II GSK 1402/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska (spr.) Sędziowie NSA Gabriela Jyż Małgorzata Korycińska Protokolant Agata Próchniewska po rozpoznaniu w dniu 21 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 534/13 w sprawie ze skargi O. B. – R. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz O. B. – R. 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2013 r., uchylił objętą skargą O. B. – R. decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] września 2012 r. o numerze [...], stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz orzekł o kosztach postępowania. Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco: wnioskiem z dnia 19 kwietnia 2010 r. skarżąca wystąpiła o przyznanie jej płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu na rok 2010 r. deklarując działki rolne o łącznej powierzchni 91,89 ha. Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. przyznano skarżącej wnioskowaną płatność do zadeklarowanej i stwierdzonej przez Jednostkę Certyfikującą powierzchni działek wynoszącej 91,89 ha. Decyzją z dnia [...] września 2012 r., po uprzednim zawiadomieniu skarżącej o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] listopada 2010 r., Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził nieważność wskazanej decyzji przyznającej skarżącej płatność. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Prezes ARiMR objętą skargą decyzją utrzymała w mocy rozstrzygnięcie Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] września 2012 r. Organ odwoławczy wskazał, że decyzja z dnia [...] listopada 2010 r. w sposób rażący naruszała przepisy prawa procesowego, przede wszystkim art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.). Przyznając skarżącej płatności na rok 2010 Kierownik Biura ARiMR nie ustalił powierzchni kwalifikowanej do ich przyznania na zadeklarowanych przez skarżącą działkach ewidencyjnych o numerach [...], [...] i [...] zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych zgodnie z art. 28 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemów wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE 2009.316.65, dalej: rozporządzenie nr 1122/2009). Prezes ARiMR wskazał, że skarżąca dla działki [...] zadeklarowała powierzchnię 48 ha podczas gdy powierzchnia wyznaczonego w jej ramach maksymalnego kwalifikowanego obszaru do płatności (PEG) wynosiła 47,88 ha. Dla działki nr [...] powierzchnia PEG wynosiła 7,98 ha zaś zadeklarowana została powierzchnia 8 ha. W odniesieniu do działki [...] organ wskazał, że został ona podzielona na działki o numerach [...], [...] i [...] dla których łączna powierzchnia PEG wynosiła 18,99 ha. Zadeklarowana i uwzględniona przez organ do płatności powierzchnia wynosiła 19,10 ha. W takim stanie sprawy organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji zasadnie stwierdził nieważności decyzji z dnia 19 listopada 2010 r. Uwzględniając skargę na tę decyzję Sąd I instancji stwierdził, że wskazane przez organy wady decyzji z dnia 19 listopada 2010 r. jeśli w ogóle wystąpiły, będą dotyczyć naruszenia przepisów postępowania i nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania płatności. Sąd zauważył, że decyzja o przyznaniu skarżącej płatności rolnośrodowiskowej wydana została w oparci o właściwą podstawę prawną - § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 174, poz. 1809 ze zm.), po ustaleniu powierzchni kwalifikowanej do płatności. Wskazał również, że dla stwierdzenia czy decyzja o przyznaniu płatności została wydana z naruszeniem prawa koniecznym było przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie określenia maksymalnej kwalifikowanej powierzchni dla każdej z działek objętych wnioskiem o przyznanie płatności. Dopiero po dokonaniu porównania powierzchni działek wskazanych we wniosku z powierzchniami działek w systemie identyfikacji działek rolnych można było w ocenie Sądu I instancji, ustalić czy powierzchnie te są zgodne i następnie ustalić, czy płatność przyznano do działki większej niż powierzchnia ewidencyjno – gospodarcza PEG wyznaczona dla danej działki. Sąd podkreślił, że jeśli w sprawie doszło do