II SA/Rz 191/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ WSA Magdalena Józefczyk Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa – Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...] na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] oraz decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. II SA/Rz 191/13 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (WINGiK) po rozpoznaniu odwołania Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...] od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków w obrębie [...] dotyczących położenia punktów granicznych i przebiegu granic między działkami nr ewid. 1035/2, 1035/3 i 1037 i powierzchni tych działek uchylił decyzję organu I instancji w całości, orzekając jednocześnie co do istoty sprawy. W podstawie prawnej powołano art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "k.p.a." oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że po wszczęciu postępowania z urzędu Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] wprowadził zmiany w operacie ewidencyjnym w obrębie [...] polegające na zmianie danych określających położenie punktów granicznych i przebiegu granicy pomiędzy działką nr 1037 a działką nr 1035/2 oraz przebiegu granicy pomiędzy obrębem [...] a obrębem 1 i 5 miasta [...] i zmianie powierzchni działek nr 1035/2 i 1035/3 stanowiących rzekę W. w obrębie [...], w celu doprowadzenia operatu do stanu prawnego nieruchomości w ten sposób, że w poz. rej. [...] obrębu [...] w miejsce działek nr: 1035/2 i 1035/3 o łącznej powierzchni 11,57 ha wpisał działki: nr 1035/2 o pow. 15,14 ha, nr 1035/3 o pow. 1,59 ha i nr 1035/6 o pow. 3,76 ha, natomiast w poz. rej. 19 obrębu [...] w miejsce działki nr 1037 o pow. 0,07 ha wpisał działkę nr 1037 o pow. 0,09 ha. Decyzja ta na skutek odwołania Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej została uchylona w całości, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...]. Organ II instancji nakazał wyjaśnienie istniejącej rozbieżności pomiędzy wpisami w operacie ewidencyjnym a danymi zawartymi w księdze wieczystej nr [...]. W ponownym postępowaniu Starosta [...] wydał w dniu [...] października 2012 r. decyzję nr [...], w której w poz. rej. [...] obrębu [...] w miejsce działek nr: 1035/2 i 1035/3 o łącznej powierzchni 11,57 ha wpisał działki nr: 1035/3 o pow. 1,59 ha i 1035/6 o pow. 3,76 ha, w poz. rej. 19 obrębu [...] wykreślił działkę nr 1037 o pow. 0,07 ha oraz utworzył nową pozycję rejestrową w obrębie [...] dla nieruchomości stanowiącej na podstawie księgi wieczystej nr [...] własność Skarbu Państwa, w której wpisał działkę nr 1037 o pow. 0,09 ha i działkę nr 1035/2 o pow. 15,14 ha. W uzasadnieniu organ podniósł, że podczas analizy operatu ewidencji gruntów i budynków w obrębie [...] po modernizacji stwierdzono błąd na mapach ewidencji gruntów oraz w rejestrach w ujawnieniu działek stanowiących rzekę W., w odniesieniu do działek wykazanych w operacie ewidencyjnym przed modernizacją. Na mapach ewidencji gruntów nieprawidłowo została wykazana granica pomiędzy obrębem [...] i obrębem nr [...] i nr [...] miasta [...], a tym samym w obrębie [...] po modernizacji powierzchnia działek stanowiących rzekę W. została pomniejszona o ok. 8 ha. Organ wskazał, że w związku z powyższym została w niniejszej sprawie sporządzona dokumentacja geodezyjna, w której przebieg granic działek wykazany został zgodnie § 36 ust. 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) tj. na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego za nr [...] z dnia 7.11.1984 r. i nr [...] z dnia 11.01.1989 r., sporządzonej przy zakładaniu ewidencji gruntów na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów. Dokumentacja geodezyjna z doprowadzenia operatu ewidencyjnego do stanu prawnego została włączona do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za numerem [...] w dniu 16.04.2012 r. Starosta zaznaczył, że w toku postępowania zwrócił się do Urzędu Gminy [...] o przedłożenie w terminie 7 dni dokumentu własności działki nr 1037 oraz do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej o dostarczenie decyzji o oddaniu w zarząd działki nr 1035/2, położonych w obrębie [...]