I SA/Łd 1382/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda Protokolant: Izabela Ścieszko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...]. określającą D.K. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok, w wysokości 32.346 zł. Podstawą decyzji były następujące ustalenia i wnioski organów prowadzących postępowanie. W 2010 r. D.K. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą A, której przedmiotem była sprzedaż detaliczna prowadzona w niewyspecjalizowanych sklepach z przewagą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych oraz najem lokali użytkowych poza prowadzoną działalnością gospodarczą. W dniu 18.01.2010 r. podatnik złożył oświadczenie o wyborze formy opodatkowania na rok 2010, w którym dokonano wyboru opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych z tytułu działalności gospodarczej. Natomiast w dniu 27.04.2011 r. podatnik złożył zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) z prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym 2010 (PIT-36L) oraz w związku z osiąganymi dochodami z tytułu najmu lokali użytkowych poza prowadzoną działalnością gospodarczą - zeznanie PIT-28. W okresie od 3.08.2011 r. do 4.08.2011 r. przeprowadzono kontrolę w firmie podatnika w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych oraz zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 2010 r., dokonano analizy dokumentów źródłowych i porównano je z prowadzoną podatkową księgą przychodów i rozchodów oraz zweryfikowano dokumenty dotyczące uzyskiwanych przychodów i ponoszonych kosztów dotyczących najmu lokali. W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. decyzją z dnia [...] określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok, w wysokości 32.346 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia wysokości podatku dochodowego z tytułu najmu. Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego i rażące naruszenia proceduralne, obszernie uzasadniając te zarzuty w treści odwołania, wskazując w tym względzie między innymi, że decyzja ta została wydana w sprawie, która nie była przedmiotem postępowania, jest decyzją powziętą przedwcześnie, została wydana z uchybieniem terminu do jej wydania, bowiem organ podatkowy w dniu 31.10.2011 r., w dniu 27.03.2011 r. oraz w dniu 27.03.2012 r. wydał postanowienia w sprawie niezakończenia postępowania w terminie, a ponadto została podjęta w oparciu o materiał dowodowy niedający podstaw do wydania przyjętego rozstrzygnięcia. Decyzją z dnia [...], wydaną po rozpoznaniu powyższego odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, szczegółowo przytaczając okoliczności faktyczne sprawy i przebieg dotychczasowego postępowania, w tym postępowania dowodowego w sprawie (zeznania T. K., M. S., podatnika), uznał za uprawnione stanowisko organu pierwszej instancji, iż z dokumentu złożonego w dniu 18.01.2010 r. wynika wybór formy opodatkowania prowadzonej działalności gospodarczej w formie ryczałtu ewidencjonowanego. Podkreślił przy tym, że złożone przez podatnika na piśmie (np. na udostępnionym formularzu) oświadczenie wiąże organ podatkowy, zwalniając z obowiązku ustalania, czy złożone oświadczenie jest zgodne z wolą podatnika. W dalszej części uzasadnienia decyzji, organ odwoławczy, uprzednio odnosząc się do zarzutów odwołania, wskazał, że organ pierwszej instancji słusznie stwierdził, że zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do wydania orzeczenia i uznał, iż zawiadomienie o wyborze formy opodatkowania złożone przez pełnomocnika podatnika wywołało określone skutki prawnopodatkowe. Wskazał także, iż stanowisko to zgodne jest z obowiązującymi przepisami prawa i nie narusza reguł logiki, a także doświadczenia życiowego, a więc kierunkowych dyrektyw towarzyszących wynikającej z art. 191 Ordynacji podatkowej zasadzie swobodnej oceny dowodów. Jednocześnie organ odwoławczy podniósł, że w rezultacie przeprowadzonego postępowania organ pierwszej instancji określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok w wysokości 32.346 zł, czego powodem były również ujawnione nieprawidłowości, skutkujące zawyżeniem kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej o łączną kwotę 4.110,01 zł, na którą złożyły się: - zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o wydatki nieprawidłowo zaliczone do pozostałych wydatków, opisane fakturą nr 2 z dnia 19.01.2010 r. w kwocie 198,70 zł netto - poz. 225 i nr 7 z dnia 19.01.2010 r. w kwocie 1.583,77 zł brutto - poz. 224. Organ wyjaśnił przy tym, że zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika podatnika wydatki te dotyczą wynajmu lokalu poza prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą. W związku z tym wydatki udokumentowane ww. fakturami nie mają związku z przychodami uzyskiwanymi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, uwzględnione zaś zostały jako koszty uzyskania przychodu z tytułu najmu lokalu, rozliczanego poza działalnością gospodarczą; - zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o wydatki nieprawidłowo zaliczone do pozostałych wydatków w kwocie 1.317,00 zł z tytułu wynagrodzenia (poz. 1434 podatkowej księgi przychodów i rozchodów) w związku z brakiem listy płac. W tym względzie organ odwoławczy podniósł, że w dniu 07.03.2012 r. doręczono pełnomocnikowi podatnika wezwanie do ustosunkowania się do zakwestionowanych kosztów uzyskania przychodów z pouczeniem, iż niezastosowanie się do wezwania spowoduje nieuwzględnienie ww. kwoty. W terminie wskazanym w wezwaniu nie wpłynęło pismo wyjaśniające, ani inne dowody pozwalające uznać poniesiony wydatek. W związku z powyższym organ pierwszej instancji nie uznał ww. kwoty za koszt uzyskania przychodów; - zawyżenie kosztów uzyskania przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej o kwotę 2,24 zł poprzez błędne zaksięgowanie faktury EUS/133/2010 w wartości brutto pod pozycją 1047 - wpisano 34,24 zł, a winno być 32 zł. W tym względzie organ odwoławczy wyjaśnił, że na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 43 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania przychodu podatku od towarów i usług (...). Dodał przy tym, że w 2010 roku podatnik był zarejestrowany jako czynny podatnik podatku VAT, a zatem zdaniem organu pierwszej instancji kwota podatku VAT nie stanowi kosztu uzyskania przychodów; - zawyżenie kosztów uzyskania przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej o kwotę1.008,30 zł ze względu na nieokazanie dowodów wpłat wskazanej kwoty. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że do pozostałych wydatków podatkowej księgi przychodów i rozchodów zaliczono pod pozycjami: poz. 970 - 2.000,35 zł, poz. 1.127 - 2.000,35 zł, poz. 1.279 - 2.000,35 zł (łącznie - 6.001,05 zł) składki ZUS finansowane przez płatnika oraz składki na ubezpieczenie społeczne podatnika. Natomiast – jak ustalił organ pierwszej instancji w trakcie kontroli - według dowodów wpłat oraz deklaracji wpłacono 3 x 1.664,25 zł (łącznie - 4.992,75 zł). Organ odwoławczy podniósł także, iż w dniu 7.03.2012 r. doręczono pełnomocnikowi podatnika wezwanie do ustosunkowania się w powyższym zakresie, z pouczeniem, iż niezastosowanie się do wezwania spowoduje przyjęcie jako koszt kwot wynikających z deklaracji i dowodów wpłat. W terminie wskazanym w wezwaniu nie wpłynęło pismo wyjaśniające, ani inne dowody pozwalające na przyjęcie innej kwoty jako pozostałego wydatku. W związku z powyższym organ pierwszej instancji uznał, iż kwota 1.008,30 zł (6.001,05 zł -4.992,75 zł) nie stanowi kosztu uzyskania przychodu. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że zarówno w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, jak również w postępowaniu odwoławczym, podatnik nie kwestionował powyższych ustaleń i wyprowadzonych na ich podstawie wniosków. W konsekwencji powyższego organ pierwszej instancji prawidłowo określił podatnikowi przychód, koszty i dochód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej wynoszące w szczególności: przychód - 1.942.650,52 zł, koszty uzyskania przychodu -1.839.069,88 zł oraz dochód - 103.580,63 zł. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że w 2010 roku podatnik uzyskiwał dochody z tytułu najmu lokalu poza działalnością gospodarczą. Do kontroli okazano następujące dokumenty: - umowę najmu zawartą dnia 30.04.2010 r. dotyczącą najmu lokalu w Z., ul. B, przeznaczonego na działalność medyczną na czas nieokreślony, zawartą z B Sp. z o.o. (miesięczna kwota czynszu 22 zł za m2, przypadająca część na podatnika to 156 m2 - czynsz miesięczny 3.432,00 zł), - wyrażenie zgody współwłaścicieli na podnajem z dnia 30.04.2010 r. przez najemcę B firmie NZOZ C z siedzibą w Ł., ul. A, - umowę najmu zawartą dnia 25.05.2007 r. dotyczącą najmu lokalu w Z., ul. C, przeznaczonego na gabinet weterynaryjny na czas nieokreślony z S.C., Z. ul. A, czynsz miesięczny 410 zł. Organ odwoławczy dodał przy tym, że w przychodach z tytułu najmu lokali organ podatkowy pierwszej instancji uwzględnił kwoty czynszów wynikające z pokazanych umów najmu, które są zgodne ze złożoną korektą PIT-28. Podkreślił, że nie uwzględniono w przychodach refaktur dotyczących opłat za tzw "media", które zostały wymienione w wezwaniu [...] z dnia [...]. Ponadto w dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy, odwołując się do treści art. 10 ust. 1 pkt 6, art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazał, że z przytoczonych regulacji prawnych wynika, iż podstawą generowania przychodów z najmu jest fakt zawarcia stosownej umowy między stronami. Określona w umowie wysokość czynszu stanowi przysporzenie majątkowe wynajmującego, natomiast wszelkie opłaty eksploatacyjne związane z przedmiotem najmu ponoszone przez najemcę, nie są składnikami przychodu osiąganego z tego tytułu, o ile z umowy wynika, iż to najemca zobowiązany jest do ich ponoszenia. Kierując się tymi ustaleniami organ odwoławczy w konsekwencji przyjął, że również ustalenia, dotyczące prowadzonego przez podatnika najmu poza działalnością gospodarczą, dokonane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z., zasługują na aprobatę. W końcowej zaś części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że celem postępowania podatkowego jest wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie indywidualnej. Zgodnie z przepisami art. 120, 122 i 187 ustawy - Ordynacja podatkowa, fundamentalną zasadą każdego postępowania jest zasada prawdy obiektywnej, zgodnie z którą organ podatkowy ma obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, tak aby w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami doprowadzić do stworzenia rzeczywistego obrazu danej sprawy i uzyskania podstawy do trafnego zastosowania przepisu prawa. Działając w myśl powyższych zasad, organ podatkowy pierwszej instancji poczynił w toku prowadzonego postępowania wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy działania, w szczególności: zgromadził i przeanalizował dokumentację źródłową, przeprowadził dowody z dokumentów znajdujących się w jego posiadaniu, uwzględnił fakty znane mu z urzędu, przeprowadził dowody z przesłuchań strony i świadków. Mając na względzie powyższe, organ odwoławczy w konkluzji stwierdził, że całokształt materiału dowodowego został zbadany i oceniony we wzajemnej łączności wynikających z niego okoliczności i zdarzeń, wnioski wysnute na jego podstawie są oparte na przepisach prawa. Ocena zebranych dowodów nie narusza reguł swobodnej oceny. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, podatnik, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji podatnik zarzucił, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa przyjmującym postać błędnego ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego poprzez pominięcie dowodów i okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej, a mających wpływ na ustalenie podstawy opodatkowania, tj. art. 121, art. 122, art. 187 i art. 189 ustawy Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu skargi podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 17 kwietnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że w 2010 r. z uwagi na przekonanie podatnika, iż przychody z najmu będą objęte zryczałtowanym podatkiem od przychodów ewidencjonowanych, nieruchomości były ujęte w wykazie środków trwałych, ale nie była prowadzona pełna ewidencja w stosunku do tych środków. Nie dokonywano zapisów dotyczących odpisów amortyzacyjnych. Natomiast pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona, bowiem organy podatkowe nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów proceduralnych w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zasadniczy spór w tej sprawie dotyczy prawidłowości ustalenia przez organ podatkowy kosztów uzyskania przychodów z wynajmu dwóch nieruchomości lokalowych, a konkretnie tego, czy do tych kosztów powinny być wliczone odpisy amortyzacyjne obliczone od tych środków trwałych. Na wstępie należy przypomnieć, że podatnik D.K. uzyskiwał w 2010 r. przychody z dwóch źródeł, a mianowicie z pozarolniczej działalności gospodarczej oraz z wynajmu nieruchomości poza tą działalnością. W roku 2009 zgodnie z wyborem podatnika dochody z pozarolniczej działalności gospodarczej opodatkowane były na podstawie art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. z 2010 r. Dz.U. Nr 51, poz. 307), dalej w skrócie: "ustawy o pdof", a więc tzw. podatkiem liniowym, natomiast przychody z najmu lokali opodatkowane były na zasadach ogólnych według skali podatkowej. W dniu 18 stycznia 2010 r. do Urzędu Skarbowego w Z. wpłynęło oświadczenie podpisane przez pełnomocnika D.K. doradcę podatkowego T. K., z którego treści wynika, że w roku 2010 podatnik zamierzał opłacać od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej zryczałtowany podatek od przychodów ewidencjonowanych. Organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że oświadczenie to dotyczy przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, a nie przychodów z najmu nieruchomości, bowiem wyraz "najem" został wyraźnie skreślony, a skreślenie opatrzone podpisem osoby wypełniającej oświadczenie. Kwestia złożenia oświadczenia o wyborze takiej formy opodatkowania dochodu z działalności gospodarczej jest poza sporem. Na taką ocenę nie mogą mieć wpływu czynione w toku postępowania wyjaśnienia pełnomocnika strony, że intencją podatnika było dokonanie zmiany opodatkowania dochodu z najmu z opodatkowania na zasadach ogólnych na opodatkowanie podatkiem ryczałtowym od przychodów ewidencjonowanych, oraz pozostanie przy dotychczasowym sposobie opodatkowania dochodów z działalności gospodarczej. Treść oświadczenia o wyborze opodatkowania jest jasna. Skutki błędnego wypełnienia oświadczenia obciążają stronę. Treść oświadczenia pisemnego jest ważnym i rozstrzygającym dowodem. Podkreślenia wymaga, że oświadczenie to zostało złożone przez profesjonalnego pełnomocnika strony będącego doradcą podatkowym. Poza sporem jest fakt, że podatnik nie mógł skutecznie wybrać w 2010 r. opodatkowania podatkiem ryczałtowym od przychodów ewidencjonowanych przychodów osiąganych z pozarolniczej działalności gospodarczej ze względu na przekroczenie w roku poprzednim, to jest w roku 2009, granicznej kwoty przychodów określonej w art. 6 ust. 4 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 144, poz. 930 ze zm.). Jednakże fakt ten nie oznacza, że podatnik mógł pozostać nadal przy opodatkowaniu podatkiem liniowym. Zgodnie z art. 9a ust. 1, 2 i 4 ustawy o pdof zasadą jest bowiem opodatkowanie dochodów z działalności gospodarczej podatkiem dochodowym na zasadach określonych w art. 27, a więc według skali podatkowej. Podatnik może natomiast wybrać opodatkowanie podatkiem liniowym i wybór ten dotyczy także lat następnych, chyba że podatnik, w terminie do dnia 20 stycznia roku podatkowego, zawiadomi w formie pisemnej właściwego naczelnika urzędu skarbowego o rezygnacji z tego sposobu opodatkowania lub złoży w tym terminie pisemny wniosek lub oświadczenie o zastosowanie form opodatkowania określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym. Złożenie pisemnego oświadczenia, o którym mowa w zdaniu poprzednim, należy traktować jako rezygnację z opodatkowania podatkiem liniowym także wtedy, gdy podatnik, jak stało się to w rozpatrywanej obecnie sprawie, nie może skutecznie wybrać opodatkowania podatkiem zryczałtowanym. Z chwilą przyjmowania takiego oświadczenia organ podatkowy nie bada przecież tego, czy podatnik spełnia warunki do opodatkowania podatkiem ryczałtowym. W związku z powyższym należy stwierdzić, że organy podatkowe prawidłowo uznały, że dochody podatnika