II OSK 1812/13

Dnia 27 lutego 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary /spr./ sędzia NSA Wojciech Mazur sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L.X. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 147/13 w sprawie ze skargi L. X. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 147/13, oddalił skargę L. X. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu 13 kwietnia 2012 r. X. L. wystąpił do Wojewody Mazowieckiego z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Cudzoziemiec podpisał wniosek m. in. w części E pkt VIII z zaznaczoną przeczącą odpowiedzią na pytanie, czy toczy się przeciwko niemu postępowanie karne oraz w części obejmującej pouczenie, że złożenie wniosku zawierającego fałszywe informacje spowoduje odmowę udzielenia zezwolenia. Decyzją z [...] lipca 2012 r. Wojewoda Mazowiecki odmówił cudzoziemcowi udzielenia zezwolenia na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wobec cudzoziemca prowadzone było postępowanie przygotowawcze nr [...], w trakcie którego 27 marca 2012 r. Policja dokonała tymczasowego zajęcia mienia ruchomego cudzoziemca (protokół nr [...]). W powyższym dokumencie cudzoziemiec występuje jako podejrzany. Dokument ten został przetłumaczony cudzoziemcowi przez tłumacza języka c. i został przez cudzoziemca podpisany, co świadczy o świadomości cudzoziemca, w dniu składania wniosku o udzielenie zezwolenia, że toczy się wobec niego postępowanie karne. Organ wskazał też, że 29 marca 2012 r. Prokuratura Rejonowa w P. wydała postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym w tej sprawie (sygn. akt [...]) i skierowała akt oskarżenia do Sądu Rejonowego w P.. Ponadto w dniu 24 maja 2012 r. w sprawie zapadł wyrok skazujący cudzoziemca. Powyższe, zdaniem organu, przemawia za odmową udzielenia zezwolenia na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573, ze zm.). W odwołaniu od powyższej decyzji cudzoziemiec wskazał, że w dniu składania wniosku nie miał wiedzy o toczącym się wobec niego postępowaniu karnym. W jego ocenie postępowanie toczyło się nie wobec niego, lecz wobec spółki na podstawie art. 305 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. nr 119, poz. 1117 ze zm.). Ponadto podniósł, że postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym zostało mu przedstawione przez Policję, za pośrednictwem tłumacza, w tym znaczeniu, że cudzoziemiec występuje w imieniu spółki, lecz nie ponosi za nią odpowiedzialności, a jego dane - jak zapewnił tłumacz - podane były wyłącznie w charakterze osoby kontaktowej, zaś zabezpieczenie majątkowe, które cudzoziemiec złożył, miało być tymczasowe i podlegać zwrotowi. Cudzoziemiec podkreślił, że gdyby zrozumiał inaczej swą pozycję procesową, nie składałby zeznań, lecz jedynie oświadczenie, że nie reprezentuje spółki. Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że wobec cudzoziemca toczyło się postępowanie przygotowawcze prowadzone przez Komendę Powiatową Policji w P. (nr [...], kwalifikacja prawna: art. 305 ust. 1 Prawo własności przemysłowej), o czym świadczy protokół tymczasowego zajęcia mienia ruchomego z 27 marca 2012 r. Wynika z niego, że funkcjonariusz policji w obecności tłumacza języka c. zgodnie z art. 224 § 1 i 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (K.p.k.), zawiadomił cudzoziemca o celu czynności i pouczył o prawie wskazania osoby, która może być obecna podczas jej przeprowadzania. W tym samym dniu cudzoziemiec składał także wyjaśnienia oraz przedstawiono mu zarzuty. Natomiast 29 marca 2012 r. Prokuratura Rejonowa w P. wydała, na podstawie art. 291, art. 292 i art. 293 § 1 K.p.k. postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym w sprawie przeciwko cudzoziemcowi. W sprawie karnej nr [...] (sygn. akt [...]) 