II GZ 465/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 157/13 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od opłaty od skargi w sprawie ze skargi J. D. na postanowienie Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w E. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania płatności postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 157/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w L., w sprawie ze skargi J. D. na postanowienie Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w E. z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania płatności, odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od opłaty od skargi. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że pismem z dnia 18 stycznia 2013 r. J. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. skargę na wskazane wyżej postanowienie Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2012 r. W skardze zawarł wniosek "o zwolnienie od opłaty sądowej". Zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 17 grudnia 2012 r. Termin do wniesienia skargi upływał w dniu 16 stycznia 2013 r. (środa). Skarga do sądu administracyjnego została nadana na poczcie w dniu 18 stycznia 2013 r. Zdaniem Sądu I instancji, skarga kwalifikuje się do odrzucenia z uwagi na jej wniesienie po terminie (art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). W tej sytuacji, zgodnie z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi. J. D. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego zmianę i przyznanie mu prawa pomocy z uwagi na to, że nie posiada zatrudnienia i stałego źródła dochodu. Dodał, że złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do WSA, zatem ustalenie Sądu I instancji, że skarga ta nie może być uwzględniona, jest zbyt daleko idące. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że w postępowaniu zainicjowanym zażaleniem skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny ocenił wyłącznie postanowienie WSA w L. z dnia 17 kwietnia 2013 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od opłaty od skargi i doszedł do przekonania, że rozstrzygnięcie Sądu I instancji jest trafne. Prawidłowo bowiem Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy, uznając, że jego skarga z dnia 18 stycznia 2013 r. była oczywiście bezzasadna. Pojęcie "oczywistej bezzasadności skargi" w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie zostało ustawowo zdefiniowane, ale – jak zauważył Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu – z doktryny prawa i orzecznictwa sądów administracyjnych na ten temat wynika, że skargą oczywiście bezzasadną jest taka skarga, która już na "pierwszy rzut oka" tj. bez dokonania głębszej analizy prawnej, niewątpliwie, nie może zostać uwzględniona przez sąd (por. Tarno J. P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 572; Jagielska M., Jagielski J., Gołaszewski P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. Hauser R., Wierzbowski M., Warszawa 2011, s. 803 i postanowienia NSA: z dnia 18.04.2008 r., sygn. akt I OZ 273/08, z dnia 14.02.2012 r., sygn. akt II GZ 41/12, z dnia 27.04.2012 r., sygn. akt II GZ 142/12). Taki przypadek zachodzi też w sytuacji, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia, z uwagi na jej wniesienie po terminie. Należy podkreślić, że w dacie wydania zaskarżonego postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy brak było wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wniosek taki skarżący złożył dopiero wraz z zażaleniem na to postanowienie, przy czym zaznaczyć trzeba, że wniosek taki nie był przedmiotem kontroli NSA. Z uwagi na brak wątpliwości co do tego faktu złożenia skargi po terminie, Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że skarga z dnia 18 stycznia 2013 r. spełniła kryterium oczywistej bezzasadności w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. i w konsekwencji zasadnie odmówił stronie przyznania wnioskowanego prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.