III SA/Po 1308/12

Dnia 23 kwietnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska ( spr.) WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi W. K. i M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2011 rok oddala skargę Prezydent Miasta decyzją [...]. wydana na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 i 207 Ordynacji podatkowej oraz art. 2-6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844) ustalił W. J. podatek od nieruchomości, położonej w [...], stanowiącej działki gruntu o numerach [...] i [...], zabudowane budynkiem, za 2011 rok w kwocie [...] zł. W wymiarze podatku zastosowano stawkę przewidzianą dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W dniu 17 listopada 2011r. podatnicy złożyli korekty informacji w sprawie podatku od przedmiotowej nieruchomości na 2011r., w związku ze złym stanem technicznym budynku. W korektach zgłoszono do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (pow. 5599m²), budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (pow. 110 m²) oraz budynki pozostałe (1451 m²). W dniu 24 listopada 2011r. do organu podatkowego wpłynęła ocena stanu technicznego budynku dokonana w dniu 23 marca 2011r., zawierająca opis techniczny, ocenę stanu technicznego oraz ocenę przydatności obiektu do prowadzenia działalności gospodarczej). Prezydent Miasta postanowieniem z [...]. wydanym na podstawie art.165 § 1, 2, 4 oraz art. 123 § 1, art. 200 § 1 w zw. z art.254 § 1 Ordynacji podatkowej wszczął z urzędu postępowanie w sprawie podatku od nieruchomości za 2011r. Decyzją z dnia [...]. wydaną na podstawie art. 254 § 1, art. 208 § 1, w zw. z art. 207 § 1 i 2 i art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa oraz art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. Nr 95, poz. 613 z 2010r. ze zm.) Prezydent Miasta odmówił zmiany decyzji [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2011r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na znajdujące się w rejestrze REGON GUS oraz CEiIoDG informacje, z których wynika, że jednym z rodzajów działalności prowadzonej przez podatników jest wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi. Z dokumentacji podatkowej nieruchomości wynika, że podatnicy przeznaczyli przedmiotowa nieruchomość na wynajem innym podmiotom. W jednym z pism odwoławczych powołują się na trudną sytuację ekonomiczną wynikającą z braku najemcy. Jednocześnie argumentują, że poszukują nowego kontrahenta poprzez ogłoszenia w prasie, na portalach internetowych, we współpracy z biurami nieruchomości. W ocenie organu działania podatników zmierzające do najmu przedmiotowej nieruchomości wskazują bez wątpienia na wykorzystywanie jej do celów działalności gospodarczej. Ponadto, w ocenie organu, stan techniczny nieruchomości przedstawiony w przedłożonych przez podatników ekspertyzie i zdjęciach nie nosi znamion względów technicznych, pozwalających na obniżenie stawki podatkowej Stan fundamentów oraz konstrukcji budynku został oceniony, jako dostateczny. Płatwie żelbetowe również oceniono pozytywnie; zwrócono uwagę, że cześć płatwi została wymieniona. W hali magazynowej stolarka okienna nadaje się do wymiany, a rynny, rury spustowe oraz opierzenie blacharskie do naprawy. W ekspertyzie wskazano również na brak ogrzewania oraz wentylacji. Jak ocenił organ, wskazane przez podatników przeszkody w prowadzeniu działalności gospodarczej maja charakter przejściowy, dotyczą stanu instalacji i urządzeń znajdujących się z budynku, a nie konstrukcji budynku. WJ wnieśli odwołanie od wskazanej wyżej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, domagając się zmiany decyzji i ustalenia prawidłowej wysokości stawki podatku, z uwzględnieniem faktu, że nieruchomość nie stanowi nieruchomości, w której jest prowadzona działalność gospodarcza. W uzasadnieniu odwołania dodatkowo odwołujący podnieśli, że zawiesili prowadzenie działalności gospodarczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wydana na podstawie art.233 § 1 i art. 254 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że podstawą prawną pozwalającą na zamianę ostatecznej decyzji podatkowej jest art. 245 § 1 Ordynacji podatkowej. Z akt sprawy wynika, że decyzja wymiarowa w sprawie podatku od nieruchomości na 2011r. została doręczona podatnikom i stała się ostateczna. W porównaniu do wcześniejszej informacji podatkowej, zmiana zgłoszona w korekcie informacji dotyczyła opodatkowania budynków o pow. 1451m², które w decyzji wymiarowej opodatkowano według stawki właściwej dla działalności gospodarczej. Od miesiąca kwietnia 2011r., w opinii podatników, stan techniczny budynku magazynowo-biurowego uniemożliwiał prowadzenie działalności gospodarczej, stąd też budynek ten powinien być opodatkowany stawką właściwą dla budynków pozostałych. Na potwierdzenie swojego stanowiska podatnicy przedłożyli " Ocenę stanu technicznego budynku oraz przydatności do prowadzenia działalności gospodarczej" sporządzoną przez mgr inż. budownictwa K. D. Jak wskazał organ, budynek magazynowo – biurowy posiada wszystkie cechy