naruszenia przepisów procedury w zakresie prawidłowego ustalenia wielkości działek, do których mogą być przyznane płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolno środowiskowych, to naruszenie nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa również przy uwzględnieniu obowiązku organu prowadzącego postępowanie wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy powierzchnią zgłoszonych przez skarżącą działek a wielkością maksymalnego kwalifikowanego do płatności obszaru zapisanego w systemie identyfikacji działek rolnych. Wskazując na treść art. 28 ust. 1 lit c) rozporządzenia nr 1122/09 dotyczącego kontroli pozwalających na automatyczne wykrywanie nieprawidłowości wniosku w zakresie zadeklarowanych w nim działek rolnych z działkami referencyjnymi w systemie identyfikacji działek rolnych za pomocą narzędzi informatycznych, Sąd I instancji wskazał, że organ nie wziął pod uwagę ust. 2 powołanego przepisu, zgodnie z którym wykazanie nieprawidłowości w trakcie kontroli krzyżowych powoduje wszczęcie odpowiedniej procedury administracyjnej i w stosownym przypadku przeprowadzenia kontroli na miejscu. Zdaniem Sądu zgodnie z tym przepisem, niezgodność pomiędzy działką zadeklarowaną, a działką w systemie identyfikacji działek nie oznacza, że parametry działki określone systemie identyfikacji są z pewnością prawidłowe i należy je bezwzględnie przyjąć jako podstawę ustalenia powierzchni kwalifikowanej do dopłat, lecz należy dokonać odpowiednich ustaleń, w tym przeprowadzić kontrolę na miejscu. Sąd I instancji wskazał ponadto na treść art. 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników (...) (Dz.Urz. UE L 2009.30.16, dalej: rozporządzenie nr 73/2009), zgodnie z którym państwa członkowskie przeprowadzają kontrole administracyjne wniosków o pomoc w celu weryfikacji warunków kwalifikowalności do pomocy (ust. 1) oraz że kontrole administracyjne uzupełnia system kontroli na miejscu w celu zweryfikowania kwalifikowalności do pomocy (ust. 2). Sąd podkreślił również, że wniosek skarżącej złożony został na formularzu przesłanym rolnikowi wraz z materiałem graficznym zawierającym działki producenta. Brak było wobec tego podstaw do stwierdzenia, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR oceniając wniosek skarżącej (formularz wraz z załącznikami graficznym) nie wziął pod uwagę powierzchni kwalifikowanej do płatności na poszczególnych działkach ewidencyjnych zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych. Nie można było natomiast stwierdzić, czy prawidłowo zastosował tę wielkość. W ocenie Sądu I instancji fakt wystąpienia ewentualnych niezgodności pomiędzy powierzchnią, do której przyznano płatność a powierzchnią referencyjną wymagało przeprowadzenia postępowania dowodowego co z kolei nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: p.p.s.a.). Skargą kasacyjną Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 156 ust. 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 1122/2009 oraz art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa mimo, że przyznano płatność do powierzchni większej niż powierzchnia kwalifikowana. Skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi O. B. – R. względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć. Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. W analizowanej w skardze kasacyjnej zarzuca się tylko naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 156 ust. 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 1122/2009 oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa mimo, że przyznano płatność do powierzchni większej niż powierzchnia kwalifikowana. Po pierwsze stwierdzić należy, iż wskazane w tym zarzucie kasacyjnym przepisy nie są przepisami prawa materialnego, lecz przepisami prawa procesowego. Jak słusznie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 czerwca 2008 r. (sygn. akt II GSK 174/08) błędne zakwalifikowanie przepisów procesowych jako materialnych stanowi przeszkodę w rozpoznaniu skargi kasacyjnej, gdyż postawiony zarzut pozbawiony jest niezbędnego elementu w postaci wskazania istotnego wpływu uchybienia na wynik