II FSK 2523/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak, Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 1 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie działającego z upoważnienia Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 2793/12 w sprawie ze skargi J. B.-K. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 18 maja 2012 r. nr IPPB1/415-252/12-2/MS w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz J. B.-K. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Sygnatura akt II FSK 2523/13 U z a s a d n i e n i e Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę J. B.-K. i uchylił indywidualną interpretację Ministra Finansów w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Stan sprawy Sąd przedstawił w sposób następujący: We wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 13 marca 2012 r. skarżąca podała, że była współużytkownikiem wieczystym działki gruntu i współwłaścicielką posadowionego na niej budynku, która to nieruchomość była wykorzystywana na potrzeby pozarolniczej działalności gospodarczej, ale nie była środkiem trwałym ujętym w ewidencji tych środków, a następnie, po upływie pięciu lat od dnia jej nabycia, została dnia 20 lutego 2012 r. sprzedana. Zadała pytanie, czy wskutek tej czynności powstanie u niej obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych – zajmując stanowisko, że obowiązek taki nie powstanie, gdyż ze względu na upływ czasu od dnia jej nabycia sprzedaż nie stanowiła przychodu ze zbycia nieruchomości, a ze względu na nieujęci nieruchomości w ewidencji środków trwałych nie stanowiła także przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej. Minister Finansów w indywidualnej interpretacji z dnia 18 maja 2012 r. uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe, stwierdzając, że przychód z odpłatnego zbycia składnika majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm., dalej: u.p.d.o.f.) klasyfikowany jest jako przychód z działalności gospodarczej, a wykorzystywanie nieruchomości w takiej działalności jest równoznaczne z jej zaliczeniem do środków trwałych, również w przypadku niewprowadzenia tego składnika do ewidencji tych środków. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 8 oraz art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f., podnosząc, że warunkiem uznania przychodu z odpłatnego zbycia składnika majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej do przychodu z działalności gospodarczej, jest ujęcie go w ewidencji środków trwałych. Uzasadniając uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej nią interpretacji na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że organ interpretacyjny nie uwzględnił literalnego brzmienia art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f., w myśl którego przychodami z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą składników majątku będących środkami trwałymi. Ponieważ zbyta nieruchomość do ewidencji środków trwałych wprowadzona nie została, przychód z jej zbycia nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej. W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej Minister Finansów wniósł o jego uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 14 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 pkt 3 u.p.d.o.f., polegającą na uznaniu, że brak wpisu przedmiotu sprzedaży do ewidencji środków trwałych powoduje wypełnienie dyspozycji tego przepisu i tym samym odmowę zastosowania art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., podczas gdy brak wpisu do ewidencji środków trwałych powoduje, iż przychód ze sprzedaży składnika majątku winien być zakwalifikowany według zasad opisanych w art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wątpliwości co do zakwalifikowania do określonego źródła przychodów, przychodów z odpłatnego zbycia składników majątku wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą, ale nie wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, rozwiała uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. (II FPS 8/13), podjęta w składzie siedmiu sędziów. W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f. odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą, które nie były ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a które nie stanowią składników majątku, wskazanych w art. 14 ust. 2c u.p.d.o.f. Uchwałą tą na mocy art. 269 § 1 P.p.s.a. związany jest także Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną. Związanie to polega na tym, że jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego, rozpoznający sprawę, nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie dopatrzył się wystąpienia w niej przesłanek uzasadniających zakwestionowanie stanowiska podjętego w przytoczonej uchwale; wniosku o skorzystanie z tej możliwości proceduralnej nie zgłosił także wnoszący skargę kasacyjną Minister Finansów. Ponieważ chodzi o zdarzenie prawne zaistniałe po dniu 1 stycznia 2004 r., a odpłatnie zbyte składniki majątku nie należą do kategorii wymienionej w art. 14 ust. 2c u.p.d.o.f., gdyż nie stanowią budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie - oznacza to, że teza uchwały ma zastosowanie także w rozpoznawanej sprawie. Prowadzi to do wniosku, że niezasadny jest zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 14 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 pkt 3 u.p.d.o.f., polegającej na uznaniu, że brak wpisu przedmiotu sprzedaży do ewidencji środków trwałych powoduje wypełnienie dyspozycji tego przepisu i tym samym odmowę zastosowania art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. Wykładnia taka jest bowiem prawidłowa i oznacza, że przychód ze sprzedaży opisanego we wniosku o wydanie interpretacji składnika majątku nie może być zakwalifikowany do źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza (art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.). Powyższe upoważnia do stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a.