I OSK 1914/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka sędzia NSA Monika Nowicka sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Marta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 995/12 w sprawie ze skargi D. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz D.J. kwotę 380 (trzysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I OSK 1914/13 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne: Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Burmistrz Miasta i Gminy L. zatwierdził podział nieruchomości oznaczonej nr [...] położonej w L. na działki nr [...] o powierzchni 0,0594 ha i nr [...] o powierzchni 0,0385 ha. Wnioskiem z dnia 14 lutego 2012 r. D. J., reprezentowana przez M. W., wystąpiła do organu I instancji o ponowne rozpatrzenie ww. decyzji, a następnie o stwierdzenie jej nieważności z uwagi na rażące naruszenie prawa. Podała, że celem podziału działki nr [...] na dwie odrębne działki o nr [...] i nr [...] była sprzedaż działki nr [...] o powierzchni 0,0594 ha wraz z częścią budynku odrębnego. Podział działki nr [...] jest odmienny od wstępnego projektu podziału tej działki pozytywnie zaopiniowanego przez organ I instancji. Podała także, że rozbieżności dotyczą przebiegu granicy północnej działki nr [...], która we wstępnym projekcie nie przebiegała po ścianie jej budynku, lecz po południowej stronie budynku sąsiedniego (znajdującego się na działce [...]). Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 156 § 2, art. 157 § 1, art. 158 § 1 i 2 kpa, orzekło o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy L. z dnia [...] czerwca 2007 r. zatwierdzającej podział nieruchomości i stwierdziło, że ww. decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa. Organ ustalił, że z danych zawartych w wypisie z rejestru gruntów sporządzonym na dzień 20 kwietnia 2007 r. wynika, że działka nr [...] stanowiła własność Miasta i Gminy L. a jej współużytkownikami wieczystymi byli: L. P. w 1/3 części, M. P. w 1/3 części oraz I.P. i T.P. w 1/3 części. Osoby te wraz z Ł. P., niebędącym już współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości, wnioskiem z dnia 18 kwietnia 2007 r., zwrócili się o podział nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni 0,0982 ha położonej w L., zapisanej w Kw nr [...] na dwie działki. Kolegium uznało, że wniosek o podział nieruchomości nie był kompletny, cel podziału sformułowany był nieprecyzyjnie, nie wiadomo bowiem jaka połowa działki i z jakim budynkiem miała zostać sprzedana, a która działka miała być poszerzona. Nie wskazano podstawy prawnej podziału. W aktach brak danych dotyczących wezwania stron do sprecyzowania wniosku. Z powyższego wynika, że organ I instancji nie dokonał sprawdzenia poprawności oraz kompletności wniosku, nie wezwał wnioskodawców do sprecyzowania żądania i wydał decyzję bez precyzyjnego ustalenia treści żądania. W podstawie prawnej spornej decyzji powołany został art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, mimo że decyzja podziałowa nie spełnia żadnego z warunków określonych w tym przepisie. Organ uznał, że decyzja podziałowa została wydana z rażącym naruszeniem prawa, jednak nie można jej usunąć z obrotu prawnego, gdyż postanowieniem Sądu Rejonowego w L. I Wydział Cywilny z dnia 8 października 2007 r. sygn. akt INs 343/07 nastąpiło zniesienie współwłasności nieruchomości położonej w miejscowości L. o powierzchni 0,0982 ha oznaczonej nr działki [...], pomiędzy L.P. i M. P. a I. P. i T. P., poprzez podział tej nieruchomości. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., decyzją z dnia [...] września 2012 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji i odmowie stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej. Kolegium podtrzymało stanowisko co do wad postępowania podziałowego, jednak stwierdziło, że choć sporna decyzja narusza art. 95 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, to jednak naruszenia tego nie można uznać za rażące, gdyż treść decyzji nie pozostaje w oczywistej sprzeczności z art. 95 pkt 1 ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. J. poniosła, że stwierdzone przez organ administracji uchybienia mają charakter rażący, pozostają bowiem w oczywistej sprzeczności z art. 95 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który to przepis nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, czym jest rażące naruszenie prawa i że nie każde naruszenie przepisów prawa jest naruszeniem kwalifikowanym. Sąd uznał, że kwestionowana decyzja nie jest dotknięta żadną z wad nieważnościowych, o których mowa w art. 156 § 1 kpa. Sąd wskazał, że z postanowienia z dnia [...] kwietnia 2007 r. wynikało, iż dla przedmiotowych nieruchomości brak jest planu miejscowego, zatem do wniosku należało dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli była wydana przed dniem złożenia wniosku o podział. Akta postępowania o podział nie zawierają informacji w tym zakresie, wynika z nich jednak, kto był właścicielem