sprawy. Nadto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w doktrynie wyrażono pogląd, który podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, że istotą postępowania ze skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania, a nie decyzji bądź też innego przejawu aktywności organu administracji publicznej. Nie mogą zatem stanowić podstawy skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuty naruszenia przepisów postępowania przez organy administracji publicznej prowadzące postępowanie administracyjne w sprawie, w oderwaniu od przepisów postępowania sądowego. Zarzut naruszenia przepisów postępowania stosowanych przez organ administracji może być przedmiotem rozpoznania przez sąd odwoławczy jedynie wówczas, gdy zostanie jednocześnie powiązany z naruszeniem odpowiednich przepisów regulujących procedurę sądowo administracyjną. (por.: H. Knysiak-Molczyk: Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Warszawa 2009 i wskazane tam orzecznictwo). W analizowanej skardze kasacyjnej błędnie zakwalifikowano art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 28 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 1122/2009 jako przepisy materialne a ponadto nie powiązano ich z zarzutem naruszenia odpowiednich przepisów regulujących procedurę sądowoadministracyjną. W uzasadnieniu tego zarzutu nie wskazano także w jaki sposób naruszenie tych przepisów przez Sąd I instancji mogło by mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed tym Sądem. Zatem zarzut ten co do zasady uchyla się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Niemniej jednak Naczelny Sąd Administracyjny, po przeanalizowaniu tego zarzutu go nie podzielił. Rację ma Sąd I instancji w tej sprawie, że wskazane przez organy wady decyzji Kierownika Biura ARiMR z [...] listopada 2010r., jeżeli w ogóle wystąpiły, będą dotyczyły naruszenia przepisów postępowania i w przedmiotowej sprawie nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia organu administracyjnego o przyznaniu płatności. "Decyzja organu ARiMR o przyznaniu producentowi rolnemu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych wydana została bowiem w oparciu o właściwą - mającą w sprawie zastosowanie podstawę prawną § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 174, poz. 1809 ze zm.), po ustaleniu powierzchni kwalifikowanej do płatności (patrz: powierzchnia potwierdzona przez Jednostkę Certyfikującą - druga strona uzasadnienia decyzji Kierownika Biura ARiMR). Do ustalenia płatności przyjęto więc, jak twierdzą organy nieprawidłową, błędną powierzchnię części działek ewidencyjnych nr [...], [...] i [...], gdyż przyjęto powierzchnię deklarowaną, zamiast powierzchnię wynikającą z PEG (łączna powierzchnia nieprawidłowości to 0,25 ha na 91,89 ha zadeklarowanych do płatności, co stanowi 0,27 %). Orzekający jako organ II instancji Prezes ARiMR stwierdził, że decyzja wydana przez Kierownika Biura ARiMR rażąco narusza przepisy prawa procesowego tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a." (s.6 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego przepisu, przez ich proste zestawienie ze sobą. Natomiast w analizowanej sprawie dla stwierdzenia, czy decyzja o przyznaniu płatności została wydana z naruszeniem prawa konieczne było przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie określenia maksymalnej kwalifikowanej powierzchni dla każdej z działek objętych wnioskiem o przyznanie płatności. "Dopiero po dokonaniu porównania powierzchni działek wskazanych we wniosku z powierzchniami działek w systemie identyfikacji działek rolnych można było ustalić, czy powierzchnie te są niezgodne (tak ustalono dla działek nr [...], [...] i [...]) i następnie ustalić, czy płatność przyznano do działki większej niż powierzchnia ewidencyjno – gospodarcza PEG wyznaczona dla danej działki. Jeżeli w tej konkretnej sprawie doszło do naruszenia przepisów procedury w zakresie prawidłowego ustalenia wielkości działek, do których mogą być przyznane płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych, to naruszenie prawa nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa." (s. 7 