. Żądane dokumenty nie zostały nadesłane. Zgodnie natomiast z odpisem księgi wieczystej nr [...] z dnia 11.09.2012 r. działki nr: 1035/2 i 1037 położone w obrębie [...] stanowią własność Skarbu Państwa. Organ wskazał na § 10 ust. 1 pkt 2 powołanego wyżej rozporządzenia z 29.03.2001 r., zgodnie z którym w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się dane dotyczące właściciela nieruchomości. Starosta powołał się również na brzmienie § 44 ust. 2, § 45 ust. 1 oraz § 46 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 wymienionego rozporządzenia, nakazujących organowi prowadzącemu ewidencję gruntów utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności tzn. zgodności ze stanem rzeczywistym i prawnym. Organ podkreślił, że w odniesieniu do podmiotu tj. właściciela nieruchomości, z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z dokumentów urzędowych (aktów notarialnych, prawomocnych orzeczeń sądowych, odpisów ksiąg wieczystych, ostatecznych decyzji administracyjnych), zaś w zakresie przedmiotu tj. działek zmiany wprowadza się na podstawie opracowań geodezyjnych i kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zawierających wykaz zmian gruntowych. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej, zarzucając, że przypisuje ona działkę nr 1035/2 do nowej jednostki rejestrowej, w której brak jest faktycznego i prawnego administratora rzeki W. tj. Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. Zdaniem strony odwołującej, w myśl art. 11 ust. 1 pkt 2 i art. 14 ust. 1 ustawy Prawo wodne, wymieniona działka powinna zostać przypisana jednostce rejestrowej, w której widnieje właściciel: Skarb Państwa – Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej oraz władający – Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej [...]. Odwołujący zwrócił uwagę, że działka nr 1037 błędnie przypisana została do tej samej jednostki rejestrowej co działka nr 1035/2. Podniósł, że analiza zdjęć lotniczych pozwala na stwierdzenie, że część tej działki stanowi brzeg rzeki W., a zatem prawa właścicielskie w odniesieniu do tej części działki wykonuje Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, zaś do pozostałej części starosta. Dlatego też przy sporządzaniu dokumentacji geodezyjnej wykonawca modernizacji winien także wykonać dokumentację niezbędną do ustalenia linii brzegowej na wysokości działki nr 1037, co wynika z brzmienia art. 15 ust. 3 i art. 15b ustawy Prawo wodne. Błędnie także, w ocenie odwołującego się, dla działki nr 1037 określono w rejestrze gruntów użytek jako "dr", co niezgodne jest ze stanem faktycznym. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. uchylił w pkt I decyzję organu I instancji w całości, zaś w pkt II orzekł o wprowadzeniu – na podstawie dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej opracowanej przez jednostkę wykonawstwa geodezyjnego za numerem [...] w dniu 16.04.2012 r. – zmiany w operacie ewidencyjnym w obrębie [...] polegające na zmianie danych określających położenie punktów granicznych i przebiegu granicy pomiędzy działką nr 1037 a działką nr 1035/2 oraz przebiegu granicy pomiędzy obrębem [...] a obrębem [...] i [...] miasta [...] i zmianie powierzchni działek: nr 1035/2 i nr 1035/3 stanowiących rzekę W., w celu doprowadzenia operatu ewidencji gruntów i budynków do stanu prawnego w ten sposób, że w poz. rej. [...] obrębu [...] w miejsce działek nr: 1035/2 i 1035/3 o łącznej pow. 11,57 ha wpisał działki: nr 1053/3 o pow. 1,59 ha i nr 1035/6 o pow. 3,76 ha, w poz. rej. [...] obrębu [...] wykreślił działkę nr 1037 o pow. 0,07 ha oraz utworzył nową pozycję rejestrową dla nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa w zarządzie Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej i wpisał w tej pozycji działki: nr 1035/2 o pow. 15,14 ha i nr 1037 o pow. 0,09 ha. Mając na uwadze brzmienie § 55 rozporządzenia z 29.03.2001 r. określającego cele modernizacji ewidencji WINGiK wskazał, że w ramach wykonanej na terenie obrębu [...], gm. [...] modernizacji brak było podstaw do zmian granic działek będących przedmiotem niniejszego postępowania, ujawnionych w operacie ewidencyjnym obowiązującym przed