osiągnięte w 2010 r. z pozarolniczej działalności gospodarczej podlegały opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 ustawy o pdof. Wydatki na nabycie środków trwałych są zaliczane do kosztów uzyskania przychodów nie jednorazowo, ale poprzez dokonywanie odpisów amortyzacyjnych, a więc są rozłożone w czasie. Zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy o pdof kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. Warunkiem koniecznym skutecznego zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych jest więc ścisłe stosowanie się do przepisów ustawy regulujących proces amortyzowania środków trwałych. Jednym z tych warunków jest prowadzenie przez podatnika ewidencji środków trwałych, której treść pozwala m.in. na określenie środka trwałego, daty jego nabycia, daty przyjęcia do używania, jego wartości początkowej, stawki amortyzacyjnej. W art. 22n ust. 6 wyraźnie stwierdzono, że w razie braku ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywane odpisy amortyzacyjne nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków na nabycie (lub wytworzenie) środka trwałego nie jest więc wystarczające wykazanie przez podatnika, że dany środek nabył (wytworzył), i że co do zasady może on podlegać amortyzacji. Posiadanie przez podatnika właściwie prowadzonej ewidencji obejmującej środek trwały, na którego poniesione wydatki mają być zaliczone do kosztów, jest więc konieczne. W rozpatrywanej obecnie sprawie jest poza sporem, że podatnik ani w toku postępowania przed organem pierwszej instancji, ani w postępowaniu odwoławczym, nigdy nie przedstawił organom podatkowym ewidencji środków trwałych z ujawnionymi w niej lokalami będącymi przedmiotem wynajmu. Na rozprawie przed Sądem pełnomocnik podatnika przyznał, że z uwagi na przekonanie podatnika, że przychody z wynajmu będą objęte zryczałtowanym podatkiem od przychodów ewidencjonowanych, nie była prowadzona pełna ewidencja i podatnik nie dokonywał odpisów amortyzacyjnych. A zatem poza sporem jest fakt, że podatnik nie tylko nie prowadził ewidencji środków trwałych w sposób określony w art. 22n ustawy o pdof, co już wykluczałoby możliwość zaliczenia do kosztów odpisów amortyzacyjnych, ale też nie zaliczał tych odpisów do kosztów. Nawet ewentualne posiadanie przez podatnika jakiegoś niesprecyzowanego wykazu środków trwałych, o którym wspomniał na rozprawie sądowej, niemającego jednak cech ewidencji środków trwałych, nie byłoby wystarczające do zaliczenia do kosztów odpisów amortyzacyjnych od wynajmowanych lokali. Skoro warunkiem koniecznym zaliczenia odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów jest dokonywanie przez samego podatnika takich odpisów na podstawie zapisów w ewidencji środków trwałych prowadzonej przez podatnika, to wykluczone jest szacowanie w tym zakresie kosztów uzyskania przychodów. W rozpatrywanej sprawie podatnik nie wliczył odpisów amortyzacyjnych do kosztów na skutek swego błędnego przekonania co do formy opodatkowania dochodów z najmu. To podatnik odpowiada za prawidłowe prowadzenie dokumentacji podatkowej. Brak dokonywania przez podatnika odpisów amortyzacyjnych i brak prawidłowo prowadzonej ewidencji środków trwałych w odniesieniu do spornych lokali uniemożliwia organom podatkowym zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów takich odpisów. Nie są uzasadnione podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych Ordynacji podatkowej. Twierdzenia skarżącego o prowadzeniu wykazu środków trwałych i dokonywaniu comiesięcznych odpisów amortyzacyjnych należy ocenić jako gołosłowne, bowiem w toku całego postępowania podatnik nie przedstawił organom podatkowym takiej dokumentacji. Poza tym, jaki miałby być sens dokonywania comiesięcznych odpisów, skoro podatnik nie zaliczał ich do kosztów w 2010 r. W tym zakresie organy podatkowe zebrały istotny i wystarczający do rozstrzygnięcia materiał dowodowy. Ewidencję środków trwałych miał możliwość i mógł dostarczyć organom podatkowym tylko podatnik, ale tego nie uczynił, choć składał różne wnioski dowodowe w toku postępowania. Z uwagi na powyższe, należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). (MSi)