych czynnościach z usług osób fizycznych. W opinii Sądu I instancji, czynności podejmowane przez skarżącego stanowiły w pełni profesjonalny obrót gospodarczy o nastawieniu na działanie z zamiarem prowadzenia handlu samochodami, a nie na realizację własnych potrzeb. O powyższym świadczy chronologia zdarzeń oraz niewielkie odstępy czasowe pomiędzy czynnościami w zakresie nabycia i sprzedaży pojazdów, jak również ilość pojazdów w poszczególnych miesiącach posiadanych przez skarżącego, przy wskazaniu, że żona również była właścicielem kilku samochodów. Sąd wyjaśnił jednocześnie, które konkretnie ze sprzedanych pojazdów podlegały reżimowi wskazanymi w art. 120 U.p.t.u. i z jakich względów przy sprzedaży konkretnych pojazdów nie mógł mieć zastosowania art. 43 ust. 1-2 U.p.t.u. Skarga kasacyjna Strona skarżąca, działając przez swojego pełnomocnika, zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania, a ponadto zasądzenie kosztów postępowania przed Sądem I instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 1 i 2 U.p.t.u. poprzez błędne przyjęcie, że skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami samochodowymi, w sytuacji, gdy charakter prowadzonej przez skarżącego działalności nie spełniał wymogów określonych ustawą, a przede wszystkim nie wystąpił warunek zamiaru wykonywania czynności określonej w art. 15 ust. 1 w sposób częstotliwy oraz ciągły, a miał charakter jedynie incydentalny; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym art. 43 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 43 ust. 2 U.p.t.u., poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy w stosunku do skarżącego przytoczony przepis winien znaleźć zastosowanie i powinien on zostać zwolniony od podatku ze względu na fakt, iż sprzedawane przez niego samochody były używane powyżej 6 miesięcy oraz skarżącemu nie przysługiwało w stosunku do tych towarów prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Z kolei na podstawie art. 174 pkt 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa proceduralnego polegające na naruszeniu art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 188 oraz art. 197 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) w związku z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej poprzez pominięcie istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy dowodów i okoliczności wskazanych w toku postępowania kontrolnego, w tym brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego oraz brak przesłuchania skarżącego skutkujące błędną wykładnią prawa oraz błędnym ustaleniem wysokości zobowiązania. Ponadto prezentowanie przez organ stanowiska stricte profiskalnego, uwzględnienie jedynie tych okoliczności, które przemawiały na niekorzyść Skarżącego, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, niewyczerpujące wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ wydając decyzję, niedopuszczenie w toku postępowania wszystkich dowodów, o których przeprowadzenie wnioskował Skarżący, niezebranie całego materiału dowodowego oraz nieuwzględnienie wszystkich wniosków dowodowych Skarżącego. 2. naruszenie art. 191 i art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów wskutek pominięcia wielu istotnych dla sprawy dowodów i oparcie rozstrzygnięcia tylko o dowody i fakty, które przemawiają na niekorzyść Skarżącego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona podtrzymała prezentowane dotychczas w sprawie stanowisko, że zakup samochodów zawsze odbywał się w celach prywatnych, hobbystyczno – kolekcjonerskich. W ocenie strony, o zorganizowanym charakterze działalności w zakresie obrotu pojazdami nie może również świadczyć fakt dokonywania transakcji sprzedaży w biurze skarżącego. Za nieuzasadniony uznała argument, że skarżący oprócz naprawy uszkodzonych pojazdów, podejmował czynności pozyskiwania z organów administracji celnej i podatkowej dokumentów niezbędnych przy rejestracji pojazdów, co świadczy o zaplanowanym działaniu polegającym na sprzedaży nabywanych pojazdów. W sporządzonej odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przystępując do rozpatrzenia zarzutów skargi kasacyjnej wskazać należy, że jej autor oparł ją na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 P.p.s.a., zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu zarówno naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, jak i naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W takiej sytuacji, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty procesowe, gdyż dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego. W zarzutach sformułowanych pod kątem naruszenia procedury autor skargi kasacyjnej wskazał na naruszenie przez organy podatkowe podstawowych zasad kształtujących postępowanie podatkowe, w tym i przeprowadzone w jego ramach postępowanie dowodowe. Należy jednak zwrócić przy tym uwagę, że pełnomocnik strony formułując zarzuty w zakresie, o którym mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie przedstawił w zasadzie żadnych konkretnych przykładów mających uzasadniać przedstawione zarzuty o dość ogólnym charakterze. Poza dwiema wyraźnie wyartykułowanymi w uzasadnieniu skargi kasacyjnej kwestiami, tj. pozbawienia strony możliwości działania w sprawie w zakresie nieprzesłuchania skarżącego oraz kwestią niepowołania w sprawie biegłego zarzuty strony uznać należy za bardzo ogólną polemikę z argumentacją organów podatkowych. Powyższe powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny, jako sąd drugiej instancji – rozpoznający na mocy art. 183 § 1 P.p.s.a. sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonymi przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres – nie może zastępować strony i samodzielnie doszukiwać się nieprawidłowości mających miejsce w toku postępowania sądowadministracyjnego. Ograniczenie, zawarte we ww. przepisie determinuje zatem zakres prowadzonego postępowania wyłącznie do zagadnień skonkretyzowanych w zarzutach skargi kasacyjnej. Analizując stanowisko strony w zakresie ujętym w sformułowanych