gruntu, kto jest współużytkownikiem wieczystym gruntu i właścicielem budynków stanowiących odrębną nieruchomość. Bezsporne było, że działka nr [...] zabudowana była więcej niż jednym budynkiem. Wniosek z dnia 18 kwietnia 2007 r. o dokonanie podziału działki nr [...] złożony został przez wszystkich współużytkowników wieczystych. We wniosku wskazano jako cel podziału, sprzedaż połowy działki wraz z budynkiem na rzecz małżonków Piwowarek oraz cel - powiększenie działki. Za zasadny należało uznać zarzut strony skarżącej dotyczący uchybień złożonego wniosku, którego poprawności oraz kompletności organ nie sprawdził. W szczególności nie ustalono, czy budynki były wzniesione na podstawie pozwolenia na budowę. Z uzasadnienia postanowienia nie wynika także, czy podział polegał na wydzieleniu dla poszczególnych współwłaścicieli, działek gruntu niezbędnego do prawidłowego korzystania z budynków na nich usytuowanych, zaznaczono jedynie pionowy podział budynku mieszkalno-usługowego, którego wydzielona część stanowi odrębny budynek na podstawie opinii technicznej załączonej do akt sprawy. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że oczywistość naruszenia prawa i charakter przepisu, który został naruszony, mogłyby przemawiać za tym, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Gospodarcze i społeczne skutki, które decyzja wywołała są jednak w pełni akceptowalne z punktu widzenia wymagań praworządności. Wszyscy współużytkownicy wieczyści nieruchomości wyrazili zgodną wolę określonego podziału działki, wskazali także cel podziału. Faktem niezaprzeczalnym jest, iż po wydaniu decyzji w pierwszej kolejności doszło do sądowego zniesienia współwłasności nieruchomości. Zatem skutkiem faktycznie nieprecyzyjnie określonego celu podziału działki, faktycznie doszło do zrealizowania celu zgodnego z przepisem art. 95 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Brak decyzji o warunkach zabudowy był ewidentny i zarzut skargi w tym przedmiocie był słuszny. Podzielając wywód strony skarżącej co do braku wydzielenia dla poszczególnych współwłaścicieli budynków działek gruntów potrzebnych dla prawidłowego korzystania z tych budynków, Sąd uznał, iż braki te stanowią o naruszeniu prawa, jednak nie mają charakteru rażącego naruszenia prawa. Za pozbawiony uzasadnienia Sąd uznał natomiast argument co do tego, że wstępny projekt podziału przyjmował inne założenia niż projekt podziału zatwierdzony decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Zarówno z opinii technicznej, jak i decyzji wynika, iż podział pionowy budynku skutkował utworzeniem odrębnych budynków. Dodatkowo w opinii technicznej jej autor odniósł się do ściany dzielącej budynek, wskazując, że ściana ta przebiega na wysokości całej kondygnacji o grubości 30 cm., dzieląc budynek na dwie regularne i samodzielne części. W skardze kasacyjnej skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego D. J., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, podniosła zarzuty naruszenia: 1) prawa materialnego, tj.: - art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 156 § 2 kpa poprzez ich niezastosowanie a w konsekwencji uznanie, że decyzja podziałowa nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa i odmówienie stwierdzenia jej nieważności, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do uznania, że decyzja podjęta została z rażącym naruszeniem prawa i należało stwierdzić jej nieważność; - art. 95 pkt 1, art. 97 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwym uznaniu, że stwierdzone naruszenia nie stanowią rażącego naruszenia prawa; 2) przepisów postępowania, tj.: - art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo jej wydania bez zebrania i rozważenia całokształtu materiału dowodowego i całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, tj. naruszenie przez organ art. 7, 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa; - art. 1§ 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli działalności administracyjnej, polegające na nierozpoznaniu podniesionych zarzutów oraz wadliwym uzasadnieniu wyroku poprzez niepełne przedstawienie stanu faktycznego i prawnego, brak oceny zebranego materiału dowodowego, istnienie sprzeczności w uzasadnieniu wyroku; - art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 63 § 2, art. 64 § 2 oraz art. 61 § 1 kpa poprzez uznanie, że organ prowadząc postępowanie nie naruszył prawa w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podał, że zarówno Kolegium, jak i Sąd I instancji potwierdzają, że wydanie decyzji podziałowej poprzedzone było licznymi naruszeniami prawa i że oczywistość naruszenia prawa i charakter przepisu, który został naruszony mogłyby przemawiać za tym, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Uznał jednak, że gospodarcze i społeczne skutki, które decyzja wywołała są w pełni akceptowalne z punktu widzenia wymagań praworządności. Uzasadnienie wyroku zawiera wewnętrzną sprzeczność, gdyż albo stwierdzone naruszenia mają charakter