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Zasadnie także podkreślił Sąd I instancji, iż w zaskarżonej decyzji organ orzekający powołując się na przepis art. 28 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 oraz przepisy prawa krajowego dotyczące zasad prowadzenia postępowania wyjaśniającego wskazał, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie było wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy powierzchnią zgłoszoną do płatności przez Skarżącą, a wielkością maksymalnego kwalifikowanego obszaru do płatności zapisanego w systemie identyfikacji działek rolnych, z wykorzystaniem dostępnych w sprawie materiałów dowodowych. Rację ma Sąd I instancji akcentując, iż stanowisko takie jest niewątpliwie słuszne. Nie wyjaśnienie ewentualnych rozbieżności (jeżeli takie w dacie orzekania wystąpiły, co w świetle zapisów zawartych w decyzji Kierownika Biura ARiMR dotyczącej przeprowadzenia kontroli nie jest oczywiste) stanowiłoby naruszenie przepisów procedury, nie stanowiłby jednak rażącego naruszenia prawa. Sąd I instancji wskazała zasadnie, że przepis art. 28 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 stanowi, że kontrole administracyjne, o których mowa w art. 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, pozwalają na wykrywanie nieprawidłowości, a w szczególności na ich automatyczne wykrywanie za pomocą narzędzi informatycznych, w tym kontroli krzyżowych, które dotyczą zgodności między zadeklarowanymi w pojedynczym wniosku działkami rolnymi a działkami referencyjnymi w systemie identyfikacji działek rolnych, w celu sprawdzenia kwalifikowalności obszarów jako takich do pomocy. "Cytując przepis art. 28 ust.1 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 organ orzekający nie wziął pod uwagę treści ust. 2 tego artykułu zgodnie, z którym wykazanie nieprawidłowości w trakcie kontroli krzyżowych powoduje wszczęcie odpowiedniej procedury administracyjnej i w stosownym przypadku, przeprowadzenie kontroli na miejscu. Z przepisu ust. 2 wynika, że niezgodność pomiędzy działką zadeklarowaną, a działką w systemie identyfikacji działek nie oznacza, iż parametry działki określone w systemie identyfikacji są z pewnością prawidłowe i należy je bezwzględnie przyjąć jako podstawę ustalenia powierzchni kwalifikowanej do dopłat ale, że należy dokonać stosownych ustaleń, w tym przeprowadzając kontrolę na miejscu. Tak więc do ustalenia rzeczywistej powierzchni działki, do której przysługuje płatność, nie jest wystarczające przeprowadzenia kontroli polegającej na porównaniu powierzchni działki zgłoszonej we wniosku z powierzchnią działki wynikającą z właściwego rejestru, ale w przypadku wystąpienia wątpliwości należy przeprowadzić dalej idące postępowanie dowodowe w postaci kontroli na miejscu w gospodarstwie." (s. 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Ponadto, jak dodał Sąd I instancji, art. 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. UE L z 2009r., Nr 30, s. 16), dotyczący kontroli administracyjnych, stanowi w ust. 1, że państwa członkowskie przeprowadzają kontrole administracyjne wniosków o pomoc w celu weryfikacji warunków kwalifikowalności do pomocy, w ust. 2 wskazano, iż kontrole administracyjne uzupełnia system kontroli na miejscu w celu zweryfikowania kwalifikowalności do pomocy. Fakt wystąpienia ewentualnych niezgodności między powierzchnią, do której przyznano płatności a powierzchnią referencyjną wymagają, jak wyżej powiedziano, przeprowadzenia postępowania dowodowego, wobec czego nie stanowią rażącego naruszenia prawa w świetle przytoczonej wykładni przepisu art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny podziela zdanie Sądu I instancji, iż wbrew twierdzeniu organu – Prezesa ARiMR – nie można w tej sprawie przyjąć, że treść decyzji jaką podjął Kierownik Biura ARiMR o przyznaniu skarżącej wnioskowanych płatności stoi w oczywistej, jaskrawej sprzeczności z treścią zastosowanych w sprawie przepisów prawa bądź rozstrzygnięcie organu o przyznaniu rolnikowi płatności zawiera wadę tkwiącą w samej decyzji, a tylko w takiej sytuacji zaistniałyby przesłanki do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.