zarzutach uznać należy, że nie znajduje ono uzasadnienia. Nie można bowiem zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej jakoby organy podatkowe naruszyły zasadę określoną w art. 123 Ordynacji podatkowej poprzez uniemożliwienie skarżącemu udziału w sprawie z uwagi na jego nieprzesłuchanie. Jak wynika bowiem z akt sprawy w toku postępowania kontrolnego organy wezwały podatnika do osobistego stawienia się w dniu 4 kwietnia 2012 r. w Urzędzie Kontroli Skarbowej w P. na przesłuchanie w charakterze strony. Wobec braku stawiennictwa w powyższym terminie, podjęły próbę ustalenia przyczyn absencji skarżącego, w efekcie czego uzyskały informacje od jego pełnomocnika o problemach zdrowotnych strony oraz możliwości przeprowadzenia przesłuchania w innym terminie. Jednakże wobec braku, mimo wystosowanego wezwania, uzyskania jednoznacznych informacji odnośnie dogodnego dla skarżącego terminu nie podjęły kolejnej próby jego przesłuchania. Trudno zatem uznać, że tego typu działanie organu, wobec postawy strony, naruszało wskazany przepis Ordynacji podatkowej w sposób opisany w skardze kasacyjnej, o czym zresztą pisał Sąd I instancji w wydanym wyroku. Za niezasadne uznać należy również wywody odnoszące się do naruszenia przez organ art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji bez opinii biegłego, gdy w sprawie były wymagane wiadomości specjalne. Strona poza wskazaniem, że w sprawie wymagana była wiedza biegłego nie wyjaśniła, jakie to konkretnie względy decydować miały o przeprowadzeniu tego typu dowodu. Brak konkretyzacji zarzutu w tym zakresie w zasadzie uniemożliwia dokonanie legalnej kontroli zaskarżonego orzeczenia i stanowi jedynie ogólną polemikę z przyjętym w sprawie stanowiskiem wskazującym na brak konieczności powoływania biegłego. Ograniczenie zarzutów strony do wskazanych wyżej kwestii powoduje, że sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty w zakresie naruszenia 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 188 oraz art. 197 § 1 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej uznać należało za nieuzasadnione. Z uwagi na powyższe nie można było również podzielić zarzutów odnoszących się do naruszenia tych przepisów prawa materialnego, których zasadność była determinowana w całości oceną zarzutów sformułowanych pod kątem naruszenia przepisów postępowania. W konsekwencji nie można było zgodzić się ze stanowiskiem prezentowanym przez autora skargi kasacyjnej, że strona skarżąca w spornym okresie nie działała jak handlowiec. Wyjaśnić bowiem należy, że podatnikami, w myśl art. 15 ust. 1 U.p.t.u. są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o jakiej mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Jak stanowi art. 15 ust. 2 U.p.t.u. działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. A zatem pod pojęciem działalności gospodarczej należy rozumieć wszelką działalność producentów, handlowców i osób świadczących usługi, w tym działalność górniczą i rolniczą oraz działalność w ramach wolnych zawodów. Skoro zatem do opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług konieczne jest spełnienie łączne dwóch warunków, tj.: – dana czynność musi być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu, – czynność ta wykonywana jest przez podmiot, który w związku z jej wykonywaniem posiada status podatnika; zaś organy, o czym była mowa wyżej, przyjęły, że skarżący działał jako handlowiec, wskazując na przesłanki przemawiające za powyższym założeniem i jednocześnie okoliczność ta nie została przez pełnomocnika strony skutecznie podważona, to powyższe przesądza o prawidłowym zastosowaniu w sprawie zarzucanego w skardze kasacyjnej art. 15 ust. 1 U.p.t.u. Nie można zgodzić się przy tym z autorem skargi kasacyjnej, że skarżący sprzedawał zakupione auta jedynie "incydentalnie". Postępowanie kontrolne przeprowadzone w firmie podatnika wykazało, że podatnik w 2007 r. zbył 6 pojazdów. Natomiast w okresie od 12 lipca 2002 r. do 20 maja 2011 r. podatnik nabył łącznie 50 pojazdów z czego zbył 37. Każda z powyższych transakcji była szczegółowo opisana i przeanalizowana w toku postępowania. Oceniając w tym kontekście działalność skarżącego należy stwierdzić, że stopień jego aktywności (zaangażowania) na niwie obrotu wskazanymi szczegółowo w treści decyzji pojazdami w zakresie form działania i środków, czyni ją podobnym do działalności handlowców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej, która przybrała formę profesjonalną, czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar wykazany obiektywnymi dowodami ich stałej kontynuacji).Organy podatkowe, na podstawie dokonanych ustaleń, miały zatem podstawę przyjąć, że odsprzedaż pojazdów była dokonywana przez skarżącego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej – na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji. Ponadto brak podważenia stanu faktycznego determinuje również ocenę zarzutu dotyczącego naruszenia art. 43 ust. 1 pkt 2 U.p.t.u. W wyroku z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 617/12 (opublikowane w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych, dostępnej na stronie www.nsa.gov.pl), NSA stwierdził, że zwolnienie od VAT dostawy towaru na podstawie tego przepisu nie ma zastosowania, jeżeli nabycie tego towaru przez podatnika nie podlegało w ogóle opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela to stanowisko. W stanie faktycznym sprawy, przepis ten nie mógłby znaleźć zastosowania do tej sprzedaży pojazdów, którą organ uznał za niepodlegającą opodatkowaniu VAT. Za uzasadnione należało przy tym uznać wywody Sądu I instancji odnoś nie tego, które konkretnie ze sprzedanych pojazdów podlegały reżimowi wskazanymi w art. 120 U.p.t.u. i z jakich względów przy sprzedaży konkretnych pojazdów nie mógł mieć zastosowania art. 43 ust. 1-2 U.p.t.u. Uwzględniając przedstawioną wyżej argumentację Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 tejże ustawy oraz § 6 pkt 6, § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013, poz. 490).