II SA/Wa 186/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Danuta Kania, Eugeniusz Wasilewski (sprawozdawca), Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi K. W. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez K. W. odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] października 2012 r. W uzasadnieniu postanowienia podano, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] października 2012 r. wydał rozkaz personalny nr [...], na mocy którego z dniem [...] października 2012 r. zwolnił ze służby w Policji [...] K. W. – asystenta Zespołu Kontroli Ruchu Drogowego Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Podstawą prawną wydanego rozstrzygnięcia był art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 z późn. zm.). Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Egzemplarz rozkazu personalnego nr [...], znajdujący się w aktach postępowania, opatrzony został adnotacją: "Rozkaz personalny nr [...] został odczytany [...] K. W. w dniu [...] 10.2012 o godz. 17 – odmówił podpisania z uwagi na fakt, że przebywa na zwolnieniu lekarskim i ponadto musi się porozumieć ze swoim adwokatem. Odczytano fakt, iż z dniem [...] października [...] K. W. zostaje zwolniony ze służby. Tego samego dnia zapoznał się z rozkazem [...] i również odmówił podpisania". Adnotacja została opatrzona pieczątką Zastępcy Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KWP w [...], [...] B. B. i jego podpisem. Tym samym dopełniony został, w ocenie organu, obowiązek określony w art. 47 § 1 Kpa, dlatego też – na podstawie art. 47 § 2 Kpa – należało uznać, że datą doręczenia przedmiotowego rozstrzygnięcia jest dzień [...] października 2012 r. Ponadto organ wskazał, iż w aktach postępowania w sprawie zwolnienia policjanta ze służby w Policji znajduje się odręcznie sporządzona notatka [...] K. W. z dnia [...] października 2012 r. o treści: "Informuję że w dniu [...].10.12 r. zapoznałem się z rozkazem personalnym [...] z dnia [...] października 2012 r. dot. zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, odmówiłem podpisania w zw. z powyższym w dniu [...].10.12 odebrałem rozkaz nr [...] oraz [...] z dnia [...].10.12 r.". Od powyższego rozkazu personalnego nr [...] pełnomocnik procesowy [...] K. W., w dniu [...] października 2012 r. (data stempla pocztowego na kopercie) wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Organ odwoławczy stwierdził, iż przedstawiony powyżej stan faktyczny uniemożliwia ponowne rozpatrzenie sprawy, albowiem odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu. Z porównania dat doręczenia rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji (w dniu [...] października 2012 r.) i wniesienia odwołania (w dniu [...] października 2012 r.) wynika, że odwołanie zostało złożone po przekroczeniu czternastodniowego terminu, określonego dla dokonania tej czynności w art. 129 § 2 Kpa. Ponadto w złożonym odwołaniu pełnomocnik strony nie podaje przyczyn usprawiedliwiających wniesienie odwołania z uchybieniem terminu. Tymczasem w myśl art. 57 § 1 Kpa jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Tak więc termin do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] października 2012 r. upłynął w dniu [...] października 2012 r. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi K. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie następujących przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy: 1. Art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez błędne stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, w sytuacji, gdy okoliczności faktyczne oraz prawne sprawy wskazują, iż odwołanie zostało wniesione w przepisanym ustawowo terminie liczonym od daty doręczenia pisemnej decyzji administracyjnej, tj. od dnia [...] października 2012 r., jak również poprzez nieuwzględnienie, iż organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania odnoszących się do doręczeń decyzji, powodujących, iż zdarzenie z dnia [...] października 2012 r. traktowane jako ustne rozstrzygnięcie sprawy poprzez fragmentaryczne odczytanie treści rozkazu lub jako próba doręczenia w formie pisemnej nie może zostać uznane za skuteczne w świetle przepisów procedury administracyjnej, tj. nie stanowi ustnego ogłoszenia decyzji stronie lub doręczenia w formie pisemnej jako zaistnienia fikcji doręczenia przewidzianej w art. 47 § 2 Kpa. 2. Art. 129 § 2 Kpa poprzez błędne stwierdzeni uchybienia terminu do wniesienia odwołania, wobec nieprawidłowego liczenia terminu do wniesienia odwołania od zdarzenia, którego nie można uznać za dzień doręczenia decyzji stronie, a tym bardziej nie można uznać za jej ustne ogłoszenie przez fragmentaryczne odczytanie, z uwagi na uchybienie przez organ pierwszej instancji przepisom