II OSK 2492/11

Dnia 12 kwietnia 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska /spr./ sędzia del. NSA Jerzy Stankowski sędzia NSA Jolanta Rudnicka Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 335/11 w sprawie ze skargi A. B. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 16 maja 2011 r. (sygn. akt IV SA/Wa 335/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. B. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2010 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 r., po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza Miasta W., Wojewoda Pomorski uzgodnił projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku wczasowo - pensjonatowego z zapleczem żywieniowo - rekreacyjnym na działce nr [...] w miejscowości C. Zażaleniem z dnia 18 grudnia 2008 r. B. K. – B. i A. B. zaskarżyli to postanowienie. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska umorzył postępowanie odwoławcze. Organ wskazał, iż w dniu 17 lipca 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675). W myśl art. 70 pkt 6 lit. b tej ustawy, art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), otrzymuje brzmienie: "uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane". Zmiana wprowadzona do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ograniczyła krąg podmiotów, które mogą wnieść zażalenie na postanowienie organu uzgodnieniowego tylko do inwestora. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie inwestorem jest A. K., a zażalenie na postanowienie wydane przez Wojewodę Pomorskiego zostało wniesione przez B. K.-B. i A. B. - tj. przez inne strony postępowania. Z tego względu, w świetle aktualnie obowiązującego art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, merytoryczne rozpatrzenie tego zażalenia przez organ odwoławczy jest niedopuszczalne. Organ odwoławczy podniósł ponadto, iż ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych zawiera przepis przejściowy zawarty w art. 80, zgodnie z którym do spraw o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy decyzją ostateczną przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek inwestora, który może być złożony najpóźniej w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. W aktach sprawy brak jest stosownego wniosku inwestora o rozpatrzenie sprawy w oparciu o dotychczasowe przepisy, z tego względu organ II instancji orzekł w oparciu o nowe przepisy, które nie dają możliwości skutecznego wniesienia zażalenia przez inne strony postępowania niż inwestor. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi A. B. na to postanowienie, uznał, iż odpowiada ono prawu. Sąd wskazał, iż w toku postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżonym postanowieniem nastąpiła zmiana właściwości organu uprawnionego do uzgadniania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy. Dotychczas ww. decyzje - zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 (w zw. z art. 64 ust. 1) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [(Dz. U. z 2004 r., Nr 6, poz. 41), dalej powoływanej jako: "u.p.z.p." - wydawano po uzgodnieniu z wojewodą w odniesieniu do innych, niż park narodowy i jego otulina, obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. W dniu 15 listopada 2008 r. weszła wżycie ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko [(Dz. U. Nr 199, poz. 1227), powoływana dalej jako: "ustawa o udostępnianiu informacji", która na mocy art. 147 ust 4 lit. a nadała art. 53 w ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. następujące brzmienie: "regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody". Oznacza to, iż obecnie - w myśl art. 60 ust. 1 u.p.z.p. - decyzję o warunkach zabudowy wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, w tym z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Przy czym treść art. 53 ust. 4 u.p.z.p. należy odczytywać w związku z normą art. 64 ust. 1 tej ustawy, która stanowi, iż przepisy m. in. art. 53 ust. 3 - 5a stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Z kolei ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych [(Dz. U. Nr 106, poz. 675), powoływana dalej jako: "ustawa o rozwoju usług", wprowadziła kolejną zmianę do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym istotną z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy. W myśl art. 70 pkt 6 lit. b tej ustawy, art. 53 ust. 5 u.p.z.p. otrzymał brzmienie: "Uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane". Ustawa o wspieraniu rozwoju usług zaczęła obowiązywać od 17 lipca 2010 r. i od tego też dnia wyłączona została możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy przez inną osobę bądź podmiot, aniżeli sam inwestor. Zażalenie wniesione przed tą datą, a nierozpoznane do dnia wejścia w życie omawianej ustawy nie mogło zostać merytorycznie rozpoznane. Organ odwoławczy obowiązany był stosować przepisy aktualne w dniu wydania aktu administracyjnego. Sąd podkreślił, że art. 80 ustawy o wspieraniu rozwoju usług wprowadził wyjątek od tej zasady, bowiem zgodnie z jego brzmieniem do spraw o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy decyzją ostateczną przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek inwestora, który może być złożony najpóźniej w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie tej ustawy. W aktach sprawy brak jest jednak stosownego wniosku inwestora. Z tego względu właściwie w sprawie zastosowano regulację ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu nadanym ustawą o wspieraniu rozwoju usług. Mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów, a także stan faktyczny sprawy Sąd I instancji uznał, iż Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska słusznie wywiódł, że skarżącemu nie przysługiwało zażalenie na postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lipca 2004 r., którym uzgodniono warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Prawidłowo zatem organ II instancji orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego w trybie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 144 k.p.a. Sąd uznał za nietrafny zarzut naruszenia zasady ochrony praw nabytych wynikającej z art. 2 Konstytucji RP oraz przepisów art. 6, 7 i 8 k.p.a. Sąd wskazał, że istotą przepisów przejściowych jest precyzyjne określenie nie tylko vacatio legis dla wejścia w życie danej ustawy, lecz również jednoznaczne określenie od kiedy i które - nowe czy też dotychczasowe - przepisy należy stosować do spraw wszczętych i niezakończonych wydaniem decyzji ostatecznej. Jak wskazano powyżej, zasadą wprowadzoną ustawą o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jest stosowanie nowych przepisów, chyba że inwestor złoży wniosek o zastosowanie przepisów obowiązujących przed zmianą, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł A. B., zarzucając naruszenie: - art. 70 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675) poprzez niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w zastosowaniu tego przepisu do sprawy, w której przed wejściem w życie wspomnianego przepisu wszczęte zostało postępowanie zażaleniowe dotyczące uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy do takich sytuacji przepis ten nie powinien mieć zastosowania ze względu na zasadę ochrony praw nabytych wynikającą z art. 2 Konstytucji i zasady ogólne postępowania administracyjnego wyrażone w art. 6,7 i 8 k.p.a., - art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu wprowadzonym przez art. 70 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do sytuacji, w której przed wejściem w życie tego przepisu wszczęte zostało postępowanie zażaleniowe dotyczące uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, - art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym przed zmianą wprowadzoną przez art. 70 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez jego niezastosowanie, - art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w rozumieniu tego przepisu przepis art. 53 ust. 5 tej ustawy w sprawie, w której wniesiono już zażalenie na postanowienie dotyczące uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy należy rozumieć jako przepis w brzmieniu wprowadzonym przez art. 70 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, podczas gdy w sprawie takiej przepis art. 53 ust. 5 to przepis w brzmieniu obowiązującym przed zmianą wprowadzoną przez art. 70 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010 r., - art. 80 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w rozumieniu tego przepisu do postępowania zażaleniowego w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, w którym zażalenie wniesiono przed wejściem w życie nowelizacji stosuje się przepis art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w nowym brzmieniu, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że – ze względu na treść art. 2 Konstytucji - nie ma on zastosowania do zażaleń wniesionych przed wejściem w życie nowelizacji, - art. 2 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe zastosowanie i nieuwzględnienie zasady ochrony praw nabytych oraz nieuwzględnienie, iż w dacie wnoszenia zażalenia B. K. – B. i A. B. byli stronami postępowania i nie mogli zostać pozbawieni tego przymiotu wskutek wprowadzenia nowych przepisów prawa, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. w zw. z art. 6,7,8 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo tego, że organ nie uwzględnił zasad ogólnych postępowania administracyjnego nakazujących wzięcie pod uwagę faktu, iż w dacie wniesienia zażalenia B. K. – B. i A. B. byli stronami postępowania i nie mogli zostać pozbawieni tego przymiotu wskutek wprowadzenia nowych przepisów prawa, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a., art. 28, 105 § 1, 106 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym przed zmianą wprowadzoną przez art. 70 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych i art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez oddalenie skargi na postanowienie umarzające postępowanie odwoławcze w sytuacji gdy postępowanie w tej sprawie nie było bezprzedmiotowe i zażalenie skarżącego powinno zostać rozpoznane, - art. 2, art. 8 ust.1 i 2, art. 178 ust. 1 i art. 184 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie przez Sąd I instancji bezpośrednio art. 2 Konstytucji RP i nieodmówienie zastosowania art. 70 pkt 6 lit. b i art. 80 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w nowym brzmieniu. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie - na podstawie art. 188 p.p.s.a. - o uchylenie wyroku i zaskarżonego postanowienia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, jak również o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że ocena legitymacji strony do wniesienia zażalenia powinna być dokonywana według stanu prawnego na dzień wnoszenia zażalenia, nie zaś na dzień orzekania przez organ odwoławczy. Stanowisko Sądu I instancji oraz Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w tej sprawie jest sprzeczne z konstytucyjną zasadą ochrony praw nabytych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że w tej sprawie zastosowanie ma przepis art. 53 ust. 5 zdanie pierwsze ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu nadanym mu przez art. 70 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, obowiązującym od dnia 17 lipca 2010 r. Zgodnie z tym przepisem uzgodnień, o których