budynku określone w art. 1a ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co wynika jednoznaczne z przedłożonej przez podatników opinii. Jednocześnie, zdaniem Kolegium, nie zaistniała przesłanka istnienia "względów technicznych". Nie istnieje bowiem trwała niemożliwość wykorzystywania budynku do prowadzenia działalności gospodarczej. Podnoszone przez odwołujących okoliczności odnoszą się do stanu budynku, zwłaszcza jego wyposażenia, a nie względów technicznych w znaczeniu art. 1a ust.1 pkt 3 u pol. Z przedstawionej oceny stanu technicznego wynika, że stan fundamentów, konstrukcji budynku oraz płatwi żelbetowych jest dostateczny. Stan stolarki okiennej w części socjalno – bytowej budynku oceniono, jako dobry, natomiast w części magazynowej kwalifikujący się do wymiany. Uznano, że rynny i rury spustowe wymagają naprawy, natomiast pęknięcia tynku zewnętrznego w miejscach pokrycia elementów żelbetowych są wynikiem przemarzania. W podsumowaniu autor oceny stwierdził, że prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej w budynku wiąże się z dostosowaniem obiektu do prowadzonej w nim działalności gospodarczej. Ponadto wskazał, że w obecnym stanie wyposażenia ( brak wentylacji, ogrzewania, niedostateczna izolacja termiczna ścian i dachu) oraz z uwagi na ogólny stan techniczny, budynek nie nadaje się do prowadzenia w nim działalności gospodarczej. Jak ocenił organ, przedłożona przez podatników ocena techniczna nie daje podstaw do wyprowadzenia wniosku, że przedmiot opodatkowania od miesiąca kwietnia 2011r. nie był i nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Względy techniczne nie mogą być bowiem utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającym ze stanu obiektu. Utrzymanie budynku w odpowiednim stanie technicznym leży w gestii i zależy od woli właściciela czy posiadacza obiektu. W przedmiotowej sprawie nie istnieją żadne względy o charakterze trwałym, nieusuwalnym, które eliminowałyby budynek od jego wykorzystania. Brak niektórych instalacji bądź konieczność naprawy istniejących nie oznacza, ze mamy do czynienia ze względami technicznymi o których mowa w art. 1a ust.1 pkt 3 upol. Wskazana przez autora opinii okoliczność, że wykorzystanie budynku do prowadzenia działalności gospodarczej wymaga uprzedniego dostosowania obiektu do konkretnej działalności, przemawia za tym, że budynek ze względów technicznych nadaje się do prowadzenia w nim działalności gospodarczej po uprzednim przystosowaniu. Jak ustalił również organ I instancji w odniesieniu do przedmiotowego budynku nie została wydana żadna decyzja organów budowlanych dotycząca opróżnienia budynku, wyłączenia z użytkowania całości lub jego części, rozbiórki bądź stwierdzająca zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia ( pismo PINB z 24 kwietnia 2012r.). Jak wskazał organ, w przedmiotowej sprawie ww. dowód koreluje z innymi ustaleniami organu na potwierdzenie braku istnienia względów technicznych. Organ wskazał również na twierdzenia podatników składane w postępowaniu w sprawie o umorzenie zaległości podatkowych z tytułu II raty podatku za 2011r., z których wynika, że podatnicy podejmują działania w celu wynajęcia budynku. Oświadczenia w tym zakresie składane były w miesiącu sierpniu, 2011r. Zatem logicznym jest, jak wskazał organ, że budynek musiał spełniać w tym okresie warunki do prowadzenia w nim działalności gospodarczej. Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu okoliczności zawieszenia przez podatników działalności gospodarczej, organ wskazał, że działalność ta została zawieszona od dnia 1 października 2011r., co wynika z CEiIoDG. Jednakże, zdaniem organu, z regulacji zawartej w art. 14a usdg nie wynika, aby zawieszenie działalności gospodarczej oznaczało utratę statusu przedsiębiorcy. Dlatego tez organ uznał, że w sytuacji zawieszenia działalności gospodarczej podatnicy nie utracili statusu przedsiębiorcy i ze przesłanka posiadania przez nich określonych nieruchomości lub obiektów budowlanych nadal jest spełniona. Zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej jest przesłanką zastosowania niższych stawek podatku od nieruchomości dla budynków mieszkalnych lub ich części, które przed zawieszeniem objęte były stawką właściwą dla obiektów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej oraz w przypadku będących w posiadaniu przedsiębiorcy gruntów sklasyfikowanych w ewidencji jako użytki rolne lub grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych oraz lasów, zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność rolnicza i leśna. W przedmiotowej sprawie z powyższymi sytuacjami, jak wskazał, organ nie mamy do czynienia, gdyż w ewidencji gruntów i budynków działki nr [...] i [...] zakwalifikowane są jako inne tereny zabudowane ([...]). W. J. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagają się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie: - przepisów postępowania, tj. art. 106 § 3 w zw. z art. 233 § 1 kpc poprzez zaniechanie wszechstronnego rozważenia zgromadzonego w sprawie materiału procesowego, w szczególności oceny przedłożonej do sprawy opinii technicznej - przepisów prawa materialnego – art. 1a ust. 1 pkt 3. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżona decyzja narusza obowiązujące w przedmiocie wymiaru podatku przepisy, bowiem organ zastosował najwyższą stawkę podatku względem nieruchomości wywodząc, że jest tam prowadzona działalność gospodarcza, a takowa działalność nie jest prowadzona, bowiem stan techniczny tego budynku nie pozwala na prowadzenie działalności gospodarczej. Nadto odwołujący zawiesili działalność gospodarcza i faktycznie jej nie prowadza od dnia zawieszenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone w szczególności przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego, a także zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Kierując się powyższymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżanie w przedmiotowej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] którą odmówiono podatnikom zmiany decyzji ostatecznej z dnia 21 stycznia 2011r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2011r. Jak wynika z ustaleń będących podstawą rozstrzygnięcia, jednym z rodzajów działalności prowadzonej przez podatników - WJ jest wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi. Z dokumentacji podatkowej nieruchomości położonej w [...] wynika, że podatnicy przeznaczyli przedmiotową nieruchomość na wynajem innym podmiotom. W 2011r. zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta budynek ten opodatkowany został podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W dniu 17 listopada 2011r. podatnicy złożyli korektę informacji w sprawie podatku od przedmiotowej nieruchomości na 2011r., zgłaszając nieruchomość o pow. 1451 m² , jako budynki pozostałe, ze względu na zły stan techniczny budynku. Podatnicy podejmowali działania w celu wynajęcia ww. budynku. Oświadczenia w tym zakresie składane były w miesiącu sierpniu 2011r. Z oceny technicznej budynku sporządzonej w marcu 2011r. wynika, że stan fundamentów, konstrukcji budynku oraz płatwi żelbetowych jest dostateczny. Stan stolarki okiennej w części socjalno – bytowej budynku jest dobry, natomiast w części magazynowej kwalifikujący się do wymiany. Rynny i rury spustowe wymagają naprawy, natomiast pęknięcia tynku zewnętrznego w miejscach pokrycia elementów żelbetowych są wynikiem przemarzania. W podsumowaniu wskazano, że prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej w budynku wiąże się z dostosowaniem obiektu do prowadzonej w nim działalności gospodarczej. Ponadto, że w obecnym stanie wyposażenia (brak wentylacji, ogrzewania, niedostateczna izolacja termiczna ścian i dachu) oraz z uwagi na ogólny stan techniczny, budynek nie nadaje się do prowadzenia w nim działalności gospodarczej. W odniesieniu do przedmiotowego budynku nie została wydana żadna decyzja organów budowlanych dotycząca opróżnienia budynku, wyłączenia z użytkowania całości lub jego części, rozbiórki bądź stwierdzająca zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia (pismo PINB z 24 kwietnia 2012r.) Z CEiIoDG wynika, że podatnicy zawiesili działalność gospodarcza od dnia 1 października 2011r. W rozpatrywanej sprawie okolicznością, która zdaniem skarżących, spowodowała obowiązek zmiany decyzji ostatecznej w zakresie zastosowanej stawki podatku, są względy techniczne, które od kwietnia 2011r. powodują, że nieruchomość nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto zawieszenie przez skarżących od października 2011r. działalności gospodarczej, które w ocenie skarżących, spowodowało utratę przez nich statusu przedsiębiorcy. Istota sporu sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia, czy prawidłowo organy uznały, że wskazane wyżej okoliczności nie stanowią przesłanek do zastosowania art. 254 Ordynacji podatkowej i zmiany decyzji ostatecznej w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2011r. Podstawę zmiany decyzji w trakcie roku podatkowego stanowi art. 254 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.Dz.U.2012.749) zwanej dalej o.p. w zw. z art. 6 ust. 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), zwanej dalej u.o.p.l. Zgodnie z art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej zmiana decyzji ostatecznej ustalającej lub określającej wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może nastąpić, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Przepisem prawa podatkowego określającym skutki zmiany okoliczności, o których mowa w art. 254 § 1 O.p., jest art. 6 ust. 3 u.p.o.l, w myśl którego jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Jak wynika z art.1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynku, budowli lub gruntu przesądza o zakwalifikowaniu ich, jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie ma przy tym znaczenia czy wyżej wymienione obiekty są faktycznie wykorzystywane w danej chwili dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej czy nie. Wyłączenie przedmiotu opodatkowania z kategorii związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym opodatkowanie według preferencyjnych zasad, następuje w sytuacji, gdy przedmiot ten, ze względów technicznych, nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera legalnej definicji pojęcia "względy techniczne". W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, powołany przez organy podatkowe rozpoznające niniejszą sprawę, który Sąd orzekający podziela, że wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności ze względu na stan techniczny dotyczyć może sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany w działalności trwale, i to niezależnie od woli podatnika. Nie uzasadnia takiego wyłączenia przykładowo brak środków finansowych, konieczność remontu lub modernizacji, adaptacji obiektu. Chodzi zatem o takie wady fizyczne budynków i budowli (gruntów), które w sposób stały, a nie przejściowy uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, zgodnie z celem działalności, jak również inne występujące przeszkody faktyczne. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę nieruchomości lub jej części, nie daje podstaw do zastosowania innych stawek podatku niż przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (por. Wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1354/07, nie publ., wyrok NSA z 16 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 301/05 o publ. baza orzeczeń NSA na: orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok WSA w Poznaniu z 4 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Po 1124/08 o publ. baza orzeczeń NSA, wyrok WSA w Lublinie z 5 listopada 2008r., sygn. akt I SA/Lu 243/08 o publ. baza orzeczeń NSA). W przedmiotowej sprawie, będący w posiadaniu skarżących budynek magazynowo - biurowy, jak ustalił organ podatkowy w oparciu o przedłożoną ocenę techniczną, posiada wszystkie cechy budynku określone w art. 1 a ust. 1 u.p.o.l. Jest trwale związany z gruntem, posiada fundament, wydzielony jest z przestrzeni za pomocą ścian murowanych, posiada dach. Koniczność poczynienia w budynku remontów w celu utrzymania go w stanie zdatnym do wykorzystania w prowadzonej działalności gospodarczej, (wymiana stolarki okiennej w części magazynowej, naprawa rynien i rur spustowych, brak wentylacji, ogrzewania, niedostateczna izolacja termiczna ścian i dachu) nie powoduje, jak słusznie ocenił organ podatkowy, braku możliwości wykorzystywania budynku do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Potwierdzają to również działania podatników zmierzające do wynajęcia przedmiotowego budynku najemcy, który w zamian za zmniejszony czynsz wyremontowałby przedmiotowy budynek. Wskazane okoliczności bez wątpienia świadczą, że przejściowe niewykorzystywanie przez skarżących nieruchomości służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą.. Nieruchomość ta bowiem mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez skarżących działalnością gospodarczą. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 15 października 2010 r. sygn. akt IIFSK 686/09 niekwestionowany zły stan techniczny budynków, które mimo ich nie użytkowania, nie straciły cech budynku, określonych w prawie budowlanym nie ma wpływu na wymiar podatku od nieruchomości o publ. LEX nr 745806. Z tych samych przyczyn należało uznać, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie zaistniały przesłanki do obniżenia podatku, o której mowa w artykule 6 ust.3 u.p.o.l. Nie nastąpiła bowiem zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania w rozumieniu wymienionego przepisu, która to zmiana, również w tym przypadku powinna mieć charakter trwały. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu, że w przypadku, gdy właścicielami nieruchomości są wspólnicy spółki cywilnej, którzy zawiesili prowadzenie działalności, zatem względem tej nieruchomości nie może być zastosowany podatek tak jak dla nieruchomości, w których taka działalność jest prowadzona, należy zauważyć, co już wyżej wskazano, że podatek od nieruchomości jest podatkiem od posiadanego majątku, jeżeli zaś majątek ten w postaci budynku lub jego części związany jest z działalnością gospodarczą, wówczas podatnik obowiązany jest uiszczać podatek wg wyższych stawek bez względu na to, czy działalność ta faktycznie jest prowadzona w tym budynku czy też nie, czy przynosi ona określone dochody, czy też nie. Sąd podziela pogląd przedstawiony w zaskarżonej decyzji, że gdy, tak jak w niniejszej sprawie, doszło jedynie do zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej, nie zaś zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, nie powoduje to możliwości zastosowania niższej stawki w odniesieniu do nieruchomości będących w posiadaniu podmiotu, który wbrew stanowisku skarżących nie utracił statusu przedsiębiorcy. W konsekwencji Sąd uznał, że w zaskarżonej decyzji trafnie przyjęto, że nie występują w przedmiotowej sprawie okoliczności uzasadniające w myśl art. 254 § 1 O.p. zmianę decyzji ostatecznej w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011r. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), oddalił skargę.