I FSK 1511/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Oleś (sprawozdawca), Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Sylwester Marciniak, , Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 15 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. M. sp. z o. o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 2934/12 w sprawie ze skargi M. M. sp. z o. o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 21 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz M. M. sp. z o. o. z siedzibą w W. kwotę 380 (trzysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok z 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 2934/12, którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. M. sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na interpretację indywidualną Ministra Finansów z 21 czerwca 2012 r., wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu powyższego wyroku wskazano, że M. M. sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (dalej jako "spółka") we wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego opisała zdarzenie przyszłe, z którego wynika, że prowadzi działalność o charakterze brokera usług reklamowych i marketingowych. W tym zakresie m. in. pośredniczy w sprzedaży usług reklamowych oferowanych przez inne podmioty, w tym głównie przez operatorów kin, a także zajmuje się organizowaniem wydarzeń marketingowych z udziałem tych podmiotów. Spółka zamierza rozszerzyć zakres działalności o emisję znaków (zwane dalej "voucherami") podlegających wymianie na określone usługi i towary świadczone przez podmiot trzeci będący operatorem sieci kin (zwany dalej "Partnerem"). Vouchery będą oferowane klientom korporacyjnym (zwanym dalej "Klientami"), którzy po ich zakupie będą je przekazywali osobom fizycznym. Vouchery emitowane przez spółkę będą podlegały wymianie na określone usługi i towary w kinach Partnera, w szczególności na bilet do kina lub na określony mały zestaw spożywczy w barku znajdującym się w holu kina. Ponadto, po uiszczeniu dopłaty gotówkowej w kasie kina lub w kinowym barku, posiadacze voucherów będą mogli wykorzystać je na droższe bilety na filmy 3D, na emisję wydarzeń sportowych lub kulturalnych lub na większe i droższe zestawy barowe. Zakres dopłat do voucherów będzie z góry zdefiniowany. Szczegółowe zasady funkcjonowania i rozliczania usług i towarów nabywanych w kinach Partnera przez posiadaczy voucherów zostaną określone w umowie podpisanej pomiędzy Partnerem, a spółką. Partner zostanie zobowiązany do świadczenia usług na rzecz posiadaczy voucherów w zamian za te vouchery, zaś spółka będzie występowała jako pośrednik w dokonywaniu płatności na rzecz Partnera. Poza wymianą voucherów na środki pieniężne, współpraca ta nie będzie obejmowała żadnych usług pomiędzy Partnerem, a spółką. Vouchery będą oferowane Klientom przez spółkę po kwocie obciążenia (tj. kwocie, do zapłaty której zobowiązany będzie Klient w zamian za wydanie voucherów). Transakcja wydania voucherów przez spółkę na rzecz Klientów będzie dokumentowana notą księgową. Spółka będzie zobowiązana do zapłaty kwot należnych Partnerowi w zamian za usługi i towary nabyte przez posiadaczy voucherów w kinach Partnera - będą to kwoty odpowiadające wartości voucherów zrealizowanych przez ich posiadaczy. Rozliczenie pomiędzy spółką a Partnerem będzie dokonywane w ustalonych okresach (np. miesięcznych) i dokumentowane notą księgową wystawioną przez Partnera. Kwota ryczałtu, po której spółka wymieni vouchery zebrane przez Partnera na środki pieniężne będzie niższa niż kwota obciążenia, w zamian za którą spółka wyda vouchery Klientowi. Każdy voucher wyemitowany przez spółkę będzie zawierał informację (zapisaną w kodzie kresowym lub w innej postaci) o kwocie ryczałtu, którą spółka będzie zobowiązana zapłacić Partnerowi za każdy wykorzystany voucher. W momencie wymiany vouchera przez jego posiadacza na usługi i towary w kinach Partnera na kasie fiskalnej Partnera zostanie