mowa w ust. 4 (tj. uzgodnień decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego), dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3 - 5 a, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Zmiana treści art. 53 ust. 5 powołanej ustawy w stosunku do regulacji obowiązującej przed 17 lipca 2010 r. wprowadziła ograniczenie kręgu podmiotów legitymowanych do wniesienia zażalenia na postanowienie o uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy wyłącznie do inwestora. Przepis przejściowy - art. 80 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych – stanowi, iż do spraw o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy decyzją ostateczną przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek inwestora, który może być złożony najpóźniej w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Z przepisu tego wynika zatem, że tylko inwestor mógł złożyć prawnie skuteczne oświadczenie i musiał to uczynić w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia ustawy w życie, tj. do dnia 17 września 2010 r. W tej sprawie inwestor takiego oświadczenia nie złożył, zatem od dnia 17 lipca 2010 r. zastosowanie miał przepis art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w wersji obowiązującej po nowelizacji w zw. z art. 64 ust. 1 tej ustawy. Skarżący A. B. wniósł wprawdzie zażalenie na postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lipca 2004 r. przed dniem 17 lipca 2010 r., lecz zostało ono rozpoznane przez organ odwoławczy już po tej dacie. Zatem należy podzielić stanowisko Sądu I instancji oraz organu odwoławczego, że skoro zażalenie na postanowienie w sprawie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy w dacie orzekania przez organ odwoławczy stronie innej niż inwestor nie przysługiwało, to wszczęte postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 144 k.p.a. W związku z powyższym za niezasadny należy uznać zarzut błędnego zastosowania przez Sąd I instancji art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu wprowadzonym przez art. 70 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, tym samym również zarzut niezastosowania art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym przed zmianą wprowadzoną przez art. 70 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz zarzuty błędnej wykładni art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 80 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. W odniesieniu do zarzutu błędnego zastosowania przez Sąd I instancji art. 70 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675) wskazać należy, iż Sąd tego przepisu nie stosował, gdyż jest to jedynie przepis zmieniający, wprowadzający zmianę treści art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W sprawie tej zastosowanie miał więc nie przepis art. 70 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010 r., lecz przepis art. 53 ust. 5 powołanej ustawy już po dokonanej nowelizacji w powiązaniu z art. 64 ust. 1 ustawy. Strona skarżąca podniosła również zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji zasady ochrony praw nabytych oraz nieuwzględnienie, iż w dacie wnoszenia zażalenia B. K. – B. i A. B. byli stronami postępowania i nie mogli zostać pozbawieni tego przymiotu wskutek wprowadzenia nowych przepisów prawa, jak również naruszenia art. 2, art. 8 ust.1 i 2, art. 178 ust. 1 i art. 184 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie przez Sąd I instancji bezpośrednio art. 2 Konstytucji RP i niedomówienie w tej sytuacji prawnej zastosowania art. 70 pkt 6 lit. b i art. 80 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w nowym brzmieniu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty te są nietrafne, gdyż konstytucyjna zasada ochrony praw nabytych dotyczy praw materialnych, a nie praw o charakterze procesowym. Na gruncie prawa procesowego nie istnieje właściwa prawu materialnemu (prawu podmiotowemu) zasada praw słusznie nabytych. Właśnie w opozycji do tej zasady jest konstruowana zasada aktualności przepisów prawa formalnego, która dopuszcza m.in. zmianę trybu (sposobu) postępowania w jego toku, łącznie z "odbieraniem" instancji nawet po wniesieniu środka zaskarżenia. W wypadku zmiany prawa procesowego, o dalszym przebiegu postępowania, o uprawnieniach stron, zakresie środków zaskarżenia, sposobu ich rozpoznawania itd. często decyduje więc element czasu, a więc z punktu widzenia stron - element losowy (por. uchwała SN z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001/4/53). W skardze kasacyjnej wielokrotnie podniesiono, że skarżący skorzystał z prawa do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lipca 2004 r. wtedy, kiedy ono jeszcze przysługiwało, lecz na skutek celowego przedłużania postępowania administracyjnego przez organ odwoławczy zażalenie to zostało rozpoznane już po wejściu w życie art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w znowelizowanej wersji. Należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że czas trwania postępowania przed organem odwoławczym w tej sprawie w sposób rażący przekroczył ustawowy termin załatwienia sprawy, lecz z tego tylko faktu nie można wywodzić uprawnienia do rozpoznania zażalenia na postanowienie organu I instancji, w sytuacji, gdy z przepisów ustawy wynika, że takie uprawnienie stronom innym niż inwestor w dacie orzekania przez organ odwoławczy nie przysługiwało. Zauważyć również należy, iż skarżącemu przysługiwały środki prawne służące przyśpieszeniu postępowania administracyjnego tj. zażalenie w trybie art. 37 k.p.a., czy skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu, lecz skarżący z tych uprawnień nie skorzystał. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.