modernizacją. Zasadne są zatem, zdaniem WINGiK, zmiany przebiegu granic działek zgodnie z wykonaną dokumentacją geodezyjną przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 16.04.2012 r. za numerem [...], mające na celu eliminację błędu popełnionego podczas modernizacji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego konieczności ustalenia linii brzegowej organ odwoławczy podniósł, że z porównania granic działek ewidencyjnych ze zdjęciami lotniczymi nie wynika, żeby grunt pokryty wodą płynącą (rzeka W.) wykraczał poza granice ewidencyjne działek określających rzekę W. Nadto, z warunków technicznych do wykonania modernizacji nie wynika również, aby wykonawca tej modernizacji miał obowiązek ustalania linii brzegu, zaś Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej nie wnosił o ustalenie linii brzegu rzeki W. Z brzmienia art. 15 ust. 2 Prawa wodnego wynika natomiast, że linię brzegu można ustalić w drodze decyzji na wniosek zainteresowanego mającego interes prawny lub faktyczny. WINGiK zwrócił uwagę, że prawa właścicielskie w stosunku do wód publicznych stanowiących własność Skarbu Państwa (w tym rzeki W.) wykonuje m. in. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej. Natomiast zgodnie z art. 4 ustawy Prawo wodne, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej jako organ administracji rządowej niezespolonej, podlegający Prezesowi Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej jest organem właściwym do gospodarowania wodami, jednakże bez uprawnień właścicielskich. W myśl zaś § 11 ust. 1 pkt 1 lit. b i lit. c rozporządzenia z 29.03.2001r. w ewidencji wykazuje się także dane dotyczące jednostek organizacyjnych sprawujących zarząd lub trwały zarząd nieruchomościami i państwowych osób prawnych, którym Skarb Państwa powierzył w stosunku do jego nieruchomości wykonywanie prawa własności lub innych praw rzeczowych. Uwzględniając powyższe WINGiK stwierdził brak podstaw do ujawnienia w operacie ewidencyjnym Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej jako władającego. Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej zaskarżył tę decyzję w pkt II do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, z powodu naruszenia art. 6, art. 7, art. 77 k.p.a. oraz art. 14 ust. 1, art. 14a ust. 2, art. 15 ust. 1-6, art. 15b i art. 217 ustawy Prawo wodne i art. 11 ust. 1 oraz art. 21a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Strona skarżąca podkreśliła brak ustalenia podczas modernizacji linii brzegowej w niezbędnym zakresie, co w świetle art. 15b ustawy Prawo wodne było w odniesieniu do działek nr: 1035/2 i 1037 konieczne i winno było nastąpić z urzędu. Strona skarżąca zwróciła nadto uwagę, że zgodnie z art. 217 ust. 1 Prawa wodnego trwały zarząd gruntami pokrytymi wodami stanowiącymi własność Skarbu Państwa sprawuje regionalny zarząd gospodarki wodnej, nie zaś Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej. Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do jej zarzutu podniósł, że wprawdzie zgodnie z art. 217 ust. 1 ustawy Prawo wodne z dniem wejścia w życie tej ustawy, stanowiące własność Skarbu Państwa wody oraz grunty pokryte tymi wodami przechodzą w trwały zarząd (odpowiednio urzędów morskich, regionalnych zarządów gospodarki wodnej, parków narodowych), jednak przejście mienia, zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu, stwierdza na wniosek zainteresowanego właściwy starosta. Przekazanie zasobów wodnych oraz gruntów pod wodami następuje w drodze decyzji orzekającej o przejściu mienia w trwały zarząd, która to decyzja konieczna jest dla precyzyjnego określenia przedmiotu takiej formy prawnej władania nieruchomościami. Składający skargę nie legitymuje się zaś tego rodzaju decyzją. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji Sąd uznał, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzające ją decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, co skutkowało koniecznością ich uchylenia. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie było wprowadzenie z urzędu zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] danych określających położenie punktów granicznych i przebieg granicy pomiędzy działką nr 1037 a działką nr 1035/2 oraz przebieg granicy między obrębem [...] a obrębem [...] i [...] miasta [...], jak też zmiany powierzchni działek nr: 1035/2 i 1035/3 stanowiących rzekę W., celem doprowadzenia przedmiotowego operatu do stanu prawnego. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji przyczyną wprowadzenia tych zmian była konieczność wyeliminowania błędu, który nastąpił w trakcie modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], zakończonej ogłoszeniem w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] (z dnia 30.12.2010 r. Nr 143) informacji Starosty Powiatu [...], iż projekt operatu opisowo-kartograficznego sporządzonego dla obrębu [...], gmina [...] stał się operatem ewidencji gruntów i budynków. Błąd ten polegać miał na tym, że na mapach ewidencji gruntów granica pomiędzy obrębem [...] a obrębem nr [...] i [...] miasta [...] została wykazana nieprawidłowo, a tym samym w obrębie [...] po modernizacji powierzchnia działek stanowiących rzekę W. została pomniejszona o ok. 8 ha. Nie akceptując wprowadzenia przedmiotowych zmian przez organy ewidencyjne, Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej argumentuje, że zmiana przebiegu granic pomiędzy gruntami stanowiącymi rzekę W. a gruntami przyległymi może się odbyć wyłącznie poprzez ustalenie linii brzegu na zasadach określonych w art. 15 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 145, ze zm.). Odnosząc się do tej kwestii WINGiK stwierdził w zaskarżonej decyzji, że z porównania granic działek ewidencyjnych ze zdjęciami lotniczymi nie wynika, aby grunt pokryty wodą płynącą (rzeka W.) wykraczał poza granice ewidencyjne działek określających rzekę W., a ponadto Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej nie występował o ustalenie brzegu tej rzeki, co jest konieczne w świetle brzmienia art. 15 ust. 2 ustawy Prawo wodne. Kwestie związane z linią brzegową reguluje art. 15 i art. 15 b) ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145, ze zm.). Zgodnie z art. 15 ust. 1 linię brzegu dla cieków naturalnych, jezior oraz innych naturalnych zbiorników wodnych stanowi krawędź brzegu lub linia stałego porostu traw albo linia, którą ustala się według średniego stanu wody z okresu co najmniej ostatnich 10 lat. Procedurę ustalania linii brzegowej wód powierzchniowych w tym wód powierzchniowych płynących, tj. cieków naturalnych, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, do których zgodnie z lp. 1101 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną (Dz. U. z 2003 r. nr 16, poz. 149) należy rzeka W. (poza granicami [...] Parku Narodowego), reguluje art. 15 ust. 2 powoływanej ustawy. Zasadą jest, że linię brzegu ustala, w drodze decyzji, na wniosek mającego interes prawny lub faktyczny: właściwy terenowy organ administracji morskiej - dla morskich wód wewnętrznych wraz z morskimi wodami wewnętrznymi Zatoki Gdańskiej oraz wód morza terytorialnego (pkt 1), właściwy marszałek województwa - dla wód granicznych oraz śródlądowych dróg wodnych (2), właściwy starosta realizujący zadanie z zakresu administracji rządowej - dla pozostałych wód (3). Interes prawny wiąże się z prawem własności, użytkowaniem wieczystym lub użytkowaniem, a więc występuje on po stronie osób legitymujących się prawnorzeczowymi uprawnieniami do gruntu. Interes faktyczny będzie natomiast wchodzić w grę wtedy, gdy władający gruntem jest samoistnym posiadaczem gruntu (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 5.03.2008 r., II SA/Rz 490/07, LEX Nr 471190). Wyjątkowo natomiast – w myśl art. 15b) ustawy Prawo wodne - wyznaczenie linii brzegu może nastąpić przez właściwy organ z urzędu, a mianowicie w przypadku przeprowadzenia modernizacji ewidencji gruntów i budynków. Stosownie do art. 15 ust. 3 ww. ustawy, podstawę ustalenia linii brzegu stanowi dostarczony przez wnioskodawcę projekt rozgraniczenia gruntów pokrytych wodami od gruntów przyległych, który, z zastrzeżeniem ust. 4, zawiera: opis uwzględniający oznaczenie wnioskodawcy, ze wskazaniem jego siedziby i adresu, przyjęty sposób ustalenia projektowanej linii brzegu, ustalenie stanu prawnego nieruchomości objętych projektem z oznaczeniem