24 maja 2012 r. zapadł wyrok, w którym uznano cudzoziemca za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. przestępstwa z art. 305 ust. 1 Prawo własności przemysłowej i wymierzono mu karę grzywny w wysokości 1.500 zł oraz zasądzono pokrycie kosztów zastępstwa sądowego i kosztów sądowych. Powyższe orzeczenie stało się prawomocne 1 czerwca 2012 r. Mając na uwadze brzmienie orzeczenia Sądu Rejonowego w P. organ odwoławczy nie dał wiary tłumaczeniom strony, że postępowanie nie dotyczyło cudzoziemca, lecz spółki, w której ten pracował. W ocenie Szefa Urzędu powyższe wskazuje na złożenie przez X. L. wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zawierającego fałszywą informację, co na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach uzasadnia odmowę udzielenia mu takiego zezwolenia. Skargą X. L. zaskarżył powyższą decyzję podnosząc, że: we wniosku nie podał, że toczy się wobec niego postępowanie karne, ponieważ uważał, że jego stroną jest nie on, lecz zatrudniająca go spółka, której on jest jedynie pełnomocnikiem; mimo podpisania protokołu nie miał świadomości, czego dokładnie dotyczy postępowanie; kwestionariusz wypełniał on i jego pełnomocnik; kwestionariusz został uzupełniony w trakcie późniejszego przesłuchania przed organem administracji; spełnia pozostałe przesłanki do udzielenia zezwolenia oraz chce dalej pracować i żyć na terenie Polski. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podczas rozprawy skarżący wskazał, że podczas zajęcia rzeczy 27 marca 2012r. była obecna tłumaczka z języka c., która jakoby powiedziała "jak zapłaci mandat to będzie wszystko i nie pójdzie do sądu". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku wskazał, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa. Sąd podkreślił, że w sprawie niesporne są fakty: zadeklarowanie przez cudzoziemca w stosownym formularzu (wniosku), wniesionym do organu administracji 13 kwietnia 2012r., że nie toczy się w stosunku do niego postępowanie karne oraz okoliczność wszczęcia takiego postępowania oraz postawienie zarzutów 27 marca 2012 r. (pismo z Sądu Rejonowego w P. z 5 października 2012 r.). W takiej sytuacji trafnie wywiódł organ administracji, że zachodzą przesłanki obligatoryjne odmowy udzielenia zezwolenia, wskazane w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach. Wobec podnoszonych zarzutów Sąd dodał, że argumentacja podnoszona przez skarżącego nie mogła być uwzględniona bowiem w świetle zgromadzonej dokumentacji, w tym informacji z Sądu Rejonowego z 5 października 2012 r., postępowanie karne było prowadzone przeciw wnioskodawcy a dodatkowo uprawdopodabnia tę okoliczność wydanie prawomocnego wyroku z 24 maja 2012 r., którym cudzoziemcowi wymierzono grzywnę. Ponadto nie mogły zostać ocenione jako wiarygodne wyjaśnienia składane przez stronę, że była ona wprowadzona w błąd i nie była świadoma, jakoby postępowanie było prowadzone w stosunku do niej gdyż, jak potwierdził skarżący, stosowne czynności w postępowaniu karnym były dokonywane w obecności tłumacza. Skarżący wywodził również, jakoby poinformowano go, że w razie zapłacenia kary, nie będzie prowadzone żadne postępowanie - sprawa nie trafi do sądu powszechnego. W postępowaniu administracyjnym zasadą jest ocena materiału dowodowego zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania (art. 80 k.p.a.). Zdaniem Sądu wnioskodawca nie zdołał w żaden sposób uprawdopodobnić, jakoby został wprowadzony w błąd. Jednocześnie uprawnione jest domniemanie w postępowaniu administracyjnym, że czynności w postępowaniu karnym, zakończonym prawomocnym wyrokiem skazującym, zostały przeprowadzone prawidłowo, w tym strona - w języku dla niej zrozumiałym - została poinformowana o swojej sytuacji prawnej (postawienie zarzutów) oraz przysługujących jej prawach. Następnie Sąd podniósł, że nie może mieć znaczenia okoliczność, że stosowny kwestionariusz wypełniał w imieniu skarżącego pełnomocnik oraz kiedy w istocie dokonano tych czynności (ile czasu przed dniem złożenia). W ocenie Sądu sformułowanie złożenia wniosku zawierającego nieprawdziwe informacje obejmuje tak samo sytuację, gdy informacje te zostały podane celowo jak i przypadki, gdy ich niezgodność z prawdą jest następstwem oczywistych zaniedbań po stronie wnioskodawcy (niezweryfikowanie aktualności informacji na dzień składania wniosku). Nie ma znaczenia w sprawie także fakt, że cudzoziemiec w trakcie późniejszego przesłuchania przed organem przyznał, że toczy się w stosunku do niego postępowanie - podjęcie tego zagadnienia wynikało bowiem z inicjatywy pracownika