prawa: art. 14 § 1 oraz 2 Kpa, poprzez naruszenie zasady pisemności postępowania oraz rozstrzygnięcie sprawy ustnie wobec odczytania fragmentarycznych treści rozkazu, w sytuacji, gdy nie przemawiał za tym interes strony, jak również wobec nieutrwalenia w aktach istotnych motywów ustnego załatwienia sprawy oraz braku protokołu, względnie adnotacji podpisanej przez stronę; art. 9 Kpa poprzez niepouczenie strony o terminie do wniesienia odwołania przy ustnym załatwieniu sprawy; art. 67 § 1 i 2 pkt 5 Kpa wobec braku sporządzenia protokołu z czynności postępowania mającej istotne znaczenie jako ustne ogłoszenie decyzji; art. 109 § 1 Kpa, poprzez odczytanie części decyzji dot. faktu zwolnienia ze służby, które nie może zostać uznane za jej doręczenie na piśmie, a tym samym nie jest skuteczne w świetle wskazanego przepisu prawa. 3. Art. 112 Kpa, poprzez błędne stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, w sytuacji, kiedy strona zastosowała się do pouczenia co do terminu wniesienia odwołania zawartego w treści pisemnej decyzji administracyjnej doręczonej jej w dniu [...] października 2012 r., tj. wniosła odwołanie w ciągu czternastu dni od daty wskazanego doręczenia, zgodnie z treścią pouczenia, w związku z czym nie może ponosić negatywnych konsekwencji zastosowania się do pouczenia organu administracji publicznej, w tym w szczególności okoliczność ta nie może stanowić podstawy do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Ponadto, wskazanemu postanowieniu zarzucił mające istotne znaczenie dla wyniku sprawy naruszenie art. 9 Kpa poprzez niewezwanie strony do złożenia oświadczenia, czy podnoszone w odwołaniu okoliczności do stanu zdrowia mają uzasadniać wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia, bądź poprzez niepotraktowanie podniesionych okoliczności jako wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi drugiej instancji, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż zarzuty skargi nie są zasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie zostało podjęte z naruszeniem art. 134 Kpa. Przepis art. 134 Kpa stanowi, iż organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przyjmując, że zostało ono złożone po terminie przewidzianym do jego wniesienia. Stosownie do art. 129 § 2 Kpa odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Przez doręczeni (ogłoszenie) decyzji należy rozumieć doręczenie lub ogłoszenie w sposób unormowany w art. 39-40 Kpa. W przedmiotowej sprawie organ przyjmuje, iż termin do wniesienia odwołania powinien być liczony od dnia [...] października 2012 r., tj. od ogłoszenia rozkazu personalnego nr [...] stronie. W tym przedmiocie organ wskazuje na adnotacje poczynione przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KWP w [...] [...] B. B., na egzemplarzu rozkazu znajdującego się w aktach postępowania. Z adnotacji tej wynika, iż rozkaz personalny nr [...] został odczytany [...] K. W. w dniu [...].10.2012 r. o godz. 17 – odmówił podpisania z uwagi na fakt, że przebywa na zwolnieniu lekarskim i ponadto musi się porozumieć ze swoim adwokatem. W dalszej części adnotacji wskazano, iż "odczytano fakt, iż dnia [...] października [...] K. W. zostaje zwolniony ze służby" oraz, że tego samego dnia zapoznał się z rozkazem nr [...] i również odmówił podpisania. Z powyższego, a zwłaszcza z adnotacji doprecyzowującej, iż odczytano, że dnia [...] października [...] K. W. zostaje zwolniony ze służby wynika, iż rozkaz personalny nr [...] liczący pięć stron maszynowego tekstu został odczytany jedynie w zakresie zawartego w nim rozstrzygnięcia. Tymczasem decyzja ogłaszana ustnie powinna zawierać wszystkie elementy, które wymienione są w art. 107 § 1 i 2 jako składniki decyzji pisemnej. Ogłoszenie ustne decyzji powinno być utrwalone w aktach sprawy przez sporządzenie protokołu (art. 67 § 2 pkt 5), który pod względem treści i formy powinien spełniać wszystkie wymagania określone w art. 68 § 1 i 2, czego adnotacja poczyniona na egzemplarzu rozkazu personalnego nie spełnia. Wskazać przy tym należy, że adnotacja, iż tego samego dnia strona zapoznała się z rozkazem nr [...] i również odmówiła jego podpisania dotyczy wydanego dnia [...] kwietnia 2012 r. rozkazu przyznającego K. W. nagrodę roczną za 2012 r. proporcjonalnie do okresu pełnionej służby. Ze stwierdzenia, że strona odmówiła podpisania nie wynika, czy powyższe dotyczy potwierdzenia na piśmie treści zakomunikowania ustnie rozkazu personalnego, czy też odmowa jego przyjęcia. Natomiast, poza sporem jest, iż rozkaz personalny nr [...] strona odebrała w dniu [...] października 2012 r. W ocenie Sądu od tej daty powinien być liczony termin do wniesienia odwołania. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny, orzekł jak w wyroku.