rażący, ale z uwagi na nieodwracalne skutki odmawia się stwierdzenia nieważności albo nie ma podstawy do stwierdzenia nieważności, gdyż uchybienia nie mają charakteru rażącego. Skarżąca kasacyjnie przytoczyła wszystkie stwierdzone uchybienia i podkreśliła, że mają one charakter rażącego naruszenia art. 95 pkt 1 i art. 97 ust. 1 lit. a) ustawy o gospodarce nieruchomościami. Powołując takie argumenty w ramach podstaw kasacyjnych autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W piśmie procesowym z dnia 28 listopada 2013 r. skarżąca kasacyjnie podniosła, że na mapach geodezyjnych numery działek po podziale zostały pomylone. W efekcie na mapach geodezyjnych część będąca w użytkowaniu małżeństwa P. nosi nr [...] a część kupiona przez wnioskodawczynię od L i M P oznaczona jest nr [...]. Podział zatwierdzony decyzją Burmistrza dotyczył podziału gruntu nie obejmował budynku, który był posadowiony na gruncie, ale stanowił odrębną własność w 2/3 należącą do L. i M. P., a w 1/3 do T. i I. P.. Wobec powyższego strona zwróciła się o wystąpienie do Burmistrza Miasta i Gminy L. o przesłanie dokumentów będących w jego posiadaniu, które były podstawą wydania decyzji o podziale działki oraz ewentualnie nowo wytworzonych dokumentów związanych z tym postepowaniem celem przeprowadzenia dowodu z nich na okoliczność prawidłowości wydania decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwioną podstawę. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie wystąpiła, stąd też kontrola instancyjna ograniczona została do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, a poza kontrolą pozostała zgodność orzeczenia z innymi przepisami prawa. Rozpoznawana skarga kasacyjna oparta została na zarzutach naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, z których te ostatnie należy uznać za uzasadnione. Przedmiotem kontroli Sądu I instancji w rozpoznawanej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] września 2012 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy L. z dnia [...] czerwca 2007 r. w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] na działki nr [...] i [...]. W ślad za organem Sąd I instancji uznał, że przy wydaniu decyzji o podziale nieruchomości doszło do uchybień przepisom prawa, jednak uchybieniom tym nie można przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego konstatacja Sądu I instancji, iż decyzja o podziale nieruchomości nie jest dotknięta wadami, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa jest przedwczesna, a przez to nieuzasadniona. Za usprawiedliwione należy bowiem uznać zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Otóż poza sporem pozostaje fakt, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy L. z dnia [...] czerwca 2007 r. wydana została z powołaniem się na art. 95 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co oznacza, że celem podziału miało być zniesienie współwłasności nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami, wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budowę, a podział miał polegać na wydzieleniu dla poszczególnych współwłaścicieli, wskazanych we wspólnym wniosku, budynków wraz z działkami gruntu niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków. W pierwszej kolejności należy wskazać, że skoro podział nieruchomości miał obejmować również podział budynków na względzie należało mieć przepis § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. Nr 268, poz. 2663, który odpowiada obecnemu brzmieniu art. 93 ust. 3b ustawy o gospodarce nieruchomościami). Zgodnie z tym przepisem, jeżeli przedmiotem podziału była nieruchomość zabudowana, a proponowany jej podział powodował także podział budynku, granice projektowanych do wydzielenia działek gruntu powinny przebiegać wzdłuż pionowych płaszczyzn, które tworzone były przez ściany oddzielenia przeciwpożarowego usytuowane na całej wysokości budynku od fundamentu do przekrycia dachu. W budynkach, w których nie było ścian oddzielenia przeciwpożarowego, granice projektowanych do wydzielenia działek gruntu powinny przebiegać wzdłuż pionowych płaszczyzn, utworzonych przez ściany usytuowane na całej wysokości budynku od fundamentu do przekrycia dachu, wyraźnie dzielące budynek na dwie odrębnie wykorzystywane części, które miały własne wejścia i były wyposażone w odrębne instalacje. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do tego, że w ocenie skarżącej kasacyjnie skutkiem zatwierdzonego decyzją Burmistrza Miasta i Gminy L. podziału nieruchomości było przeprowadzenie podziału budynków nie wzdłuż osi ściany, lecz w pewnej odległości od jej lica, co spowodowało, że granica nieruchomości przebiega wewnątrz pomieszczenia w budynku skarżącej. Mimo swej wagi kwestia ta nie stała się przedmiotem głębszej refleksji zarówno organu administracji, jak i Sądu I instancji, który powołując się na ustalenia poczynione w postępowaniu administracyjnym stwierdził jedynie, że z decyzji wynika, że podział pionowy budynku skutkuje utworzeniem odrębnych budynków. Nie podlega dyskusji fakt, iż rozpoznawana sprawa jest sprawą z kategorii postępowań nadzwyczajnych i przyjmuje się, że w takim przypadku przy badaniu przesłanki nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, w pierwszej kolejności ustaleniu podlega stan prawny obowiązujący w momencie wydania kwestionowanej decyzji i stan faktyczny wówczas istniejący. Niemniej jednak, w razie stwierdzenia naruszenia normatywnego wzorca działania, należy oceniać charakter tego naruszenia w świetle całokształtu okoliczności sprawy, w tym skutków, które decyzja wywołała. Konsekwencją takiego rozumienia rażącego naruszenia prawa musi być więc konieczność uwzględnienia nie tylko stanu faktycznego z momentu wydania decyzji w trybie zwykłym, ale również z daty orzekania przez organ nadzorczy. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, iż rozpatrując przesłanki wystąpienia rażącego naruszenia prawa konieczne było ustalenie okoliczności związanych z podnoszonym i akcentowanym przez skarżącą kasacyjnie zagadnieniem nieprzebiegania granicy podziału zgodnie z osią ściany. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego warunkiem sine qua non wypowiedzenia się co do wystąpienia uchybień o charakterze rażącego naruszenia prawa było uprzednie ustalenie faktów w zakresie aktualnego przebiegu granicy, a jeśli w istocie granica ta nie została przeprowadzona wzdłuż pionowych płaszczyzn ścian – zbadanie przyczyn zaistniałego stanu rzeczy, tj. w szczególności ustalenie, czy stan taki jest skutkiem wady tkwiącej w kwestionowanej decyzji o podziale nieruchomości czy też jest skutkiem zdarzeń natury faktycznej bądź prawnej, które miały miejsce już po wydaniu decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości, np. odnowienia ewidencji gruntów i budynków. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że przedmiotem rozważań w sposób wystarczający nie została objęta problematyka zabezpieczenia dostępu do nieruchomości, tj. braku wydzielenia dla poszczególnych właścicieli budynków działek gruntów potrzebnych dla prawidłowego korzystania z tych budynków. Sąd I instancji odnotował jedynie uchybienie polegające na braku wydzielenia w decyzji o podziale nieruchomości niezbędnych gruntów, jednak nie rozważył skutków tego braku i nie poddał analizie charakteru tego naruszenia w kontekście art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Należy jednak mieć na uwadze, że nabywając nieruchomość skarżąca kasacyjnie musiała mieć wystarczający dostęp do budynku. Brak jednak w tym zakresie jakichkolwiek ustaleń, które mogą mieć znaczenie dla oceny czy rzeczywiście brak wydzielenia działek niezbędnych do korzystania z budynku miał miejsce i czy zaistnienie ewentualnie tego uchybienia można potraktować jako rażące naruszenie prawa. Brak wyjaśnienia tych podstawowych kwestii daje podstawy do uznania, że uzasadnione są zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa, a także art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a., co musiało wywołać rezultat w postaci uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Nie mogą natomiast przynieść efektu argumenty skarżącej kasacyjnie odnoszące się do ewentualnych pomyłek w numerach ewidencyjnych i błędów w określeniu powierzchni działek, gdyż jak strona oświadczyła w dniu 24 lipca 2014 r. na rozprawie przed tut. Sądem wiedziała, co nabywała, a bezspornym jest, że stan działek był uregulowany. Nie należy ponadto do sprawy kwestia prawidłowości granicy od strony północnej i wschodniej, podnoszona we wniosku z dnia 14 lutego 2012 r. i w toku postępowania administracyjnego, gdyż pozostaje ona bez związku z przedmiotem decyzji podziałowej. Odnosząc się z kolei do zarzutów naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 1 p.u.s.a. to przypomnienia wymaga, że mogą one być naruszone, gdy sąd I instancji uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tych przepisach, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Zakwestionowanie zaś jedynie wyników dokonanej kontroli nie czyni zasadnym stawianych przez autora skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia tych przepisów. Jeśli zaś idzie o zgłoszone zarzuty naruszenia prawa materialnego, to wobec braków postępowania wyjaśniającego i związaną z tym trafnością podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie jest możliwa ocena zarzutów naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa, gdyż jest to na obecnym etapie w znacznej części przedwczesne, aczkolwiek Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku, iż nieprecyzyjne wskazanie we wniosku z dnia 18 kwietnia 2007 r. celu podziału nieruchomości, który da się odtworzyć z okoliczności faktycznych sprawy oraz niezałączenie do wniosku decyzji o warunkach zabudowy nie stanowi uchybienia, któremu można przypisać cechy rażącego naruszenia prawa. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a, orzekł jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. jak w pkt 2 sentencji.