organu, nie zaś cudzoziemca. Potwierdzenie, wobec pozyskania przez organ informacji z urzędu, że dane w kwestionariuszu były nieprawdziwe, nie może ekskulpować wnioskodawcy w kontekście stwierdzenia, że przedłożone przez niego we wniosku informacje nie odpowiadały prawdzie. Ponadto, wobec wystąpienia ustawowych obligatoryjnych przesłanek odmowy, nie ma znaczenia, że cudzoziemiec wyraża chęć, aby dalej pracować i żyć na terenie Polski oraz ewentualnie spełnianie innych przesłanek uzyskania zgody. Sąd, w uzasadnieniu wyroku odnotował jednak mylne wywody organu, jakoby istotnymi dowodami na wiedzę cudzoziemca o toczącym się w stosunku do niego postępowaniu karnym na dzień składania kwestionariusza były: protokół tymczasowego zajęcia mienia ruchomego z 27 marca 2012 r. - potwierdza on tylko obecność skarżącego przy czynnościach, nie wskazano w jego treści jednoznacznie, że jest on podejrzanym (w sprawie [...]); postanowienie Prokuratury Rejonowej w P. z 29 marca 2012 r. o zabezpieczeniu majątkowym – z samego tego dokumentu nie wynika, kiedy został doręczony cudzoziemcowi. Sąd podkreślił jednak przy tym, że ww. uwagi nie mają wpływu na trafność konstatacji, że skarżący wiedział o toczącym sie postępowaniu karnym wobec postawienia mu zarzutów 27 marca 2012 r. W tej sytuacji uchybienie przepisom postępowania, co do właściwego uzasadnienia orzeczenia (art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i 11 k.p.a.), nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, co wyklucza uchylenie przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. a contrario). Na koniec Sąd wskazał, że gdyby skarżący w przyszłości wykazał, że czynności procesowe w postępowaniu karnym były prowadzone wadliwie (cudzoziemiec istotnie nie był świadomy, że prowadzone jest w stosunku do niego postępowanie karne), co zostałoby odzwierciedlone stosownym orzeczeniem wydanym w myśl k.p.k., np. poprzez wzruszenie prawomocnego wyroku skazującego, wskazywałoby to na nieznaną organowi administracji - na dzień orzekania w przedmiotowej sprawie - okoliczność faktyczną. Mogło by to więc stanowić przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego, w myśl art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W takim przypadku Skarżący będzie mógł wystąpić ze stosownym wnioskiem do organu administracji orzekającego w I instancji, z zachowaniem terminu wskazanego w art. 148 § 1 k.p.a. Skargą kasacyjną L. X. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: 1) prawa materialnego, tj. art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a, poprzez błędną wykładnię. polegającą na stwierdzeniu, że skarżący swym zachowaniem wypełnił przesłanki wymienione w tym przepisie w sytuacji, gdy dokładna analiza zgromadzonego w sprawie materiału nie daje podstaw do takiego stwierdzenia; 2) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 p.p.s.a. polegające na nieudzieleniu przez Sąd I instancji stronie występującej bez adwokata i bez radcy prawnego potrzebnych jej wskazówek co do czynności procesowych oraz na braku pouczenia jej o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań; 3) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 106 § 3 p.p.s.a. polegające na zaniechaniu wykorzystania wskazanej w tym przepisie inicjatywy sądu, względnie braku wskazania stronie na potrzebę przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów, niezbędnych do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, w wyniku czego błędnie ustalono, że skarżący w dniu złożenia wniosku do Wojewody Mazowieckiego posiadał wystarczającą wiedzę o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym; 4) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 113 § 3 p.p.s.a. polegające na braku zwrócenia uwagi przez sąd I instancji, że zarówno Wojewoda Mazowiecki jak i Szef Urzędu prowadzili postępowanie administracyjne z naruszeniem norm zawartych w art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak zebrania wyczerpującego materiału dowodowego, przy jednoczesnych ewidentnych błędach w analizie zebranego materiału dowodowego. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podkreślił, że w dniu wypełniania wniosku, tzn. 13 kwietnia 2012 r., nie miał świadomości, czyli nie wiedział, że toczy się przeciwko niemu postępowanie karne, a tym samym nie złożył fałszywego oświadczenia w tej sprawie, wypełniając wniosek. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy absolutnie nie uzasadnia podstawowego twierdzenia jakie przyjęły organy administracji i WSA, że skarżący, wypełniając formularz wniosku w dniu 13.04.2012 r. wiedział, że toczy się przeciwko niemu postępowanie karne. Odnośnie zarzutów procesowych wskazano, że skarżący, jako cudzoziemiec nie władający językiem polskim, miał bardzo duże trudności w znalezieniu właściwego sposobu obrony swych praw. Zarówno organy administracji jak i sąd nie wykorzystali instrumentów, w jakie wyposażył ich ustawodawca, aby przez odpowiednią pomoc czy wskazanie na celowość skorzystania z profesjonalnej pomocy prawnej zrównoważyć dysproporcję możliwości procesowych. Tym samym zostały naruszone zasady postępowania administracyjnego a pośrednio także postępowania sądowoadministracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 113 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., który zmierza do podważenia przyjętego przez organy stanu faktycznego w zakresie dotyczącym ustaleń odnoszących się do oceny istnienia przesłanki negatywnej z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach skutkującej odmową udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Zarzut ten w istocie sprowadza się do kwestionowania przez skarżącego dokonanej przez organy i zaakceptowanej przez Sąd pierwszej instancji oceny zebranego materiału dowodowego i wyciągniętych z niego wniosków, skarżący nie wskazuje przy tym na żadne konkretne uchybienia w ustalaniu stanu faktycznego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego takie ogólnikowe zarzuty nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Wskazać przy tym należy, że organy swoje ustalenia co do stanu faktycznego oparły m. innymi na oświadczeniach strony zawartych we wniosku z dnia 13.04. 2012 r. o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i protokole przesłuchania strony z dnia 29 czerwca 2012 r. oraz dokumentach urzędowych w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. : piśmie Komendanta Stołecznego Policji z 24 maja 2012 r. informującym, że wobec cudzoziemca prowadzone było postępowanie przygotowawcze [...] przez Komendę Powiatową Policji w P., kwalifikacja prawna art. 305 ust. 1 ustawy z 30.06.2000 r. – prawo własności przemysłowej i sprawę przekazano do Prokuratury Rejonowej w P.; piśmie Prokuratury Rejonowej w P. z 22 czerwca 2012 r. informującym, że w dniu 29 marca 2012 r. w stosunku do X. L. został skierowany akt oskarżenia do Sądu Rejonowego w P. o czyn z art. 305 ust. 1 ustawy prawo własności przemysłowej, sygn. akt [...] i w dniu 24 maja 2012 r. został wydany wyrok skazujący; postanowieniu Prokuratury Rejonowej w P. z 29.03.2012 r. o zabezpieczeniu majątkowym; piśmie Sądu Rejonowego w P. z dnia 18.09.2012 r. informującym, że oskarżonemu X. L. w dniu 27 marca 2012 r. zostały przedstawione zarzuty i w tym samym dniu składał wyjaśnienia, a następnie w dniu 24 maja 2012 r. na posiedzeniu zapadł wyrok skazujący w sprawie [...]. Nie można zatem zasadnie zarzucać, że nie ustalono w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności sprawy. Podkreślenia również wymaga, że cudzoziemiec przebywa w Polsce od wielu lat i był to jego trzeci wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Z akt administracyjnych wynika, że zgodnie z wymogami art. 10 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach organy prowadzące postępowania w tych sprawach pouczyły cudzoziemca w języku dla niego zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania oraz przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach. Wniosek o udzielenie pozwolenia na czas oznaczony sporządza się w języku polskim na urzędowym formularzu ( art. 11 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach). Wniosek ten zawiera oświadczenie składającego go cudzoziemca , że jest świadomy, że złożenie wniosku lub dołączenie dokumentów zawierających nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, a