zaewidencjonowana kwota równa kwocie ryczałtu i w ramach tej kwoty, Partner obliczy kwotę VAT należnego z tytułu wykonania usług/dostawy towarów (Partner posiada w swojej ofercie zarówno usługi i towary opodatkowane stawką podstawową, jak i obniżoną). Takie też kwoty zostaną wykazane na paragonie fiskalnym wręczanym posiadaczowi vouchera po zakupie przez niego usług/towarów i opłaceniu ich voucherami. Zysk spółki z planowanego przedsięwzięcia będzie wynikał z tego, iż kwota ryczałtu przekazana przez spółkę Partnerowi w związku ze zrealizowaniem vouchera przez jego posiadacza będzie niższa, niż kwota obciążenia, którą spółka otrzyma od Klienta (zwana dalej "kwotą różnicy") w związku z tym voucherem. W ramach planowanej współpracy, spółka nie będzie świadczyła na rzecz Partnera żadnych usług i w związku z tym nie będzie otrzymywała od niego wynagrodzenia. W związku z tym Spółka zapytała: czy kwoty otrzymywane przez nią od Klientów w związku z wydaniem im voucherów, w tym jej zysk w postaci różnicy pomiędzy kwotą obciążenia Klienta w zamian za wyemitowane vouchery, a ryczałtem przekazanym Partnerowi, nie są otrzymywane z tytułu czynności podlegających opodatkowaniu VAT i nie podlegają opodatkowaniu VAT? Zdaniem Spółki ww. kwoty otrzymywane od klientów, w tym jej zysk, nie są otrzymywane z tytułu czynności podlegających opodatkowaniu VAT i nie podlegają opodatkowaniu VAT. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z 21 czerwca 2012 r. uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, że vouchery przeznaczone do nabywania świadczeń oferowanych przez Partnera spółki, nie mieszczą się w definicji towaru (art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej jako "ustawa o VAT")). Czynności sprzedaży bonów nie jest więc dostawą towarów, podlegającą opodatkowaniu VAT, ani świadczeniem usług za odpłatnością, gdyż ze stanu sprawy nie wynika, aby spółka stawiała jakiekolwiek ograniczenia lub warunki, jakie Klient musiałby spełnić, aby nabyć voucher. Czynność sprzedaży bonów, jako nie wymieniona w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, nie stanowi podstawy opodatkowania. Zdaniem Ministra Finansów spółka dokonując sprzedaży uprawnienia do skorzystania ze świadczenia wykonywanego przez inny podmiot gospodarczy (voucher), prowadzi działalność polegającą na pośrednictwie w sprzedaży usług pomiędzy Partnerem, a ostatecznymi nabywcami usług. W ocenie Ministra Finansów w przedstawionym zdarzeniu przyszłym Partner będzie odbiorcą usług pośrednictwa świadczonych przez spółkę, bowiem to on uzyskuje korzyść z tytułu sprzedaży voucherów, w postaci przyszłej prawdopodobnej sprzedaży własnych usług/dostawy towarów. Istotny jest także sposób rozliczeń opisany we wniosku, w szczególności to, że Partner w momencie wymiany vouchera przez jego posiadacza na usługi i towary w kinach, ewidencjonuje nie kwotę jaką obciążany jest podmiot realizujący voucher, lecz kwotę wynikającą z umowy łączącej go ze spółką, dzięki zakodowaniu jej wcześniej w kodzie kreskowym zamieszczonym na voucherze. W związku z tym ta właśnie kwota, niższa od wartości nominalnej vouchera, zostaje opodatkowana. Wynagrodzeniem spółki z tytułu pośrednictwa będzie różnica pomiędzy kwotą obciążenia klienta, nabywającego vouchery, a kwotą ryczałtu ustaloną umownie, przekazywaną Partnerowi, za uzyskane vouchery przeznaczone do dystrybucji. Podstawą opodatkowania świadczonej przez Spółkę usługi pośrednictwa w sprzedaży usług/towarów będzie, w myśl art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, różnica między ceną zakupu usługi od Partnera, a ceną sprzedaży uprawnienia na skorzystanie z tej usługi w formie vouchera, pomniejszona o VAT. W opinii Ministra wątpliwości budzi jedynie kwestia ustalenia podstawy opodatkowania w przypadku voucherów, które nie zostaną wykorzystane. Wykorzystanie vouchera nie jest jednak warunkiem wykonania usługi świadczonej na rzecz Partnera. W konsekwencji, zdaniem Ministra, zatrzymane kwoty z tytułu