właścicieli wraz ze wskazaniem ich siedziby i adresu oraz stan stosunków wodnych na gruntach przylegających do projektowanej linii brzegu (pkt 1), mapę inwentaryzacji powykonawczej budowli regulacyjnych lub zaktualizowaną kopię mapy zasadniczej, w skali, w jakiej jest sporządzony projekt regulacji wód śródlądowych, lub w skali 1:500, 1:1.000, 1:2.000 albo 1:5.000, z wykazaniem: punktów stałych osnowy poziomej nawiązanych do sieci państwowej, granicy stałego porostu traw, krawędzi brzegów, przymulisk, odsypisk i wysp, proponowanej linii brzegu. (pkt 2 lit. a-d). W tym miejscu należy wskazać, że dokonana w niniejszym postępowaniu zmiana danych ewidencyjnych dotyczyła m. in. granic działki nr 1035/2 stanowiącej rzekę W. oraz działki nr 1037, stanowiącej nieruchomość przyległą do wskazanej rzeki. Nie może zatem budzić wątpliwości, że działki te obejmowały linię brzegową rzeki W. W takim przypadku w ocenie Sądu zachodzą przesłanki do zastosowania w niniejszej sprawie art. 15 ustawy Prawo wodne. Przepis ten stanowi niewątpliwie lex specialis w stosunku do ustawy o ewidencji gruntów i budynków w zakresie dotyczącym działek, na których usytuowana jest linia brzegowa. Zdaniem Sądu, dopiero więc ustalenie linii brzegu na odcinku działek nr: 1035/2 i 1037 w trybie powołanego wyżej art. 15 dawałoby podstawę do wprowadzenia stosownych zmian w ewidencji gruntów. Tym samym, jako zasadny Sąd uznał zarzut RZGW w tym zakresie. Nie ma jednak racji strona skarżąca twierdząc, że postępowanie mające na celu ustalenie linii brzegowej rzeki W. powinno zostać wszczęte z urzędu. Jak bowiem stanowi wskazany wyżej art. 15b ustawy Prawo wodne, z urzędu wydaje się decyzje, o których mowa w art. 15 ust. 2, wyłącznie w przypadku przeprowadzenia modernizacji ewidencji gruntów i budynków. W rozpoznawanej sprawie postępowanie w zakresie modernizacji ewidencji gruntów obrębu [...] zakończyło się w 2010 r. Obecnie więc tylko na wniosek mającego stosowny interes prawny bądź faktyczny (np. RZGW) możliwe jest ustalenie linii brzegowej rzeki W. Wprowadzenie przez WINGiK w operacie ewidencyjnym obrębu [...] szczegółowo opisanych w skarżonej decyzji zmian, z pominięciem trybu przewidzianego w art. 15 ustawy Prawo wodne stanowi o naruszeniu przez ten organ powyższego przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Obligowało to zaś Sąd do usunięcia tego aktu z obrotu prawnego wraz z poprzedzającą go decyzją organu I instancji oraz wydanymi uprzednio: decyzją WINGiK z [...].08.2012 r. oraz decyzją Starosty [...] z [...].06.2012 r. w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 P.p.s.a. Niezależnie od powyższego Sąd podnosi, że orzekające w niniejszej sprawie organy, dokonując zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], wskazywały na konieczność naprawy błędu zaistniałego w czasie przeprowadzonej modernizacji tej ewidencji. Celem tych zmian miało być przywrócenie stanu sprzed modernizacji, jednak zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje rzekomego błędu, a znajdujące się w aktach mapy wskazują nową granicę. Należy zwrócić uwagę, że działka nr 1035/2 przed modernizacją miała powierzchnię 14,28 ha, po modernizacji 0,16 ha, natomiast w wyniku wprowadzonych zaskarżoną decyzją zmian otrzymała całkiem nową powierzchnię 15,14 ha. Z kolei powierzchnia działki nr 1035/3 przed modernizacją wynosiła 1,58 ha, po modernizacji 11,41 ha, natomiast w następstwie kwestionowanych zmian otrzymała nową wielkość 1,59 ha. Mając powyższe na uwadze, a zatem fakt, iż orzekające w sprawie organy dopuściły się naruszenia prawa materialnego tj. art. 15 ustawy Prawo wodne, Sąd uznał za konieczne usunięcie z obrotu prawnego nie tylko decyzji zaskarżonej, lecz także pozostałych wydanych w tej sprawie rozstrzygnięć, co jest niezbędne do jej załatwienia. Z tych przyczyn, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 P.p.s.a. Na podstawie art. 152 P.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. W postępowaniu ponownym organy wezmą pod uwagę ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku i uwzględnią uwarunkowania wynikające z art. 15 ustawy Prawo wodne w zakresie działek obejmujących linię brzegową rzeki W.