także zeznanie nieprawdy w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zatajenie prawdy, podrobienie , przerobienie dokumentu w celu użycia za autentyczny lub używanie takiego dokumentu spowoduje odmowę udzielenia lub jego cofnięcie. Oświadczenie takie cudzoziemiec składał opatrując je swoim podpisem we wszystkich poprzednich postępowaniach. Aplikujący w chwili składania wniosku winien dokonać należytej staranności i w przypadku braku świadomości co do treści i zapisów zmieszczonych we wniosku winien zasięgnąć pomocy językowej czy prawnej lub zgłosić ten fakt osobie przyjmującej wniosek. Wniosek jest oświadczeniem wiedzy i cudzoziemiec wypełniając go i podpisując oświadczenie o skutkach podania fałszywych informacji ponosi pełną odpowiedzialność za udzielone informacje i czynności wykonywane przez ustanowionego przez siebie pełnomocnika. Wbrew stanowisku skarżącego, w rozpoznawanej sprawie organy w sposób właściwy wywiązały się z wymogu dążenia do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy. Zasada swobodnej oceny dowodów oznacza, że organ przy ustaleniu stanu faktycznego na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi przepisami co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów i może swobodnie, zgodnie z własną oceną materiału dowodowego w danej sprawie ustalić stan faktyczny. Ocenę dowodów organ obowiązany jest oprzeć na przekonywujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. W rozpoznawanej sprawie, mając na uwadze całokształt materiału dowodowego sprawy, trafnie przyjęto, że skarżący wypełniając wniosek w pkt. VIII udzielił świadomie fałszywych informacji, mając bowiem świadomość, że toczy się przeciwno niemu jako oskarżonemu postępowanie karne w sprawie o przestępstwo z art. 305 ust. 1 ustawy prawo własności przemysłowej oświadczył, że takie postępowanie się nie toczy zakreślając rubrykę "Nie". Organy orzekające w uzasadnieniu decyzji dokonały oceny wyjaśnień strony biorąc pod uwagę całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie zgodnie z art. 80 k.p.a. Słusznie więc Sąd pierwszej instancji uznał za racjonalną i zgodną z prawem ocenę dowodów obejmującą wniosek skarżącego o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie, jego wyjaśnienia oraz zawarte w dokumentach urzędowych w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. informacje dotyczące prowadzonego przeciwko cudzoziemcowi postępowania karnego. Organy dokonały oceny przedstawionych przez cudzoziemca faktów i dowodów w świetle całokształtu materiału dowodowego sprawy i postanowień ustawy o cudzoziemcach. Z powyższych względów zarzuty naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów procedury administracyjnej ( art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a.) należało oddalić jako nieuzasadnione, a stan faktyczny sprawy, wobec jego nieskutecznego zakwestionowania – uznać za ustalony prawidłowo. Chybione są także zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 6 i 106 § 3 p.p.s.a. Formułując te zarzuty skarżący zdaje się zapominać, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym Sąd bada legalność decyzji organów administracji według stanu faktycznego i prawnego na datę wydania decyzji przez organ odwoławczy. Dokonywanie przez sąd administracyjny samodzielnych ustaleń faktycznych jest dopuszczalne jedynie w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego działania lub bezczynności organu administracji (J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2010, Nb 8 do art. 106). Również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że uzupełniające postępowanie dowodowe, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. ma na celu umożliwienie sądowi skonfrontowanie z dokumentami prawidłowości ustaleń dokonanych w toku postępowania na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, jeśli w sprawie istnieją istotne wątpliwości (por. wyrok NSA z 18 listopada 2005 r., sygn. akt I FSK 288/05, LEX Nr 187883). Skoro natomiast Sąd pierwszej instancji uznał, że zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do merytorycznego rozpoznania sprawy, przyjąć należy, że w niniejszej sprawie nie istniały istotne wątpliwości, uzasadniające skorzystanie z dowodu uzupełniającego. Podkreślenia także wymaga, że uregulowane art. 106 § 3 p.p.s.a. uzupełniające postępowanie dowodowe, ograniczone jest do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentu, a w niniejszej sprawie ustalenia stanu faktycznego zostały dokonane na podstawie dokumentów urzędowych. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 57 ust. 1 pkt. 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach poprzez błędną wykładnię z uwagi na przyjęcie, że skarżący nie spełnia przesłanek ustawowych do udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Również uzasadnienie tego zarzutu sprowadza się bowiem w istocie do podważenia dokonanych przez organy obu instancji ustaleń faktycznych oraz oceny dowodów, na podstawie których ustalony został stan faktyczny. Jednakże skarżący, co wyżej wskazano, skutecznie nie wykazał naruszenia jakichkolwiek przepisów postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie bada trafności ustaleń faktycznych, poczynionych w zaskarżonym wyroku, jeżeli skarżący skutecznie nie zarzucił w ramach podstawy kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., że przy ich dokonaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania. Nie można zatem stawiać w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego, uzasadniając to błędnym ustaleniem przez Sąd stanu faktycznego sprawy. W konkluzji stwierdzić należy, że wobec tego, iż skarżący nie wywiódł skutecznego zarzutu naruszenia przepisów postępowania nie może skutecznie kwestionować ustaleń dotyczących spełnienia przez niego negatywnej przesłanki obligującej organ do odmowy udzielenia jemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony ( art. 57 ust. 1 pkt. 6 powołanej ustawy z o cudzoziemcach) . Skarżący bowiem nie podważył, uznanych za prawidłowe przez Sąd pierwszej instancji, ustaleń faktycznych oraz dowodów, które doprowadziły organy obu instancji do wniosku, że skarżący w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zeznał nieprawdę. Zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach cudzoziemcowi cofa się zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu o udzielenie tego zezwolenia cudzoziemiec złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że ratio legis wprowadzenia do katalogu przesłanek negatywnych regulacji prawnej o treści wynikającej z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach upatrywać należy w zamiarze ustawodawcy, by przyczynami nieprzyznania zezwolenia na zamieszkanie uczynić nie tylko zaistnienie zdarzeń prawnych o charakterze obiektywnym (np. nielegalny charakter pobytu cudzoziemca, stwierdzenie u cudzoziemca choroby lub zakażenia szczególnego rodzaju), ale również poddać rygorystycznej ocenie subiektywne nastawienie cudzoziemca do wymogów przedstawienia zgodnych z prawdą wyjaśnień na temat dotyczący swojej osoby (por. wyrok NSA z 8 kwietnia 2009 r. sygn. II OSK 636/08, ONSAiWSA 2010 nr 3, poz. 47; wyrok NSA z 18 czerwca 2009 r. sygn. II OSK 716/08). Przyjmowana przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnia przepisów ustawy o cudzoziemcach wskazuje, że odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z powodu złożenia wniosku zawierającego nieprawdziwe informacje w rozumieniu art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o cudzoziemcach jest uzasadniona wówczas, gdy informacja była nieprawdziwa, mogła mieć znaczenie w sprawie i została przekazana przez cudzoziemca ze świadomością jej nieprawdziwości. Znaczenie w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony mają takie informacje, które pozwalają ustalić przesłanki, o których mowa w art. 53 ustawy o cudzoziemcach albo dotyczą okoliczności wyłączających wydanie zezwolenia na podstawie art. 57 ustawy. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do podważenia zawartej w zaskarżonym wyroku oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego co do tego, że nieujawnienie przez skarżącego faktu toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego stanowiło wystarczającą przyczynę odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.