niezrealizowanych voucherów stanowią wynagrodzenie Spółki za świadczone usługi pośrednictwa, które pomniejszone o kwotę VAT winno być włączone do podstawy opodatkowania na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT. Po uprzednim wezwaniu organu podatkowego do usunięcia naruszenia prawa, spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, zarzucając naruszenie: art. 14b § 1, art. 14c § 1, art. 120 i art. 121 § 1 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm., dalej jako "Ordynacja podatkowa") - przez błędne odniesienie się w interpretacji do opisu zdarzenia przyszłego i argumentacji, oraz przyjęcie - wbrew informacjom spółki, że świadczy ona usługi pośrednictwa; art. 8 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT - przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że w zdarzeniu przyszłym dochodzi do odpłatnego świadczenia usług przez spółkę na rzecz Partnera, a wpływy uzyskiwane przez spółkę od Klientów z emisji i sprzedaży voucherów podlegać będą opodatkowaniu również, gdy spółka nie wykona usług pośrednictwa, gdy Klient nie kupi towaru lub usług od Partnera. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zdaniem Sądu w świetle zdarzenia przyszłego opisanego przez spółkę we wniosku, prawidłowe było przyjęcie przez organ w zaskarżonej interpretacji, że: 1) zysk spółki – stanowiący różnicę między kwotą obciążenia Klienta za wydane mu, za wynagrodzeniem, vouchery, a kwotą ryczałtu przekazaną Partnerowi, 2) kwoty zatrzymane przez spółkę w związku ze sprzedażą i wydaniem voucherów, otrzymane od Klienta, gdy nie dojdzie do realizacji usług przez Partnera, na podstawie vouchera – a tym samym nie dojdzie do rozliczeń między Spółką a Partnerem, jeśli strony w umowach nie postanowiły inaczej - stanowią wynagrodzenie spółki, które, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, będzie podstawą opodatkowania VAT świadczonych przez spółkę usług pośrednictwa, po pomniejszeniu o VAT. Sąd uznał, że w zdarzeniu przyszłym opisanym przez spółkę we wniosku o interpretację nie wskazano wprost, że prowizją jest zarówno różnica między kwotą ryczałtu, którą spółka zapłaci Partnerowi (operatorowi kina) za zrealizowany voucher, a kwotą, którą spółka otrzyma od Klienta za sprzedany i wydany voucher, jak też kwota otrzymana za sprzedany voucher – jednak nie może mieć to przesądzającego znaczenia przy rozpatrywaniu sprawy. Sąd stwierdził, że jakkolwiek Minister Finansów nie wskazał na czym polega działalność brokerska, ale prawidłowo przyjął, że spółka – broker usług reklamowych i marketingowych - w zdarzeniu przyszłym opisanym we wniosku o interpretację indywidualną działała na rzecz Partnera (operatora kin). W ocenie Sądu Minister Finansów prawidłowo przyjął, że spółka (broker usług reklamowych i marketingowych) dokonuje na rzecz Partnera (operatora kin) usług pośrednictwa w sprzedaży towarów i usług - oferuje i sprzedaje uprawnienie w formie vouchera do skorzystania z usługi świadczonych przez Partnera – operatora kin (opodatkowanych stawką podstawową i obniżoną). Sama spółka opisując zdarzenie przyszłe wskazała, że będzie występowała jako pośrednik w dokonywaniu na rzecz Partnera płatności, które otrzymuje ze sprzedaży voucherów. Z płatności tych będzie zachowywała różnicę między ceną zakupu usługi Partnera, a ceną sprzedaży uprawnienia do skorzystania z tej usługi w formie vouchera. Spółka (broker) określiła tę kwotę jako zysk. Pośrednik - broker - nie dokonuje zakupu od Partnera usługi, lecz przekazuje mu z wynagrodzenia otrzymanego od Klienta ustalone, na podstawie umowy, ryczałtowe wynagrodzenie – zakodowane w kuponie - pomnożone przez liczbę voucherów (kuponów). Zdaniem Sądu – w okolicznościach faktycznych wskazanych we wniosku o interpretację indywidualną – prawidłowe było przyjęcie przez Ministra Finansów, że ww. różnica, określana przez spółkę mianem zysku, to nic innego, jak prowizja – wynagrodzenie za świadczone usługi pośrednictwa, do którego zastosowanie będzie miał przepis art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT. Tym samym Sąd nie zgodził się z zarzutem skargi o naruszeniu przepisów art. 14b § 1 i art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł pełnomocnik spółki, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm., dalej jako "P.u.s.a.") i art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a) P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi spółki mimo naruszenia przez organ art. 14b § 1, art. 14c § 1 oraz art. 120 i 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, polegające na: a) błędnym i sprzecznym z przedstawionym przez spółkę opisem zdarzenia przyszłego przyjęciu przez organ, że w opisanych we wniosku okolicznościach świadczyć ona będzie na rzecz Partnera usługi pośrednictwa w sprzedaży jego towarów i usług, a tym samym, b) braku odniesienie się do przedstawionego przez spółkę opisu zdarzenia przyszłego i argumentacji, - art. 141 § 4 w zw. z art. 134 P.p.s.a. poprzez przedstawienie stanu sprawy w sposób odmienny od opisanego przez spółkę we wniosku o interpretację, tj. stwierdzenie – w oparciu o ogólną informację zawartą we wniosku, iż głównym przedmiotem działalności spółki jest działalność brokera usług reklamowych i marketingowych - że także w zakresie planowanej sprzedaży emitowanych przez siebie voucherów do Klientów (osób trzecich względem spółki i Partnera) spółka działać będzie jako broker na rzecz Partnera, a nie w imieniu własnym i na własny rachunek. W rezultacie powyższego zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 8 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że w opisanym zdarzeniu przyszłym dochodzić będzie do podlegającego opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług odpłatnego świadczenia usług pośrednictwa przez spółkę na rzecz Partnera, a w konsekwencji - błędną wykładnię art. 30 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez przyjęcie w ślad za organem, że wpływy uzyskiwane przez spółkę od Klientów z tytułu sprzedaży na ich rzecz voucherów, pomniejszone o ewentualne wypłaty do Partnera w sytuacji, gdy dojdzie do realizacji vouchera u Partnera, stanowić będą kwoty prowizji (lub innych postaci wynagrodzeń) należnych spółce od Partnera za wykonanie usługi, a tym samym podstawę opodatkowania VAT, a więc również w sytuacji, gdy po sprzedaży vouchera przez spółkę nie dojdzie do jego realizacji i zakupu towarów lub usług od Partnera. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Minister Finansów nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 14b § 1, art. 14c § 1, art. 14h, art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. W ramach tego zarzutu strona zarzuca, że Sąd I instancji za podstawę swoich rozważań przyjął błędne i sprzeczne z opisanym we wniosku o interpretację zdarzenie przyszłe, w odniesieniu do którego spółka przedstawiła własne stanowisko. Z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej). W myśl art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna winna zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny; organ podatkowy może odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. We wniosku o interpretację spółka wskazała, że zamierza rozszerzyć zakres prowadzonej działalności o emisję voucherów podlegających wymianie na określone usługi i towary świadczone przez operatorów sieci kin. Vouchery będą podlegały wymianie na określone usługi i towary w kinach, w szczególności na bilet do kina lub na określony mały zestaw spożywczy w barku znajdującym się w holu kina. Spółka wskazała też sposób dokonywania wzajemnych rozliczeń z Klientami i Partnerami oraz zapytała czy kwoty otrzymywane przez spółkę od Klientów w związku z wydaniem im voucherów, w tym jej zysk, nie są otrzymywane z tytułu czynności podlegających opodatkowaniu VAT i nie podlegają opodatkowaniu VAT? Odpowiadając na tak postawione pytanie spółka stwierdziła, że kwoty otrzymywane od Klientów, w tym jej zysk, nie są otrzymywane z tytułu czynności podlegających opodatkowaniu VAT i nie podlegają opodatkowaniu VAT. W skardze kasacyjnej podkreślono, że Sąd I instancji zaaprobował sytuację, w której organ podatkowy w istocie nie udzielił odpowiedzi na pytanie przedstawione we wniosku o interpretację. Podkreślić należy, że spółka w opisie zdarzenia przyszłego i związanym z nim pytaniu skupiła się na jej relacjach z Klientami, którzy nabywają vouchery, w związku z czym pytała o ewentualne opodatkowanie podatkiem VAT kwot otrzymywanych przez od Klientów w związku z wydaniem im voucherów, w tym zysku w postaci kwoty różnicy pomiędzy kwotą obciążenia klienta w zamian za wyemitowane vouchery a kwotą ryczałtu przekazaną Partnerowi. Tymczasem organ udzielający interpretacji stwierdził jedynie, że sprzedaż voucherów (bonów) nie stanowi dostawy towarów podlegającej opodatkowaniu i nie jest świadczeniem usług za odpłatnością, a następnie dokonał szerokiej oceny relacji istniejących pomiędzy spółką i Partnerem, uznając że spółka świadczy na rzecz Partnera usługi pośrednictwa i przedstawiając argumentację dla tego stanowiska. Sąd I instancji zaakceptował takie działanie organu podatkowego, a dodatkowo w swoim uzasadnieniu zawarł obszerne rozważania co do działalności brokera usług reklamowych i marketingowych oraz uznał, że właśnie tego typu usługi spółka będzie świadczyła na rzecz partnera. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego treść zaskarżonej interpretacji nie zawiera wyczerpującej odpowiedzi na pytanie postawione przez spółkę, co winien dostrzec Sąd I instancji. Ponadto w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rację ma spółka zarzucając, że rozważania Sądu I instancji dotyczące tego, że w zakresie planowanej nowej działalności spółka będzie działać w charakterze brokera usług reklamowych i marketingowych, nie znajdują oparcia w stanie faktycznym zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku o interpretację, co uzasadnia zarzut naruszenia art. 141 § 1 w zw. z art. 134 P.p.s.a. W art. 141 § 1 P.p.s.a. wskazane zostały elementy jakie winno zawierać uzasadnienie wyroku, natomiast przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd I instancji wbrew wynikającemu z akt stanowi sprawy, dokonał oceny stanowiska organu podatkowego przez pryzmat zakresu czynności wykonywanych przez brokera usług reklamowych i marketingowych i nie uwzględnił faktu, że pytanie spółki w istocie dotyczy zdarzenia przyszłego i rozszerzenia zakresu dotychczas prowadzonej działalności brokerskiej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z powyższych względów należało uznać, że Sąd I instancji niewłaściwie wykonał funkcję kontrolną czym naruszył art. 1 § 1 i § 2 w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a P.p.s.a. Ponownie rozpatrując sprawę Sąd I instancji winien dokonać kontroli zaskarżonej indywidualnej interpretacji z uwzględnieniem przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji opisu zdarzenia przyszłego, w kontekście zadanego przez spółkę pytania oraz jej własnego stanowiska w sprawie, a także stanowiska zajętego przez organ podatkowy. Wskazać przy tym należy, że stanowisko organu podatkowego zawarte w zaskarżonej interpretacji winno być ocenione z uwzględnieniem treści wyroku TSUE z 12 czerwca 2014 r. w sprawie C-461/12 Granton, z którego wynika, że artykuł 13 część B lit. d) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, należy interpretować w ten sposób, że sprzedaż karty rabatowej takiej jak będąca przedmiotem postępowania głównego nie stanowi transakcji odnoszącej się do "innych rodzajów papierów wartościowych" ani do "innych papierów handlowych" w rozumieniu, odpowiednio, pkt 5 i 3 tego przepisu, obejmującego określone transakcje, które państwa członkowskie zwalniają z podatku od wartości dodanej. Ponieważ w wyroku tym Trybunał zajmował się kwestią opodatkowania sprzedaży kart rabatowych, to uwagi tam zawarte mogą być przydatne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a.